dinsdag 19 september 2017

Op mijn radar

Afgelopen weekend vond de uitreiking van de Emmy Awards plaats in de Verenigde Staten. Het was een bijzondere jaargang, wat mij betreft. Donald Trump won -eindelijk- een Emmy, al was het niet in eigen persoon. Het was de nep-Donald, in de persoon van komiek Alec Baldwin, die er met de prestigieuze prijs vandoor ging! Hij is de geslaagde Trump-imitator in de comedy-show Saturday Night Life.

Het nieuwe SNL-seizoen begint op 30 september en hij zal weer als Trump van de partij te zijn. Ik kijk uit naar de YouTube-feestjes. In een recent interview met Ellen DeGeneres vertelde Baldwin dat er begin oktober een satirisch boek uitkomt dat hij schreef als Donald Trump, getiteld ‘You Can’t Spell America Without Me’. Het is een co-productie met de Amerikaanse schrijver en radiopresentator Kurt Andersen. Hoe komen ze erop?!

Kevin Spacey en Robin Wright, president Frank Underwood en echtgenote Claire van de serie House of Cards, zaten ook in de zaal. Ze werden tot nu toe elk jaar genomineerd maar wonnen tot dusver geen Emmys (wel Golden Globes). Seizoen 4 is bijna afgelopen, de trailer van seizoen 5 heb ik al gezien. Trump & Co zijn vreemd en eng, maar de Underwoods kunnen er ook wat van!

Nee, dan Hillary. Momenteel lees ik het boek ‘What Happened’ van Hillary Rodham Clinton dat net uitkwam. Ik vind het nóg jammerder dan ik het al vond dat zij geen president werd; dat was een van mijn eerste gedachten tijdens lezing. Het is in meer opzichten een heel ander werk dan haar vorige autobiografieën maar daarover ga ik binnenkort een separate blog schrijven. (Dat verdient ze.)

Wat ook bijzonder was aan de uitreiking van de Emmy Awards is dat Lena Waithe de eerste zwarte, vrouwelijke schrijver van comedy werd die de prijs in ontvangst nam. Met komiek en schrijver Anziz Ansari (van het 2015-boek ‘Modern Romance’), schreeft ze de episode ‘Thanksgiving’ voor de Netflix-serie Master of None; ze speelt er ook zelf in. “It’s very black. It’s very female. It’s really gay” zei ze over deze episode. Ik ga het op Netflix terugkijken. Waithe kwam het podium op in een vrouwensmoking en hield een gedenkwaardige toespraak waarin ze allereerst haar moeder en liefje bedankte. Vervolgens richtte ze zich tot haar LGBQTIA-familie:

I see each and every one of you. The things that make us different, those are our superpowers. Every day when you walk out the door and put on your imaginary cape and go out there and conquer the world . . . because the world would not be as beautiful as it is if we weren't in it. [..] And for everybody that showed us so much love of this episode: thank you for embracing a little Indian boy from South Carolina and a little queer black girl from the South Side of Chicago.

Kennelijk loop ik achter met mijn LGBT-label; ik mis een paar letters! Wat mij tevens opviel was dat Waithe zichzelf ‘queer’ noemt. Haar acroniem LGBQTIA omarmt de volgende groepen: lesbian, gay, bisexual, queer, transgender/transsexual, intersexual, asexual.

Foto: Kirk McKoy
De Q van Queer. Ik dacht eerlijk gezegd dat queer en gay hetzelfde aanduiden. Queer in de betekenis van ‘vreemd’ had vroeger een negatieve connotatie dus dat werd om die reden niet gebruikt om homoseksuelen aan te duiden. Dacht ik. Het blijkt weer in zwang te zijn. Queer duidt in essentie op iemand die niet hetero is, terwijl gay iemand aanduidt die zich voelt aangetrokken tot een person van hetzelfde geslacht. Het woord queer is meer ambigue dan homo en daarom neemt een jongere generatie het kennelijk weer in de mond. Op Google constateerde ik wel iets opmerkelijks. Ik typte in the most famous queer person?” en er kwamen uitsluitend zoekresultaten met gay personen tevoorschijn. Ik ben dus niet de enige die de Q niet op de radar heeft staan.

Foto: Ed Kevishe
De I van Intersexual. Die letter had ik al eerder aan mijn LGBT-familienaam moeten toevoegen want er zijn nu eenmaal mensen die zowel vrouwelijke als mannelijke eigenschappen hebben. (Dat zou zomaar ook op mij kunnen slaan...) Bij sommigen gaat het een stap verder, bij hen is sprake van puur fysieke verschijnselen. Het 29-jarige Belgische model Hanne Gaby Odiele (Marc Jacobs, Prada, Chanel) vertelde eerder dit jaar in een Vogue-interview dat zij werd geboren met het androgyn insensitive syndrome (AIS), een genetisch defect dat ervoor zorgt dat -in haar geval- mannelijke hormonen hun werk gedeeltelijk maar niet volledig doen. Een soort hermafrodiet. Een interseksueel mens kan ook worden geboren met een onvolgroeid mannelijk of vrouwelijk geslacht.

De A van Asexual. Deze letter heeft betrekking op personen die geen seksuele gevoelens of verlangens kennen. (Het is niet hetzelfde als celibatair leven. In dat geval zie je vrijwillig af van seksuele activiteiten.) Het hoeft niet zo te zijn dat aseksuele mensen bang zijn voor intimiteit, sommigen hebben seks. Er zijn meer manieren om het te definiëren. 

Hoe het ook zij: welcome to the Family.


zondag 17 september 2017

Over junk food

Foto: Geoff Johnson (voor POLITICO)
Afgelopen week las ik een interessant artikel in POLITICO, getiteld ‘The great nutrient collapse’. Het gaat over klimaatverandering en de gevolgen voor onze voeding. De openingszin luidde: The atmosphere is literally changing the food we eat, for the worse. And almost nobody is paying attention.” Dat trok mijn aandacht.

Het gaat over de onderzoeken van wetenschapper Irakli Loladze. Hij is wiskundige van opleiding maar deed zijn doctoraalstudie in een Amerikaans laboratorium voor biologie. Daar stuitte hij op een puzzel die zijn leven zou veranderen. Mede-wetenschappers van datzelfde lab vertelden hem over een mysterieuze ontdekking bij zoo-plankton. Algen, het voedsel voor zoo-plankton, gingen sneller groeien toen ze met meer licht werden beschenen. Meer groei zou tot meer voedsel moeten leiden. Het plankton overleefde echter niet of slechts moeizaam. Wat bleek? Die algen groeiden inderdaad sneller maar ze bleken ineens veel minder voedingsstoffen te bevatten. Zo maakten wetenschappers onbedoeld junk food van algen.

Dat zette Loladze aan het denken: hoe ver zouden de bevindingen strekken? Zouden ze ook van toepassing zijn op gras en koeien? Op rijst en mensen? Wat zou dat betekenen voor planten die de mens eet?

