Snert

We hadden een rustige vlucht met Malaysia Airlines en kwamen na uren vliegen volgens schema aan in Amsterdam, dat deels met natte sneeuw was bedekt. We gingen snel door de douane, op weg naar band 22 waar de bagage zou verschijnen. Die begon op enig moment te draaien en vele koffers doken uit de onderbuik van de luchthaven op.

De rugzak van mijn liefje verscheen weldra. Die van mij liet lang op zich wachten. De meeste medereizigers hadden de hal reeds verlaten. Ik bleef alleen over, zonder tas. Er verscheen een melding op het scherm dat alle bagage uit Kuala Lumpur op de band was gezet. Er draaide nog slechts een met plastic omwikkeld pakje rond. Mijn liefje informeerde alvast waar we ons zouden moeten melden indien mijn reistas niet boven water zou komen. Bij AviaPartner, de bagagebehandelaar. Ik liep naar de andere kant van de band waar ik twee personen in pak zag met een logo op hun revers. Daarop meende ik “AP” te ontdekken.

Een van hen stond over een zielig pakje gebogen. Ik zei hen dat ik mijn reistas niet van de band had zien komen. Zij vroegen mij m’n bagage te beschrijven: een vrij grote, nieuwe roltas van het merk Kipling, signaalblauw, met twee compartimenten, stevige ritsen en een blauw label met mijn naam erop.

Een signaalblauw hengsel stak uit het zielige pakje omhoog. 't Zal toch niet? Ze vroegen mij het pakketje verder te openen om het label te kunnen lezen. Terwijl ik nog zei dat mijn tas groter is, trok ik het plastic windsel weg en daar stond het: mijn achternaam?!
Er hingen gekleurde t-shirts uit gapende gaten in de tas, die mij bekend voorkwamen… Het zielige pakje bleek inderdaad mijn eigen mooie reistas. Ineengezakt en bijna over de volle lengte gescheurd. Er bestond nog slechts één compartiment terwijl de ritsen intact waren. Die nieuwe tas had mij twee maanden lang uitstekend bediend in Maleisië en was telkens ongeschonden uit de strijd gekomen. Tot nu toe.

In eerste instantie zag in diverse scheuren, winkelhaken op meerdere plaasten en vieze vlekken aan onder- en zijkant. Wellicht dat een handvat beklemd was geraakt waardoor de tas eerst over de vloer was gesleept en daarna op spanning was komen te staan en was opengereten. De AP-medewerkers vertelden mij dat ze een telefoontje van Malaysia Airlines hadden gekregen met de mededeling dat er 1 stuks blauwe bagage kapot was aangetroffen. Ze stonden het gedrocht en de eigenaar dus op te wachten. Onherstelbaar beschadigd. Er moest een klachtenprocedure worden geactiveerd voor de gedupeerde klant. Ik kreeg de geschonden tas mee, met formulieren voor de schadevergoeding. Die Maleiers blijven goede organisatoren!

Vriend Hugo moest dus even op ons wachten maar we keken rijkhalzend naar hem en de fleecetruien uit. Ik vond het waterkoud in mijn dunne katoenen truitje. Hij bracht ons onverwijld naar 'onze' studio in Voorschoten. Daar wachtte de tweede teleurstelling. Vriendin Emmy wachtte ons gelukkig wèl enthousiast op maar viervoeter Snolliebollie aka Eilean, de lieve blonde labrador die ik ooit mijn troostmeisje noemde, schitterde door afwezigheid. 
Bij binnenkomst stond er voor het eerst geen viervoeter voor mijn neus te huppelen.

Er was niets aaibaars... Een snertervaring. Tijdens deze logeerpartij heb ik dus geen corvée; ik hoef haar niet uit te laten, niet te voederen of met haar te spelen. Ze kijkt vanuit de hondenhemel op mij en op mijn zielige tas neer. Kasian. 

Op de eerste avond kregen we erwtensoep met worst voorgeschoteld. Zo'n maaltijd past goed bij het huidige weer. Mijn liefje had al weken voorpret bij de gedachte aan zo'n heerlijke oerhollandse maaltijd. De soep smaakte zacht en heel lekker, niet te dik en niet te dun. De rookworst was van een goede kwaliteit rundvlees van slager Coen. De soep bleek gemaakt door buurvrouw Anja die sinds kort een plaatselijke thuiskookstudio runt waar eenmaal per week maaltijden kunnen worden afgehaald. Ze gebruikt bij voorkeur biologische producten. Een erg leuk initiatief dat gretig aftrek vindt. Gisteravond bereidde ik rendang met wilde rijst en groene groente voor de gastvrouw en -heer, met bumbu (kruidenmix) renang van Elsa.

Het deed mij aan Bali terugdenken. Niet in de laatste plaats omdat daar vandaag de verjaardag van Damai wordt gevierd, de jongste zoon van Elsa en Ketut. We vierden zijn tweede verjaardag vorig weekend in Gang Bintang. Voor die gelegenheid kochten wij een kinderfietsje met claxons, sirenes, deuntjes en lampen dat in goede aarde viel. 
Het mannetje is muzikaal, zijn lichaampje bewoog mee op bekende kinderwijsjes als ♪ In Holland staat een huis en ♪ Vader Jacob. Zijn grote broer Yudha duwde hem voort, in de door kleine broer gewenste richting en niet anders. Zo klein als hij is, zijn wil is groot. Regenteske trekjes zijn nu al in hem te bespeuren. We gaven hem dan ook de bijnaam 'de kleine Bupati'. Amai!

Eileantje

Mijn favoriete viervoeter in Nederland, Eilean, die ik vanaf het begin van onze kennismaking liefdevol Snolliebollie noemde, werd gisteren uit haar lijden verlost. Ik las dat droevige bericht van haar biologische moeder vanmorgen. Haar toestand verslechterde in de afgelopen weken. Eerder overkwam haar een TIA en ze leed aan artrose. Eilean had pijn; niet alleen bij het wandelen, dat ze al een tijd niet meer leuk vond. Labradors willen het hun baasjes graag naar de zin maken dus ze tonen niet snel hun eigen ongemak. De pijnstillende medicatie die zij aanvankelijk kreeg toegediend, bleek niet afdoende. Daarop kreeg ze morfine, verpakt in stukjes worst. Werd ze op haar oude dag nog een drugshond ook..?!

Eilean was een lieve blonde labrador die vandaag 13 jaar oud zou worden. Sommigen noemden haar een dom blondje. Ik bekeek dat genuanceerder. Ze was mijn troostmeisje in moeilijke tijden: 'she turned my soul from dark to day' aan het begin van 2009. In 2010 en 2011 mocht ik haar oppasmoeder zijn. We gingen samen uit van 's morgens vroeg tot 's avonds laat. Door weer en wind. Met en zonder tennisbal.

Er waren vele rituelen; vooral die van het slapengaan deed mij telkens lachen. Nadat we in huis terugkeerden, spoedde zij zich uit zichzelf naar haar mand waar zij met smakkende lippen wachtte op haar laatste hondenbrokje van die dag.

Ik herdenk ook haar enthousiaste geblaf bij binnenkomst, haar grappige gehuppel als ze om aandacht vroeg, haar natte neus die ze tegen mijn hand drukte als ze voor een knuffel kwam. Ze vertoonde nóg meer voorbeeldig gedrag: braaf wachtte zij voor de deur van de lokale slager en bakker. Zij zette geen pootje over de drempel, tot verbazing van het winkelende publiek. Ze kreeg altijd een plakje worst en een kapje brood. Je kon dit lieverdje op vier pootjes namelijk moeilijk iets weigeren. Ik zeker niet!

