maandag 21 augustus 2017

Doscientos minutos

We keken naar de eerste wedstrijd van de hockeyvrouwen van Oranje. Nederland organiseert momenteel het Europese Kampioenschap en wij zijn als fans van de partij. Ik downloadde de bijbehorende app. Nou, je mist niets als je het niet doet. Wat een sof! Het heeft een simpele interface, geeft geen overzicht van gespeelde poulewedstrijden, houdt de stand in de poule niet realtime bij, toont geen foto’s van teamspelers, biedt suf dagelijks nieuws en zo kan ik nog wel even doorgaan. Een gemiste kans.

Nu het team grote speelsters moet missen als Naomi van As, Joyce Sombroek en Maartje Paumen vroeg ik mij af hoe dit nieuwe, verjongde team zou varen tegen de Spaanse hockeysters. De wedstrijd begon met een minuut stilte vanwege de terroristische aanslagen in Barcelona en Cambrils. Ik word giftig van dit soort laffe daden. Er lopen inderdaad meer gestoorde lui vrij rond dan er opgesloten zitten. Ben je moslim, 17 of 18 jaar oud, met nog een heel leven voor je en dan rijd je -zwaarbewapend of juist met een nepbomgordel om- in op een menigte onschuldige medeburgers. Voor Allah en de 72 maagden... Niet te bevatten. Weerzinwekkend.

Alle vrouwen op het hockeyveld droegen een teken van rouw. Onze vrouwen wonnen terecht (3-1) maar het werd een wedstrijd met een verhaal. In het derde kwart begon het te regenen. Die regen veranderde in stortbuien met onweer waardoor het besluit werd genomen de wedstrijd tijdelijk te staken. De zomer van 2017 zal niet worden herinnerd om het lekkere weer. Aanvankelijk werd gedacht dat de onderbreking enkele minuten zou gaan duren maar dat liep uit. Het onweer nam op enig moment af dus er kon verder worden gespeeld. Toen hoorde ik de coach van de Nederlandse hockeyster, Alyson Annan (1973), tegen Spaanse dames zeggen dat de wedstrijd zou worden hervat in ‘doscientos minutos’. Tweehonderd minuten, pas drie- en half uur later?! Ik had toch net 20 minuten gehoord?

Een van de Spaanse hockeydames corrigeerde haar ‘¿veinte, no?’ Die vergissing is des te opmerkelijk omdat Annan jarenlang was getrouwd met de Argentijn Max Caldas (nu hockeycoach van de mannen). Ze zal toch wel een beetje Spaans hebben opgepikt? Het was niet de eerste keer dat ze werd gecorrigeerd. In 2016 had de Australische een serieuze black-out: ze dacht dat er in de Olympische halve finale in Rio nog een kwart moest worden gespeeld terwijl de dames al met de shoot-out tegen Duitsland bezig waren. (Ze gingen door.)

In de voorbeschouwing op deze eerste EK-wedstrijd uitte ex-Oranje hockeyster Ellen Hoog kritiek op Annan. Na Rio ‘moest ze hard aan zichzelf werken’, ze was ‘niet representatief, niet fit’ en meer van dat soort opmerkingen. Ik keek ervan op. Hoog werd zelf ook blogger nadat ze met prof-hockey stopte.

Vermoeidheid, ingegeven door spanning, hitte en veel te hard werken, was Annan's verklaring destijds. Ze bood haar excuses aan het team aan. Het overkomt de een na besten. (De hockeydames wonnen zilver in Rio.)

Op diezelfde avond versprak ik mij ook. Kinderen van Spaanse overburen uit Murcia die thans vakantie houden in onze straat, brachten een kleine hond mee. Zolang er mensen in huis zijn, is er niets aan de hand. Zodra het dier alleen wordt gelaten, keft het de straat bij elkaar. Hun directe buren uit Madrid spraken de baasjes reeds op hun verantwoordelijkheid aan. De autoritair overkomende echtgenoot noemen wij ‘Franco’ (naar je weet wel); hij heeft net zo’n hoofd en snor. Zijn laatste gesprek met de buren bevatte een ultimatum: de hond mag niet meer alleen worden gelaten.

Dat geblaf leidde ertoe dat mijn liefje het dier een ‘k*tkeffer’ en een ‘salsichon movil’ (worst op pootjes) ging noemen. Ze had zin om steak tartare met een gifpil voor het dier te bereiden. Steak tartare (zonder) is een van mijn favoriete en wat mij betreft een van haar beste gerechten. Zelf het woord ‘hondensaté’ viel… Zo ken ik haar helemaal niet!

Op de avond na de hockeywedstrijd ging de chihuahua weer als een dolle tekeer. Ik liep naar de overkant van de straat om te zien wat er aan de hand was. Het hondje was zo wild dat het bij elke blaf met vier pootjes tegelijk van de grond kwam. De luiken van het huis zaten potdicht, er was verder geen teken van leven. Misschien schuilden de tweevoeters achter de voordeur? Ik liep terug naar huis toen ik onze buren Juan & Marta op het trottoir zag staan. Dit bejaarde echtpaar uit Murcia is heel aardig; ze zitten altijd om een praatje verlegen.

Ik zei dat ook wij dat geblaf vervelend vinden en dat je het gedrag van je huisdier moet corrigeren. ‘Deben corregir a la conducta de su puerro’ zei ik letterlijk. Hond is perro in het Spaans, puerro betekent prei … Tja. Het gesprek ging over veel meer: cultuurverschillen, integreren, Spaans spreken, Barcelona. Na een kwartier kwam mijn liefje eens kijken waar ik bleef. ‘Alles oké?’ Ja, hoor. Ik kreeg zelfs een rondleiding door hun vakantiehuis! Bij thuiskomst vertelde ik mijn liefje over mijn eigen verspreking. Vermoeidheid, ingegeven door teveel spanning en hitte, was mijn verklaring. Mijn liefje weet het aan de fles rosé van die avond.

De dag erna kwam moeder uit Murcia op de hond passen. Ze leek gefrustreerd, ik hoorde haar schelden op de hond. De klagende Madrilenen en zij lijken nu gebrouilleerd; desondanks is het weer rustig in onze straat. De hockeydames wonnen ook hun tweede poulewedstrijd. Het werd een magere 1-0 maar het Belgische elftal werd geen minuut gevaarlijk.


zaterdag 19 augustus 2017

Scootmobiel met zijspan

De een na laatste keer dat mijn liefje haar oude vader aan de telefoon had, vertelde hij dat de huisarts hem na een recent medisch onderzoek nog minstens vijf jaar te leven gaf. Zelf zei hij dat hij het zo niet meer wilde... Mijn schoonvader is 91 jaar, ziet en hoort niet meer goed, zijn lichaam kraakt.

Dat was ooit anders. Mijn schoonvader is van oer-Hollandse origine (Groninger), groot, stoer en sterk, met brede schouders en flinke knuisten. Hij werkte keihard maar was er altijd voor zijn kinderen. Mijn liefje noemt haar vader de held van haar jeugd. Hij reisde jarenlang met mijn schoonmoeder in de caravan naar verre oorden. Zo reisden zij onder andere naar het Aziatische deel van Turkije, een bestemming die ik als reislustige Hollandse niet zo zal bereiken.

