Las chicas rosas

Gisteravond ging ik met een kater slapen. Aan mijn Whatsapps te merken, was ik niet de enige. Die kater ontstond na het teleurstellende verloop van de EK-voetbalwedstrijd van de Jongens van Oranje tegen de Denen. "Legoland won van Egoland", volgens een Belgische krantekop. Vurig hoopte ik daarna dat Duitsland tegen Portugal op een gelijkspel zou eindigen zodat de puntenschade voor het Nederlandse elftal niet tot complete wanhoop zou leiden. Het mocht niet zo zijn.

Vandaag deden wij, chicas rosas, mee aan de Pink Ladies Walk. Dat was voor het goede doel: AECC, Asociación Española Contra el Cáncer ofwel Spanje’s Kankerbestrijding. Vanmorgen waren wij er helemaal klaar voor. De zon stond hoog aan de hemel, het was 27 graden Celsius. Mijn liefje verscheen in geijkt roze, ik droeg voor deze gelegenheid een Pink Ribbon-armband die ik in 2009 van mijn moeder ontving. Zij schafte het kleinood uit solidariteit aan en stuurde het mij toentertijd toe omdat ze het zo zielig vond dat ik, als toenmalige zuster Clivia, niets te vieren had...

Vele anderen bleken net zo klaar te zijn als wij. Het plein aan de boulevard van Playa Flamenca kleurde langzaam maar zeker dieproze. Het deelnemend publiek bestond vooral uit Britten maar het viel mij op dat er toch ook veel Spanjaarden deelnamen. Eerder dit jaar werd Maria Wilson voorzitter van de lokale afdeling van de AECC. Ik neem aan dat dit verklaart waarom veel Spanjaarden meelopen. Sommige van hen hadden een naam en/of foto van degene aan wie zij hun persoonlijke wandelactie opdroegen.

María en haar Pink Ladies, die het evenement organiseerden, doen dit voor het derde jaar. Over de roze menigte uitkijkend, vermoed ik dat er dit jaar een recordaantal deelnemers aan de start aantrad. Ik ben benieuwd hoeveel geld wij vandaag met elkaar voor het goede doel ophaalden. Maria sprak ons bemoedigend toe, de Schotse doedelzakspelers uit Torrevieja deden ons uitgeleide.

Voor degene in de opmerkelijkste roze outfit was een troetelprijs beschikbaar. Overal zag ik roze mannen en vrouwen, met soms een hybride versie er tussenin. Van oud tot (heel) jong. Het scherpe oog dat ik als schelpenverzamelaar ontwikkelde, viel op twee St. Jacobsschelpen die het goede doel wel op heel functionele wijze dienden. En de vrouw die ik op de -brede- rug fotografeerde, bleek een man van het Engelstalige weekblad CoastRider te zijn. Voor zijn omvang was geen BH-maat voorhanden; elastiek bracht de uitkomst. Je kunt veel op de Britten aanmerken maar als het op liefdadigheid aankomt, laten velen zich van hun (bijna) beste zijde zien! De jongste deelnemer was van Spaanse origine: een roze baby werd door een jonge vader en moeder in wandelwagen voortgeduwd. Jong geleerd, is hopelijk oud gedaan.

Eén minpuntje was er vandaag wel. Mijn liefje bleek geen gelukkige greep uit de sokkenla te hebben gedaan. Na enkele kilometers begon zich op haar rechterhiel een forse blaar te ontwikkelen, net onder de rand van haar wandelschoen waar de sok had moeten zitten. 
Zij hees, ik hees, wij vouwden, ik probeerde de sok met mijn roze armband vast te zetten... niets hielp voor langere tijd. Zij hinkelde dan ook over de finish. Het werd daarmee een roze evenement met een rood randje. We liepen het echter samen uit, kregen ieder een gemeentelijke oorkonde en dat maakte veel goed. Hoe het ook zij, de roze meisjes deden het stukken beter dan de jongens van oranje!

Nu verder over echte helden. Afgelopen woensdag gingen 3.000 deelnemers op pad tijdens het fietsevenement Alpe d’Huzes, donderdag zelfs 5.000. Onder hen waren veel (ex-)kankerpatiënten en hun dierbaren. Met elkaar brachten zij ruim € 28 miljoen bijeen. Een recordbedrag! Mijn liefje en ik keken naar het programma. Ik vond de verslagen van de fietsers en hun drijfveren emotioneel. Af en toe keek ik opzij; ook bij haar biggelden de tranen over de wangen. Tegen dergelijke emo-TV heb ik geen verweer (en ook geen bezwaar). Dan werken tranen zelfs reinigend. Ieder van ons heeft zo zijn of haar redenen voor compassie.

Onlangs viel mijn oog op een zin uit een reclamecampagne: 'geld geneest'. Het geld dat voor dit soort doeleinden wordt opgehaald, doet dat letterlijk. Geld corrumpeert echter ook maar daarover schrijf ik eenvolgende keer.

