Over wolken

De tweede controle bij de chirurg-oogarts begon vorige week met goed nieuws: het maculagat in mijn geopereerde oog sloot zich reeds. Joehoe! Al het voorover hangen was niet voor niets. Dat ging sneller dan gedacht. Op papier staan er weken of zelfs maanden voor, in mijn geval was het na ruim een week een feit. De gasbel in mijn oog verdween gisteren en ook dat is goed nieuws. Ook de dagelijkse vermoeidheid nam af. Wel zit er nu een grijze wolk middenin mijn beeld die scherp kijken met het vernieuwde oog nogal verstoort. De derde en voorlopig laatste controle is over twee weken. Dan is die wolk hopelijk ook verdwenen. Een beetje wolkenstaarder doet het met zijn tweeën! Gisteren las ik een interessant artikel over het broeikaseffect van narcosegas. Zelf ontving ik een roesje (met lokale verdoving) tijdens de oogoperatie en dat blijkt behoorlijk duurzamer te zijn dan de consequenties van een kapje over je neus. Het zwaarste narcosemiddel -desfluraan- is als broeikasgas 6.810 keer sterker dan CO2 en daarmee het meest vervuilend van alle middelen. Nederlandse operatiekamers hebben hedentendage een aandeel van 7% in de CO2-uitstoot; dat zal voor Spanje vergelijkbaar zijn. 

Vandaag vinden in Nederland de Provinciale Statenverkiezingen plaats. Slechts 37.000 Nederlanders in het buitenland gaan stemmen maar wij zijn er twee van. Dat is slechts een fractie van het aantal medelanders in het buitenland. Ik vind dat je dit democratische recht niet aan je neus voorbij moet laten gaan. Kiezen, ook vanuit het buitenland, is een belangrijke manier om als betrokken burger je mening te geven over het huidige beleid in het Vaderland. Wel vroeg ik mij af wat en wie ik dan moest kiezen. Zoveel weet ik niet meer van provinciale kwesties die spelen en van de waterschappen. Daarover hoefde ik niet lang na te denken, dat werd voor mij bepaald. Wij ontvingen namelijk een stemlijst met uitsluitend Nederlanders die -net als wij- in het buitenland wonen. Het gaat om 129 kandidaten uit 27 landen waaruit vandaag de leden van het Kiescollege Niet-ingezetenen worden gekozen.  

De nieuwe wet en dit nieuwe college kwamen tot stand naar aanleiding van de wens om Nederlanders in het buitenland ook een stem te geven, weliswaar indirect -‘getrapt’-, bij de samenstelling van de Eerste Kamer. (Voor de Tweede Kamer mogen we al rechtstreeks kiezen.) Het idee ontstond in 2016 bij een aantal betrokken Nederlanders in het buitenland. Het voorstel tot herziening van de grondwet werd in september 2022 eerst aan het parlement voorgelegd. SP, PVV, SGP, Lid Omtzigt, BIJ1, JA21, Forum voor Democratie en Groep Van Haga stemden tegen, de andere partijen voor. De Eerste Kamer stemde er vervolgens ook over,  met 53 stemmen voor en 20 tegen (SP, Fractie Nanninga, PVV, SGP, Fractie Frentrop en FvD). Opvallend veel partijen op de rechterflank waren tegen. 

Uit interesse las ik de kamerverslagen van de stemming terug. Dat leverde interessante inkijkjes op. Oneigenlijk gebruik, onevenwichtige stemwaarden, niet-Nederlanders (buitenlandse kiezers) die zo eveneens invloed zouden krijgen, angst voor mensen met dubbele nationaliteit, onterecht honoreren van Nederlanders die vluchtten voor het politieke klimaat, nieuwe complexiteit vanwege een nieuw kiescollege, en meer van dit soort ongefundeerde bezwaren. Tja. Je bent Nederlander of je bent het niet! Dat paspoort staat ergens voor. 

Personen die zich wilden kandideren voor dit kiescollege moeten Nederlander zijn, 18 jaar of ouder, geen ingezetene van Nederland zijn en niet zijn uitgesloten van het kiesrecht. De personen op de kieslijsten waaruit kan worden gekozen en die worden verkozen, stemmen samen met de leden van de Provinciale Staten en de bestaande kiescolleges van Caribisch Nederland, op 30 mei 2023 voor de samenstelling van de Eerste Kamer. Het is voor het eerst in de parlementaire geschiedenis van Nederland dat het zo gebeurt en dat wij, inwoners van de 14^de provincie van het Koninkrijk der Nederlanden, vandaag geschiedenis schrijven met elkaar. 

Wij krijgen weliswaar niet aan den lijve te maken met de gevolgen van provinciale beleidskeuzen maar ik ben blij met deze gang van zaken. Mijn liefje en ik stemmen bij elke verkiezing, in Nederland en Spanje, principieel op een vrouw. We gingen ieder voor zich op zoek naar de meest aansprekende op de kieslijst van de favoriete partij. Onze politieke voorkeuren liggen ter linkerzijde van het midden maar het gaat al lang niet meer alleen om links en rechts. Het gaat om progressief versus conservatief. We kozen ieder ‘onze’ vrouw, wel van een andere partij. Die van haar is woonachtig in Zuid-Afrika waar ze arts is en werkt in achterstandsbuurten, mijn favoriet is jong, woont in Brussel en is daar werkzaam in een startup voor burgerparticipatie. 

Iedereen die meent dat je stem uitbrengen er niet toe doet, vooral niet voor provinciale verkiezingen, heeft het mis. Het gaat wel degelijk ergens over, zeker deze keer. Het oplossen van het stikstofprobleem staat torenhoog op de politieke agenda. Doen alsof we op dat punt geen probleem hebben, is de boel belazeren. Zachte heelmeesters maken stinkende wonden, mevrouw Van der Plas. Met simpele antwoorden op ingewikkelde vragen kom je er niet. Ik las een toepasselijke leus op de Loesje-site: struisvogelpolitiek = je kop in de mest steken. 

Alle politieke partijen in Nederland, niet alleen BoerBurgerBeweging (BBB), vinden een florerende landbouwsector belangrijk. Maar over hoe je daartoe komt, verschillen de meningen hemelsbreed. De Nederlandse regering bepaalt het natuur- en landbouwbeleid voor het land maar de Provinciale Staten gaan over het beleid ter plaatse. Ze krijgen daarin veel vrijheid dus elke stem over de manier waarop ze dat doen, is bepalend voor die provincie. CDA en VVD stellen geen grenzen aan de hoeveelheid vee. D66 en partijen op links doen dat wel. Zij streven vooral een vorm van landbouw na die de bodem gezond houdt/maakt en de biodiversiteit stimuleert. Daarmee wordt het land weerbaarder tegen droogte, is minder kunstmest nodig, wordt de uitstoot van broeikasgassen tegengegaan en wordt meer CO2 door de bodem opgenomen. 

Partijleider Rutte riep aan de start van zijn verkiezingscampagne op om een linkse wolk tegen te houden. Winst voor de combinatie GroenLinks-PvdA zou slecht nieuws zijn voor hardwerkende Nederlanders. Deze twee partijen willen voor het eerst in hun bestaans- geschiedenis een gezamenlijk blok vormen in de Senaatfractie (Eerste Kamer). “Wij moeten in Nederland niet terug naar de dagen van Joop den Uyl.” Dat zei Rutte ook nog. Ik vond dat zó ongepast! 