Toen ik mijn intrede in de schoonfamilie maakte, was hij de eerste die zijn armen om mij heen sloeg; een warm onthaal. Ik vond Henk aardig, zelfs ontroerend. Toen mijn schoonmoeder overleed, ruilde mijn schoonvader -op aandringen van zijn kinderen- de caravan in voor een kampeerwagen. Hij moest niet achter de geraniums gaan zitten. Hij reisde naar Spanje en Portugal om daar zijn oudste dochter en oudste zoon te bezoeken. Tijdens die rondreis ontmoette hij de Duitse Christel met wie hij een nieuwe relatie begon. De kampeerwagen werd ingeruild voor een personenauto en ze gingen samenwonen aan een Spaanse Costa.

Daar onderging mijn schoonvader een operatie aan een versleten knie; in een kliniek in Benidorm kreeg hij een prothese. Mijn liefje en ik begeleidden hem voor, tijdens en na de ziekenhuisopname. De revalidatie verliep echter niet goed. Mijn schoonvader is nogal eigenwijs en zich in acht nemen komt niet in zijn woordenboek voor… Nadat zijn partner ging dementeren, werd de zorgtaak voor mijn schoonvader te zwaar. Hij was zelf immers ook de jongste niet meer. Zij werd uiteindelijk gerepatrieerd en opgenomen in een Duits verzorgingstehuis, hij keerde naar zijn Nederlandse honk terug.

Daar wilde hij geen auto meer rijden. Hij ging voortaan fietsen, tot ieders opluchting. Fietsen bleek echter geen pretje vanwege zijn haperende knie. Er zit iets mateloos in  mijn schoonvader. Als hij fietst, gaat dat met tientallen kilometers tegelijk. De gewone fiets werd ingeruild voor een elektrische fiets. Daarmee viel hij regelmatig, werd opgelapt en door familieleden bij de Eerste Hulp opgehaald. Deze e-bike werd uiteindelijk ingeruild voor een scootmobiel. Hij kreeg les en ging weer enthousiast op pad. Zelfs daarmee blijk je te kunnen vallen! Als je probleemloos wilt deelnemen aan het verkeer, heb je goed zicht en gehoor nodig.

Als je ooit -bijna letterlijk- de hele wereld aankon, is aftakelen door ouderdom nóg moeilijker dan ouder worden op zich is. Zijn wereld wordt almaar kleiner, de geraniums komen alsnog op hem af. Daar is niets aan, dat begrijpen we.

Vorige week kreeg Henk last van hartritmestoornissen, hij voelde zich met de dag vervelender. Een kleinkind met medische professie ging met hem naar de huisarts die hem per omgaande in het plaatselijke ziekenhuis liet opnemen. Hij bleek een hartslag van 35 te hebben dus het is begrijpelijk dat hij zich slecht voelde. Met zo'n lage hartslag houd je een verouderd groot lichaam niet in stand.

Het waren spannende dagen. Zou zijn hart het begeven? Schoonbroer Marcel die ons onlangs in Spanje bezocht, was op dat moment met zijn partner op vakantie in Zwitserland. Hij hield ons echter via Whatsapp op de hoogte. Ook schoonzus Ineke deed dat via mail. Er zou een pacemaker worden geplaatst. Ik maakte mij zorgen over de mogelijke gevolgen van een operatie voor een 90-plusser. Ik weet wat de functie van een pacemaker is maar wist niets over het aanbrengen van zo’n kastje. (Als kind dacht ik trouwens dat het ding een ‘peacemaker’ heette.)

Ik surfte naar de website van de Hartstichting voor meer info. Daar las ik dat de implantatie onder plaatselijke verdoving wordt uitgevoerd en dat was een opluchting. De operatie duurt gemiddeld anderhalf à twee uur. Ook las ik dat de pacemaker sinds 1932 bestaat. Destijds was het een uitwendige apparaatje op een karretje. In 1958 kwam de inwendige pacemaker in gebruik. Ze worden steeds kleiner en krijgen steeds meer instellingen. In december 2012 werd de eerste draadloze pacemaker geplaatst maar die wordt voorlopig alleen op experimentele basis toegepast.

Inmiddels is de operatie achter de rug en is mijn schoonvader uitgerust met een inwendige pacemaker die hem helpt een constante hartslag van 85 te behouden. De volgende middag keerde hij naar huis terug. Hij moet het voorlopig rustig aan doen en ik hoop vurig dat hij zich daaraan houdt. Dat kan weleens tegen dovemansoren zijn gezegd (wordpun intended). Aan zijn slechte zicht en gehoor kan helaas niets meer worden gedaan. Ouderdom die met gebreken komt, is een zwaar proces. Dat weet ik van mijn eigen moeder. Niet alleen voor de bejaarde in kwestie, ook voor de naaste familie.

Mijn liefje belde hem gisteren op. De eerste pogingen mislukten; het klonk alsof ze een fax-apparatuur aan de lijn had (die hij niet heeft). Het bleef niet lukken. Zijn grote knuisten zaten waarschijnlijk aan de verkeerde knopjes op de telefoon... Vandaag komen ze de verbinding repareren. Met tussenkomst van broer Sjef en diens mobiel kon zij haar vader spreken. Hij voelt zich beter, kan er weer even tegenaan, naar eigen zeggen.

Na alle zomerdrukte gaan we naar Nederland om hem te bezoeken.


donderdag 17 augustus 2017

Señor Fernando

In voorbereiding op het passeren van de koopakte bij de notaris, ontdekte onze zaakwaarnemer Antonio in februari van dit jaar dat de afmetingen van ons nieuwe huis niet overeenkwamen met de gegevens in het zogenaamde ‘Registro de Propiedad’ van de gemeente, het Eigendomsregister. Vanuit de lucht zag hij een aanbouw aan de achterzijde van het huis -door mijn liefje en ik ‘De Caravan’ of ‘De Oranjerie’ genoemd- die niet stond geregistreerd.

Het aparte is dat wij met de vorige huiseigenaren William & Lynn in een plaatselijk parkje aan het bowlen waren toen het telefoontje met die bevinding kwam. Ik zag aan Bill‘s steeds roder wordende hoofd en zijn lichaamshouding dat er iets niet in orde was maar wist op dat moment niet dat het iets gemeenschappelijk betrof. Niet veel later vertelde Antonio ons wat hij had geconstateerd en ondernomen. Wij wisten niet beter dan dat meer dan tien jaar geleden een bouwvergunning was aangevraagd en verkregen voor de uitbreiding van het huis. We zijn niet de enige in de straat met een dergelijke aanbouw.

Kon het passeren van de akte bij de notaris nu wel doorgaan? Moest de verkoop überhaupt doorgaan indien er sprake zou zijn van illegale aanbouw? Geen van de partijen had behoefte aan gedoe. Zij hadden al hun meubilair reeds verkocht of op de boot gezet en onze verhuisdozen stonden reeds in hun huis. Bovendien hadden wij ons huis verkocht…

Antonio vond ook uit dat er in onze nieuwe woonwijk een Vereniging van Huiseigenaren bestaat; niet zo’n formele als die in Campoamor, deze houdt geen jaarvergaderingen. Wel is er een president die Fernando bleek te heten en in Murcia woont. Hij werd gebeld. Als het de betrokken partijen lukte, moest hij met  terugwerkende kracht namens de vereniging een verklaring ondertekenen over het akkoord van die aanbouw. Dat lukte niet. Wel kwam -op kosten van de Britse eigenaren- een architect de eetkamer bekijken en opmeten.