Zijn eerste paper over dit onderwerp publiceerde hij in 2000. Daarvoor las hij alles over het stijgende CO2-niveau in de atmosfeer en de gevolgen voor de natuur. Elk boomblad en elke grasspriet maakte meer suikers aan als het kooldioxideniveau steeg. Onderzoek naar de gevolgen voor de kwaliteit van planten die mensen eten, ontbrak evenwel. Algemeen landbouwkundig onderzoek toonde al wel aan dat groenten en fruit in de afgelopen 50 à 70 jaar minder voedzaam werden; het percentage mineralen, vitaminen en proteïne nam af.

Als postdoc-student aan Princeton University publiceerde hij in 2002 een paper getiteld ‘Trends in Ecology and Evolution’ waarmee hij de eerste wetenschapper werd die een verband legde tussen stijging van het CO2-niveau, de kwaliteit van planten en de invloed op menselijke voeding. Stijgend CO2-niveau spoort fotosynthese aan waardoor planten sneller groeien maar dat brengt tevens meer kooldioxide met zich mee dat ten koste gaat van de productie van proteïne, ijzer en zink in planten.

Hij luidde de noodklok maar bleek een roepende in de woestijn. Hij had moeite fondsen te werven voor nader onderzoek omdat biologen zijn onderzoeksresultaten te wiskundig en wiskundigen ze te zeer biologie-gerelateerd vonden. Zijn rapport en de bevindingen dreigden tussen wal en schip te geraken. Gelukkig vond zijn werk weerklank.

Deze zomer publiceerde een groep wetenschappers de eerste studie die tracht te schatten wat deze ontdekkingen betekenen voor de wereldbevolking. Planten zijn een cruciale bron van proteïne in ontwikkelingslanden. In 2050 zouden weleens 150 miljoen mensen aan een tekort aan proteïne kunnen lijden. Een gebrek aan zink, de belangrijke stof voor de gezondheid van moeders en zuigelingen, zou risico’s voor 138 miljoen mensen met zich meebrengen. Een miljard moeders en 354 miljoen kinderen kunnen tegen die tijd lijden aan bloedarmoede vanwege een tekort aan ijzer in hun voeding. Er zijn (nog) geen specifieke projecties gedaan voor de Verenigde Staten maar wetenschappers verwachten dat de toename van suikers in planten zal leiden tot een nóg hoger aantal Amerikanen met obesitas en hart- en vaatziekten.

Loladze zelf toonde in bijna 130 plantenvariëteiten en meer dan 15.000 monsters uit proeven in de laatste 30 jaar aan, dat de concentratie van mineralen als calcium, magnesium, potassium, zink en ijzer met gemiddeld 8% afnam. Net als het verloop bij algen worden planten langzaamaan junk food. Wat dat voor de mensheid gaat betekenen, begrijpt men nog nauwelijks. Ik word er niet vrolijk van maar meten is weten. Er zijn nog veel vragen, er moet nog veel worden onderzocht. Loladze geeft niet op.

Sinds Masterchef Australia 2017 weer op de Nederlandse tv is te zien, nam ik mij voor regelmatig te bloggen over het kookprogramma. Afgelopen week stond in het teken van thuis koken, eenvoudig koken zonder speciale keukenmachines. Vooral  de opdracht om de beste chips & dips te maken, vond ik vermakelijk. Mijn liefje begint nog steeds te kwijlen als zij praat over de patat van Gijsje (Tilburg). Als kind kocht ze daar een zakje friet voor 25 cent, inclusief klodder zelfgemaakte mayo. Mijn schoonmoeder Johanna maakte zelf ook heerlijke dubbel gefrituurde frietjes.

De kandidaten met Aziatische roots bleken de meeste moeite met de opdracht te hebben. Welke aardappel kies je? Michelle van Indonesische afkomst wist niet dat je aardappelschijfjes eerst moet koken alvorens ze verder te verwerken. Kun je ook lekkere friet maken met zoete aardappel en polenta? (Ja.) Sommige kandidaten maakten frieten in een pan op het fornuis, anderen in de oven en in de frituurpan. Frieten werden eenmaal, tweemaal en zelfs driemaal gebakken. Begeleidende sauzen waren chili-mayo, zelfgemaakte whiskey- en barbecuesaus, aïoli van geroosterde knoflook. Yumm! Kandidaat Jess liet zich deze week van haar creatiefste kant zien. Brit Arum maakte wat mij betreft de mooiste frietjes. Aziatische Sarah profileerde zich als een alleskunner. Zij staan momenteel op mijn radar, al heb ik nog geen favoriet.



donderdag 14 september 2017

Lief en leed

De verjaardag van mijn liefje werd een overwegend gezellige happening. De dag begon heel vroeg en eindigde na middernacht. 's Ochtends stond een Skype-sessie met Bali gepland. Toen de camera aanfloepte, verscheen een rijkversierde chocoladetaart met kaarsjes in beeld, weldra gevolgd door gezang uit vier kelen. We bliezen de kaarsjes aan beide kanten van de lijn uit. Mijn liefje kreeg regelmatig een taartpunt aangeboden door bruine chocoladeplakhandjes. Het was goed zo, zij moeten er nog van groeien!

Yuda wilde zijn nieuwe badmuts showen maar dat viel niet mee met droge haren. Het werd een hilarische vertoning. Het siliconen flubberding werkte niet mee. In het zwembad is de muts een must. Ruim een maand is hij nu lid van een plaatselijke zwemclub. Hij traint vijf dagen per week voor een wedstrijd die in november wordt gehouden. Naar aanleiding van het advies van zijn zwemcoach gaat hij aan de match meedoen met schoolslag; hij deed de slag voor. Yuda wordt steeds grappiger: hij trok zijn poloshirt voor de camera omhoog en riep: Sixpack!” We gaan het zien. Het lijkt erop dat zijn armen wel al meer spieren vertonen. Wij adviseerden moeder Elsa hem vooral carbs toe te dienen. 's Avonds zette zij The Big Swimmer een groot bord spaghetti bolognaise voor, inclusief geraspte kaas. De bofkont.

Mijn liefje en ik dronken daarna koffie op eigen terras, met een versnapering van vriendin Rose-Marie. Zij ging in Zwitserland -haar tweede vaderland- namelijk naar de bonbons-juwelier om chocoladetruffels te kopen. Ze meldde ons dat er een pakketje onderweg was. De dag vóór de verjaardag whatsappte ik maar eens met postbode Carlos of hij kon kijken of er post voor haar was. Ik had het nog niet getypt of hij bevestigde dat er een postpakje was. Ook toevallig?! Ach, Tante Pos in Spanje… (Bij die gelegenheid vertelde hij dat hij volgende week zelf jarig zal zijn.) De bonbons smaken verrukkelijk. Voor een feestelijke lunch bezochten we restaurant De Tonnetjes.