Hier sprak de man die in de afgelopen twaalf jaar het land bestuurde, wiens beleid aan de basis staat van een aantal crises waaronder het land nu gebukt gaat. Hier sprak de man die meermalen loog tegen het Parlement (een politieke doodzonde) en ermee wegkwam. De man die geen ‘actieve herinnering’ had aan eerdere uitspraken en documenten, die achteraf en altijd veel te laat zijn excuses aanbood. De politicus die een taboe legde op het hebben van een langetermijnvisie voor het land, de persoon door wiens gebrek aan principes groot menselijk onrecht ontstond (toeslagenaffaire bij de Belastingdienst, gaswinning boven burgerwelzijn stellen in Groningen). De regeringsleider onder wie het land krakend en vooral morrend tot stilstand kwam. 

Dat Rutte met verkiezingsmaatje Edith Schippers (als voormalig politica en bedrijfsleider evenmin onbesproken) een schrikbeeld opriep van vijftig jaar geleden vind ik niet alleen stuitend maar ook ironisch. In de afgelopen jaren werden belastingen voor bedrijven en burgers verhoogd en werden er sloten geldsteun verstrekt aan wie de vinger opstak. Dus hoezo zijn dit linkse hobby's?! De partijleiders van GroenLinks en de PvdA vonden de felle uithaal van Rutte & Co vermakelijk. Ze waren ermee in hun nopjes zijn mikpunt te zijn. “De paniek van de premier is terecht”, zei een van hen. Om dat zelfvertrouwen moest ik gniffelen. We gaan zien of dat terecht is. 

Je kunt veel zeggen over Joop den Uyl (1919-1987) maar niet dat hij geen visie had voor het land. Daarin betoonde hij zich juist de anti-Rutte! Hij was de premier die Nederland in de jaren zeventig van de vorige eeuw confronteerde met feiten over klimaatverandering, de groeiende loonkloof, dreigende polarisatie en een energiecrisis die aanstaande was. Niet omdat dat verhaal populair was bij burgers maar omdat het moest worden verteld. Den Uyl ageerde tegen politici die het neoliberalisme promootten, al benoemden we dat toen nog niet zo. Het was de tijd waarin politici van de oppositie er heilig van waren overtuigd dat de markt alle problemen zou oplossen. Ook de kloof tussen rijk en arm zou vanzelf kleiner worden. (N.B. Het was minister Schippers die jaren later de marktwerking in de Nederlandse gezondheidszorg introduceerde.)

Den Uyl geloofde daar niets van. Hij was van mening dat alleen een fundamentele verandering van het kapitalistisch stelsel, een radicale breuk met het winststreven als leidend motief voor ondernemen en produceren, de weg kon vrijmaken naar een betere toekomst voor iedereen. Dat formuleerde hij zo naar aanleiding van het lezen van een document van de Club van Rome. Daarvan vinden tegenwoordig velen dat die groep het eveneens bij het rechte einde had. Het toentertijd geschetste probleem noemen we nu de klimaatcrisis. 

Den Uyl was niet perfect maar hij durfde fouten te erkennen en zijn partijpolitiek opzij te zetten voor het Algemeen Belang. Hij stelde inhoud te allen tijde voorop, durfde verantwoordelijkheid te nemen en luisterde naar jongeren. Hij beoordeelde het heden door na het verleden te kijken en daaruit lessen te trekken. Daana richtte hij de blik goed geïnformeerd en geïnspireerd op de toekomst. Spreekwoordelijk moeten we dus wèl terug naar Den Uyl! Vandaag stemmen wij vanuit hier vol goede moed voor verandering daar. 

Alle illustraties in deze blog zijn van de hand van Volkskrant-cartoonist Bas van der Schot.

Stormy!

Elke ochtend word ik wakker van iets dat klinkt als Au..au..aaaauuuuw! Het is de weeklaag van een grote, zwarte kraai. Als ik niet beter wist, zou ik opspringen en de gevederde vriend te hulp schieten. Het is een van die geluiden die bij Australië hoort, wat mij betreft. Daaraan voorafgaand, vertrokken reeds enkele vliegtuigen naar andere bestemmingen. Ik hoor hun gerommel in de verte. Wij staan doorgaans rond 8:00 uur op. Onze vriendinnen hebben dan de hond al uitgelaten, de was gedaan, de tuin gesproeid, ontbeten en de eerste mails verstuurd. Tja. Sinds we stopten met werken, we don’t do early mornings. Bovendien zijn we op vaaakaansie!

Iederde dag bezoeken we een andere koffieshop, bijna dagelijks nemen we een duik in zee vanaf een van de 100 stranden rondom Sydney. Op dit moment zit ik bij koffieshop Kiss the Barista waar de cappuccino heerlijk is. Een restaurant met uitzicht, over de Lady Robinsons Beach. Niet elke dag is zonnig: op dinsdag stond de wind verkeerd waardoor het water choppy was, met veel stroming en korte, hoge golven. Dinsdagavond hadden we thunder and lightning. Gisteren stonden we op met onweer, met wolken en een buitje.

Vriendin Julie is druk op haar werk dus die laat regelmatig verstek gaan, Claire heeft doorgaans tijd en zin om ons te vergezellen. Zij zwom lange tijd niet (de laatste keer was misschien wel met ons in januari 2014…). Zij groeide op in de Outback van New South Wales en leerde niet zwemmen als kind. Dat deed ze pas enkele jaren geleden; nu zwemt ze graag al omschrijft ze zichzelf niet als een Vrouw van Atlantis - zoals mijn liefje, Julie en ik wel doen.

Op een van die momenten vertelde Claire mij dat ze recent nieuwe zweminstructies ontving van haar zwager die les geeft aan de zogenaamde nippers, de jongste leden van een Australische Life Savers Club. Als ik borstcrawl, steek ik mijn uitgestrekte armen voor mijn gezicht in het water en haal ze dan helemaal door tot achterin, als vleugels. Nieuwe inzichten voor wat betreft reddend zwemmen en zwemmen in branding of zee leidden ertoe dat men de armen nu vooruit in het water steekt, in een rechte lijn vooruit vanaf de schouders en dat ze dan onder water tot aan de heupen worden gebruikt en dan opgetrokken als een chicken wing. Ik begreep de aanwijzingen maar kon niet direct op die manier zwemmen. Maar oefening baart kunst, ik krijg nog gelegenheid genoeg om te proberen.

Nog even en dan arriveert Bernadette ook. Onze Sydney-vriendinnen hebben een feestje op de avond van haar aankomst dus wij gaan haar in een van hun auto’s ophalen. De heenweg kennen we zo ongeveer, de terugreis naar het logeeradres zetten we in het navigatiesysteem. We zijn slechts korte tijd met ons vijven maar we gaan er iets leuks van maken. Op de bonte avond zullen we onze Australische gastvrouwen meenemen naar een diner in een van de leukste strandpaviljoens.

Met Bernadette vliegen we begin volgende week naar Airlie Beach (Queensland) waar de Grote Roerganger een tweekamerappartement in een complex met uitzicht op de Coral Sea boekte; dat is gezelliger en praktischer dan twee hotelkamers. We kozen die plek omdat het een goede uitvalsbasis is voor varen rondom en dagtochten naar de Whitsunday Islands, een groep van 74 eilanden van verschillende grootten, verspreid over een gebied van ruim 275.000 km². De naam is naar verluidt verkeerd gekozen: Captain Cook zou de eilandengroep hebben ontdekt op Whit Sunday maar het was in werkelijkheid op maandag...

Mijn liefje en ik waren eerder op die plek maar toen konden we niet gaan varen vanwege een heftige tropische storm die aanhield; dat was in 2006, tijdens ons eerste bezoek Down Under. (We gaan er wel op vooruit, vind je niet?!) We verbleven toentertijd in een campervan op een kampeerterrein aan de kust, totdat daar het rivierwater te hoog kwam te staan. We verhuisden van de bus naar  een huisje op het terrein waar we een aantal dagen wachtten totdat we naar de Whitsundays konden gaan. Dat lukte niet, het weer bleef ons parten spelen; we besloten dan ook door te rijden. We hopen deze keer meer geluk te hebben.