In het koopcontract werd vervolgens alles in detail beschreven; het huis kent twee verschillende afmetingen: een met en een zonder aanbouw. Het reservepotje voor het regelen van de kwestie wordt benoemd, net als het werk van de architect. Er was op de dag voorafgaande aan het notarisbezoek en de dag zelf nog veel overleg, ook met de notaris. De akte kon uiteindelijk passeren. Mijn liefje en ik werden formeel eigenaren van een huis met zonder aanbouw. Wij zouden rond de zomer zelf contact zoeken met president Fernando om de zaak te finaliseren.

Dat eerste contact vond in juli plaats, via een Spaanse mail. Fernando spreekt alleen zijn moerstaal. Daarin schreef ik dat we hem graag wilden spreken om de ampliación formeel te regelen. Hij schreef één zin terug: in augustus zou hij naar zijn vakantiehuis in onze woonwijk komen. Ik stuurde hem daarop ons telefoonnummer toe zodat hij ons na aankomst kon bellen. Op 10 augustus had ik nog niets van hem gehoord. Ik stuurde wederom een mail met de vraag wanneer we konden afspreken. Rond één uur op 12 augustus, was zijn antwoord. Geen aanhef, geen groet, niets. Zijn adres stond in het Betreft-vak.

Fernando was kennelijk een man van weinig woorden. Zou het een nukkige, arrogante Spanjaard zijn? Organisatietalenten als mijn liefje en ik zijn, vroegen we Antonio tijdig om raad. Die stuurde ons een Spaanse voorbeeld-verklaring; met Fernando moesten we tot iets vergelijkbaars komen. Dat voorbeeld gebruikte ik vervolgens om met de gegevens uit het officiële koopcontract een Spaanse verklaring op te stellen, met één doel: zijn handtekening. Het document brandde in mijn mapje toen we naar onze afspraak liepen.

Fernando bleek een benaderbare persoon met pretogen te zijn, al was dat niet het eerste dat mij opviel toen ik hem de hand schudde. Een man met een snor, roker,  binnensmonds pratend (zoals vele Murcianen doen), in sportbroek en -shirt van een marathon, op badslippers, met een klassieke primrose yellow Fiat 500 op de oprit. Als woordvoerster van de familie ging ik tactisch naast hem zitten. Zijn eerste vraag was of we een groot of een klein probleem kwamen bespreken. Vanzelfsprekend zei ik ‘pequeno’ (klein); ik wilde de kwestie niet groter maken dan het was.

We kletsten wat om het ijs te breken. Na mijn toelichting en beschrijving van de aanbouw, legde hij uit dat we helemaal geen probleem hebben. Hij was als president door de vorige eigenaar benaderd voor die aanbouw. Zolang je geen muren verandert of plaatst, heb je zelfs geen bouwvergunning nodig. Voor die achterkamer waren bestaande muren gebruikt, de aluminium schuifpui en het dak waren demontabel. Hij toonde ons zijn eigen overkappingen en aanbouw; daar was onze Oranjerie niets bij. Van illegale bouw was dus geen sprake en dat was belangrijk om te weten.

Tijdens het gesprek bleef ik de verklaring echter onder zijn neus duwen. Zonder zijn handtekening zou ik niet weggaan. Af en toe legde ik mijn hand op zijn arm; zoiets werkt bij Spanjaarden. Hij lachte op enig moment mijn zorg weg: die handtekening krijg je van mij. De afspraak had het beoogde resultaat. Op ons verzoek kwam hij de aanbouw nog even met eigen ogen bekijken. Fernando keerde inmiddels naar Murcia terug, zijn vakantie zit erop. Gisterenochtend belde hij: “Met de president”... dat intimideerde niet (meer), Hij gaf mij, zoals afgesproken, het fiscale nummer van de vereniging (CIF) door waarmee ons certificado compleet is.

Met deze verklaring gaat administrateur Antonio de exacte gegevens van ons huis in het betreffende register vastleggen. Daarna gaan we weer naar de notaris om een bijgewerkt eigendomsbewijs te ontvangen. No pasa nada, het komt goed.



dinsdag 15 augustus 2017

Double Digit Club

Vandaag is een grote dag voor kleine Yuda: hij wordt tien jaar en treedt daarmee toe tot de Double Digit Club als nieuwste, leukste lid. Zijn verjaardagsdoos kwam ruim op tijd aan, zij het niet ongeschonden. Toen wij het pakket met de Spaanse post verstuurden, zat er geen plakband omheen; dat staan de Spaanse regels niet toe. De toetakeling is het gevolg van de invoercontroles op Bali. Geschenken tot een waarde van $250 mogen zonder vergunning worden ingevoerd maar de Indonesische douane behoudt zich het recht voor ieder postpakket in te zien. Ik begrijp dat maar ik vind het schandalig dat Bibi Pos een pakket in een dergelijke staat bij een klant durft af te geven. Tja.

Bij nadere inspectie door Elsa & Ketut bleek de gehele inhoud intact. Joehoe! Teneinde de voorpret niet te drukken, werd de doos verstopt voor de twee  nieuwsgierige Balinese Aagjes. Elsa & Ketut bespraken het gevaarte thuis opzettelijk in het Engels maar Damai (6) volgde hun conversatie kennelijk en fluisterde de info vervolgens in het oor van zijn grote broer in, aldus de verbaasde -en tegelijkertijd trotse- moeder. De boefjes doorzochten daarop het huis maar vonden de birthday box niet. Die zat namelijk goed weggestopt in de koffer van papa, onder het ouderlijk bed…

Selamat hari ulang tahun, sayang Yuda!


To A Big 10 Year Old

Today, young man, you’re no longer a boy,
But instead a big 10 year old and oh, such a joy!
Your days of needing us are dwindling fast,
But your giggles and smiles show that our time is not past.

Now 10 years later* we still watch you grow.
I’m amazed by your spirit and the love that you show.
You changed our life without even knowing.
And every day our love for you keeps growing.

So no matter how big or how strong you might grow,
We’ll still be right here, I hope that you know.


(Vrij naar) Mum Jeannette
Uit: The Adventures of J-Man and MillerBug

* mijn liefje en ik kennen dit mannetje ruim 9 jaar


Ook vriendin Rose-Marie in Zwitserland en nichtje Linde in Nederland zijn vandaag jarig. Een bont gezelschap. Eerstgenoemde is al jarenlang lid van de club, laatstgenoemde moet nog een jaartje geduld hebben voordat ze mag toetreden. Hoe het ook zij: Happy Birthday allebei!


zondag 13 augustus 2017

De weervrouw spreekt

De Spaanse kranten staan momenteel bol van de verhalen over het uitzonderlijke weer. In de afgelopen week kregen we aan de kust van de provincie Alicante te maken met de gevolgen van windschering. Deze ‘reventones calidos’ (‘microbusts’ in het Engels) zorgden voor een fikse temperatuurstijging die gepaard ging met wind die tot een kleine tornado aanzwol. Het zijn echter stormen zonder neerslag. Zo’n fenomeen is niet nieuw voor de Spaanse kust maar wij maakten het zelf niet eerder mee aan de Costa Blanca. Sinds we niet meer op de golfbaan maar aan de kust wonen, beleven we de weersverschijnselen intenser.