Ons nieuwe huis leent zich goed voor een groot gezelschap en voor een feestje onder de sterren. We stelden drie tafels op het terras op, waaraan kon worden geborreld en gedineerd. 's Middags maakte ik een grote fruitsalade voor het dessert, de aperitiefhapjes kochten we bij lokale winkels, het hoofdgerecht bestelden we bij onze favoriete eigen strandtent Ramón. Zijn kokkies maken zulke onovertroffen paëlla's dat we het zelf niet probeerden. Het werden twee grote schalen: een met kip, de andere met schaal- en schelpdieren. Ik haalde de pannen op de afgesproken tijd op, ze waren bloedheet en rijk gevuld. Perfect getimed, perfect bereid. De smaken waren voortreffelijk, de gasten smulden.

Op dezelfde dag werd het vierde kleinkind van onze vrienden Monika & Ger geboren; het eerste meisje – ze heet Katelyn. Moeder en kind maken het goed, oma Moontje is over the moon. Wij, surrogaatoma’s van twee Balinese ventjes, kennen het gevoel een beetje... Ook het negende kleinkind van Donald Trump werd op 12 september geboren; hij heet Eric Luke. Voor deze families en voor ons is het een dag om niet te vergeten.

Dat niet alles feestelijk was, bleek toen Jos diezelfde avond op ons versierde terras een telefoontje kreeg van haar beste vriendin in Nederland die de uitslag kreeg van  medisch onderzoek. Na bijna twee jaar in het medische circuit te hebben rondgedoold, hoorde ze dat ze lijdt aan longkanker met uitzaaiingen. Je kunt stellen dat artsen in het plaatselijke ziekenhuis iets over het hoofd zagen met levensbedreiging tot gevolg... Een vreselijk bericht, mijn nekharen stonden overeind. Jos was dermate van slag dat zij en Hemmy ons feestje vroegtijdig verlieten - begrijpelijk.

De boodschap aan Jos wierp mij terug naar 2005 toen mijn eigen beste vriendin Nelly diezelfde diagnose kreeg. Na weken van onzekerheid, waarin Nelly onderzoek na onderzoek onderging, hoorde zij hoe het zwartste scenario werkelijkheid werd. Nelly was in Rotterdam, ik was op Bali. Daarna belden we met elkaar maar zij kon zich dat gesprek later niet herinneren. Mij staat het in mijn ziel gebrand.
Haar behandelend artsen stonden destijds voor een onbekend fenomeen. Het bleek te gaan om een adeno-carcinoom in de longen, het niet-rokerscarcinoom dat zich in klierweefsel ontwikkelt, met uitzaaiingen in het stelsel van vaten zonder dat er op een PET-scan uitzaaiingen zichtbaar waren in het lymfestelsel. (Uitzaaiingen in vaten presenteren zich altijd als laatste, daaraan voorafgaand zijn uitzaaiingen in het lymfestelsel te zien.) Ze overleed in januari 2009. Nelly’s bijzondere verhaal, het verhaal van de bijzondere Nelly is op blog Trust the Process te lezen.


Ondanks dat kijkt mijn liefje terug op een mooie dag. De schone paëlla-pannen bracht ze de volgende ochtend te voet terug naar Chiringuito Ramón; dat past in haar dagelijkse Fitbit-schema. Momenteel loopt ze haar beste weken ooit, september is hier een goede wandelmaand. Gisteravond bereidde ik lasagna voor haar. Op route 67 kan ze wel wat extra koolhydraten gebruiken.


dinsdag 12 september 2017

Beauty

Vandaag is het weer zover: Mijn schone liefje is jarig. Joehoe! We gaan er een gezellige dag van maken.  

♫Cumpleaños feliz, cumpleaños feliz, te deseamos cariña, cumpleaños feliz♫


The beauty of a woman

The beauty of a woman is not in the clothes she wears,
The figure that she carries, or the way she combs her hair.

The beauty of a woman must be seen from in her eyes,
Because that is the doorway to her heart, the place where love resides.

The beauty of a woman is not in a facial mole,
But true beauty in a woman is reflected in her soul.

It is the caring that she lovingly gives,
the passion that she shows.
And the beauty of a woman
with passing years only grows.


Audrey Hepburn (1929 – 1993)


¡Felicidades, mi amor!



zaterdag 9 september 2017

Terug in de schoolbanken

De kinderen in deelstaat Valencia keren aanstaande maandag naar de schoolbanken terug. De zomervakantie komt daarmee ten einde, ze waren bijna drie maanden vrij. Voor de meeste werkende ouders duurde die vakantie dit jaar erg lang. We kennen hier een aantal moeders persoonlijk (Susy, Marie Jo en Lorraine) die zuchtten onder de druk. Eerstgenoemde is accountant op een druk kantoor, de andere twee hebben een eigen zaak. Hoe kunnen ze de kids drie maanden bezighouden en tegelijkertijd hun werk doen?! In Spanje bestaan zomerkampen maar die duren hooguit twee weken. Ik zag het deze zomer van heel dichtbij: Spaanse grootouders vingen hun kleinkinderen op, soms weken achtereen.

De arbeidsparticipatie van vrouwen in Spanje steeg in de afgelopen jaren flink. In 2016 lag het percentage werkende vrouwen op 46.1% ten opzichte van de totale beroepsbevolking; in 2000 was dat nog 39.4%. In Nederland lag het percentage vorig jaar op 45.7%. Voor wie het interesseert: het percentage vrouwen op de arbeidsmarkt is het laagst in de Verenigde Arabische Emiraten (12.4%). Het hoogste percentage werkende vrouwen was vorig jaar te vinden in Rwanda en Mozambique: beide landen scoorden 54.4%. Het gehele Arabisch Schiereiland scoort het belabberdst als het gaat om arbeidsparticipatie van vrouwen. Het is niet zo dat zij niet goed zijn opgeleid; integendeel. Deze statistieken zijn afkomstig van de Internationale Arbeidsorganisatie (ILO), op basis van gegevens van de Wereldbank.

In een digitale Spanje-krant las ik onlangs een artikel over wat emigreren naar Spanje met iemand doet. Je zou er een ander, wellicht zelfs beter, mens van worden. Dit is de Top9 (van auteur Melissa): 
  • Je gaat relaxter leven
  • Je leeft meer buiten
  • Je talenknobbel wordt groter
  • Je wordt minder streng met tijd
  • Je bouwt een internationale vriendenkring op
  • Je wordt minder materialistisch
  • Je leert je eigen plan trekken
  • Je kunt op vakantie in eigen land
  • Je gaat anders naar je vaderland kijken

Veel punten zijn in meer of mindere mate ook op mij van toepassing, al blijft mijn Hollandse inborst worstelen met de cultuur van 'manaña, manaña'. Desalniettemin is leven in Spanje ontspannen en plezierig; een talenknobbel draagt daaraan zeker bij. 