In die omgeving gaan we kerst vieren. Het is traditie dat we op eerste kerstdag gaan snorkelen. Deze keer gaan we dat dus doen op het Great Barrier Reef, vooropgesteld dat het weer ons goedgezind is. Ook in die regio krijgen we te maken met regen.

Gisteren rond het middaguur werd Sydney getroffen door een zeldzame tornado en wij zaten er middenin! We gingen voor de lunch naar Cronulla Beach toen de lucht donkerder en donkerder kleurde. Er kwam een wervelwind over delen van de stad met gemiddelde snelheden boven 200 kilometer per uur. De tornado liet een spoor van vernieling achter. Wij schuilden in Zn Bar; vul maar in: Zen, Zon, Zin of Zijn... wij waren daar. Cronulla Beach sloot, de surf werd verboden gebied. Er vielen hagelstenen zo groot als golfballen. 

In andere delen van de stad vielen hagelstenen zo groot als tennisballen. Bomen vielen om, electriciteitskabels knapten, daken vlogen van huizen, auto’s waaiden om. Vliegtuigen bleven aan de grond, een aantal vluchten met deze stad als eindbestemming week uit naar andere vliegvelden. Voor zover bekend raakte niemand gewond. Ik keek met grote ogen toe. Zelf maakte ik niet eerder zo’n wisselvallig Sydney mee.

Wolkenstaarders

I never saw a man who looked

So wistfully at the day

I never saw a man who looked

With such a wistful eye

Upon that little tent of blue

Which prisoners call the sky

And at every drifting cloud that went

With sails of silver by.

Oscar Wilde

Uit: ‘The Ballad of Reading Gaol’ (1897)

Ik kijk al jaren graag naar boven. Puur en alleen om wolken te zien, die altijd een rustgevend effect op mij hebben. Nederlandse luchten zijn prachtig maar ook aan Spaanse en Balinese wolken valt veel plezier te beleven. Vandaag wordt in het Verenigd Koninkrijk de tiende verjaardag gevierd van The Cloud Appreciation Society waarvan ik al een tijdje lid ben. Na mijn lidmaatschap volgden meer dan 10.000 anderen. Het verbond van oprichter Gavin Pretor Pinney begon als een grap maar groeide uit tot een serieus internationaal gezelschap van bijna 40.000 leden. In 2013 hield hij een TED Talk over zijn geliefde onderwerp.

De Society is een creatieve club van gelijkgestemden die erop los fotograferen, schrijven en dichten, zolang het maar over wolken gaat. Pretor-Pinney publiceerde tot op heden vier boeken over de kunst van het wolken spotten. Er is ook aandacht voor serieuzere zaken. Datzelfde verbond kreeg het namelijk voor elkaar een nieuwe wolkensoort, genaamd ‘asperitas’, erkend te krijgen door de World Meteorological Organisation. Dat gebeurde voor de laatste keer in 1951. De nieuwe wolk zal in 2016 worden opgenomen in hun herziene International Cloud Atlas.

Vandaag, tijdens de conferentie, zal uit alle inzendingen de beste foto van de nieuwe wolkensoort worden gekozen. De fotograaf zal worden uitgeroepen tot Weather Hero. De desbetreffende wolk met grove pieken, in de vorm van een omgekeerde bergrug, aanschouwde ik nog niet met eigen ogen maar mijn regelmatige nutteloze gestaar leverde in de loop van de jaren mooie plaatjes op. Onder wolkenstaarders is het een sport dingen in wolken te ontdekken. Mijn liefje en ik doen enthousiast mee aan dat tijdverdrijf. Je ziet duidelijk een brontosaurus, mijn 94-jarige moeder, een duizendpoot (of ander veelpotig insect), een oesterzwam en een vlammende Pacman.

I don’t believe that clouds can’t speak.
I’ve seen them dancing cheek to cheek.

And in those times of deep devotion, I’m certain they express emotion.

Greg Kern, Ohio

(ook lid Cloud Appreciation Society)

In de wolkencollage staat ook een foto die ik mijn beste vriendin Nelly in 2007 toestuurde. Ik schoot de foto vanaf het Spaanse terras. Zij noemde het haar ‘engelenfoto’. Vandaag is het Nelly’s geboortedag en daar sta ik, zoals elk jaar, bij stil. Zij overleed begin 2009 aan de gevolgen van ongeneeslijke longkanker. Dat was hard en onherroepelijk. Nelly zou vandaag 55 jaar zijn geworden. Ik mis haar nog elke dag. 

Today is a cloudy day.

Het lijkt Nederland wel!

In meteorologische zin is de zomer voorbij en grote delen van Europa glijden af naar de herfst. Hier zomert het nog steeds maar in de afgelopen dagen leek er wel sprake van een overgang; een radicale, zelfs. Het zuiden van Spanje werd getroffen door zware storm en regen. Op sommige plaatsen leidde die regenval tot neerslag van 1 meter. Gisteren liepen veel wegen rondom Málaga onder en het vliegveld moest worden gesloten. Het ergst werd Adra getroffen, in de buurt van Almería, op twee uur rijden van ons huis. Die stad staat thans geheel onder water.

In een El Niño-jaar is iets dergelijks geen uitzondering. Het fenomeen, dat elke vijf jaar optreedt, wordt veroorzaakt door de hoge watertemperatuur van de Stille Oceaan: die brengt extreme veranderingen in het klimaat van omliggende landen teweeg. Eens in de 20 jaar heeft El Niño zeer grote impact op die landen. De verwachting is dat Indonesië dit jaar extra veel last zal krijgen; door aanhoudende extreme droogte zal de rijstoogst kunnen mislukken, iets dat het grote land zich niet kan veroorloven. Het moet immers 210 miljoen monden voeden! Ook Australë zal dit jaar naar verwachting door meer bosbranden worden geteisterd. Wij zullen zelf dan ook alert moeten zijn als we gaan kamperen in Tasmanië.

Als je in Spanje over El Niño begint, zullen de meeste lokalen in eerste instantie denken aan de loterij met diezelfde naam die jaarlijks plaatsvindt. Met glimmende ogen. Je hebt de kleine loterij (el Niño) met bedragen in de orde van honderden miljoenen euro’s en de grootste jaarlijkse loterij die El Gordo (de dikke) heet, met dit jaar een prijzenpot van € 2.240 miljoen. In menig horeca-etablissement en winkel hangt een kopie van het gemeenschappelijk aangeschafte lot van het personeel aan de wand. We kennen dat beeld al jarenlang. Wij hebben nog nooit een gokje gewaagd omdat we niet precies weten hoe het werkt. Kun je überhaupt een grote prijs incasseren als buitenlander, bijvoorbeeld? We zoeken het ooit een keer tot op de bodem uit. Doorgaans zijn mijn liefje en ik ver weg als de Spaanse dikzak uitkeert (december).

Ook boven ons huis pakten donkere wolken zich in de afgelopen dagen samen. Dat zijn interessante momenten voor een wolkenstaarder. Het leverde dramatische plaatjes op. De Spaanse aarde snakte naar een fikse bui en wij snakten mee maar extremen wens je niemand toe. In onze directe omgeving was dat gelukkig niet aan de orde al hield de regen urenlang aan. Dat leidde ertoe dat het begon te lekken op ons terras, precies boven de eettafel, op precies dezelfde plek als waar het enkele jaren geleden lekte. Nog even en we konden dammen aan het plafond.