Ietsje langer geleden las ik een reportage (van Bea Lutje Schiphorst) over de mogelijkheid dat de Costa Blanca haar milde klimaat kan gaan verliezen. Bijna 20 jaar geleden kozen mijn liefje en ik dit gebied als vakantie- en overwinteringsplek vanwege het milde en stabiele klimaat. De zomers zijn hier minder heet dan in de binnenlanden van Spanje en de winters zijn warmer dan andere kuststreken. Bovendien prees de Wereldgezondheidsorganisatie deze streek als een van de gezondste van Europa, vanwege de salinas en het gebrek aan vervuilende industrie.

Toch verandert het ook hier: de droge periodes worden langer, hittegolven en tropische nachten doen zich vaker voor, net als regenbuien die woestijnzand met zich meebrengen. Spaanse meteorologen berekenden dat de gemiddelde temperatuur in de provincie Alicante sinds 1980 met 0.6 graad Celsius steeg. Diezelfde meteorologen stelden vast dat het minder vaak regent, vooral in de lente. En als het regent, gebeurt dat in de vorm van stortbuien die zoveel neerslag met zich meebrengen dat de aarde het niet kan opnemen. Regenwater stroomt dan naar zee zonder dat het wordt benut, met woestijnvorming tot gevolg.

De provincie Alicante is hedetendage tweede -na de belendende provincie Murcia- als het gaat om landerosie door woestijnvorming. In de afgelopen tien jaar ging daar 20% van de vruchtbare landbouwgrond verloren. Nog eens circa 20% is momenteel in slechte staat en kan tevens verloren gaan als er geen maatregelen worden genomen. Wij worden hier deels omringd door landbouwgronden maar die worden nog heel goed benut. Wij hebben een eigen ontziltingscentrale in de gemeente (Pilar de la Horadada) die voor voldoende water voor de landbouw zorgt, al heeft dat water een hogere kostprijs per liter.

Ook deze zomer kregen we hier te maken met records: de maand juni was anderhalve  graad Celsius warmer dan het langjarige regionale gemiddelde, de maand juli was de warmste maand ooit. Córdoba werd vorige maand de heetste stad van het land ooit gemeten: ruim 47 graden Celsius. In een vorige blog noemde ik al de hoogste temperatuur van de zee. Deze extremen in heel Zuid-Europa zouden de schuld zijn van de Ola de Calor (hittegolf) Lucifer. In de nacht van donderdag op vrijdag mat men de laagste nachtelijke temperatuur in Alicante in de maand augustus, ooit. Dit ‘ooit’ betekent sinds de Spaanse meteorologen (AEMET) temperaturen registreren.

Na die vreemde zomerstorm konden wij op alle terrasmeubels schrijven. Ook in huis waren stoffige voetstappen op de tegelvloer zichtbaar. Alles sloeg bruin uit en plakte. Het was een combinatie van zout, vocht en woestijnzand. Mijn lichaam gaat goed om met hoge temperaturen maar langdurig extreme luchtvochtigheid ondergaan, is geen sinecure. Eigenlijk wendt dat nooit. We stelden de schoonmaak van het huis dan ook vol overtuiging uit.

Op donderdag jongstleden was het zover: het ontbijt op het terras begon met 23 graden Celsius en wolken. Een uurtje later was het 25 graden Celsius; ongekend. We liepen allereerst naar zee om naar woeste golven te kijken. Qua waterkleur leek de plas op de Noordzee. Ik zag aangespoelde boeien op het strand, onder een dreigende wolkenlucht. De rieten parasols die doorgaans zonnebadende gasten tegen de koperen ploert beschermen, stonden met hun pootjes in het water. 

Ligbedden bleven opgestapeld staan, de rode vlag wapperde fier: er mocht niet worden gezwommen. Een jonge persoon met body-board werd terecht door de strandwacht uit het water gefloten. In de regio Valencia verdrievoudigde het aantal drenkelingen, in vergelijking met de voorgaande twee jaren. De maand juni was het heftigst met 16 verdrinkingen in onze provincie (Alicante).

Eenmaal terug op het Spaanse honk verdeelden wij de straftaken. Ik zou het huis van boven naar beneden stoffen, zuigen en moppen, zij zou het terras en alle tuinmeubelen voor haar rekening nemen. Circa twee uur later kwamen we, gescheiden van elkaar, tot dezelfde conclusie: de lunch gingen we buiten de deur nuttigen. Daarvoor was maar één plek geschikt: Chiringuito Ramón in de eigen woonwijk. Even dacht ik dat daar niets was te beleven. De bar zat namelijk potdicht maar de keuken bleek open. De opgerolde zonneschermen klapperden als een loszittend gebit, door de neergelaten windschermen viel niets te zien. De zilte lucht maakte alles goed.

We bestelden hun heerlijke paëlla met kip voor twee. Zelf zou ik een andere uitvoering prefereren als liefhebber van schaal- en schelpdieren maar mijn liefje is er allergisch voor dus dan is de keuze snel gemaakt. Zoals de kokkies van Ramón hun bouillon laten inkoken totdat die bomvol smaak zit, de rijst smoren totdat die nog een beetje plakkerig is. Mmmm! De pan werd goedgevuld en bloedheet geserveerd. Sinds mijn liefje er in juni voor vrienden een lunch voor 30 mensen organiseerde, kan de relatie niet meer stuk. Het volledige personeel zoent haar, Ramón vroeg haar reeds ten huwelijk. Vind ik dat gek? Helemaal niet. Kijk eens in de poppetjes van haar ogen! (Ze zwemt in een zee van blauw...)

De zee bulderde nog lang na in Calle de Descalzo, Barefoot’s straatje. Gisteren verdronk hier iemand in zee; het zou gaan om een buurman uit onze woonwijk die kennelijk de rode vlag negeerde. Kasian. In Nederland zijn strandwachten vrijwilligers, in Pilar de la Horadada niet; de gemeente betaalt €250.000 per jaar voor hun professionele toezicht.

Het huis is op orde, de zon schijnt, de lucht is weer strakblauw. De woonwijk is veel rustiger dan gedacht en voorspeld. Het is een fijne plek om te wonen; we hebben geen seconde spijt van onze verhuizing.



donderdag 10 augustus 2017

Gevaarlijk en radicaal

Deze ochtend lijkt het hier herfstachtig. Vannacht kregen we te maken met windkracht 7 uit het noordoosten dus de temperatuur viel terug. Het is echter regen dat we nodig hebben, om de torenhoge luchtvochtigheid terug te dringen. Nou ja, we doen het ermee. We gaan het huis zo soppen want dat is nodig. Een deel van het strand ligt op ons terras. Daarna lopen we naar de zee om de hoge golven te aanschouwen. Gisteren stond er een gele vlag; de golven waren toen al tamelijk hoog maar nooit werd het gevaarlijk. Ik genoot ouderwets van dit watergeweld, mijn liefje keek toe vanaf de branding…

Het is weer hoog tijd voor een blog van het boekenfront. Soms komt er werk op je pad dat niet tot de verbeelding spreekt. Daarna waardeer je de boeken die dat wel doen, des te meer. Op 4 juli jongstleden, Amerika’s Onafhankelijkheidsdag, bracht Milo Yiannopoulos (1984) zijn boek ‘Dangerous’ uit, in eigen beheer. Dat was nadat uitgeverij Simon & Schuster zich terugtrok uit een deal van $15.000.000. Die ging niet door omdat Yiannopoulos zich onsterfelijk maakte na een uitspraak over pedofilie. Hij vond het perfectly cooldat volwassen mannen seks hebben met 13-jarigen. Daarna viel bijna de hele wereld over hem heen en moest hij ontslag nemen als technisch directeur bij Breitbart News. Hij vond het bij nader inzien een foute woordkeuze. Tja.