In het onlangs verschenen rapport Expat Insider 2017 las ik dat Spanje dit jaar terugkeerde in de Top10 van meest geliefde landen, voor wat betreft Quality of Life, Family Life en Cost of Living. (Er zijn zes categorieën.) 81% van de ondervraagde expats in Spanje geeft bovendien aan dat het gemakkelijk is om hier te integreren, 58% van de ondervraagden vindt het gemakkelijk om Spaans te leren; dit is onderdeel van Categorie Ease of Settling In.

Mijn liefje is binnenkort jarig en zij vond het een goed plan zich aan te melden bij het plaatselijke Instituut voor Volwassenenonderwijs. Ik zou dat initiatief gaan sponsoren. Doorgaans haat ze het als ik mij als schooljuf gedraag maar dit viel in goede aarde. Sinds we in een overwegend Spaans sprekende omgeving wonen, heeft ze last van haar haperende spreekvaardigheid. Ze verstaat alles dat wordt gezegd, zolang mensen maar Algemeen Beschaafd Spaans spreken en niet te snel of binnensmonds praten. Zelf Spaans spreken is echter niet haar forte. Vaak word ik erbij gesleept als de buren een gesprek aangaan maar dat is voor niemand ideaal. Haar talenknobbel moet dus worden vergroot.

Ze wilde (weer) serieus aan de slag met Spaanse les. We hadden privéles toen we nog in Kijkduin woonden, zaten in een klasje in Campoamor toen we daar permanent gingen wonen, volgden met vriendin Emmy een serieuze cursus bij een taleninstituut in Alicante. Het geleerde beklijfde echter niet bij haar want de noodzaak ontbrak. In onze vorige woonplaats aan de Costa Blanca werden we omringd door Nederlanders, Belgen en Britten. Je kwam een heel eind zonder Spaans te spreken. Nu niet meer. Ze wil kunnen kleppen met de nieuwe buren.

In het gemeentehuis hing een poster met de aankondiging ‘Español para Extranjeros’. Precies wat we zochten: Spaans voor buitenlanders. Daaronder stonden twee data: 1 – 15 september. Ik ging ervan uit dat de lessen op de eerste van deze maand zouden beginnen en elke dag zouden plaatsvinden, gedurende twee weken. Het blijkt anders in elkaar te steken. De data duiden op de inschrijvingstermijn van de cursus. Zij was de eerste die zich aanmeldde. Zo gemotiveerd als zij, zo staan ze niet vaak aan de balie!

Vanaf oktober gaat ze bijna een jaar lang klassikaal aan haar Spaanse taalvaardigheid  werken. Eenmaal per week, drie uur les per keer. De vrouw die de intake deed, was van mening dat ze beter zou passen op niveau 1 maar zelf stond ze erop te beginnen op nivel cero. Overmoed bracht haar ver in het leven, als pensionista kiest ze nu voor een bescheidener aanpak. Ik vind alles goed zolang ze er plezier in heeft. (Bovendien kan ze altijd overstappen.) Volgend jaar reik ik haar als verjaardagkado De Gouden Talenknobbel uit.






woensdag 6 september 2017

Boekenleesdag

Het is vandaag de dag van het lezen. Deze dag staat naast Wereldboekdag, die in april wordt gevierd. Deze dag zou, naar verluidt, zijn bedacht door een Amerikaanse bibliothecaris, die kinderen in het land wilde enthousiasmeren voor het lezen van boeken. Een goede zaak. Vandaag zou ik graag voorlezen aan de Balinese mannetjes maar de tijdmachine hapert. Vaak las ik aan Yuda voor, dat ga ik in december graag weer doen voor hem en zijn broertje.

Een dag niet gelezen, is een dag niet geleefd. Ik kan mij niet herinneren dat iemand mij aanzette tot lezen. Eenmaal in de bieb deed ik het uit muzelluf. Interesse in taal en nieuwsgierigheid kwamen eerst, een rijke verbeelding deed de rest. Dat geldt tot op de dag van vandaag. Mijn moeder vreesde destijds dat ik mijn verstand zou verlezen”. Ik geloof dat er nooit een dag was waarop ik niet las. Misschien kreeg ze gelijk… (maar een leesbril draag ik nog niet!). Ik wissel papieren boeken graag af met digitale; voor mij is het nooit het een of het ander. Het goede van de reader is dat ik het ding op elk moment op de gewenste lettergrootte kan zetten. Amigos para siempre!

In de afgelopen weken las ik weer een stapel boeken weg, onder andere ‘The Ministry of Utmost Happiness’ van Arundhati Roy en ‘Lincoln in the Bardo’ van George Saunders. Beide boeken zijn kanshebbers voor de (internationale) Man Booker Prize 2017 waarvan de uitslag volgende maand bekend zal worden gemaakt. Ik vind het razendknap als een auteur met zijn of haar debuutroman wordt genomineerd voor deze prestigieuze prijs; laat staan dat je 'm wint. Zelf heb ik nog geen idee wie dit jaar gaat winnen. 

Ik vond de roman van Roy -de tweede sinds haar debuut waarvoor ze in 1997 de Man Booker Prize ontving- het best van deze twee genoemde werken, al is de internationale literaire kritiek laaiend enthousiast over het boek van Saunders. Roys boek is activistische non-fictie en dat spreekt mij aan. India en de strijd om Kashmir vormen de achtergrond, de schrijfster stelt opmerkelijke personages centraal: een hermafrodiet, zwervers, Kashmiri-onafhankelijkheidstrijders en velen meer. Het is een boek met tientallen verhaallijnen die elkaar voortdurend kruisen. Er is op elke bladzijde veel te beleven, wat mij betreft.

Saunders historische roman -zijn literaire debuut- speelt zich deels af in de geestenwereld; ‘bardo’ is een begrip uit het boeddhisme en betekent vagevuur of hiernamaals. De jong overleden zoon van president Lincoln, Willie, is een van de personages. Ze zijn dood maar denken dat ze kunnen terugkeren naar de mensenwereld. De hoofdthema’s van het boek zijn dood, leven en inleving. De vorm van het boek, korte hoofdstukken met citaten uit echte of gefingeerde geschiedenisboeken, was erg apart. Het boek uitlezen vereiste doorzetting. 

Serieuze literaire fictie wissel ik doorgaans af met iets dat gemakkelijk weg leest. Afgelopen week las ik ‘The Good Daughter’, de laatste nieuwe van de Amerikaanse literaire thrillerschrijfster Karin Slaughter. Het gaat over twee jonge meisjes en hun eigenzinnige vader die zwaar getraumatiseerd raken door een wrede overval op hun familie. Na een recente schietpartij op een school in dezelfde stad komt het verleden de meisjes en hun vader (alle drie advocaten) weer lastig vallen. Nieuwe geheimen dreigen, oude worden onthuld. Zoals vaak bij Slaughter, lees je dit boek in treinvaart uit.