Samen beleefden wij vele avonturen. Als Snolliebollie speelde ze de hoofdrol in de film 'Mijn leven als hond', haar portret sierde een internationale museumwand, ze werd door Interpol gezocht (omdat ze zo lieflijk was), zij werd vereeuwigd door Andy Warhol, door Rubik, haar biologische vader en door mij. Snolliebollie en ik beloofden elkaar ooit eeuwige trouw (zie http://vanderwilkie.blogspot.com.es/2009/07/eeuwige-trouw.html).

Eerder dit jaar was zij nog mijn wandelmaatje in Nederland, al deden we het rustig aan. Ik vertelde mijn liefje onlangs dat ik toen al het gevoel had voor altijd afscheid van haar te nemen, toen wij in mei wegreden. Ik ben geen religieuze romantica maar ik ben er zeker van dat Snolliebollie aan de hemelpoort niet door Petrus zal worden geweigerd. Ik ga haar missen.

IN HEAVEN She did not know that she was dead But, when the pang was o'er,  Sat down to wait her Master's tread  Upon the Golden Floor, With ears full-cock and anxious eyes,  Impatiently resigned;  But ignorant that Paradise  Did not admit her kind. There was one step along the Stair  That led to Heaven's Gate;  And, till she heard it, her affair  Was -- she explained -- to wait. And she explained with flattened ear,  Bared lip and milky tooth--  Storming against Ithuriel's Spear  That only proved her truth! Sudden -- far down the Bridge of Ghosts  That anxious spirits clomb--  She caught that step in all the hosts,  And knew that he had come. She left them wondering what to do,  But not a doubt had she.  Swifter than her own squeal she flew  Across the Glassy Sea; Flushing the Cherubs everywhere,  And skidding as she ran,  She refuged under Peter's Chair  And waited for her man. There spoke a Spirit out of the press,  'Said: -- "Have you any here  That saved a fool from drunkenness,  And a coward from his fear?" "That turned a soul from dark to day  When other help was vain;  That snatched it from wan hope and made  A cur a man again?" "Enter and look," said Peter then,  And set the Gate ajar.  "If I know aught of women and men  I trow she is not far." "Neither by virtue, speech nor art  Nor hope of grace to win;  But godless innocence of heart  That never heard of sin: Neither by beauty nor belief  Nor white example shown.  Something a wanton -- more a thief --  But -- most of all -- mine own." "Enter and look," said Peter then,  "And send you well to speed;  But, for all that I know of women and men  Your riddle is hard to read." Then flew [Eilean] from under the Chair,  Into his arms she flew --  And licked his face from chin to hair  And Peter passed her through! Rudyard Kipling (1865-1935)

Farewell, my Furry Friend.

Snolliebollie en ik

Enkele dagen geleden werd het naar mijn hoofd geslingerd: 'je lijkt op Dirk Kuijt'... Nu is het voor een meisje sowieso niet leuk om te worden versleten voor het evenbeeld van een jongetje; hoe goed hij ook is. Mijn eerste reactie was dan ook: “hoe bedoel je dit precies?”
Als een van mijn vroegere werkgevers deze opmerking over mij had gemaakt, zou ik dat niet hebben weersproken. Instemmend zou ik hebben gezwegen.

Ik ben namelijk sinds mijn kindertijd een voetballiefhebber en alhoewel Wesley Sneijder op het WK tot nu toe tot man-van-de-wedstrijd werd verkozen, is de rol van DK niet te onderschatten: hij werd in elke wedstrijd opgesteld, rende over het veld alsof zijn leven ervan afhing, scoorde zelf een doelpunt en was veelvuldig betrokken bij de voorzet voor een goal. Kortom: een toegewijde, harde werker. Bovendien is hij een aardig mens, een teamplayer en een goeddoener. Dus wie wil nu niet met zo'n persoon worden vergeleken? Maar ik weet ook dat Kuijt (30 jaar) flinke flaporen en puntige hoektanden heeft à la Dracula. Over het algemeen wordt de sympathieke Katwijker niet geprezen om zijn Don Juan-uiterlijk...

De opmerking dat ik op Kuijt zou lijken, kwam bepaald niet uit de mond van een zakelijke collega. De vergelijking werd gemaakt door mijn eigen liefje. Ze zei het toen ik net baantjes had gezwommen en met verzopen katjesharen op het terras zat te wachten op een Nespresso-koffie. Ik vroeg haar dus waarom ze vond dat ik op Dirk lijk. Welnu, de fysieke gelijkenis bleek toch de doorslag te geven. De regelmatige lezer en mijn vrienden weten dat ook ik hoogblond ben en flaporen heb. Het was de combinatie van die kenmerken die debet bleek aan de associatie.

Het zal je maar worden gezegd! Alhoewel ik weinig aandrang voel mijzelf te verdedigen, wil ik toch niet zwijgen: if she was right, I would agree with her... Ik vond het haar 'Blattertje-van-de-week'. Wat mij onder andere van Kuijt onderscheidt, is het feit dat hij kromme benen heeft en ik niet. Zijn wekelijks salaris (€45.000,=) is een andere futiliteit. Wat pas ècht onderscheidend is, is mijn -ontluikende- bekwaamheid in de beheersing van 'seledet'. Het is een Indonesische techniek waarbij pupillen razendsnel heen en weer worden bewogen. Ik train er momenteel hard op, tot duizelig wordens toe. De Balinese danseres Ida Bagus Oka Wirjana is tot nu toe de enige persoon ter wereld die deze oogtechniek ook op verticale manier weet uit te voeren. Als het aan mij ligt niet voor lang! Misschien was ik in een vorig leven Balinese?

Kuijt en de andere mannen van Oranje doen het bijzonder goed en dat stemt Snolliebollie, mij en de rest van Nederland zeer positief. Met dank aan Hugo voor de aandoenlijke foto. (Op haar wil ik wel graag lijken...) Het is goed om ten tijde van een financiële wereldcrisis en nationale politieke verdeeldheid een gemeenschappelijke vijand te hebben: de WK-voetbaltegenstander. Ik las op internet dat Nederland een extra economische groei van 0,1 - 0,5% tegemoet kan zien als Oranje wereldkampioen wordt.

Inmiddels is bekend dat 'Las Rojas' (koosnaam voor het Spaanse voetbalelftal) uit mijn tweede vaderland in de finale tegenover het Nederlands elftal komen te staan. Een droomfinale voor iemand met roots in zowel Nederland als Spanje. Wie er ook wint, het goede gevoel zal overheersen. De live-voetbalwedstrijden zijn hier om 2:30 uur 's nachts te zien en ik volg de beschouwingen van het informatieve programma 'Studie Sportzomer' via BVN. Onze satelliet zendt ongestoord uit sinds de verplaatsing in de tuin en daarom kunnen we elke ochtend genieten van de uitslagen, de interviews en de analyses. De poulestand in huis is momenteel 47-44. Vooruit dan maar, die overwinning kan mij nog ontgaan: degene die zondag de juiste eindstand voorspelt, krijgt 4 punten. Ik ben niet wraaklustig.

Morgennacht zullen wij ons laten vervoeren naar een barlocatie aan het strand van Lovina alwaar we de finalewedstrijd met eigen ogen zullen aanschouwen. In een talrijk oranjekleurig gezelschap en naar verwachting met bitterballen! Ondanks de voorspellende kracht van semi-orakel Octopus Paul hoop ik op een overwinning van 'Belanda', met tenmiste één bloedstollende assist van Kuijt. De vliegende Hollanders zullen de wereldbeker dan wellicht uit handen van icoon Nelson Mandela ontvangen. Dat zou het leven van een DK-look-a-like nóg bijzonderder maken.