Deze Brit kwam op de wereld om te provoceren. Hij vindt zichzelf mooi, stoer en slim maar vooral: gevaaaaaarrrrrrlijk! Hij steekt zijn meningen niet onder stoelen of banken. Milo is homoseksueel, ijdel en joods en valt op zwarte mannen. Hij noemt zichzelf een jonge conservatief. Met dat alles is niets mis.
In de afgelopen anderhalf jaar reisde hij langs Amerikaanse universiteiten als onderdeel van zijn The Dangerous Faggot Tour. Hij hield lezingen op de campus, ziet voor zichzelf een rol weggelegd als Redder van de Jeugd. De Amerikaanse jeugd wordt op universiteiten namelijk onder de linkse knoet gehouden, aldus Yiannopoulos. Speak up, ontwikkel je eigen gedachten. Wederom: niets mis mee.

Ik denk dat hij alles aan mij verfoeit maar ik ben niet bang (zo gevaarlijk is hij niet!).  Yiannopoulos haat namelijk alles wat Links is - dat hij overigens wel in het hele boek met een hoofdletter schrijft. Hij haat feministische vrouwen en lesbiënnes, dikke mensen, moslims en de beweging Black Lives Matter vooral. Trump noemt hij Daddy en dat zegt genoeg.

Vrijheid van meningsuiting is een groot goed, een mensenrecht dat geciviliseerde landen in ere houden. Dat is het enige wat is te prijzen aan de autobiografie van deze knul. Het is zoals de Britse schrijfster Evelyn Beatrice Hall ooit zei: I disapprove of what you say, but I will defend to the death your right to say it.Dit boek is geen aanrader, je mist niets als je het links laat liggen...

Van het een kwam het ander. Dat noem ik mijn associatieve leeswijze. In het boek van Milo Yiannopoulos kwam ik namelijk een opmerkelijke verwijzing tegen naar auteur Maajid Nawaz. Het betrof diens autobiografische boek ‘Radical – My Journey from Islamist Extremism to a Democratic Awakening’ (2012) dat ik vervolgens ter hand nam.

Nawaz wordt in 1977 in Engeland geboren, in een welvarend Pakistaans middenklasse gezin. Deze Essex boy groeit op met hip-hop, geweld (onder andere witte skinheads en gewelddadige mannen met Afrikaanse roots) en discriminatie (politie). Hij leert van zich afslaan maar het maakt hem tot een boze tiener. Aan het eind van de middelbare school komt de goedgebekte Maajid in aanraking met Hizb al-Tahrir en wordt recruiter voor de beweging.

Hizb al-Tahrir belijdt Islamisme, een radicale, politieke (geen religieuze) vorm van islam. De centrale boodschap is dat het Westen en andere niet-moslimstaten de islam willen vernietigen en dat moslims alleen veilig zijn in een kalifaat. Dat ‘khalifa’ wordt bereikt middels militaire coupes.

Nawaz combineert zijn politieke activisme met een studie Rechten en Arabisch aan een prestigieuze universiteit in Londen. Hij recruiteert Pakistanen en moslims van andere herkomst, zet HT-cellen op in Engeland, Denemarken, Pakistan en Egypte. Zijn ouders zijn niet op de hoogte van zijn dubbelleven. Als hij 21 is, trouwt hij met de Pakistaanse Rabia, eveneens lid van de beweging. Samen krijgen ze een zoon, Ammar.

Als Nawaz 24 jaar is, wordt hij door de Egyptische geheime dienst opgepakt en tot vijf jaar celstraf veroordeeld vanwege zijn lidmaatschap van een verboden partij. (Hizb-al-Tahir was destijds niet verboden in het Verenigd Koninkrijk.) Amnesty International ontfermt zich over hem als Prisoner of Conscience. In de gevangenis begint hij afstand te nemen van Islamisme; dat proces zet door na zijn vrijlating en terugkeer in Engeland.

In 2007 snijdt hij alle banden met de beweging door. Hij keert zich tegen elke vorm  van islamisme dat de islam confisceert om de eigen ideologie op te bouwen. Hij neemt expliciet afstand van het kalifaat, van vrouwenhaat, sexisme en homofobie en wijst het doden van afvalligen en ongelovigen radicaal af. Met een gelijkgestemde vriend richt hij Quilliam Foundation op, een Engelse denktank voor contra-extremisme. In Pakistan staat Nawaz aan de basis van de Khudi-(jongeren)beweging die strijdt tegen islamitisch extremisme.

Het kan verkeren! Nawaz is nu een veelgevraagd spreker op congressen in binnen- en buitenland, regelmatig gesprekspartner van presidenten en premiers. Hij is hedetendage politicus voor de Liberal Democrats in het Verenigd Koninkrijk; in 2015 deed hij voor het eerst mee aan lokale verkiezingen.

Vooral het veranderingsproces in zijn radicale denken vond ik interessante kost. Dat was bij hem een langzaam, eenzaam proces. Het begon met twijfel aan een vooraanstaande persoon in de beweging, gevolgd door twijfel aan de gevolgde tactieken en methodes. Twijfel aan de gekozen strategie leidde uiteindelijk tot het in twijfel trekken van het gehele gedachtegoed. Nawaz zijn persoonlijke boodschap is duidelijk: een interpretatie van een ideologie uit de zesde eeuw kan nooit een oplossing zijn voor het hier en nu. Huidige en toekomstige generaties moslims hebben er niets van te verwachten.


Ik vind het een eerlijk, zelfs positief stemmend boek dat lezing verdient. Ik hoop vurig dat de auteur gelijk krijgt.


maandag 7 augustus 2017

Een dag met veel hoogtepunten

Gisteren was zo’n dag! We begonnen met een gezellige Skype-sessie met ons Balinese adoptiegezin. Ze waren aangesloten en spraakzaam. De jongens hoefden we niet te vragen naar hun schoolervaringen, die deelden ze ongevraagd. Elsa vertelde dat ze afgelopen week ouderdag hadden over het programma van Yuda’s vierde klas. Voor hem begint dit jaar het serieuze schoolwerk. Hij krijgt nu elke dag huiswerk en eenmaal per week krijgt hij additioneel weekhuiswerk op. (Zijn goedgevulde rugzak hangt tot op de grond.) Hij vertelde ons dat hij op sportief vlak voor voetbal koos als keuzevak. Hij is nu al dermate goed dat hij mee voetbalt met de zesde klas, in zijn elftal zitten ook meisjes. We legden de mannetjes uit dat de Hollandse voetbalmeisjes het zó goed doen dat ze die dag misschien wel Europese kampioenen zouden kunnen worden.