Er verschijnt ook veel interessants op politiek vlak; dat is niet verwonderlijk als je de wijde wereld van nu beziet. Onlangs las ik het boek ‘The Big Lie: Exposing the Nazi Roots of the American Left van de Amerikaanse politieke commentator Dinesh D’Souza (van Indiase afkomst). Hij schreef eerder een hatelijk boek over president Obama dus dat zette de toon. Ook zijn recente werk vond ik naar. De auteur wekt de indruk zijn hypothese met serieuze historische feiten te staven maar veel sleept hij er met de haren bij, wat mij betreft. D’Souza stelt dat de linkse beweging: fascisten waren, een voorbeeld voor de Nazi’s, voorstanders van slavernij, Indianen opsloten in concentratiekampen, geen respect hadden voor democratie. Niks deugt aan Links. Het boek poogt hen in de verdomhoek te plaatsen en daar te houden. Plan niet geslaagd. Ik vond het een te doorzichtige preek voor eigen parochie om het boeiend te vinden.

En na alle recente, licht en zwaar gestoorde acties van president Donald Trump, die om die reden The Lone Deranger wordt genoemd, heeft een mens met politieke interesse behoefte om iets opbeurend te lezen.

Het betreft memoires, getiteld ‘Al Franken, Giant of the Senate’. Ik moest al lachen om de boekomslag en de titel. Al Franken schreef 35 jaar lang satire, waarvan 15 jaar voor Saturday Night Live, waarin hij tevens optrad als komiek. Daarna was hij korte tijd politieke presentator op de radio. Zo kende ik hem niet.

Franken is van Joodse afkomst en studeerde aan Harvard. Hij is een ouderwetse Democraat die van zijn geëmigreerde ouders leerde dat de burgerrechtenbeweging een goede zaak is. Hij beschrijft op heldere, doorgaans luchtige, wijze hoe hij na een carrière in showbiz in een politieke loopbaan terechtkwam. Het antwoord is duidelijk: hij wilde iets goeds bijdragen aan het leven van mensen in Minnesota, zijn achterban.

Dat is niet helemaal waar. Franken geeft toe dat hij destijds de zittende Republikeinse senator Norm Coleman -naar verluidt, een arrogante en corrupte kwast- een lesje in nederigheid wilde leren. Die liet zich zeer negatief uit over een van Frankens politieke helden uit Minnesota, voormalig Democratische senator Paul Wellstone die met zijn familie in 2002 omkwam in een vliegtuigongeluk. (Coleman volgde hem op.) In 2008 versloeg Franken Coleman met slechts 312 stemmen. Na acht maanden hertellen en procederen nam Franken in 2009 plaats in de Senaat. Hij is inmiddels bezig aan zijn tweede termijn.

Zijn gevoel voor humor en satire spelen hem regelmatig parten tijdens de eerste verkiezingscampagne en als Senaatslid. De bevlogen Franken moest veel af- en bijleren. In het boek beschrijft hij zijn successen en zijn flops, zijn relaties met politieke tegenstanders en collega’s in detail. Gezondheidszorg, educatie en klimaatverandering zijn hot topics. Hij beschrijft hoe de Republikeinen stelselmatig de agenda van Obama torpedeerden. Die president moest en zou mislukken. De politieke machtsspelletjes verbazen mij niets maar de verhalen zijn telkens weer ontluisterend. Ik vond het boeiend om door Franken's bril, een bijzondere, een kijkje achter de schermen van de Amerikaanse politiek te krijgen. Hij blijft positief, zelfs onder de huidige omstandigheden met Trump & Co. Franken is een eerlijke man naar mijn hart. (Frank Underwood was als senator lichtjaren onbetrouwbaarder…) In 2018 gaat Al Franken weer voor herverkiezing; ik zou het wel weten. Deze meeslepende autobiografie is het lezen meer dan waard, om meer dan een reden. 

We loose ourselves in books. We find ourselves there too. Ik wens je een goed boek toe, zeker vandaag.


zaterdag 2 september 2017

Ken je dat?

Dat je de pan wilt uitlikken? Masterchef Australia is sinds deze week weer op de Nederlandse televisie te zien: Net5. Joehoe! Vriendin Bernadette maakte ons erop attent dat seizoen 2017 aftrapte. (Ik verwachtte het elk moment.) We misten de eerste tien minuten maar keken het begin van de eerste episode de volgende middag terug in de herhaling. Sindsdien zijn we bij en staat de doos Kleenex op tafel.  

Het programma ontroert niet alleen, het inspireert ook. Als thuiskok probeer ik liever nieuwe gerechten uit dan dat ik recepten wekelijks herhaal. De afgelopen maand hielden we het in de keuken van huize Barefoot nogal simpel, het was te warm voor culinaire uitsloverij. Afgelopen week was echter druilerig dus geschikt om uitgebreid te koken. Het leukste eigen gerecht van deze week werd een groentetaart met haloumi, een zilte kaas van koe-, geiten- en schapenmelk. Dat product ontdekte ik in 2011 tijdens een vakantie aan de Australische oostkust. Onlangs trof ik die kaas aan in een nieuwe supermarkt met vooral Engelse producten. Ik kom er niet mee door een auditieronde maar lekker was het! Buurvrouw Barbara kreeg een taartpunt mee naar huis, mijn liefje likte het bakblik uit.

De uitspraak die blogtitel en openingszin werd, tekende ik op uit de mond van de Australische kok Maggie Beer (1945). Ze is een vaste verschijning in Masterchef Australia. Beer is een enthousiast, lief mens, ik teken ervoor op die manier oud worden. Deze week bestond grotendeels uit auditierondes. Ze was jurylid in de tweede episode, toen reeds 20 kandidaten hun kookschort verdienden; er waren nog vier schorten uit te geven. De kandidaten moesten koken met citroenen, de citrusvrucht moest de hero of the dish zijn. Je kunt er alle kanten mee op: zoet en hartig. De luchtige profiteroles, gevuld met citroen-venkelijs vond ik het bijzonderst. Het water liep mij in de mond.

Inmiddels is de Top24 bekend, al ken ik de kandidaten nog niet allemaal bij naam. Met opzoeken ben ik thans heel voorzichtig… voor je het weet, zie je de naam van de winnaar van 2017 en dan is het niet spannend meer. 

Karlie, Samuel, Pete en Benita zag ik als kijker nog niet acteren. Wie dan wel? Ben, de man met Nederlandse voorouders die tijdens de eerste auditieronde een schort verdiende met Hollandse stamppot. Michelle met Indonesische roots die kandidaat Reynold uit editie 2016 (ook Indonesisch) als grote voorbeeld heeft. Een arts zonder naam die zijn werk opgezegde. Advocaat Benjamin met flinke baard die zijn toga aan de wilgen hing. Leuke Sam de bouwcoördinator die een alternatief kaas/wijn/chocolade-plankje bereidde. Verpleegster en pottenkindje Jess. Rashedul uit Bangladesh wiens schattige zoontje zijn grootste fan is. Pia -moeder van twee kinderen- die leerde koken van haar ontroerende Italiaanse moeder. De 18-jarige student en wonderboy in de keuken Callen. OK verpleegkundige Eliza die een perfect chocolade fondant-taartje bereidde. Homoseksuele teddybeer Bryan (Aziatisch) die in het gewone leven freelance fotograaf is.