Pink Lady

Juni is de maand van de sportieve prestaties. Het EK Voetbal begint op 8 juni en eind van deze maand zal de Tour de France van start gaan. Maar daarop doel ik niet.
Waarover ik het wèl wil hebben is dat op 6 en 7 juni Alpe d’HuZes plaatsvindt, het evenement waarbij deelnemers individueel of in teamverband zes maal op één dag de Alpe d'Huez zullen beklimmen voor een bijzonder goed doel. De berg ligt op 1.800 meter hoogte, aan de voet van de Franse Alpen. Met een stijgingspercentage van bijna 8% klinkt zes maal de berg beklimmen als een onmenselijke prestatie maar ik ken personen die het doen en deden. Zelfs meer keren. De eerste editie van dit wielerevenement (2006) zorgde voor een opbrengst van ruim € 370.000 voor het onderzoeksfonds van KWF Kankerbestrijding. De fietsers van Alpe d’HuZes haalden in 2011 een bedrag op van ruim € 20 miljoen. Dit jaar gaan zij voor een opbrengst van € 30 miljoen. Een fantastische prestatie!

Tegelijkertijd is het wrang dat de Nederlandse overheid in de afgelopen jaren nul komma nul budget beschikbaar stelde voor wetenschap en innovatie. Sterker: het innovatiegeld (uit aardgasbaten) werd weggesaneerd. Ik citeer hier Robbert Dijkgraaf, de vertrekkend voorzitter van de KNAW. Het stemt droevig dat het aan individuen is om grote sommen sponsorgeld voor fundamenteel onderzoek bijeen te brengen. Desalniettemin stemt het positief want waar zou de mensheid staan zonder wetenschappelijk onderzoek?

Kanker is een rotziekte en onderzoek naar de behandeling en genezing van kankerpatiënten is dan ook allerbelangrijkst. Een betere behandeling van patiënten is van accuut belang. Wetenschappelijk onderzoek naar de wijze om kanker op termijn tot chronische ziekte te maken is nóg belangrijker, al ligt dat verder in de toekomst. Preventie en voorkoming van kanker is wéér een stap verder.

In de Wetenschapsbijlage van de Volkskrant van twee weken geleden las ik over experimenten die bio-ingenieurs van Stanford University uitvoeren; ingenieurs die hun deskundigheid inzetten in de biologie. De kop van het artikel was 'We gaan leven programmeren'. Zoiets intrigeert. In dat artikel las ik verbijsterend mooie dingen: nog even en ze kunnen (bio)software ontwikkelen dat in levende cellen werkt. Een cel die zich te vaak deelt, wordt een tumor. Zo’n nieuwe biotoepassing kan die celdeling stoppen. Mutaties in het menselijk DNA die tot kanker leiden, zouden op die manier kunnen worden teruggedraaid. Als een 'reset' op de computer. ¡Increíble! Met dezelfde soort wetenschap verwacht men op termijn natuurlijke ledematen te kunnen laten groeien. Daarmee zal afscheid worden genomen van kunstmatige protheses en zullen geamputeerden zich kunnen herenigen met eigen, nieuwe ledematen.

Ik voel enige schroom om de overgang te maken maarrrrehhh... op 10 juni ga ik meedoen aan de Pink Ladies Walk die van start gaat in Playa Flamenca. Ik hoef er niet voor te trainen want het gaat om het afleggen van een afstand van 5 kilometer. De wandelafstand is gelijk aan 18 holes op een grote golfbaan maar de intentie voor deze wandeling is van geheel andere orde. Ik doe aan deze Pink Ladies Walk mee uit solidariteit met familieleden, vrienden en kennissen die met kanker werden en worden geconfronteerd en voor hen die eraan overleden. Wandelen voor dit goede doel motiveert mij sterk. De tocht zal vooral een moment van bezinning zijn.

De Pink Ladies Walk is een initiatief van 'Maria and the Pink Ladies'. Maria Wilson is AECC-president van (Torrevieja en) Orihuela Costa; de verzamelnaam van kustplaatsen waartoe ook mijn woonplaats behoort. Ik nam contact met haar op om te vernemen waar de loop vertrekt en hoe ik kan deelnemen. De dagopbrengst zal ten goede komen aan de AECC, Asociación Española Contra el Cáncer, die in 1953 werd opgericht. Het is de Spaanse equivalent van de Nederlandse KWF Kankerbestrijding.

Vorig jaar haalde Maria met haar Pink Ladies een bedrag op van ruim € 13.500 met hulp van 470 deelnemers. Sommigen doen rennend mee aan het evenement maar ik heb besloten te wandelen voor het goede doel. Met mijn liefje in roze kleding aan mijn zijde. Zij kreeg onlangs een brief van de oncoloog waarin hij haar op de hoogte stelde van het feit dat ze voortaan slechts éénmaal per zes maanden een medische controle behoeft te ondergaan (in plaats van elke drie maanden). Een kleine stap in de tijd maar een enorme sprong vooruit voor ons!

Helaas kent niet iedere patiënt -een dergelijk- herstel: Maria kreeg in 2010 de diagnose borstkanker gesteld. Bij haar werden twee agressieve tumoren op verschillende plaatsen in de borst geconstateerd. De gehele borst moest worden verwijderd waarna zij chemo- en radiotherapie kreeg toegediend. Tot overmaat van ramp werd niet veel later een sarcoom in een ander deel van haar lichaam ontdekt. Ondanks haar zorgelijke gezondheidssituatie zet zij zich in voor de AECC. Ik ken haar niet persoonlijk maar ik heb groot respect voor haar maatschappelijke betrokkenheid en doorzetting. Ik hoop haar op 10 juni de hand te kunnen schudden. Ik zal foto’s maken van de roze optocht. Wordt vervolgd.