Het appartement boven ons is eigendom van een Belgische investeerder. Sinds drie jaar is het verhuurd aan een ouder Brits echtpaar met thuiswonende dochter. De Belgische investeerder is er als de kippen bij als er voordeel valt te behalen met het een en ander maar is oorverdovend stil als er bij hem wordt aangeklopt met klachten. Ik spreek uit eigen ervaring. Eerder kregen wij binnenshuis namelijk waterschade door een lekkage in een van zijn badkamers. De Belg kwam toentertijd zelf kijken, was van mening dat ons plafond open moest (wat niet het geval bleek te zijn) en stuurde pas weken later een klusser naar zijn eigen appartement om het probleem op te lossen. Diezelfde klusser herstelde het terras van de bovenburen, na lang aandringen en zelfs dreigen met juridische stappen van onze kant. We zijn dus gewaarschuwd. Het leven in een flatgebouw gaat niet over rozen.
Deze keer namen we contact op met de vriendelijke man van het verhuurbedrijf die maandagochtend bij ons aanbelde. Hij nam foto’s en zegde toe direct contact op te nemen met de Belgische eigenaar met de woorden “dat gaat wel even duren, hoor…” Ook hij is bekend met het gedrag van die pappenheimer. Tja.

Op een van die natte ochtenden keek ik naar de horizon en zag een woeste zee met veel schuimkoppen. Op het water was het evenmin goed toeven. Ik ben niet gaan kijken maar bleef lekker thuis om te freubelen en te lezen in huispak. We konden niet ontbijten, lunchen en dineren op het eigen terras maar dat mocht de pret niet drukken. Zo vaak komen dergelijke dagen in dit seizoen niet voor. Thans druppelen we na, de plassen op het terras drogen nu snel. 

De zon schijnt weer volop dus ook het boventerras zal in rap tempo drogen. Onze eigen buitenkamer zal weldra weer tot onze beschikking staan. Alhoewel... volgens de weervrouw zou het nu moeten regenen, aanhoudend tot circa twee uur vanmiddag. Ik zie het niet gebeuren.

Kilometerpaal 203

Dat is het adres waaraan ons hotel in Villa Union staat. Toen ik bij het tankstation van San Juan het Garmin-apparaat activeerde, vroeg het navigatiesysteem naar de nieuwe bestemming. Ik toetste de plaats in maar de kilometerpaalverwijzing werd niet geaccepteerd. Toch kwamen we op de gewenste bestemming aan, met hier en daar wat plaatselijke hulp. Om 10 uur ’s ochtends vroeg mijn liefje langs de weg aanwijzingen aan een man in Messi-voetbalshirt. In zijn hand hield hij een literfles bier… Tja. We legden vandaag 438 kilometer af, Clio Mio deed het goed.

De avond ervoor liepen we om 10 uur ’s avonds buiten terwijl het nog 39 graden Celsius was. Het was soms moeilijk ademen maar we sloegen ons er goed doorheen, van aircoplek naar aircoplek. Desalniettemin bezochten we overdag la casa de Sarmiento en het museo urbano waar we over de geschiedenis van San Juan leerden. Die stad werd in 1944 voor 90% met de grond gelijk gemaakt door een hevige aardbeving die tussen 6.7 en 7.8 op de schaal van Richter lag. Aan het einde van de tentoonstelling stapten we enthousiast een kamertje binnen waar de beving precies werd nagebootst. Ik heb nog steeds een blauwe plek op mijn bovenbeen staan van de hand van mijn liefje die erg schrok van de heftigheid en de lengte van het geschud! Onze ogen zitten op wang- en kinhoogte. Het was geen kattepies… zoiets wil je niet in het echt meemaken.

Huidige bestemming Villa Union heeft 12.000 inwoners en ligt op 1.152 meter hoogte. Op het eerste moment van typen zitten we in het bijbehorende restaurant La Riojana, een fles Santa Florentina Reserva Malbec op tafel, naast de geopende schuifpui (!), met werkelijk prachtig uitzicht op het Andesgebergte, stemmige Zuid-Amerikaanse folkloremuziek op de achtergrond. De voorste bergrug is rood, daarachter liggen de grotere bergen in donkergroen en donkerblauw. De temperatuur is heel aangenaam; het is zwoel met een windje.

Dat was op sommige momenten gedurende deze reisdag wel anders. Ik fotografeerde mijn eerste roofvogels in vlucht en de eerste reuzencacti langs de weg en op de berg. Aan het begin van de route kregen we te maken met een hete wind; het voelde aan alsof een haarföhn op de hoogste stand op ons lichaam stond. Heel apart. Op een ander deel van deze route werden we geflankeerd door bergen die hoger zijn dan 6.000 meter. De toppen hebben sneeuw.

Regelmatig maakten we een fotostop, de vergezichten links en rechts waren soms adembenemend. (Ik heb het webalbum geupdate.) Dichter naar onze eindbestemming pakten donkere wolken zich samen. Het werd dreigender en dreigender boven onze hoofden. Als gediplomeerd wolkenstaarder deert mij dat geenszins, sterker: ik geniet van dergelijke wolkenpartijen. Met Clio Mio zoefden we tussen de buien door totdat we het niet meer konden omzeilen. De koektrommel kreeg het toen voor de kiezen: hagelstenen van knikkerformaat kletterden op het dak en op de motorkap, het was een kabaal van jewelste. Mijn liefje en ik keken elkaar ongelovig aan… Global warming? Hoe gek kan het zijn?!

Nu dondert en bliksemt het wederom, de wind loeit om onze oren. Operatie Desert Storm. Het toetsenbord is zanderig, in het restaurant is het inmiddels fris. Joehoe! Het hotel staat op een grondstuk met zwembad (dat een flinke zandlaag op de bodem heeft), aan beide zijden liggen wijnvelden, aan de achterkant besneeuwde toppen, wifi is prima. Het koelt vanavond af tot circa 15 graden Celsius. We voelen ons happy queens of the desert.

Het is opmerkelijk: beiden voelen we ons in eerste instantie kinderen van de zee maar als we in zo'n fotogeniek berglandschap rondrijden, worden we overweldigd en zijn we sprakeloos. We kwamen wederom tot de conclusie dat nabijheid in de natuur ons heel gelukkig maakt. 

We hebben nog veel moois voor de boeg. In de komende dagen gaan we uitstapjes maken naar nationale parken Ischigualasto en Talampayo. Het is tevens dinosaurusland en we verheugen ons erop.

BsAs

Er gebeurt van alles in Buenos Aires. Zo vielen er afgelopen weekend hagelstenen uit wolken die een ervaren wolkenstaarder als ikzelluf naar adem deden happen. Het weekend ervoor waren we reeds gewaarschuwd. De schuifpuien naar het grote balkon stonden open en ineens leek er een soort windhoos door het appartement op negen hoog te gaan; het gierde dat het een aard had. We sloten de ramen gezwind. De storm was dermate krachtig dat het glas in de pui bolde. De aluminium stoelen deden een tango op het balkon. Uiteindelijk landde ze bovenop elkaar. Dat is misschien wel logisch na zo'n gepassioneerde dans. Dit weekend betrof het sneeuw en hagel. Ik zag een foto op de voorkant van een plaatselijke krant waar aan de lezer de vraag werd gesteld waar het winterse tafereel zich afspeelde. In Bariloche, Patagonië, tegenover Antarctica of in Bernal, Groot Buenos Aires? Het was hier. Mijn liefje twijfelde toen ze het getik tegen de ruit hoorde. Het is ook moeilijk te bedenken als het overdag 30 graden Celsius is?!

Toen wij vorige week op bezoek gingen bij de Dwaze Moeders en Oma’s van Plaza de Mayo, werd het plein voor het Casa Rosada (het Roze Huis waar de regering zetelt) in gereedheid gebracht voor een live-optreden van presidente Cristina de Kirchner. Even later zag ik de oproep op straatborden: komt allen bijeen op het plein voor Nestor, voor De Nederigen en voor het Vaderland. In eerste instantie wilden we van de partij zijn maar mijn liefje was de verstandigste: grote mensenmassa’s en wij zijn geen gelukkige combinatie. Je weet maar nooit hoe haar toespraak uitpakt en wat dat uitlokt.