Het is weer een bont gezelschap en dat is een van de redenen van het succes van dit programma, wat mij betreft. Ik heb op dit moment nog geen favoriet.

De Brit Arum kreeg een tweede kans en veroverde het laatste schort met een wel heel bijzondere opdracht. De kandidaten moesten een recept van Anna Polyviou, de Punkprinses van de Patisserie, volgen. Voor wie het niet weet: Polyviou is Chef Desserts van hotel Shangri-La in Sydney. Heur haar zat weer perfect. Het gerecht heet Anna’s Rotje, bestaat uit 76 bereidingsstappen en tien ingrediënten. Marshmellows, geroosterde melkchocolade, pinda’s, zout, cacaoboter en -poeder, pindakaas, frambozenbrulée, citroengel, chocoladesponscake, crunch van knettersnoep, chocolademousse; dat alles zat in dit explosieve buisje van getemperde chocolade. Ga er maar aanstaan als je daarmee auditie moet doen! 

Voor vijf amateurkoks liep dit met een sisser af, bij Arum knalde het. Daar steekt mijn groentetaart povertjes bij af… Jess bezweek bijna toen ze haar idool, The Sweet Creator, zag binnenkomen. (Ze hebben bijna hetzelfde haar.) Dat soort beelden en teksten maakt het programma zo leuk om te zien. De prijzenpot van Masterchef Australia 2017 bestaat uit AU$250.000, een trofee, een culinaire carrière en bijna-onsterfelijkheid.

De eerste echte kooktest van de Top24 vond plaats onder leiding van Elena Duggan, de winnares van Masterchef Australia 2016; ook zij heeft Hollandse en Indonesische roots. Haar Nederlandse opa aan vaders kant trouwde met een Indonesische vrouw die vegetarisch was. Zo ontstond haar gevarieerde kookrepertoire. Elena’s favoriete comfortvoedsel is een broodje kaas met tomaat. Nou, als dat niet Nederlands klinkt?! Ze bracht de imposante trofee mee die ze vorig jaar won. En een mooi gevulde Mystery Box waarmee de kandidaten van dit jaar in 75 minuten een gerecht moesten bereidden. Er ontstond veel moois. Rashedul liet echter 5 minuten voor opdienen zijn bord vallen... Daardoor wordt hij een van de vier die aan de eerste afvalronde gaan deelnemen.

Er zullen dit seizoen weer interessante chefs langskomen bij mijn favoriete kookprogramma. In een inleidend filmpje zag ik dat Yoram Ottolenghi en Heston Blumenthal van de partij zullen zijn. De Brit Marco Pierre White zien we niet terug als jurylid en daar ben ik persoonlijk niet rouwig om.  In de jaren dat mijn liefje en ik in Engeland woonden en werkten, lunchten of dineerden we enkele keren -ook met vrienden- in zijn restaurant Criterion aan Piccadilly Circus in hartje Londen en dat was altijd een feestje. Hij is een fantastische kok maar om een heleboel andere redenen ben ik geen fan van de man.

In het voormalige Masterchef-team ontstond ruzie tussen juryleden Preston en White. Het onderwerp van de kinnesinne was de wilde White Jr. (Hij snuift en slikt zich suf van papa's geld, gaat publiekelijk van bil en zit van top tot teen onder de tatoeages.) In een interview vroeg men Preston wat hij vond van het gedrag van de jonge Marco Pierre. Die liet zich in nette bewoordingen negatief uit over de jongeman waarna de hele familie White boos werd. Het escaleerde snel op Twitter maar uiteindelijk werd het bijgelegd. White Jr bood zijn excuses aan de culinair recensent aan, White Sr verruilde Masterchef Australia voor Hell's Kitchen Australia bij de rivaliserende omroep Seven. Dat programma zou weleens kunnen floppen… Tja.

Sinds het eerste seizoen ben ik groot fan van Masterchef Australië. Die liefde duurt al negen jaar; daaraan zal voorlopig niets veranderen. Wat wel anders is dan in vorige jaren, is dat er op vrijdag geen episode was te zien. Vreemd. Ik weet nu hoe zwarte gaten ontstaan.


donderdag 31 augustus 2017

I care

De drukste zomermaand van dit jaar zit erop! We kwamen goed door deze periode heen, al zeg ik het zelluf. Er is hier duidelijk sprake van Retorno de Verano: de Spanjaarden pakken in en verlaten hun vakantiehuizen. Het is bijna weer 'vida normal' met een paar permanente bewoners. Deze week hadden we twee aaneengesloten regendagen, zeer ongebruikelijk voor deze tijd van het jaar. De krant noemde het de eerste nazomerse 'gota fria'. Zuid-Alicante (wij) hadden hier code geel. Dit was de natste augustus ooit.

Voordat de zomer losbarstte, voerde de plaatselijke milieuraad met de toeristenbond van onze gemeente een bewustzijnscampagne over afval op de stranden. Heel grote colablikjes, giga-sigarettenpeuken en melk- en sapverpakkingen moesten mensen bewust maken van hun eigen rol in het schoonhouden van de stranden en de zee. Men lichtte toe dat een achtergelaten peuk er circa twee jaar over doet om te vergaan; in die tijd wordt acht liter water besmet. Een blikje heeft gemiddeld 50 jaar nodig om te vergaan en als het van aluminium is 200 jaar, een plastic zak en fles respectievelijk 450 en 500 jaar. (Een batterij is het allerergst: pas na 1.000 jaar vergaat het en heeft dan 3.000 liter water besmet.) Op ons maken dergelijke feiten indruk. Jaren geleden gaf ik mijn liefje de bijnaam Bag Lady; waar ze gaat, staat of zwemt, raapt ze plastic om het vervolgens op gepaste wijze af te voeren.

Het is niet alleen maar Zon, Zee en Zaligheid in Spanje. Jaarlijks wordt 45.000 ton plastic verbruikt in de Spaanse kassenbouw, er drijft 3.000 ton plastic aan het oppervlakte van de Middellandse Zee, 90% van de schildpadden in diezelfde zee hebben plastic in hun lichaam. Wetenschappers van SPOT, Society for the Protection of Turtles, houden sinds 1992 de vinger aan de pols maar zijn nu ronduit gealarmeerd. De projectcoördinator van het gezelschap verklaarde dat plastic ophoping in groene schildpadden inmiddels doodnormaal is.

Het zijn niet alleen schildpadden die de pineut zijn. In 2013 trof men op een strand van Almeria een dode potvis aan, met 17 kilo plastic in zijn maag. Wetenschappers waren destijds verbaasd dat de walvis 59 verschillende soorten plastic had doorgeslikt, waaronder het dikke plastic dat op grote schaal in de kassenbouw in het zuiden van de provincie Almeria wordt gebruikt. De eerste keer dat wij die kant op reden, was ik in de war: lag daar sneeuw? Dat kon niet waar zijn in die tijd van het jaar… Het was een zee van plastic schitterend in de zon, zover als het oog reikte. De grote hoeveelheid plastic blokkeerde de maag van de walvis en dat werd zijn dood.