Je bent een rund als je met botten stunt

Mijn liefje zei het al toen ik begin April een bot op het strand van Ter Heijde vond: “daarvan kunnen we vast een mooie bouillon maken.” Alhoewel ik erom moest lachen, vond ik het tegelijkertijd barbaars. Want dat doe je toch niet met een fossiele vondst van enige importantie? Ik dacht namelijk iets bijzonders te hebben gevonden. Zij dacht van niet. Wie van ons kreeg gelijk? Haar reactie bleek -helaas- profetisch te zijn. Je moet er even op wachten maar dan heb je ook (n)iets. Getuige de reactie van mevrouw Van Duijn, werkzaam in het natuurinformatiecentrum van Natuurhistorisch Museum Naturalis in Leiden. Ik citeer:

'Zo te zien betreft uw vondst een stuk wervel, vermoedelijk van een rund. Het zou de bovenkant van een borstwervel kunnen zijn, waarvan het doornuitsteeksel is afgebroken (zie breukvlak in het midden van de wervel). Of het bot fossiel is, is lastig te zeggen. Ook recente botten worden in zee al vrij snel zwart. De vlamtest kan helpen om een indruk te krijgen van de ouderdom van het bot. Een recent bot -bijvoorbeeld van een huisrund- gaat stinken als je er even een aansteker onder houdt, een fossiel bot niet. In het laatste geval zou het bot van Laat-Pleistocene ouderdom kunnen zijn.' (Dit houdt ongeveer 12.000 jaar ouderdom in.)

Tja, runderen bewonen nu eenmaal de wereldzeeën niet dus ik moest accepteren dat mijn bot geen fossiele vondst uit de Noordzee is... De vlamtest toonde aan dat het niet eens om een fossiel runderbot gaat. Je kunt je mijn teleurstelling voorstellen. Zeker gezien het feit dat ik dit bot juist in 2010 vond: het jaar van de biodiversiteit. De afname van de soortenrijkdom moet in dit jaar tot staan worden gebracht. Bij nader inzien moest ik lachen om mijn eigen 'wishful thinking'.

Deze amateur-vorser mag sowieso niet mopperen want ik deed tot nu toe al enkele interessante vondsten: baarmoederzakjes van diverse soorten haaien (Nederland en elders), fossiele haaientanden (Cadzand en Oostkust VS), bot van de legendarische crucifix-vis (Florida), fossiele en niet-fossiele schelpen in diverse grootte, kleur en soort die ons huis in Bali verfraaien. Maar ik geef niet op: misschien vind ik ooit nog iets dat niet alleen voor mij bijzonders is.

Bijvoorbeeld op Flores. Dit Indonesische eiland is al enige tijd een gewenste reisbestemming. Wellicht dat het ervan komt tijdens ons aanstaande, lange bezoek aan Bali. Flores is een van de vulkanische Sunda-eilanden ten Oosten van Bali. Het eiland had 18.000 jaar geleden veel weg van een Jurassic Park-achtige verloren wereld. In September 2003 deden de Amerikaanse professoren Brown and Morwood een interessante ontdekking in een grot op het eiland Flores. Men vond een bijna compleet skelet van een exceptioneel klein wezen van 1 meter hoog, met de hersenen van een baby. Ondanks die kleine hersenen konden de wezens jagen, koken en gereedschap maken. Niet ver van die grot vond men bewijs van deze activiteiten.
Dit wezen werd vervolgens Homo floresiensis of 'Hobbit' genoemd. In mijn pubertijd las ik de boeken van Tolkien met grote belangstelling. De hoofdpersoon uit 'The Lord of the Rings' (Frodo) is een hobbit.

Eerder deze week luisterde ik naar een uitzending van Radio 1 waarin een Hollandse paleontologe vertelde over de bijzondere fossiele vondsten die zij en anderen hadden gedaan op Flores. De dwergmens Homo floresiensis leefde er dus maar ook reuzenratten en een primitieve mini-olifant, de stegodon.

Over mijn eigen vondst zal geen radio-uitzending komen, noch zal er een plekje in een vitrine van een Hollands natuurhistorisch museum worden vrijgemaakt. Ik denk dat ik het bot binnenkort aan mijn ware vriendinnetje kado doe: Snolliebollie. Ondanks haar kleine herseninhoud zal zij het op waarde weten te schatten.

Snolliebollie Revisited

De regelmatige lezer van dit blog weet dat ik momenteel oppasmoeder ben van Snolliebollie, de leukste labrador van het Groot-Haagse Rijk. Aan de vooravond van ons vertrek mailde Bernadette -die dit weekend een spetterend strandfeest gaf om haar 50ste verjaardag te vieren- mij om ons een fijn samenzijn toe te wensen. Op de avond van de eerste oppasdag belde Ger die vroeg of ‘ze’ mij herkende van de logeerpartij van vorig jaar. Je ziet: gedeelde pret is dubbele pret!
Ik vertelde hem dat honden niet bekend staan om hun lange termijngeheugen maar dat ze op deze eerste dag zonder biologische ouders desalniettemin ontspannen op mij overkwam. Dat kwam mede door de verleidelijke hondensnacks. We willen geen zout in de wonden van haar ouders strooien. Zij misten niet alleen hun blonde viervoeter, ze misten ook bijna hun vliegtuig naar Berlijn en op zeker hun koffer. Die kwam niet met hetzelfde vliegtuig aan. Dat verbaasde mij niets: het was tenslotte de eerste dag dat onze nationale luchtvaartmaatschappij zijn reguliere vluchten uitvoerde na de IJslandse vulkaanuitbarsting. Eerder dreef geldhonger Nederlanders naar IJsland (Icesave) en IJsland stuurde aswolken terug. Recent las ik het volgende gezegde dat kennelijk populair is bij de IJslanders: ‘Europe wanted cash, we sent them ash’. Een woordgrap die bij toeval goed bekt; ik kan het wel waarderen.

Feit is dat Snolliebollie ontspannen haar eigen gang gaat maar tegelijkertijd goedgemutst meeloopt en zich ’s avonds tevreden aan onze voeten nestelt. Net als vorig jaar zijn zij en ik dikke maatjes, al prees een buurmeisje het feit dat de hond slanker is geworden. In het katern van NRC las ik dat Nederlandse honden en katten zo’n twee miljoen kilo vlees per dag eten... 2.000.000 kilo van hun eigen soort?! Gelukkig levert Snolliebollie nauwelijks tot geen bijdrage aan die beschamende cijfers.
De blonde schat brengt naar verluid het beste in mij naar boven. Zozeer zelfs, dat mij liefje mij een dringend verzoek deed: of ik mij altijd zo zou kunnen gedragen, ook zonder hond?! Ze vindt mij namelijk “liever dan anders”. Het zal je maar worden gezegd?! Maar ‘zorgen moet je doen. Niet maken.’ (Vrij naar Loesje.) Ik legde haar daarom geduldig uit dat een huisdier nu eenmaal afhankelijk is van de zorg van mensen. En zo onvoorwaardelijk als Snolliebollie haar vriendschap aanbiedt, zo ongeremd en ongegeneerd als ze om nóg een aai vraagt… Waar vind je dat nog? (Ik bedoel hier natuurlijk: in wie?) Maar eerlijk is eerlijk: mijn liefje ruit aanzienlijk minder en ruikt véél lekkerder!

Snolliebollie is met haar elf jaren een dame op leeftijd aan het worden: overdag slaapt ze meer en haar tempo van lopen en rennen ligt lager dan vorig jaar. Haar lieve ogen gaan nog steeds glinsteren als ze naar de tennisbal lonkt. Spelen doen we nu met mate; een labrador kent de eigen grenzen niet en ik wil niet dat haar iets ernstigs overkomt want ze is mijn hartendief. Ik heb er twee (dieven, welteverstaan). Nummer 2 -die doorgaans nummer 1 is- is weliswaar meer een kattenmens maar ook zij heeft haar hart geopend voor Snolliebollie. Dat komt hoogstwaarschijnlijk doordat zij veel Hollandse aardappelen eet. Volgens de Boliviaanse president Morales word je homo van het eten van Hollandse piepers… Hoe komt de man op zo’n idee? Als we hem mogen geloven, is de Nederlandse aardappel een duivelse variant van de oorspronkelijke aardappel uit de Andes. De verderfelijke werking zou komen door genetische manipulatie en toevoeging van hormonen.