Haar toespraak werd live op televisie uitgezonden en het verliep vreedzaam. Ze stond stil bij 31 jaar democratie. Kirchner (1953) is sinds 2007 president van Argentinië. Haar echtgenoot Nestor was eerder president; hij overleed in 2010 aan een hartstilstand. In 2011 werd Cristina overtuigend herkozen; zij was daarmee de eerste vrouw in de geschiedenis van het land die dat overkwam. Ze is vooral populair bij de laagste inkomensklasse voor wie vele sociale steunmaatregelen werden ingevoerd. Ze heeft haar aanhangers niet bij de Argentijnse middenklasse. In de afgelopen maanden ging men in groten getale de straat op, demonstrerend tegen enorme prijsstijgingen, hoge inflatie en stijgende criminaliteit.

Deze stad staat bol van politiek. Linkse leuzen, pamfletten, vlaggen, graffiti’s met politieke thema’s, je vindt ze werkelijk overal. Gisteren bezochten we de wijk San Telmo, bekend van de zondagantiekmarkt en de tango. We slenterden door gezellige straten met kunstgalleries en antiekwinkels, leuke bars en eetgelegenheden. We genoten van pintxos terwijl tangomuziek op bijna elke straathoek klonk. Veel jonge mensen, alternatief publiek. Er hing een zeer relaxte sfeer. 
En ik zag Mercedes Sosa! Deze Argentijnse folklorezangeres overleed op 74-jarige leeftijd in deze wijk van Buenos Aires. Zij was vertolkster van indringende strijdliederen die mijn tot op de dag van vandaag beroeren. Haar ‘Gracias a la Vida’ en ‘Todo Cambia’ YouTube-filmpjes staan al lange tijd op mijn blog. In de jaren ‘80 woonde ik als studentje een optreden van haar bij in het Amsterdamse Concertgebouw. Ik kan die emotie van toen gemakkelijk oproepen. San Telmo eert haar met muurschilderingen en een cultureel centrum dat naar haar is vernoemd. Volgende week gaan we terug voor de tango.

Op weg naar huis wandelend, stuitten we op een andere vorm van folklore: een Galicisch muziekgezelschap bespeelde een groot, enthousiast publiek op de vrijgemaakte Avenida de Mayo. De mevrouw naast wie wij stonden, vertelde ons dat zij Argentijnse is maar haar man Spanjaard. Hij stond ergens vooraan, met zijn neus op het orkest. Ook hier liepen de emoties op, niet in de laatste plaats bij muzelluf... muziek doet dat met mensen. Sosa zong het terecht: muziek legt de snelle route af naar de ziel. Er zwaaiden zakdoekjes door de lucht, ik zong uit volle borst mee (al lag de toonhoogte mij niet). Het was een waardige afsluiter van ons tweede weekend alhier. Time flies when you’re having fun! Ik heb veel foto's naar het webalbum overgezet.

Ik ga zo een kupje Nespressokoffie drinken met zelfgemaakte citroencake, gekocht van twee Argentijnse pottenkindjes die oogcontact maakten met mijn liefje. Zij kon de cake niet weerstaan... Jaja. Vier reebruine ogen keken de jager aan. Buenos Aires heeft een uitbundige gay scene. Morgen gaan we een dag met de boot naar Uruguay.

Puur natuur

Denkend aan Bali, zie ik smalle rivieren traag door oneindige sawas’s gaan,

rijen ondenkbaar hoge palmbomen als hoge pluimen aan de horizon staan.

Vrij naar Marsman

Bali, het eiland van de goden, is door diezelfde goden goed voorzien. Op natuurlijk gebied heeft het (bijna) alles: sneeuwwitte stranden en zwarte lavastranden, bergen en  vulkanen, zeeën en rivieren, riffen en tropische wouden. Als er één ding is op Bali waarvan ik intens ben gaan houden, dan is het wel de welig tierende natuur. De sawa’s hier zijn groener dan groen, in de bergen groeien de prachtigste bloemen, struiken en bomen, iedere zichzelf respecterende Balinees heeft eigen fruitbomen en als je geen tuin hebt, pluk je het fruit ‘gewoon’ van de bomen langs de kant van de weg. Het leven kan zo eenvoudig zijn.

Ook in de eigen tuin deed ik met regelmaat bijzondere ontdekkingen. Bontgekleurde en veelvormige hibiscussen, tropisch fruit, lotusbloemen, gevaarlijke en ongevaarlijke slangen en zoveel meer. De komodo was het eerste grote dier dat wij aantroffen; er zouden nog vele genode en ongenode gasten volgen. De ontdekking van een atlasvlinder in de tuin was mijn hoogtepunt in de afgelopen jaren. Bij nadere inspectie bleken het er twee te zijn die zich waarschijnlijk aan het voorplanten waren. Ze zaten 24 uur aan elkaar vast en draaiden met de wind mee. Opeens waren ze weg. De vele kleinere vlindersoorten waren een genot voor het oog.

Het binnenvliegen van twee ijsvogels via het terras was tevens een hoogtepunt, al zal het voor de dieren zelf een angstige ervaring zijn geweest, gevangen in een mensenhuis. We zetten alle ramen en deuren open en ze vlogen uiteindelijk via de voordeur weg. Zoals gevederde vriendjes doen. Nu we sawa’s achter ons huis hebben liggen, hoor ik de plaatselijke ijsvogels nog wel roepen maar ik zie ze niet meer zo vaak. We zijn echter blij met het rijstveld; dat hoort boven alles bij Bali. You gain some, you lose some.

Witkopmunia’s, muskaatvinken, staalborsthoningzuigers, iora’s, Javaanse prinia’s, Maleise buulbuuls, blauwborstkwartels en langstaartklavieren waren het gehele jaar door in de tropische tuin te vinden. Daarnaast meldden zich tijdens het regenseizoen migrerende vogelsoorten, zoals stormvogels. Het vogelnestje dat we thans in onze tuin hebben, heeft veel bekijks. Ik kan nog niet zien welke vogelsort het betreft. De ingehuurde tuinmannen die nog steeds met het schoonmaken van het strand bezig zijn (!), gaan regelmatig op excursie. Mijn liefje opperde (typisch haar) dat kleine vogeltjes misschien wel een lekkernij voor Balinezen zijn... Ik houd mijn ogen op de plek.

We snorkelden elk jaar rond het eiland Menjangan en één keer bezochten we het gebied rondom Amed. De onderwaterwereld van Bali is mooi (al is het niet de mooiste die ik in mijn leven zag; dat was Fiji): de diversiteit in tropische vissoorten is er groot. In het regenseizoen is Menjangan een minder prettig gebied vanwege het ronddrijvende afval. Balinezen wijten dat graag aan de Javanen, wij weten beter: de Balinezen zijn zich onvoldoende bewust van het immense afvalprobleem dat hun eiland heeft sinds plastic zijn intrede deed in het dagelijkse leven.

Als officieel wolkenstaarder kwam ik in Bali ruimschoots aan mijn trekken. Cirrus-, stratus-, cumuluswolken en alles wat daar tussenin zit, ik zag ze allemaal aan mijn oog en camerales voorbij trekken. Tijdens het regenseizoen komen de wolken doorgaans uit het noorden aangerold, over de Balizee aan de tuinzijde van ons domein. Dat gaat weleens gepaard met horizontale regenbuien, zoals vorige week. Soms komen de wolken over de heuvels van Buleleng gekruld. We zien ze aankomen aan de poortkant van het huis. Never a dull moment.