Damai heeft het ook naar zijn zin in de eerste klas. Hij deed het woord in het Engels; we kregen een dans- en zangvoorproefje. Vol trots toonde hij zijn haaienhoed van papier: een zeeblauw ding met grote staart en imposante rugvin. Die interesse heeft hij van zijn witte surrogaat-oma! De hoed diende afgelopen week zelfs als brommerhelm, volgens zijn moeder. De kinderen worden op deze school erg gestimuleerd creatief te zijn. Het legt hen geen windeieren. Hier wordt zo de basis gelegd voor een beter leven!
We maakten met de camera een uitstapje langs hun fruitbomen (agave, banaan, limoen) en planten. Uit eigen ervaring weet ik dat gewassen gemakkelijk groeien en bloeien op de groeizame vulkaanbodem van dit Godeneiland. Bij die gelegenheid vertelden we hen dat we inmiddels onze vliegreis boekten. We gaan in december weer voor een maand naar Bali; dat valt deels samen met hun schoolvakantie. De mededeling ontlokte veel gejuich en intense blijdschap. Die mannetjes zijn van een bijna ondraaglijke leuk- en liefheid!

De zwempartij is eveneens een dagelijks hoogtepunt. Zaterdag bereikte het Middellandse zeewater een recordtemperatuur aan de Costa Blanca: 29 graden Celsius. De luchtvochtigheid is al enkele dagen torenhoog; daardoor kan de temperatuur 's nachts niet of nauwelijks dalen. Je hebt je nog niet afgedroogd na het douchen of je druipt alweer. Als ik drie zinnen type aan mijn bureau, zuigen mijn onderarmen zich aan tafel vast als de tentakels van een octopus. De functie CoolSense van mijn laptop floepte spontaan aan.

Op vrijdagochtend hadden we dikke zeemist. We konden de 16e eeuwse wachttoren van deelgemeente Torre de la Horadada vanuit het water niet zien. De mist trok echter snel op. Zo weinig als je boven water kon zien, zo glashelder was het eronder. Op zaterdagochtend troffen we een zee aan vol met pratende Spanjaarden. Onder deze omstandigheden is dat immers de beste bestaansplek. Het was een aparte ervaring: het geroezemoes dat zich over de kalme zee verspreidde. Zondag idem dito. Deze week ga ik weer proberen te snorkelen. De laatste keer dat ik dat deed was in januari in de baai van Bengalen (rondreis Myanmar) maar daar was niets te zien. Hier hebben we kleine riffen voor de kust en iedere zichzelf respecterende zwemmer zie ik met duikbril en snorkel te water gaan. We kijken deze week uit naar een paar onweersdagen. We hopen zo op wat verlichting.

Aan het einde van de middag zaten mijn liefje en ik in glimmend oranje voor de buis. Beter gezegd: we waren in 's lands kleuren uitgedost en glommen als hondenkeutels in het donker. We zagen de Leeuwinnen op jacht gaan. De voetbalvrouwen maakten hun belofte en hun team-yell ruimschoots waar: dit werd hún EK, zij waren goud. Het werd 4:2. Het derde doelpunt (uit een vrije trap) zal ik niet snel vergeten: een Deense verdedigster sprong over de naderende bal?! Zelf twijfelde ik geen seconde dat de Oranje-dames Europees kampioen zouden worden. De Zwitserse scheidsrechter vond ik wel wat streng met het toepassen van de regels - vooral in de eerste helft (sorry Rose-Marie & Ingrid). De goed spelende Lieke Martens werd verkozen tot speelster van het toernooi maar voor mij was er eentje beter: Shanice. We informeren de Balinese kereltjes vandaag dat de wanitas van Belanda kampioen voetballen zijn geworden. 

Die mooie zondag werd afgesloten met de derde uitzending van VPRO Zomergasten. Het programma staat of valt met interessante gasten en een kundige gastvrouw. Wat ik allereerst prachtig vind aan deze jaargang, is het decor dat is ontworpen door de 26-jarige Koen Steger uit Boxtel. Het gesprek speelt zich optisch af op het dak van een ondergelopen caravan. In werkelijkheid staat er 15 centimeter zeewater in vijverfolie in de studio. Gast & gastvrouw moeten naar hun stoelen via een loopplank. Goed gekozen voor een avondje televisie in de Lage Landen.

Gastvrouw Janine Abbring (1976) doet het beter dan verwacht, wat mij betreft. (Mijn verwachtingen waren niet hoog gespannen.). Vriend Diederik is van mening dat ze het programma versjtiert. Abbring onderbreekt haar gasten regelmatig en is te vocaal in het verkondigen van haar mening. Ik ging erop letten en hij heeft een punt. Wat ik echter een pluspunt vind, is dat er dit jaar relatief meer wordt gesproken dan vertoond. Zomeravonden in voorgaande jaren hadden soms meer weg van plaatjes kijken dan van een goed gesprek. Als kijker wil je toch vooral kennismaken met de gekozen gast?

Gast nummer drie was Glenn Helberg (1955); kinder- en jeugdpsychiater, zwarte man van Curaçao en homo. En dit waren zijn thema’s: insluiting (in plaats van uitsluiting), racisme en discriminatie. Met soms pijnlijke beeldfragmenten om te bekijken. Ik kende Helberg niet voor deze uitzending. Ik vond hem een boeiende en innemende persoon. Hij en Abbring sloten de avond dansend af. Op het dak van de caravan.



donderdag 3 augustus 2017

Potje voetbal

De regelmatige lezer weet dat ik geen fan ben van Donald Trump. Op 14 juli jongstleden, Frankrijk’s nationale feestdag, was hij met vrouw Melania op bezoek bij het Franse staatshoofd Emmanuel Macron en diens echtgenote. Trump, die bekend staat als iemand die vrouwen graag by the pussy grabs, zei tegen Brigitte Macron (1953): “You’re in such good shape… Beautiful. Macron’s echtgenote is 24 jaar ouder dan haar man, slechts enkele jaren jonger dan Trump zelf. Ze kenden elkaar niet, de ontmoeting was strict zakelijk. Die opmerking werd dan ook bestempeld als ongepast.

Recent las ik een NRC-artikel over seksisme in de sportjournalistiek, van de hand van auteur Maartje Smits. Verslaggevers praten in het geval van mannelijke sporters over hun prestaties, bij sportvrouwen over uiterlijk en privéleven. Smits vindt dat ook een positieve opmerking over het uiterlijk van een (sport)vrouw seksistisch is.

In datzelfde artikel refereerde ze aan een Reebok-poster, waarmee het Amerikaanse sportkledingbedrijf een sneer gaf aan de president. De poster somt nog vier andere scenario’s op waarin de zin ongepast is: je zegt het evenmin tegen een onbekende vrouw in de lift, als je wordt voorgesteld aan je aanstaande schoonmoeder, tegen een collega in de wachtrij voor de koffiemachine, tegen de vrouw naast je op de sportschool. De actie van Reebok verdiende aanvankelijk lof maar het bedrijf kwam weldra onder vuur te liggen vanwege de dubbele moraal: Reebok ziet er geen been in half-naakte sportvrouwen af te beelden, als dat de verkoop van hun artikelen helpt.

Momenteel is WEURO 2017 in Nederland aan de gang, het Europese voetbalkampioenschap voor vrouwen. De sfeer bij dit kampioenschap is heel anders dan bij de mannen. En kijk naar het logo van het toernooi: juichende meisjes. Kom er eens om bij een mannentoernooi! Vroeger vond ik het oninteressant om naar voetbalwedstrijden van vrouwen te kijken. Ik miste de vaart en techniek in het spel. Het gaat goed met het vrouwenvoetbal. De Oranje Leeuwinnen spelen mooi en ze stralen plezier uit op de grasmat. Ik zag weinig gemene tackles en geruzie op het veld.