Op Mallorca is de groep OceanCare actief. Zij maken mensen bewust van het plasticprobleem in de Middellandse Zee; dat doen ze bij voorkeur op onconventionele manier (het blijven Spanjaarden). De Balearen liggen middenin de Mar Mediterráneo dus daar is het probleem van plastic afval alomtegenwoordig. Men is zich daar veel meer bewust van de noodzaak de cultuur van wegwerpplastic drastisch te veranderen. OceanCare werkte samen met de activistische Duitse punk-rock band Itchy, met wie een muziekvideo voor kinderen werd vervaardigd, getiteld The Sea. Jong geleerd is  oud gedaan.

Spanje is niet het braafste jongetje van de klas als het om de beheersing van het plastic afvalprobleem gaat. De Europese Unie tikte het land onlangs op de vingers voor het niet navolgen van de Richtlijn Plastic Zakken & Verpakkingen (mijn vertaling). Supermarkten in het hele land geven inmiddels -laat maar beter dan nooit- plastic draagtassen voor eenmalig gebruik uit, à 5 cent per stuk, een belasting die door de EU aan alle deelnemende staten werd opgelegd. Ter vergelijking: Denemarken belastte de plastic zakken uit zichzelf al in 1993, Finse supermarkten gebruiken al jarenlang papieren zakken.

Volgens die richtlijn moeten Europese landen het gebruik van dunne plastic draagtassen, dat wil zeggen: zakken van minder dan 50 micron, uitbannen en daaraan is Spanje nog niet begonnen. (De deadline verliep in november 2016.) Je kunt ze hier nog op veel plaatsen vinden maar mijn liefje en ik branden onze vingers er niet aan. Als ik naar die tasjes kijk, zie ik dode schildpadden. We hebben onze handen meer dan vol aan het weren van verpakkingsmaterialen; er is nog zóveel te doen om plasticloos door het leven te kunnen!

De kans dat mijn tweede Vaderland voor de Europese rechter moet verschijnen, is groot. Het land krijgt nog uiterlijk twee maanden de tijd om zich te committeren. Genoemde richtlijn stelt ook dat eind 2019 niet meer dan 90 lichtgewicht plastic draagtassen per persoon per jaar mogen worden verkocht. Eind 2025 moet dat aantal liggen op gemiddeld 40 stuks. Ik vraag mij af hoe dat precies gaat worden gemeten maar ik vind gereglementeerde plasticreductie een goede zaak. Plastic vervuilt, plastic doodt. Weg ermee.



maandag 28 augustus 2017

Goed, heel goed dan, tot ziens dan maar

Dit is wat de Catalaanse politiechef, Josep Lluis Trapero, zei tijdens een internationale persconferentie na de recente terroristische aanslagen in Barcelona en Cambrils: “ Bueno, pues molt bé, pues adios”. De Catalaanse politiechef is baas van de Mossos d'Esquadra, de formele politie-autoriteit van de Spaanse deelstaat. Hij richtte zijn woorden tot de Nederlandse NRC-journalist Marcel Haenen die hem even daarvoor vroeg of hij al zijn antwoorden kon geven in het Castelaans (Spaans), in plaats van het Catalaans zodat men in de zaal alles kon verstaan. Er waren ongeveer 130 journalisten uit binnen- en buitenland bij de persconferentie aanwezig. De politiechef hield voet bij stuk: Catalaanse vragen werden in het Catalaans beantwoord, Castelaanse in het Spaans. Een groot deel van die journalisten spreekt geen Catalaans dus de helft was maar te volgen. Daarop besloot Haenen, die Spaans spreekt, de zaal te verlaten.

Trapero’s uitspraak werd binnen 24 uur trending topic op sociale media. Voor- en tegenstanders gingen ermee aan de haal, inclusief het produceren van heuse merchandising.

In een eerder Volkskrant-artikel las ik dat dit Catalaanse politiecorps op Spaans verzoek wordt uitgesloten van deelname aan het Europol-netwerk. In juni van dit jaar verschenen hierover artikelen in diverse internationale kranten met de strekking dat deze uitsluiting gevaar oplevert voor de Europese veiligheid. Je hoeft geen Beatrice de Graaf te zijn om dat te begrijpen. Net zoals elke andere bevoegde veiligheidsautoriteit in Europa, moeten zij toegang hebben tot alle bestanden van Europol om hun werk goed te kunnen doen, aldus de president van Eurocop, de Europese politie-unie. Die unie lobbyt al jaren om de Mossos erbij te krijgen.

Op het Spaanse vasteland werken de veiligheidsdiensten niet voldoende samen. Zo wordt burgerveiligheid gepolitiseerd en dat is een ernstige zaak in het licht van wereldwijd terrorisme.

De inkt van die artikelen was nog niet droog of de terroristische aanslagen in Barcelona en Cambrils vonden plaats. Burgers van dit land zijn inderdaad gebaat bij een goede samenwerking tussen veiligheidsdiensten in Spanje maar ik denk dat het niet meer goed komt tussen Catalunya en España. De Mossos d'Esquadra wil alles rondom de aanslagen zelf beheren, zonder tussenkomst van ‘Madrid’. Het eerste bezoek van de Spaanse koning aan Barcelona viel evenmin in goede aarde. De zucht naar onafhankelijkheid bij de Catalanen zal hierdoor verder worden aangewakkerd.

Vorige week ontvingen mijn liefje en ik een Whatsapp van vrienden in Nederland die een vakantiehuis hebben aan de Costa Blanca. Daarin stuurden zij een nieuwsalert door dat ze op een forum lazen. Een man zou bij een aanhouding op de weg rondom Rojales (een bolwerk van Nederlanders in Spanje) hebben geprobeerd zich uit de voeten te maken door bijna een politie-auto te rammen en een agent te verwonden. De chauffeur ontsnapte en zijn auto zou zijn teruggevonden in Pilar de la Horadada (onze stad). We knipperden even met onze ogen toen we dat lazen. Zo komt een mogelijke dreiging wel heel dichtbij… Een nader bericht meldde dat het zou gaan om een kale man met Noord-Afrikaans uiterlijk en littekens in zijn gezicht.

Na enig eigen zoekwerk bleek de auto niet te zijn teruggevonden in Pilar de la Horadada. De Spaanse politie hield bij een routinecontrole auto’s aan op de kustweg N-332 en dat wilde deze chauffeur voorkomen. Hij ging er vandoor, de politie achtervolgde hem en schoot op hem op de rotonde naar Mil Palmeras. De auto kwam tot stilstand tegen een muur in Torre de la Horadada. De gewonde chauffeur wist te ontsnappen. Het zou niet gaan om een terrorist maar om iemand met een verleden van inbraak en drugshandel. Ze hebben hem nog niet in de kraag gevat.