Lovina, de meest bezochte toeristische trekpleister van Noord-Bali, op steenworp afstand van onze villa, is beroemd om haar wilde dolfijnen. We gingen in de loop van de jaren een aantal keren met een lokaal vissersbootje het water op om ze te zien. Toen mijn liefje 60 jaar werd, deden we dat nogmaals in een comfortabele boot, met medepassagiers Elsa, Ketut en Yudha. Grote en kleine dolfijnen zwommen voor onze boot uit, sprongen uit het water en vertoonden alle denkbare capriolen. Moeder en zoon waren voor het eerst op het water en werden zeeziek. 

Het zijn onvergetelijke momenten die ik zal koesteren.

Donder en bliksem

Aan het begin van deze week joeg een fikse storm over Noord-Europa. Een week eerder was voor dinsdag jongstleden bij ons aan de Costa Blanca 44 milimeter regen voorspeld. Daar één milimeter regen overeenkomt met één liter water per vierkante meter, zou het dus gaan om 44 liter op elke m2. Gemiddeld valt er aan deze Costa ruim 20mm in de hele maand oktober dus je kunt je voorstellen dat de voorspelling niet veel goeds inhield. We rekenden dus op een dagje binnen blijven.

De weersvoorspellers zaten er deze keer flink naast. De storm brak wel los in Nederland en omringende landen maar hier veel geen druppel regen. Rond vijf uur ’s avonds trokken donkere wolken mijn gezichtsveld binnen. Daar ons appartement aan vele zijde ramen heeft, was het alsof we naar een 3D-film keken. Het gedonder en gebliksem begon aan keukenzijde, trok langs het woonkamerraam en speelde zich vervolgens langdurig voor ons terras af. Ooit maakte ik iets spectaculairs mee in Darwin. Daar ging het om tienduizenden bliksemflitsen over drie uur verspreid. Hier hield dit weer ongeveer een uur aan. Ik probeerde het geflits met mijn Sony Cybershot te vatten. Een bliksemschicht kreeg ik niet op de gevoelige plaat, het oplichten van de pikdonkere nacht lukte wel al kreeg ik een lamme arm. Ik vind het altijd een machtig gezicht.

Vandaag was een dagje in en rond de woonwijk. De president van onze vereniging van eigenaren keerde huiswaarts dus ik sta er als vice-president weer alleen voor, bijgestaan door mijn lieftallige assistente aka Mijn Liefje. No pasa nada (ofwel: niets aan de hand), zij en ik rooien het samen al jaaaarenlang! 

Gisteravond kreeg ik een telefoontje van tuinman Matt die mij vertelde dat iemand mij wilde spreken. Die persoon was zwaar ontstemd over een bepaalde situatie in de wijk. Ik nam de telefoon aan. De persoon in kwestie trok fors van leer alhoewel ik hem niet persoonlijk ken. Als vrijwilliger ben ik inmiddels gewend aan dergelijk gedrag. Bovendien was ik door enkele Engelse collega’s reeds voor hem gewaarschuwd. Hij is president van een belendende woonwijk maar waant zich koning van de gehele wijk. 

Ik hoorde zijn stem en de wijze waarop hij mij toesprak en dacht “jij bent -inderdaad- een bullebak”. Ik luisterde aandachtig, reageerde niet inhoudelijk, hield af en toe de telefoon op afstand van mijn oor en sloot het gesprek netjes af op het moment dat mij dat goeddunkte. Bullies en ik zijn geen geslaagde combinatie. 
Door de luxaflex voor het keukenraam zag ik onze tuinman en de bully. Diens georeer ging nog even door. Stoom kwam uit de auto van de bullebak. Hij liet Matt weten dat hij al het afval bijeen zou laten rapen en het in ons zwembad zou dumpen. Dat sloeg bij ons in als een bom!

De kwestie is dat ‘wij’ tuinafval in ‘zijn’ groencontainer gooien. Na enig uitpluiswerk en contact met de burgemeesteres blijken beide partijen ongelijk te hebben. De bully heeft ongelijk omdat de groencontainer niet van hem is maar van iedereen. Wel is het zo dat sinds 2008 in Spanje een wet van toepassing blijkt die voorschrijft dat alleen individueel tuinafval in dergelijke bakken mag worden gedaan; het mag dus niet worden gebruikt als opvang van gemeenschappelijk tuinafval. Dat wisten de tuinman en ik niet. Onze tuinman meldde mij anderhalve week geleden dat de tuinafvalbelt in de buurt die hij tot dan toe altijd gebruikte, de deuren had gesloten. Wat moest hij met de grote, gesnoeide palmbladeren naartoe? Hij zei mij daarop dat hij die tijdelijk naast de grijze container zou leggen, totdat die zou worden geleegd. Ik stemde in.

Die container is al geruime tijd niet geleegd. Onze tuinman is overigens niet de enige die daar tuinafval neerlegt maar ik ben het met de bullebak eens: het ziet er niet fraai uit. Zeker niet als derden zich ook nog gerechtigd voelen hun vuilniszakken er bovenop te dumpen. Voor je het weet, trek je ratten aan en na ratten komen de slangen.

Vandaag heb ik dan ook offertes aangevraagd bij verschillende partijen die het groenafvalprobleem voor onze vereniging gaan oplossen. Vanzelfsprekend tegen kosten. De bullebak reist naar verluidt aanstaande zaterdag terug naar Engeland. Ondertussen heb ik de beveiliging gevraagd een oogje in het zeil te houden bij ons zwembad.

Laatste blog uit de Biersteeg

We vliegen weldra naar Europa terug. We zullen aanvankelijk naar het relatief koude Vaderland afreizen alvorens naar Spanje door te vliegen. “Het is guur weer in Nederland”, riep mijn liefje mij zojuist toe. Kasian. Het weerzien met mensen zal ons verwarmen. Die korte tussenstop is vooral bedoeld om mijn zus te bezoeken die afgelopen vrijdag haar laatste chemokuur onderging. Zij kan wel een oppepper gebruiken en als Benjamin van de familie past die rol mij wel. Er zal deze keer weinig tijd zijn andere familieleden en vrienden te bezoeken.

We gaan Bali dus wederom verlaten, ongeveer voor de tiende keer. Zoals altijd zal mijn liefje vooral haar vriendje en de prettige temperatuur gaan missen. Voor mij geldt dat ook maar de Balinese luchten stonden deze keer met stip op de eerste plaats. Als wolkenstaarder en officieel lid van Gavin Pretor-Pinney’s Cloud Appreciation Society loop ik vaak met mijn blik gericht op wolken. 
Van 's ochtends vroeg tot 's avond laat zat ik met mijn camera in de aanslag, klaar om het spektakel aan het firmament op de gevoelige plaat te leggen. Het leverde mooie beelden op: cumulonimbus-, cirrocumulus-, altocumulus- en cirruswolken. Op één avond werd ik zelfs getracteerd op een heuse Nelly-wolk. Dat is er een waarin alle kleuren van het spectrum worden gereflecteerd. Ik gaf het verschijnsel de naam van mijn beste vriendin, die begin 2009 overleed, omdat ik haar ooit een dergelijk foto stuurde vanuit Spanje. Ze was blij met die 'engelenfoto'.

Vanuit de Biersteeg, onze locatie van de afgelopen weken, hadden we goed zicht op de rijstvelden waar momenteel van alles gebeurt: ploegen, bewateren, zaaien en planten. De ploeger is eigenaar van de ploeg maar in Bali doorgaans niet van het land. En de boer, hij ploegde voort. Naarmate zijn ploeg de steeg dichter naderde, werd de herrie oorverdovend.
Ik volgde de werkzaamheden op de voet: de laatste uitgebloeide rijststengels werden gekapt, elk lapje grond werd onder water gezet en veld voor veld omgeploegd. Op een belendend veld was ondertussen tijdelijk ingezaaid, de jonge appelgroene scheuten werden met kluit aarde geplukt en als plukjes groen in het definitieve rijstveld geplant. De mannen en vrouwen die het werk uitvoeren, doen dat razendsnel. In het webalbum zijn de diverse fasen in beelden te volgen.