Ik kijk graag naar sport; de Nederlandse zwemsters en de Oranje-hockeyvrouwen zijn favoriet. Als zij een belangrijk toernooi of sportevenement hebben, ben ik van de partij. Soms blog ik over het spel en de speelsters. Dat deed ik ooit over sportvrouw Maartje Paumen. Zij is niet alleen een getalenteerde speelster en fanatieke aanvoerster, ik vind het ook leuk dat zij van de vrouwenliefde is. Bovendien viel ik als een blok voor het spleetje tussen haar voortanden. Dat vind ik onweerstaanbaar aan een persoon.

In de afgelopen weken ontdekte ik Shanice van de Sanden (1992). In het verslag van de eerste wedstrijd van het Nederlandse elftal op het EK noemde een journalist van De Volkskrant Van de Sanden een showgirl pur sang”. Volgens Smits een duidelijk voorbeeld van seksisme. Gelukkig kan deze rechtsbuiten van Surinaamse origine ook nog goed voetballen en staat ze regelmatig aan de basis van een doelpunt. Van de Sanden voetbalt sinds 2015 bij Liverpool. Ze behoort tot de ‘gap-toothed women’, vrouwen met diastema. Iemand met dezelfde fascinatie als ik, een man genaamd Les Blank, maakte er een documentaire over.

Alvorens ik verder ga over haar fysiek, wil ik hebben opgemerkt dat Van de Sanden loepzuiver passt, veel techniek in huis heeft, razendsnel en wendbaar is en keihard werkt voor het team. Bovendien blijkt ook zij een spleetje tussen haar voortanden te hebben, een van de zeven schoonheden. Love it! Volgens Smits maakt mij dat een seksist pur sang.

Voetbalsters krijgen te maken met seksisme en vooroordelen. Als je als vrouw voetbalt, ben je een manwijf; je moet dan wel lesbisch zijn. Je zou denken dat uit de kast komen in de (inter)nationale voetbalwereld dan geen grote stap is. Toch is dat niet zo. Zeker in deze tak van sport zijn rolmodellen nodig, personen die open zijn over hun homoseksuele voorkeur. Deze Europese profvoetbalsters deden dat reeds: Ramona Bachmann (Zwitserse nationale elftal), Lisa Dahlkvist, Nila Fischer, Caroline Seger, Hedvig Lindahl en hun coach Pia Sundhage (Zweedse elftal), Lianne Sanderson en Casey Stoney (Engelse elftal). Ze kwamen allen in actie tijdens WEURO 2017.

De Britse organisatie ‘Just A Ball Game’ -die strijdt tegen discriminatie van LGBT’ers in voetbal- stelde een poster op met foto’s van alle profvoetbalsters ter wereld die openlijk lesbisch zijn, onder het motto Out, Proud & Kicking. Een goede actie, al is er geen Oranje Leeuwin te bekennen. Vanavond gaan ‘onze’ dames de halve finale spelen tegen het Engelse team. Ik hoop op een spannende pot!


maandag 31 juli 2017

Ik kijk mijn ogen uit

Als amateur-socioloog kijk ik momenteel mijn ogen uit! Onze wijk aan zee zwelt in augustus aan van circa 300 tot 3.000 bewoners. De zomermaand barstte nog niet los in onze straat of het internet lag eruit. We blijken een 36-uur servicecontract te hebben en dat geldt uitsluitend op werkdagen. Het probleem deed zich vanaf donderdagmiddag voor, op vrijdagochtend meldde ik het euvel op het kantoor van de provider. Vanochtend belde ik maar weer, de technicus zou voor woensdag komen. Ik vind het een slechte service. Nu blog ik op de internetverbinding van buurvrouw Barbara.

Op dat kantoor stonden drie Spaanse jongeren die een internet-zomerabonnement zoals elk jaar” afsloten. Ouders werden gebeld voor de klantnaam. Twee van hen waren gekleed -ahum- in een doorzichtige strandjurk met daaronder een ieniemini-bikini, hij stond erbij in zijn zwembroek met halter-shirt. 
Voor wie het nog niet wist: Spanjaarden, jong & oud, lopen in hun zwemkleding -nat of droog- door de straat. Wij trekken een bermuda en shirt, zomer- of strandjurk over onze badkleding aan als we de straat op gaan. Zij niet. Het is de gewoonste zaak van de wereld. Eén ding wordt duidelijk als je het niet doet: je bent geen Spaanse. Onze overbuurman uit Madrid, een chique oudere man, doet het zelfs! Hij en zijn vrouw verlieten hun vakantiehuis aan de kust onlangs. Ze vinden het tè warm. Ze verruilden El Mojón voor een plaats in het noordelijk gelegen, koelere Asturië. Wellicht zien we hen hier terug na september. Onze ligging (oriëntatie zuid-oost) zorgt voor een constante zeebries op het terras. In de zomer komt de wind hier vaak uit het oosten of zuiden dus als er wind staat, dan blaast’ie over ons domein.

Het dagritme van de Spanjaarden kennen we inmiddels ook. Wij ontbijten in absolute  stilte, tegen de tijd dat wij een kopje koffie drinken, gaan de eerste rolluiken van hen omhoog. Als wij lunchen op het eigen terras, gaan zij voor de eerste keer van de dag naar het strand. Wij gaan zwemmen in zee rond drie uur ’s middags en dan gaan zij lunchen. Als wij van het strand terugkeren, is de straat uitgestorven: iedereen doet hier aan siësta, jong en oud. Het is nog steeds rustig als wij aan de borrel gaan, voor het koken. Tegen de tijd dat wij aan de avondmaaltijd beginnen, gaan zij wederom naar het strand. Het diner op hun terrassen start rond 11 uur ’s avonds. Dat kan zomaar tot 25:00 of 26:00 uur doorgaan. We hebben er geen last van als we de schuifpui van de slaapkamer sluiten. Every body happy.

We zijn inmiddels opgenomen in het groetproces, door jong en oud. Onze bar, het tonnetje van Estrella Levante dat we cadeau kregen van de eigenaar van restaurant De Tonnetjes in Lo Pagán, is een bezienswaardigheid voor velen.

Op de meeste Spaanse terrassen in de straat leven thans drie generaties samen. Opa’s en oma’s zijn hier doorgaans de huiseigenaren. Kinderen en kleinkinderen komen soms om de beurt, soms tegelijkertijd op bezoek. Wij vragen ons regelmatig af hoe ze dat doen maar alle huizen in onze straat hebben drie slaapkamers dus dat kan. Sommige grootouders hebben alleen hun kleinkinderen te logeren. ’s Middags halen ze elkaar op om te gaan voetballen. Elke dag trekt een legertje meisjes en jongens in sportkleding door de straat. We hebben veel parken in de directe omgeving en de plek met het beste gras is die dag verkozen tot trapveld voor een partijtje voetbal; ’s avonds herhaalt dat zich. Oudere pubers hangen met elkaar rond of zitten tot laat op het strand, jongere kinderen sporten met elkaar in de woonbuurt. Dat is leuk om te zien.