Toen de hond en ik op vrijdag aan de ochtendwandeling begonnen, zag ik dat tuinen en plantsoenen waren overdekt met rijp. Al was het lente, de natuur bood een winters aanzicht. De nacht ervoor was glashelder en koud geweest maar de ochtend was zacht en verfrissend. De strakblauwe lucht hing na het recente ‘vlieginfarct’ weer vol met vliegtuigen en condensstrepen. Vanwege de koude grond moeten haar kleine en grote boodschap niet plezierig hebben aangevoeld… De foto’s die ik die ochtend van haar maakte, waren er niet minder mooi om. Andy Warhol zou blij zijn geweest met haar als model. Hoe het alledaagse bijzonder, ja zelfs een waar kunstwerkje wordt.
Morgen draag ik de verzorging van Snolliebollie weer aan haar biologische ouders over. Ik moet er even niet aan denken.

Aaibaarheidsfactor

Eerder deze maand overleed Rudy Kousbroek, Nederlands essayist en romanschrijver, op 80-jarige leeftijd. Kousbroek werd geboren in Sumatra (Indonesië); dat schept een band. Hij was een van de Vijftigers en schreef onder andere voor Vrij Nederland en NRC Handelsblad. In 1975 ontving Kousbroek de prestigieuze P.C. Hooftprijs. Hij was de schrijver die het begrip 'aaibaarheidsfactor' introduceerde in het Nederlandse taalgebied. Het was de titel van een bundel die door (collega-)literatuurwetenschappers als “een nooit overtroffen hoogtepunt in de Nederlandse Poezenliteratuur” werd geëerd. Kousbroek hield van katten. Van alle levende wezens stonden deze dieren voor hem qua aaibaarheid met stip op 1!

Als kind groeide ik niet op met huisdieren. Ik wilde wel graag een hond of kat maar mijn moeder was er huiverig voor; er kwamen daarom geen viervoeters over de drempel. Ter compensatie leerde ik de dierenencyclopedie zo ongeveer uit mijn hoofd. Het maakte mij een ware dierenliefhebber.

Toen ik eenmaal mijn eigen leven bestierde, schafte ik -met een vriendin- een hond aan. De keuze viel op een boxer-pup die Maximiliaan werd gedoopt. Hij was oerlelijk: met een flinke onderbijt (een onderkaak die verder uitstak dan de bovenkaak waardoor zijn mond niet goed sloot) maar hartverscheurend grappig en lief. Alhoewel ik alle puppieboeken las, leerde Max mij veel over honden en mijn eigen gedrag. Er zijn vele herinneringen aan hem maar één wil ik hier delen. Max bleek dol op gekookte kippenlevertjes in zijn avondmaaltijd. Op een zomeravond bereidde ik in mijn Amsterdamse driehoogachter keuken zijn favoriete hapje. Ik zette zijn stomende etensbak in het open vensterraam om af te koelen. Hij kwam enthousiast aangelopen en zette zijn grote puppypoten in de vensterbank, daarmee de volle bak over de rand duwend! De maaltijd belandde vele meters lager in de achtertuin van de onderburen. Ik dacht dat ik door Max voor altijd 'hondenmens' was.

Tot ik mijn liefje leerde kennen. Met haar kreeg ik voor de eerste keer in mijn leven te maken met katten. Zij had er namelijk twee: Porcelaine, een Siamees mannetje, en Scarlett O'Hara, een vrouwtjeslapjeskat. Toen ik voor het eerst bij hen thuis kwam, vond ik haar meteen leuk maar de katten hield ik op afstand. Ik vond dat gekrioel om mijn benen en dat intensieve gestaar maar zo-zo... Ik was iemand die dacht volgens het cliché: 'een hond heeft een baas, een kat heeft personeel'. Ik was toen niet bereid en in staat een kat te dienen.

Maar katten bepalen zelf wat er gebeurt. Daarover bleek ik niets te zeggen te hebben. Toen ik vaker langskwam, begonnen zij duidelijk aan te geven wat ze met mij wilden. Als ik uitgestrekt in mijn huispak op de bank lag te relaxen, kwam Porcelaine op mijn borstbeen zitten, met zijn katteneus tegen de mijne gedrukt. En dan maar spinnen. De eerste keren vond ik dat best eng maar dat gevoel verdween alras. Midas Dekker, bioloog en rasironicus, zei in een recente uitzending van 'De Wereld Draait Door' dat je je best moet doen voor een partner en er altijd leuk moet uitzien maar voor poezen hoeft dat allemaal niet. Uit eigen ervaring weet ik dat het waar is. Al was ik nog zo moe en zag ik er op mijn sjofelst uit, Porcelaine vond mij leuk. Ik heb veel van die machokater gehouden.

En dan Scarlett. Ze was een schoonheid met haar oranje-wit-bruine vacht en haar intens blauwe ogen. Zij was een getroubleerde kat, afkomstig uit een asiel. Doorgaans hield zij zich afzijdig maar soms kwam ze langs voor een aai en wat gespeel. Het was vanwege haar nare verleden niet gemakkelijk een band met haar op te bouwen maar het lukte toch. Als ik klassieke muziek opzette met vogeltjesgetjilp, liep zij gespannen-ontspannen heen en weer voor de muziekboxen. Mij snorrend, met glinsterende ogen aankijkend.

Kousbroek beoordeelde mensen naar hun katgerichtheid: als hij op bezoek ging bij mensen wier sofa door kattennagels aan flarden lag, vond hij dat bij voorbaat een goed gezin. Ons sprak dat aan; mijn liefje en ik woonden op een bepaald moment in een geplastificeerd huis. Poezekind Scarlett (17 jaar) werd namelijk incontinent en wij pasten onze leefomgeving aan haar ongemak aan. Toen zij in de kattenhemel was, vond Porcelaine (18 jaar) het leven niet meer de moeite waard: op een dag weigerde hij te eten. Ze waren al zo lang samen geweest...

Maar vanaf vandaag zal hond Eilean -alias Snolliebollie- weer even de scepter in mijn leven zwaaien. We gaan namelijk een paar dagen oppassen want haar biologische ouders gaan een uitstapje naar Berlijn maken. Snolliebollie speelde vorig jaar een belangrijke rol in de heling van mijn getourmenteerde hart. Ik noemde haar om die reden toen mijn 'troostmeisje'. Mijn hart-voor-honden gaat weer sneller kloppen. Dit fotogenieke blondje heeft voor mij de hoogste aaibaarheidsfactor!

Op vakantie

In de afgelopen dagen had ik het best moeilijk: moest ik mijn volgende blog schrijven over het gedoe in Bali (de afbraak van onze tuinmuur; een relaas dat zeker in toekomstige blogs nog aan de orde zal komen), de uitspraken van kardinaal Simonis als reactie op het seksuele misbruik in de katholieke kerk ('wir haben es nicht gewußt'; hoe haalde de man het in zijn hoofd?!), het succes dat Obama behaalde met de ziektekostenverzekering in Amerika, het voortdurende, illegale afslachten van dolfijnen en walvissen in de wereldzeeën (hoe vaak moet ik er nog over schrijven?!), de tentoonstelling over de kanarie in het Natuurhistorisch Museum in Rotterdam (ik houd van geverderde vriendjes en ga deze expo zéker bezoeken) of onze aanstaande reis naar Nederland? Het legde mij in spagaat, ik geraakte in dubio.