Zon en regen kunnen daarna hun werk gaan doen. Het eeuwenoude Balinese subaksysteem (vernuftig irrigatiesysteem) werd terecht UNESCO cultureel werelderfgoed in 2012. Provincie Bali kan overigens niet de gehele eigen bevolking van rijst voorzien; rijst moet worden geïmporteerd. Rijstvelden moeten wijken voor woningen, voor lokalen en buitenlanders. Door welvaart vaart niet alles en iedereen wel...

Elke dag zaten de velden vol ibissen, in het spoor van de ploeg. Grote en kleine witte reigers, koeienreigers (cattle egrets) en de Nankeen Night Heron -een Pacifische reigersoort die ook overdag is te zien- wachtten op hun favoriete hapje: blootgelegde wormen. De vogels vertoonden hun capriolen zowel in het water als in de lucht. Als liefhebber van gevederde vriendjes kwam ik ruim aan mijn trekken.

Ik zal het dagelijkse zwemmen van muzelluf ook erg gaan missen. Alhoewel we in Spanje eveneens een openluchtzwembad hebben, zal de watertemperatuur daar nog te wensen overlaten. De boventemperatuur is al wekenlang rond de 20 graden Celsius. Het opwarmen van bad- en zeewater gaat echter langzaam.
Het zwembad aan de Biersteeg beviel op de meeste dagen goed (onlangs namen algen het bad in gebruik). Mijn liefje en ik zwommen er onze baantjes, deden aquarobics, bespraken er onze dagelijkse beslommeringen en hervormden de rest van de wereld. En ik ontspande erin. In water voel ik mij op mijn gelukkigst. Ieder mens wordt in (vrucht)water geboren maar ik denk dat mijn voorvaderen zeedieren waren. Als ik in reïncarnatie zou geloven, zou ik in een vorig leven weleens dolfijn hebben kunnen zijn. Of haai. Gewichtloos en gedachtenloos door het water bewegen, is als een vorm van meditatie voor mij.

Het voornemen om zwemvriendje Yudha zover te krijgen dat hij zonder Ploufpak zwemt, werd opgevolgd. Vorige week zwom hij voor de eerste keer zelfstandig en zonder drijvers van de ene kant van het zwembad naar de andere kant. In de breedte, welteverstaan. Mijn liefje en ik waren trotse oma’s en feliciteerden hem met zijn inspanningen. Hij is een doorzetter en hij kent zijn grenzen. Anak pintar! 
Zijn moeder en vader, die beiden niet kunnen zwemmen, keken hun ogen uit. Hij kon al meters onder water zwemmen maar we moedigden hem in de afgelopen weken aan om zijn hoofd boven water te houden.

Hij ligt nog tamelijk verticaal in het water, zijn handen doen nog een soort hondjesslag maar zijn beenslag is sterk. Hij is zonder vrees en begrijpt nu dat hij zichzelf drijvend kan houden. Als we langer zouden zijn gebleven, hadden we wellicht de basis gelegd voor Kromowidjojo II. Desalniettemin: missie geslaagd. We kunnen met een gerust hart vertrekken.

De volgende blog komt vanuit Nederland; Leo Dovente.

Het ontbrekende stofje

Momenteel loop ik niet over van inspiratie om te bloggen. Dat komt grotendeels door verstoorde nachtrust. Vannacht was weer zo’n nacht maar deze keer onderging ik het niet in mijn eentje. Op een bepaald moment zei mij liefje: “hoor je de zee bulderen?” We slapen met open raam.

In eerste instantie hoorde ik het niet want ik lag met mijn slechte oor in de lucht. Daarin kreeg ik in juni 2011 een fikse oorontsteking tijdens een verblijf in Bali. Ik ging naar de plaatselijke KNO-arts en ontving oordruppels van haar. De pijn zakte gelukkig weldra. Terug in Spanje liet ik de specialist voor de zekerheid nog een controle op mijn oor uitvoeren. Er was volgens hem geen schade te zien. Sindsdien is mijn linkeroor niet meer de oude. Mijn liefje houdt daar een andere mening op na: volgens haar heb ik ‘gewoon’ disco/Discman/iPodoren...

Ik draaide mijn goede oor naar het geluid. En ja hoor: de zee bulderde; niet zo’n beetje ook! Een prachtig geluid waarvan ik houd maar dat hier niet vaak is te horen. Dat ligt niet aan de afstand tot het strand. Wij wonen op slechts 3 kilometer afstand (vogelvlucht) van de Middellandse Zee. Het bulderen hoorden wij regelmatig in ons huis in de duinen van Kijkduin en in onze villa aan de Balizee. Hier aan de Costa Blanca horen we het geluid zelden. Zo lagen we nog enkele uurtjes samen te babbelen. Als we zo’n nacht gezamenlijk meemaken, wijten wij dat aan het stofje dat ontbreekt. Het geliefde stofje dat je in slaap brengt en houdt tot het ochtendgloren.

We namen ons voor de volgende dag naar de zee te gaan om te zien hoe ‘ons’ strand eruitziet. Zo gezegd, zo gedaan. Een grote lap strand was verdwenen, er stonden nog steeds hoge golven, de ligstoelen en parasols stonden er treurig bij, met de voetjes in het water. Het parkeerterrein stond grotendeels onder water, net als de weg langs de boulevard. Ik was de enige fotograaf, niet de enige kijker.

De kachel snort hier, het regent hier dagelijks en donkere wolken drijven in hoog tempo voorbij. Ik draag een trui, sokken en winterschoenen. Het liefst zou ik nu een winterslaap houden, tot het moment dat we naar Borneo (mogen) vertrekken. Wachten is namelijk evenmin mijn forte. Sowieso ongeduldig van aard, in combinatie met heel veel zin in de nieuwe ervaringen van de aanstaande reis. Mijn liefje en ik zeggen thans regelmatig tegen elkaar dat het moment van afreizen wel al had mogen aanbreken. We hebben allebei grote zin om weer naar de warmte te reizen en nieuwe avonturen te gaan beleven.

Wellicht hadden we eerder kunnen wegvliegen maar dan hadden we een aantal leuke vrienden en kennissen niet getroffen en gesproken. Langzaamaan nemen we afscheid van lokale vrienden en kennissen. Afgelopen weekend hadden we een gezellig avondje uit in een plaatselijk restaurant met nieuwe buren en oude bekenden. In de komende dagen zullen we andere vrienden weerzien. Als het weer het toelaat, gaan we met hen nog een rondje golfen. Daarmee zullen we het golfseizoen 2012 hopelijk in stijl afsluiten.

We zijn ons Spaanse appartement in gereedheid aan het brengen voor een lange afwezigheid: we begonnen onlangs aan een schoonmaakbeurt. Stofzuigen en stoffen doen wij wekelijks. Muurtegels lappen doen wij als het nodig is. Dat was nu. De meeste mensen laten zoiets uitvoeren voordat ze aankomen, wij doen het als we weggaan. De rugzak van mijn liefje haalde ik uit onze schuur, net als de waterschoenen, de waszak en mijn snorkelset. De strandstoelen, de -parasol en de autokoelbox borg ik op. Die hebben we hier voorlopig niet meer nodig, de zomer is definitief voorbij.

De voorbereidingen voor de aanstaande reis gaan ook door. Het opvallendste nieuws in de online versie van de Borneo Post was in de laatste dagen allereerst de electriciteitsstoring in Kuching, de hoofdstad van de provincie Sarawak, in de zuidpunt van Maleis Borneo. Die duurde 15 uur?! Twee zaklampen liggen inmiddels bij de stapel reisspullen. 