Vorige week kwam ook IS met een Spaanse dreigvideo op de proppen, uitgesproken door een jongeman met lege ogen en volle baard. Islamitische Staat komt eraan om Spanje te heroveren. Hij zei het volgende: als Allah het wil zal Al-Andalus weer worden zoals het was: deel van het kalifaat. Spaanse christenen, vergeet het moslimbloed niet dat tijdens de Spaanse Inquisitie vloeide. We zullen ons wreken voor deze slachting, eenzelfde slachting die jullie nu uitvoeren op IS”.

Het Iberisch schiereiland werd Al-Andalus genoemd toen het eeuwenlang werd geregeerd door de Moren (tot hun val in 1492). Het woord komt van Al-Vandaluz en is een verbastering van de Arabische naam voor ‘gebied van de Vandalen
’; een Germaans volk dat zich naar zuid-Europa verspreidde tijdens de Grote Volksverhuizing. Het klinkt wellicht pedant maar ik verwachtte dit elk moment. Je kunt je immers nergens meer veilig wanen… Maar bang zijn? Nee, dat niet.
No Tinc Por. Hoe dan ook, er moet geleefd worden!


zaterdag 26 augustus 2017

Ozzies onwaardig

De regelmatige lezer weet dat mijn liefje en ik graag op vakantie gaan naar Australië. We deden het in 2005, 2008, 2011, 2014 en 2016. Ondanks dat Down Under een oerconservatief land is, genieten we met volle teugen van elk bezoek. Zo ontspannen als de Ozzies zijn in de omgang, zo gespannen zijn ze echter rondom onconventionele kwesties.

Op de dag dat mijn liefje en ik ons 28.5-jarig verbond vierden, werd daar een plebisciet gehouden over het homohuwelijk. Nou ja, dat zou het zijn. De regering beloofde het volk in 2016 dat ze hun zegje mochten doen over dat onderwerp. Een plebisciet is een, door de overheid ingerichte, verplichte stemming waarbij de uitslag niet-bindend is. De uitslag van een plebisciet kan de grondwet niet wijzigen. Na twee afwijzingen door de Senaat, maakte de huidige Minister-President Malcolm Turnbull (Liberal Party, rechts van het politieke spectrum) er een vrijwillige Australian Marriage Law Postal Survey van. Naar verluidt, omdat “the Australian people are not capable of having a respectful discussion on this issue.”

De vorm waarvoor men koos, houdt in dat er zelfs niet meer verplicht wordt gestemd. Het is dus geen plebisciet en evenmin een referendum (dat verplicht stemmen en grondwetswijziging met zich meebrengt)… Wat is het dan wel? Het is een noviteit in de geschiedenis van het land. Voormalige rechter van de Hoge Raad, (homo) Michael Kirby, vond dit een onacceptabele gang van zaken. Normaliter leidt de uitslag van een volksraadpleging immers tot aangepaste of nieuwe wetgeving. Dit is zo’n verwaterde stemming dat je beter van een nationale opiniepeiling kunt spreken. En dat terwijl het over zo’n principieel onderwerp gaat. Het is een farce, wat mij betreft.

Zwemmer en meervoudig Olympisch kampioen Ian Thorpe (1982) en zijn partner Ryan Channing (1990) brachten onlangs een video uit waarin ze Australiërs opriepen zich online te registreren en vóór te gaan stemmen. Hun boodschap: dat kun je sneller doen dan zij de 100 meter zwemmen! Thorpe is Equality Campaign Ambassador en strijdt voor gelijke rechten voor LGBT’ers sinds hij in 2014 uit de kast kwam. Ook de lesbische ex-minister Penny Wong (1968) -nu oppositieleider in de Senaat- zette zich in om stemmen voor het Ja-kamp te werven, vooral onder jonge Australiërs. Dat viel nog helemaal niet mee, begrijp ik uit een artikel in de Sydney Morning Herald.

Overigens geven polls aan dat een meerderheid van Australiërs inmiddels vóór het homohuwelijk wil stemmen. De recentste poll van de grootste krant van het land ‘The Australian’ wees uit dat 63% van de stemmers Ja gaat zeggen op de vraag of de huwelijkswet moet worden verruimd. (30% is tegen, 7% heeft geen mening.)

De stemming in zijn huidige vorm is dus omstreden, om meer redenen. De voorman van de Labor-(oppositie)partij waarschuwde voor haatzaaien. De survey zou een podium bieden aan anti-LGBT-groepen. Hoe respectvol de discussie over dit onderwerp werd, bleek in de aanloop naar de dag van stemming. Welnu, Bill Shorten kreeg helaas gelijk.

In Sydney en Melbourne verschenen afgelopen week bizarre posters en pamfletten. In het centrum van Melbourne (dat prachtige centrum!) dook een foeilelijke poster op met de homofobe kop STOP THE FAGS. Een draak van een poster. Het document beweert dat 92% van de kinderen die door homoseksuele ouders worden opgevoed, wordt misbruikt. Op de poster waren de broekriemen van de mannen de regenboogkleuren. Abject. Ik walgde ervan...
De poster beweert tevens dat 51% van die kinderen lijdt aan depressie en 72% van hen zwaarlijvig is. Het materiaal zou in omloop zijn gebracht door een neo-Nazi website, genaamd Iron March. Deze claim over kindermisbruik, depressie en overgewicht in LGBT-families komt voort uit een compleet verguisd, onzinnig onderzoek van ene D. Paul Sullins. Zijn onderzoeksresultaten werden jaren geleden gepubliceerd in een open tijdschrift waarbij auteurs moeten betalen voor publicatie. Sullins artikel was gebaseerd op een studie onder 20 kinderen.

Wat ook circuleerde in Melbourne en Sydney, was een vlugschrift waarin werd gesteld dat homoseksualiteit een doodzonde is.

“Homosexuality is a tragedy of a family, a grave to the family bloodline, a curse of family sonlessness!”

Het is van een grote onnadenkendheid. Je kunt als homoseksuele man (of vrouw) immers kinderen aannemen of adopteren, hen jouw achternaam geven en zo de stamboom in stand houden? Tja. Het pamflet is niet alleen achterlijk, het is ronduit verachtelijk. Zo werd ook beweerd dat het homohuwelijk ertoe zal leiden dat “transexual counterfeit women”, transseksuele namaakvrouwen, toegang krijgen tot damestoiletten waardoor het voor verkrachters gemakkelijker wordt vrouwen te belagen. Opmerkelijk is dat de tekst tevens circuleerde in Mandarijn.

Vanaf 12 september (de verjaardag van mijn liefje) zal men de stem kunnen uitbrengen; daarvoor hebben ze twee weken de tijd. De uitslag wordt pas begin november bekendgemaakt. Daarna zullen we zien wat de Turnbull-regering ermee gaat doen. Het wordt hoog tijd dat het land Down Under zich schaart in de lange lijst van geciviliseerde landen die het homohuwelijk reeds mogelijk maakt.