Alhoewel mijn hoofd vanwege dat vele Balinese gedoe er in de afgelopen dagen totaal niet naar stond, verkoos ik de aanstaande autorit toch als onderwerp van dit blog. Voelde ik mij tamelijk gedeprimeerd door alle beslommeringen met kwaadwillende types in Bali, het idee aan vakantie haalde mij na enig aandringen van mijn liefje uit mijn lethargie. Volgende week stappen wij dan ook in de auto om op weg te gaan naar Nederland. Dat kon alleen nadat Marijke, een van onze ware vrienden in Bali, onze rijbewijzen met spoed achter ons aan had gestuurd. Al waren we volgens planning uit Bali vertrokken, dat vertrek ging toch met meer sores gepaard dan gedacht.

Wat ik onder vakantie versta, komt niet persé overeen met wat anderen hieronder verstaan. Als Hollandse woon ik al 5 jaar permanent in Spanje en als wij naar Bali gaan, is dat geen vakantie: wij wonen daar dan tijdelijk. Voor mij komt vakantie dit jaar neer op een aantal prettige verblijven op de route door Frankrijk en België, op weg naar Nederland. Via ENCYCLO vond ik de volgende beschrijvingen op het web. Vakantie is:

1) een verblijf buiten de eigen woonomgeving voor ontspanning of plezier met minstens één overnachting buitenshuis;

2) een periode van een aantal dagen waarin je vrij bent en niet hoeft te denken;

3) minstens 4 nachten niet in je eigen bed slapen, maar ergens anders op een waterbed of boot, in een sterrenhotel, in de woestijn onder de blote hemel of in een tent;

4) de drie R-en: Reizen/Restaurant/Rust.

Hoe gek het ook moge klinken -zeker als je weet dat wij honderden kilometers op de autowegen zullen moeten afleggen-, het is de combinatie van betekenis 3 en 4 die mij het meest aanspreekt. Ik vat het maar even in eigen woorden samen: vakantie gaat wat mij betreft om geestelijke rust in een niet-dagelijkse omgeving, met heerlijk eten.

Als wij eenmaal in Nederland zullen zijn aangekomen, zal die vakantie ten dele ten einde zijn gekomen. Al is het vooruitzicht om er terug te keren bijzonder fijn, we zullen het ongetwijfeld druk gaan krijgen. Druk met vrienden- en familiebezoek, met dagelijkse boodschappen bij AH, bezoek aan Simon de Vogel voor de weekendhapjes (op de Fred in Den Haag), fietsen, literatuur lezen en kopen, kranten uitpluizen en puzzels maken, wandelen langs het strand voor de broodnodige beweging èn de frisse licht, Nespresso-koffiecups inslaan bij George voor onszelf en ons campingbezoek, feestjes vieren van Ton, Coby, Bernadette, Marcel, Irene, Ger enzovoorts.

Tijdens dat aanstaande Nederlandse bezoek word ik zelf bovendien 50 jaar (inshallah), hetgeen ik met mijn liefje zal gaan vieren in Berlijn. Die vakantiebestemming staat al jaren op mijn wensreislijst. Een kekke reisgids, een kado van Nelly, ligt al jaren in de caravan te wachten. Ik weet dat het er in Berlijn hoogstwaarschijnlijk niet rustig aan toe zal gaan met de vele moderne architectuur die ik er wil zien (van Calatrava, Foster, Liebeskind, Niemeyer en Le Corbusier) maar wij gaan reizen met de trein en zullen ongetwijfeld sterrenlekker gaan eten!

Wat ik tevens als vakantie zal ervaren is de mini-logeerpartij die op stapel staat bij labrador Eilean. Net als in het voorgaande jaar mag ik namelijk weer op Snolliebollie gaan passen. Haar biologische ouders gaan (wederom) een lang weekend op stap. Mijn blonde knuffeldier weet het nog niet maar ik mag dan weer met haar gaan wandelen en spelen. Joehoe. Zij is mijn eerste -natuurlijk- hoogblonde vakantievriendinnetje in mijn leven maar voor een weerzien met haar heb ìk Anita Witzier niet nodig (al mag zij best langskomen...)!

Knielen op een bed hibiscussen

Vandaag vieren mijn liefje en ik dat wij elkaar 21 jaar geleden leerden kennen. Eigenlijk vieren we vooral alles wat daarna met ons gebeurde. Een memorabele dag die we, zoals in voorgaande jaren, op toepasselijke wijze wensen te gedenken. De dag begon met de overhandiging van een kadootje aan het vroege ontbijt.

Voor mijn liefje had ik in de afgelopen weken een knielbankje laten vervaardigen, door de pa van onze eigen projectmanager Ketut. Zijn vader had eerder handdoekenrekjes en de kruidentuin voor ons gemaakt van bamboe. Het idee voor het tuinkrukje was ontstaan in Voorschoten, tijdens een logeerpartij in juni 2009. Daar had ik dagelijks verse aardbeien uit 'eigen' tuin geplukt, knielend op een lichtgewicht bankje dat tuinieren een peuleschil maakt. Ik bedacht mij dat zoiets ook bruikbaar kon zijn in een grote tropische tuin die dagelijks veel onderhoud behoeft.

Daarom verzocht ik Hugo de maten van het bankje door te geven zodat ik hier iets vergelijkbaars kon laten maken. Het oorspronkelijke bankje is van metaal, is inklapbaar, heeft ergonomisch verantwoorde afmetingen en een zachte schuimlaag waarop knieën en bips kunnen rusten. De maten werden doorgestuurd door Eilean, door mij liefkozend SnollieBollie genoemd omdat ze het met iedereen doet, inclusief muzelluf. Ondanks alles is en blijft ze mijn favoriete blonde labrador. De honden die hier rondlopen doen het dan weliswaar ook met jan en alleman maar ze kunnen geenszins tippen aan SB's uiterlijk en uitzonderlijke kwaliteiten.

De vraag was wel: hoe maak je zoiets in Bali?! Ze kunnen hier sowieso alles (na)maken... Het resultaat was iets vergelijkbaars maar toch heel anders. In goed Bahasa Indonesia heet dat 'sama-sama but different'. Pa Ketut maakte er werkelijks iets fraais van: een lichtgewicht maar solide bamboekrukje met gevlochten armsteunen waarop je je kunt opdrukken na onkruid te hebben verwijderd uit de bloemenborders of te hebben gesnoeid. Het krukje is op twee manieren te gebruiken: als lage zit en -omgekeerd- als hoge zit. Het kussentje bestaat hier uit gestapelde vloerkleedjes à raison van Rp. 8.000 ofwel €0,56 per stuk. Een diepte-investering.
Mijn liefje is er blij mee. Net als tuinman Arya die met glimmende ogen naar het krukje kijkt. Zijn grote, gespierde lichaam zal zich er met veel plezier op vlijen, zodra wij onze hielen hebben gelicht. Hij zit nu op een zelfgetimmerd kistje. Als het goed bevalt, laten we een tweede bijmaken.

Deze speciale dag vieren wij op het Gili Menjangan, het geliefde snorkeleiland aan de westkust van Bali. Er moest worden gekozen uit twee alternatieven: golfen op de Bali Handara Golfclub in Bedugul of snorkelen rondom Herteneiland. Mijn liefje is echter van mening dat haar port-a-cath, het chemoventiel, in de weg zit voor een goede swing. Dat uitje stellen wij dus nog even uit. De onderwaterwereld verwelkomde ons echter weer met al haar pracht en praal (zie foto's).

Ook Elsa had 's avonds bij thuiskomst een grote verrassing voor ons. Ze bereidde een overheerlijk gerecht, genaam Bebek Menyayad: krokant gebakken eend met heel veel kruiden en daardoor zeer smakelijk. Geserveerd met gele rijst in feestverpakking. En we kregen een toespraak aan tafel over gezondheid, geluk en liefde van alle personeelsleden. Ontroerend.