Inmiddels loop ik zelf dagelijks 2.5 kilometer naar onze favoriete lokale strandtent Chiringuito Ramon alwaar we te water gaan. Voor die wandeling trek ik degelijke loopschoenen aan, de teenslippers voor op het strand neem ik mee in een rugzak. We lopen over een fraai aangelegde houten wandelboulevard die is afgebakend van de duinenrij. Ja, wij hebben hier weer heuse duinen aan zee (net als in Kijkduin). En grote, gratis parkeerterreinen; in Orihuela Costa zouden die terreinen zijn volgebouwd met huizen. Op de boulevard staan bankjes dus ik kan zitten om sokken en schoenen uit en aan te trekken. Het aantrekken van de rechter sok is nog wel een dingetje maar oefening baart kunst. Afgelopen week zette ik op één dag, net als mijn Fitbitch, zelfs 10.000 stappen.

We hebben enkele warme dagen voor de boeg: het kwik zal oplopen naar 35 graden Celsius. We deden afgelopen weekend gemakkelijke boodschappen bij een nieuwe Engelse supermarkt die Waitrose-producten verkoopt. Toen we in het Verenigd Koninkrijk woonden, was dat onze favoriete winkelketen. Vanwege de sweet memories gingen we shoppen in Pinar de Campoverde, een Brits bolwerk in de binnenlanden van Pilar de la Horadada. Deze week staan Cumberland-worstjes, Indiase groentencurry en shepherd’s pie met lam onder andere op het menu. Gemak dient de mens. Deze keukenprinses raakt daarvan niet oververhit.




donderdag 27 juli 2017

Balinees en ja’s

Foto: Animals Australia
Deze week kwam Bali weer in het internationale nieuws. Een Australische groep (Animals Australia) kwam met een persbericht dat er op het eiland van de Goden saté van hondenvlees wordt verkocht op een strand in Seminyak, een toeristische plek in het zuiden van het eiland. Dat zwerfhonden al vele jaren een probleem zijn, weet ik uit eigen ervaring. Niet dat ik ooit hondsaté at, voor zover ik weet…

Er worden jaarlijks 70.000 honden gedood op Bali. Naar nu blijkt, niet alleen om hondsdolheid te voorkomen. Een van onze mannetjes werd ooit door een zwerfhond gebeten; hij liep daarmee -de godenzijgeprezen- gelukkig geen rabiës op en het liet evenmin een blijvend litteken in zijn gezichtje achter.
Maanden geleden hadden ze ineens een blonde pup in huis; het diertje was, naar verluidt, komen aanwandelen. Het was een dotje om te zien en de mannen waren er dol op. Even zo plotseling kregen we de melding dat het diertje in geen velden of wegen meer was te vinden. Ik moet er niet aan denken dat iemand er een loempia mee heeft gevuld…

Het Australische team deed ter plekke vier maanden undercover-onderzoek naar de kwestie. Een documentaire die in het thuisland werd uitgezonden, toont hoe honden worden gestolen, vergiftigd, gewurgd, doodgeschoten en -geslagen. Het gaat er niet zachtzinnig aan toe. Balinese honden lijden een hondenleven. Een ambulante satéverkoper genaamd Pak Kadek, die westerse toeristen benaderden met zijn hond op-een-stokje, werd op heterdaad gefilmd. Sinds de jaren 70 zijn Australiërs de grootste groep toeristen in Bali. In 2016 waren het er bijna 1.2 miljoen; 15% meer dan in het voorgaande jaar. De verwachting is dat ze dit jaar echter op de tweede plaats zullen eindigen; na de Chinezen. (De hondenvleeskroketverkopers anticiperen daarop wellicht..?)

Het Australische Animals-team sprak gouverneur Made Mangku Pastika er vervolgens op aan. Hij bevestigde voor de eerste keer de verkoop en consumptie van hondenvlees en sprak zich ertegen uit. Het vergiftigen van honden met cyanide en het wreed behandelen van deze dieren heeft een negatieve impact op het toerisme.

Je zou verwachten dat hij wreedheid tegen honden principieel afwijst maar dat is waarschijnlijk teveel gevraagd. Na aandringen stuurde hij een officieel schrijven rond dat verkoop van hondenvlees verbiedt. Het is maar een kleine gemeenschap die deze praktijk bezigt maar de handel moet per direct worden gestopt. Een verkeerd satéetje kan een mens niet alleen besmetten met hondsdolheid of andere ziekten, zo’n snack kan zelfs fataal zijn.

Het aanstaande decreet van Pastika is een goede eerste stap op een lange, lange weg naar minder hondenmishandeling. Niet om het een of ander, maar Spanjaarden kunnen er ook wat van. Veel gezinnen in onze woonwijk brengen hun viervoeters mee naar het vakantiehuis, maar opvoeden? Ho maar! In een lokale krant las ik dat hier jaarlijks 150.000 huisdieren worden gedumpt voordat de zomervakantie losbarst. Ook geen kattenpis.

In de afgelopen weken ontvingen we regelmatig foto’s uit Bali. Het waren de vakantiedagen van Yuda & Damai die dit jaar in aanwezigheid van papa Ketut werden doorgebracht. Ik zag ze in zee en in zwembaden, offeren aan het strand (dark moon), een groentetuin aanleggen, hun kamer opruimen en gewoon gek doen. Deze week verraste moeder Elsa hen, na hun siësta, met zelfgemaakte chocoladedonuts. Ze worden verwend en mijn liefje en ik zijn de eersten om dat goed te praten.

Vandaag gaan de beide mannetjes weer naar school. Hun vakantie zit erop. De oudste gaat naar de vierde klas en bereikt dit schooljaar voor het eerst een leeftijd met double digits. Voor de jongste is dit wel een grote stap want hij gaat nu ook naar de ‘grote’ school. Zelfs naar dezelfde internationale (tweetalige) lagere school als zijn grote broer. We vroegen moeder Elsa of ze zin hadden om weer naar de schoolbanken terug te keren. Jazeker! Ze vroegen haar in de afgelopen week elke dag wanneer het zover is. We zijn blij dat de beide kereltjes leren leuk vinden.

Elsa vertelde ons dat het gisteren oriëntatiedag zou zijn voor Damai. Hij stond om 5:30 uur op en popelde om op pad te gaan. Het liep op een teleurstelling uit voor het ventje: de oriëntatie bleek te zijn afgestemd op de ouders, niet op de leerling. Dat had mama verkeerd begrepen. Daarna volgden foto’s van nieuwe schoenen, rugzakken en schoolkleding. De mannetjes zijn er klaar voor. Dit brommervrachtje is mij veel malen liever...

Ketut stapt pas eind september weer op het vliegtuig om aan boord van een cruiseschip te gaan werken. Deze keer vliegt hij rechtstreeks naar Europa. Zoals het er nu naar uitziet, doet hij met zijn werkgever de Spaanse stad Cartagena weer aan in november. Het plan is om hem die dag op te halen en mee te nemen naar onze casa. Toen we hem dat vertelden tijdens een recente Skype-sessie had Yuda veel zin om met zijn vader mee te komen naar Spanyol. Het andere goede nieuws is dat wij tijdens de aanstaande winter alsnog een reis naar Bali gaan boeken. Een jaar overslaan bleek voor niemand een optie. We verheugen ons erop. Kita senang.