Het buiten de oevers treden van de rivier Skrang, iets ten noorden van de stad Kuching, was deze week het ander vermeldenswaardige nieuwsfeit. Er viel zoveel regen in die regio dat er op enig moment circa 90 centimeter water op de weg stond. Daardoor kwam het verkeer tot complete stilstand. Het ziet er daar ongeveer hetzelfde uit als hier... Overal ter wereld moet steeds ernstiger rekening worden gehouden met overstromingen. Een reis naar en een logeerpartij in die stad staat voor de komende weken op het programma. 
Afscheid nemen en tegelijkertijd wachten tot we weggaan: ik vind het geen gemakkelijke combinatie. Overigens werkt het stofje op het moment van typen wel. Zzzzzzzzzzzzzzzzz.

Goede bui

Mijn liefje sloeg in de afgelopen jaren om uiteenlopende redenen geen enkele golfbal. Dan is het even wennen. Het is met golfen weliswaar net als met fietsen: eenmaal geleerd, verleer je het niet maar toch is goed golfen minder voor de hand liggend: foute gewoonten sluipen erin, als het tussen de oren niet in orde is, zie je dat terug in je spel. We besloten voorlopig geen 18 maar 9 holes te spelen en als de baan hoogteverschillen en andere uitdagingen kent, maken we gebruik van een buggy.

Ons eerste rondje speelden we na lange tijd weer op onze thuisbaan; een golfbaan met heuvels en soms lange afstanden om te overbruggen. De baan is hier en daar smal met goten waarin de bal terecht kan komen waarna je strafpunten krijgt. Kortom: niet de gemakkelijkste baan om de draad van het spel weer op te pakken.

Die eerste keer speelden we met Ben & Joan, beide heel ervaren golfspelers en mensen met veel geduld en goede aanwijzingen. Ik moet erop letten dat mijn swing rustig is in plaats van krachtig, mijn liefje heeft de neiging op haar tenen te gaan staan als ze afslaat. Nieuwsgierig als ik kan zijn, moet ik niet te snel opkijken maar de neus op de bal houden. Dat alles is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Het spelresultaat was dan ook matig al was het een plezierige ronde. Ik genoot van de omgeving, van prachtige luchten, van het gezelschap. De golfbaan waarop we wonen, ligt er momenteel prachtig bij met razendsnelle greens. Mijn liefje was verheugd weer aan de bal te zijn, ik ben blij weer met haar te spelen.

De keuze voor de tweede golfronde viel op 'Lo Romero' waar we afgelopen weekend speelden met Ger & Monika. Deze golfbaan werd aangelegd door de Spaanse golflegende Severiano Ballesteros die een jaar geleden op 54-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van een hersentumor. Hij was misschien wel de beste golfer van Europa. Tja.

Ook nu besloten we 9 holes te spelen en we stapten in een buggy. De golfbaan is heuvelachtig met niet al te smalle holes, hoogpolig gras en verzorgde greens. Voor aanvang vroegen we toestemming aan de Caddy Master om op de tweede serie holes te mogen afslaan. Vooral hole 18 (300 meter vanaf de vrouwenafslag) is namelijk spectaculair: de green ligt op een eiland omringd door water. Dat is niet alleen geestelijk maar ook lichamelijk uitdagend omdat je goed moet plannen hoe je die hole speelt. De bal moet net vóór het eiland worden neergelegd zodat hij vervolgens naar het eiland kan worden 'gelepeld'. Tactisch spel dus. Mijn bal kwam op de gewenste plek terecht maar toen ik klaar stond om de bal naar het eiland te chippen, oefende het water dusdanig grote aantrekkingskracht op mij uit dat de bal erin verdween... Ik speelde een tweede bal die goed terechtkwam.

Op dat moment hing een fikse onweersbui boven ons hoofd. Ik keek vol ontzag naar de donkergrijze en dieppaarse onweerswolken die zich boven de baan verzamelden. Eens een wolkenstaarder, altijd een wolkenstaarder. Een prachtig gezicht! Heftige regen bleef ons bespaard maar het rommelde en flitste dat het een aard had. Bij onweer is het niet toegestaan verder te spelen; een vlakke baan is gevaarlijk voor een golfspeler. Rechtopstaand ben je immers het hoogste punt waar de bliksem kan inslaan. 
We waren echter aan het einde van onze ronde gekomen. Zowel mijn liefje als ik speelde behoorlijk constant. Joehoe! Het goede gevoel begint terug te keren. En dan te bedenken dat onze favoriete golfclubs op dit moment in een container vanuit Bali naar Spanje onderweg zijn. Het spel kan dus alleen maar beter worden. Wij stapten in een heel goede bui van de baan.

Wolkenstaarder

Ik kijk graag naar boven. Dat doe ik al jaren. Niet zoals Van der Staaij van de SGP het bedoelt. Hij denkt dat politiek en economisch herstel alleen van de grond kan komen -goede beeldspraak- als we naar boven kijken. Zelf kijk ik niet naar de hemel omdat ik daarin de Schepper denk te ontwaren. Ik doe het puur en alleen om wolken te zien. Nederlandse luchten zijn prachtig maar ook aan Spaanse en Balinese wolken zie ik van alles. Ik ben een wolkenstaarder pur sang. Het lijkt zelfs een voorbeschikking: mijn familienaam 'klinkt als' en mijn liefje hanteert een koosnaam die mij ermee associeert.

Ik weet dat anderen het ook doen. Wat ik niet wist, is dat mensen met dezelfde 'afwijking' van overal ter wereld zich kunnen verenigen! 
Onlangs las ik in de Volkskrant een interview met de oprichter van de Cloud Appreciation Society, Gavin Pretor-Pinney. Zijn verbond begon als lokale grap maar groeide uit tot een serieus internationaal gezelschap. Pretor-Pinney publiceerde tot op heden vier boeken over de kunst van het wolken spotten. De vereniging hanteert de volgende standpunten.

‘WE BELIEVE that clouds are unjustly maligned
and that life would be immeasurably poorer without them.

We think that they are Nature’s poetry,
and the most egalitarian of her displays, since
everyone can have a fantastic view of them.

We pledge to fight ‘blue-sky thinking’ wherever we find it.
Life would be dull if we had to look up at
cloudless monotony day after day.

We seek to remind people that clouds are expressions of the
atmosphere’s moods, and can be read like those of
a person’s countenance.

Clouds are so commonplace that their beauty is often overlooked.
They are for dreamers and their contemplation benefits the soul.
Indeed, all who consider the shapes they see in them will save
on psychoanalysis bills.

And so we say to all who’ll listen:
Look up, marvel at the ephemeral beauty, and live life with your head in the clouds!’

Deze verklaringen onderschrijf ik van harte. Ook ik verwonder mij al jarenlang over hemelse schoonheid en leef regelmatig met mijn hoofd in de wolken. In het Volkskrant-interview zegt de oprichter “Naar de wolken kijken is een tijdverdrijf zonder doel. Je bereikt er niets mee, het brengt je loopbaan niet verder, je communiceert er niet mee met je Facebookvrienden. Ik denk dat zulke activiteiten vandaag de dag belangrijker zijn dan ooit. ”

Naar wolken staren is als het legen van je geest. Dat is een goede manier om lichaam en geest te ontspannen. De Griekse dichter Aristofanes noemde wolken de beschermgodinnen van de nietsende mens. Het moest er dus een keer van komen: onlangs werd ik lid van de vereniging. Ik ben lid nummer 29.410. Een certificaat en een officiële penning zijn naar mijn adres in Spanje onderweg.

Het wolkendek boven de camping is thans dik en grijs. De regen komt met bakken naar beneden en het stormt zodanig dat het huis-op-wielen regelmatig heftig schudt. Dit weer zal op korte termijn niet verbeteren. Qua wolk valt er momenteel dus niets (of alles?!) te spotten. Als niksende mens heb ik het nakijken.