Dat alles was al kado genoeg maar mij vielen vandaag ook nog vele hibiskussen ten deel en ik mocht een uurtje schelpen rapen aan het strand van Patas. Die plek was ons aangeraden door de vader van Elsa, voormalig visserman. Welnu, het lag er opgetast! Ik genoot volop van het geluid van de branding over aangespoeld koraal. Het prachtige getingel heb ik nu nog in mijn oren zitten... De raapemmer raakte bijna vol dus het schelpenproject aan de buitenkant van onze poort kan deze week worden afgerond.
Geluk zit in kleine dingen. Mijn liefje en ik voelen ons grote bofkonten. We zetten zeer gelukkig een streepje bij op de muur. Dua puluh satu tahun: 21 jaar.

Eeuwige trouw

Deze blog is vandaag alleen voor Emmy.
De 49-jarige Barefoot on the Beach uit Spanje maar van Hollandse origine was zo gek van haar hond dat ze heeft besloten met het dier te trouwen. De ceremonie werd bijgewoond door een priester en enkele dorpsbewoners. De vrouw trouwde met haar hond omdat deze 'over kwaliteiten beschikt die alleen haar vader had'.

Familieleden van de vrouw probeerden het huwelijk te boycotten. Ze vonden het een stompzinnige stap om haar eenzaamheid te bestrijden. Barefoot is werkelijk gek van haar 10 jaar oude hond. “Ik heb zo lang gebeden voor een levenspartner die alle kwaliteiten van mijn vader had. Mijn vader was lief en trouw, hij heeft nooit teleurgesteld”, aldus B.
Mannen ziet de Spaanse niet meer zitten. “Ik heb relaties met veel mannen gehad, en ze zijn allemaal dezelfde rokkenjagers en vreemdgangers. Mijn hond is lief, trouw en zij behandelt me met zo veel respect.” Het kersverse echtpaar heeft ook een kinderwens. Barefoot heeft besloten dat ze kinderen gaan adopteren, schrijft De Pers.

Het is voor mij een droomhuwelijk... Daarop zou Yolanthe Cabau van Kasberg, die andere halve Spaanse van Hollandse origine, jaloers zijn. Maar snolliebollie -links op de foto- heeft al jaren geleden voor een andere vrouwtje gekozen. Daar kan ik niet tegenop!



P.S. Heeft het jou een beetje opgemonterd, Em?
De Ghanese Emily Mabou heeft het overigens echt gedaan.

Uitgeslapen?

Gisteravond vlogen wij, na een vertraging van 3 uur, naar Spanje terug. In die tijd hadden we bijna naar huis kunnen lopen maar geduld is een schone zaak, zeker als de wachttijd wordt gevuld met bitterballen en een glas Spaanse rosé... Volgens de captain was de vertraging veroorzaakt door een staking van de Griekse verkeersleiding. Ik wil niet cynisch klinken maar het vakantieseizoen is weer begonnen en dan krijg je dat. We stapten in 25 graden Celsius uit op luchthaven 'El Altet' waar men alvast de verlichting in de wandelgangen van het gebouw had gedoofd. Het aantal passagiers dat de luchthaven in de voorgaande maanden aandeed, was immers fors gedaald. Het is wel een goede bezuinigingsmethode... Ik ben als resident in Spanje wel het een en ander gewend maar zo'n donker entree moet voor eerstelingen een vreemde gewaarwording zijn. Niet bepaald ¡Bienvenido en España! Voor mij is Spanje echter 'home' onder alle omstandigheden. En het was lekker thuiskomen op deze zwoele avond.

In de afgelopen weken waren wij op vakantie in eigen land. Zoals de Nederlandse staatssecretaris Heemskerk (van 'Eigen land eerst') het zo graag ziet. Het maakt ons tot ware patriotten. We maakten een uitstapje naar het verrassend sfeervolle stadje Ootmarsum in het Oosten van het land, lieten ons verrassen door de kwaliteit van de Kunstschouw in Zeeland, zagen een glimp van historisch Amsterdam en ontvingen regelmatig 'aan (oppas)huis'.
Het was vooral snolliebollie die in deze periode mijn leitmotiv, mijn favoriete thema was. Toen ik gisteravond met mijn koffer naar de uitgang van de luchthaven liep, zag ik voor mij de wiegende achterkant van een blonde labrador. Dat kon geen toeval zijn. Ik voelde mijn keel direct dikker worden; is dat nu het Pavlov-effect?! En die vertraging was hoogstwaarschijnlijk ook 'van hoger hand': zo kon ik immers nog even blijven hangen in de warme gevoelens rondom mijn blonde lieverdje in Holland. Want dat zij mijn hart heeft geroerd, zal mijn vaste bloglezer overduidelijk zijn. Goed, nog één fotootje dan. Om het af te leren.
Vraag aan de moeder van snolliebollie: “kun je haar op de stoel achter de computer (laten) tillen zodat ze de -voorlopig- laatste foto van zichzelf op het scherm kan zien?” Dat deed ik in de afgelopen weken regelmatig als ze weer eens in een blog schitterde. Ze is een beetje ijdel maar vooral nieuwsgierig. Vraag aan de vader van snolliebollie: “mogen zij en ik vanavond nog even skypen?” Woef ik niet zo hard af te kicken...

Nu ik terug ben in Spanje, beginnen de ochtenden weer als vanouds: wakker worden wanneer ik klaar ben met slapen. Dat is niet heel vroeg maar ik ben ook weer geen langslaper. Ik vind het een luxe en geniet er elke dag van. In de afgelopen weken zette ik de wekker (voor mijn doen) vroeg om snolliebollie uit te laten. Dat eerste rondje samen vonden wij beiden heerlijk. Al stapte ik ongewassen & ongeschoren de deur uit en moest ik soms mijn ogen een paar keer uitwrijven om goed te zien.
Ik verwachtte dan ook vanmorgen te zullen uitslapen maar niets was minder waar. Ik stond op SB-tijd op. Mijn dagelijkse ommetje ga ik hier maken op ons eigen strandje. Daar ga ik voor de eerste keer van dit jaar een duik in de Middellandse Zee nemen. De temperatuur is hier op het moment van typen 31 graden Celsius, met een lage vochtigheid. De lange broeken (ik vond nog een hondekoekje in een broekzak) en truien van de afgelopen weken, zullen vanaf nu maaaaanden in de kast kunnen blijven. De flinke stapel meegebrachte Nederlandse en wereldliteratuur lacht mij breed toe.

De komende weken in Spanje staan vooral in het teken van de voorbereidingen voor het aanstaande verblijf op Bali. We hebben inmiddels een verhuizer gekozen die onze zeecontainer-van-bescheiden-omvang in juli naar Bali gaat verschepen maar daarover in komende blogs meer.
Vanaf deze plaats veel dank aan alle vrienden en familie die ons verblijf in Nederland zo bijzonder maakten. ¡Un cordial saludo!

Bonte avond

Vanavond is het bonte avond voor snolliebollie en mij. Het is immers de laatste avond dat wij samen zijn alhoewel we nog wel enkele avonden van elkaars gezelschap kunnen genieten. Morgen komen haar biologische ouders namelijk terug van vakantie. Het is dan gedaan met ons geheime genootschap. Het was een verbond waarvan ik intens genoot.
Afgelopen weekend logeerden wij gedrieën kortstondig in Zeeland. Snolliebollie en ik wandelden 's middags over het duinpad naar het vrijwel verlaten strand waar zij zich -met tennisbal- in de golven stortte. Een labrador houdt van water. Ze liep de golven in, liet de bal uit haar bek vallen, keek toe hoe de golven de bal naar het strand vervoerden en hapte dan toe om de bal weer dieper het water in te nemen. En dan een flink aantal keren achter elkaar. Heen-en-weer, heen-en-weer. Ze leek er geen genoeg van te krijgen: haar staart hield niet op met zwiepen. Ik genoot van het plezier dat ze leek te hebben. Snolliebollie is schattig en reuze slim. Niet intelligent genoeg om de Rubiks kubus op te lossen maar wel leuk genoeg om erop te figureren!

Eenmaal ‘thuis’ raakte ik maar niet uitgesproken over haar en haar gedrag. De hond bracht gevoelens in mijn naar boven die ik nauwelijks van mijzelf kende. Ik voelde mij net een jonge moeder die vol is van haar baby! Ze tovert een glimlach op mijn gezicht als ze in het diepe gras verdwijnt en haar aanwezigheid kenbaar maakt doordat ik alleen het puntje van haar blonde staart zie. Gevolgd door haar kop die ze even omhoog steekt om te zien of ik nog wel in de buurt ben. Ze maakt mij aan het lachen als ze ongegeneerd geniet van het droogwrijven van alle lichaamsdelen, inclusief de edele!
Alle vrienden die wij met snolliebollie bezochten, prezen de goede opvoeding en het lieve karakter van de hond. Zij is de volgende keer dan ook zeer welkom bij hen. Het is overigens niet voor niets dat blindegeleidehonden bijna allemaal snolliebollies zijn. Nou ja, in ieder geval labradors.

Vandaag waren Diederik en Nelly’s jongste zus Yvon (met partner) op bezoek bij ons. Mijn liefje en ik hadden een lunch voor hen bereid, zoals ik dat op de camping in Kijkduin zo vaak deed voor Diederik en Nelly in de voorgaande zomers in Nederland. Ik deed dan mijn uiterste best iets gezonds en lekkers voor mijn vriendinnetje te bereiden. Mijn liefde voor haar ging óók ‘door de maag’. In die geest bereidden wij vanmorgen de lunch voor. De wekker werd tijdig gezet, de grotendeels vegetarische maaltijd werd aandachtig bereid: zelfgemaakte bietensalade (voor het recept: zie mijn blog van 13 juni j.l.), peultjessalade met feta en mosterd-honingdressing, Tasty Tom-tomatensla, en kant-en-klare quiches uit de winkel. Dat had ik volgens hen niet moeten opbiechten. Met daarna een kaasplankje en onbespoten aardbeien uit eigen tuin als toetje. Nelly zou hoogstwaarschijnlijk op mijn hebben gemopperd over het kaasplankje: dat is weliswaar een van Diederiks favoriete gerechten maar tegelijkertijd is het een cholesterolbom… Er zaten onder andere een geitenkaasje (past in een cholesterolverlagend dieet) en Manchego (een harde schapenkaas uit Spanje) op de kaasplank dus dat maakte het voor één keer verantwoord, vond ik. Yvon bracht de bubbels mee, zoals we dat ook altijd deden met Nelly. We toostten op haar die wij zo missen. Ik vertelde hen dat ik, vanaf het moment dat ik voor deze lieve viervoeter ging zorgen, weer warmte in mijn hart voel. Haar oppastante zijn, heeft mij goed gedaan. Ze is mijn troostmeisje...
Ik weet zeker dat Nelly, naar wie een blonde labrador in de familie is vernoemd, ook Eilean een leuke hond zou hebben gevonden. Wat mij betreft zijn ook wij vriendinnetjes voor altijd. Amigas para siempre zoals dat vanaf volgende week weer zal heten. Wat zal ik die natte snuit gaan missen!

Museum, plaats van meervoudige waarheid

Wekelijks krijg ik een nieuwe aflevering van ‘Oog’ toegestuurd van de Volkskrant-redactie. Deze week was het werk van de Nederlandse kunstenaar Tjebbe van Tijen. Het gaat over de openingsexpositie ‘Aan het Russische Hof’ van Hermitage Amsterdam, de Nederlandse dependance van staatsmuseum De Hermitage in Sint Petersburg (Rusland). Het museum zal haar Amsterdamse deuren op 20 juni voor het grote publiek openen. Van Tijen is van mening dat de expositie slechts de glitter & glamour, de zonnige zijde van het leven aan het Russische hof toont en dat vindt hij jammer. Letterlijk zegt hij het volgende: "het is te hopen dat de Hermitage in de toekomst ook uit de doofpotdelen van haar Russische schatkamers zal durven putten omdat een museum een plaats hoort te zijn van ‘meervoudige waarheid’." Dat vind ik mooi uitgedrukt. Wellicht zit in zijn hoop ook een beetje sensatiezucht. Er heeft zich nogal wat voorgedaan aan dat hof; denk aan de tsarenfamilie Romanov en aan Raspoetin. Maar ik vind Tijens uitspraak over het museum als plek van meervoudige waarheid een waarheid als een (enkele) koe. Ik denk sowieso dat dé waarheid niet bestaat. Waarheid heeft altijd meer gezichten. Dat weten we uit de literatuur, de politiek, de cultuur, het dagelijkse leven.

Ook deze week was weer behoorlijk druk, vol sociale uitjes; bijna dagelijks kwamen er vrienden en familieleden op bezoek of legden wij bezoeken af. Vaak met hond snolliebollie als middelpunt. Ze is en blijft namelijk heel leuk om naar te kijken (maar ja, ik ben inmiddels een adept)!

Vandaag bezochten wij het Joods Historisch Museum in Amsterdam. Daar is tot 18 september de fototentoonstelling ‘Marokko’ te zien van de fotografen Elias Harrus en Pauline Prior. Harrus legde in de jaren ’50 van de vorige eeuw het Joodse leven in het zuiden van Marokko vast, vlak voor hun grootschalige emigratie naar Israël. In 2008 reisde Prior in opdracht van het JHM naar Marokko om te registreren wat er vandaag de dag over is van de eeuwenlange aanwezigheid van joden in het Atlasgebergte en de Sahara.
Ik voelde mij een heuse bofkont want wat is er leuker dan door Pauline zelf te worden rondgeleid. Het is een tentoonstelling met veel foto’s in een fraai verbouwd gebouw. Mijn eerste indrukken waren: ‘kleurrijk’ en ‘informatief’. Ik vond het boeiend om te lezen hoe Marokkaanse Berbers (moslims) en Marokkaanse Joden in het midden van de vorige eeuw in goede harmonie met elkaar samenleefden. Volgens conservatrice Julie Marthe Cohen, die de tentoonstelling samenstelde, kennen veel Marokkanen hun eigen geschiedenis niet. “Ze hebben er geen flauw benul van dat Marokkanen en Joden zo lang als broeders en zusters hebben samengeleefd.”

De foto’s van de beide fotografen zijn in schillen tentoongespreid waarbij de buitenste schil wordt gevormd door de foto’s van Pauline en de binnenste schil door de foto’s van Elias. De schillen en foto’s zijn voorzien van verklarende teksten. Hij fotografeerde rabbijnen, het joodse religieuze onderwijs, joodse feesten, vrouwen en hun huishoudelijke bezigheden, ontmoetingen met Berbers. Zij fotografeerde begraafplaatsen, tombes van heiligen, synagogen, voormalige Joodse schooltjes van de ‘Alliance Israélite Universelle’, maar levende vertegenwoordigers van de Joodse cultuur zijn er nauwelijks meer.
Pauline is als fotografe op haar best als zij mensen fotografeert. Zo heeft zij mooie foto’s gemaakt van de ‘hilloela’, een Marokkaans-Joodse viering van de sterfdag van rabbijnen die wonderen konden verrichten en na hun dood als heiligen worden vereerd. Oók door de (islamitische) Berbers! In de binnenste schil zijn authentieke films over het joodse leven in Marokko te zien. Mijn liefje zei mij bij het verlaten van het museum dat ze deze tentoonstelling graag had willen zien voordat wij zelf op reis gingen naar Marokko, in april van dit jaar. Dan hadden wij ongetwijfeld een aantal van de gefotografeerde locaties zelf bezocht. Voor iedereen die Marokko recent bezocht: het is een feest van herkenning. Voor eenieder die het land binnenkort gaat bezoeken: neem eens een voorproefje. Maar er zijn nog veel meer redenen om deze tentoonstelling te gaan zien. Een aanrader!

De spitskool die rood kleurde

‘Er was eens een spitskool te Uithuizermeeden. Hij groeide op in de tuin van Harry Venhuis (je weet wel: van Aurora). Baas Venhuis was een strenge man. Als biologische boer was hij niet snel tevreden, hoezeer de kolen ook hun best deden. Venhuis was altijd op zoek naar iets nieuws, iets beters. Op een dag besloot hij dat het hoog tijd was zijn spitskool uit te huwelijken. Hij vond een geschikte partner in de rode kool van zijn bio-buur. De spitskool en de rode kool sloten een (gearrangeerd) huwelijk in september en in mei van het jaar erop kwam uit de kruising een eerste roze spitskooltje voort. Het jonge kooltje stond mooi te zijn in de zonnige tuin van Venhuis toen het op een dag een blonde staart zwiepend op zich af zag komen. Voor ze het zich goed en wel besefte, voelde ze een natte neus op haar rozerode schilletje gedrukt. En wat bleek? Toeval bestaat niet: het was Snolliebollie! Ze is weliswaar blond maar ze is slim en snoezig genoeg om het hart van een jonge kool te beroeren. Het kooltje kleurde rood tot achter haarehhh... (spits)kooloren.’

En zo ontstond de rode spitskool. Er is door Venhuis, de biologische teler, hard gewerkt aan een nieuwe koolvariant die het zoete van de spitskool combineert met het zure van de rode kool.
Sinds we in Nederland logeren, maken we wekelijks gebruik van het fruit- en groente-abonnement van ‘Odin’. We halen de pakketten fietsend op bij de plaatselijke groenteman. In de ene fietstas zitten de biologische en biologisch-dynamisch geteelde groenten, in de andere het bio-fruit. Deze week troffen wij onder andere biologisch-dynamisch geteelde bosbietjes van Hans Eykelenburg uit Gemert in de tas aan. Ik vind het leuk dat de herkomst van de groente en het fruit met naam en toenaam wordt genoemd.

Deze week waren de biologische asperges in de aanbieding. Die associeer ik heel erg met zomer in Nederland. Mijn liefje, een Hollandse ‘potato head’ bij uitstek, wordt lyrisch van een goede aardappel: de Hollandse doré en –het summum- de Opperdoes, volgens haar de Rolls-Royce onder de aardappelen. Geserveerd met witte asperges maken ze met elkaar inderdaad een maaltijd die de zon op tafel brengt. In stijl afgemaakt met zelfgeplukte, onbespoten zomerkoninkjes uit eigen tuin. Daaraan heb ik nog een hele klus met dit groeizame weer, zoals op onderstaande foto is te zien! Hierbij twee smakelijke en gezonde recepten, samengesteld uit het Odin-pakket.

Lauwwarme aardappel-bietensalade (voor 4 personen)

• 500 gram vastkokende aardappelen, in kleine blokjes gesneden
• 300 gram gekookte bosbietjes, in kleine blokjes gesneden
• 8 zoetzure augurken, in blokjes gesneden
• 4 eetlepels zilveruitjes
• Teentje(s) knoflook naar smaak
• Zout en versgemalen peper

Voor de dressing:
• 4 eetlepels olijvonaise (of mayo)
• 2 eetlepels yoghurt (of biogarde)
• 2 eetlepels gehakte bieslook
• Zout en versgemalen peper

Kook de aardappelen (20 minuten) en de bieten (circa 30 minuten) en laat ze afkoelen. Meng alle ingrediënten voor de dressing door elkaar. Schep de afgekoelde aardappelen, bosbietjes, knoflookteentjes, augurken en zilveruitjes door elkaar en giet de dressing erover. Ook heb ik wat blad van de bosbiet achtergehouden en even in koud water gelegd. Vervolgens heb ik het knapperig geworden blad in reepjes gesneden en ook door het mengsel geschept. Schep alles goed door elkaar en breng op smaak met zout en peper. Voor niet-vegetariërs: je kunt ook uitgebakken dobbelsteentjes spek of zalm aan de salade toevoegen.

Roergebakken rode spitskool met tijm (voor 4 personen)

• Een halve rode spitskool, bij voorkeur van boer Venhuis
• 2 sinaasappels
• 2 bosuitjes
• 1 eetlepel sinaasappelmarmelade
• Enkele takjes verse tijm
• Teentje(s) knoflook naar smaak
• olijfolie
• Zout en versgemalen peper

Snijd de halve rode spitskool in reepjes (sorry, snolliebollie). Pers 1 sinaasappel uit. Schil de andere sinaasappel, verwijder de witte schil en snijd partjes sinaasappel uit. Snijd de bosuitjes in dunne ringen. Verhit de olie in een wok en roerbak hierin de knoflook, de reepjes rode spitskool en de tijm ongeveer 5 minuten. Roerbak de bosui vervolgens 1 minuut mee. Voeg daarna het verse sinaasappelsap, de marmelade en de uitgesneden partjes sinaasappel toe en verwarm deze kort mee. Breng het gerecht op smaak met zout en peper. Tenslotte, voor een goed glas wijn stuurde Diederik mij een creatieve en effectieve suggestie. Als je verstand van wijnen hebt, móet je van dit apparaatje weten. Het is een must voor elke wijnliefhebber. Maar met mate toepassen, hè...
Santé!

Haar leven als hond

Toetsie, de hond van wijlen Martin Bril, schreef het voorwoord in Brils jongste boek. Haar bijdrage is voor de eeuwigheid bewaard met de titel ‘Mijn leven als hond’. Niet elke viervoeter is tot iets dergelijks in staat. Van Toetsie verbaasde het mij echter niets. Zij was immers huisdier van een groot schrijver en columnist! Wellicht dat een sprankje talent van het baasje in de loop van de jaren op de hond was overgesprongen. Net als met vlooien. Toetsie beschreef op heel eigen wijze de veranderingen die zich in de afgelopen maanden in haar leven hadden voorgedaan doordat het baasje ernstig ziek was geworden. Ook haar leven als hond was daarmee veranderd in een hondenleven.

Van snolliebollie (SB voor intimi) mag ik deze weken geen literaire bijdrage aan mijn blog verwachten maar ze is wel een inspiratiebron. Zoals ze ’s ochtends, onder aan de trap, op mij wacht met haar leukste speeltje in haar bek. Zoals ze enthousiast huppelt en blaft als we op het punt staan om uit te gaan. Zoals ze voldaan in haar mand ligt na een partijtje ballen. Ik vind haar een grote lieverd. Haar leven als hond lijkt zo eenvoudig: ‘als jij mij tijdig voedt en uitlaat, dan geef ik jou mijn eeuwige vriendschap’. Dat is afhankelijkheid in pure vorm, ik weet het. Dierenrechtenactivisten zullen mij erom verfoeien. Die zijn namelijk van mening dat, als een dier vrij zou om zelf voedsel te vinden, vrijwel geen enkel dier spontaan zou overgaan tot het tonen van genegenheid aan de mens. Maar ik dwing haar genegenheid niet af. Ik ben gewoon lief voor haar. In die zin lijkt ook een mensenleven eenvoudig: ‘wie goed doet, goed ontmoet.’ Een levensles die mij al jaren motiveert tot beter gedrag.

Maar de boog kan niet altijd gespannen zijn.
Zo leuk en ontzettend lief als snolliebollie is, ze heeft een minpuntje: zij eet namelijk hondedrollen. Zij is zeker niet de enige labrador die dat doet; het is een veelvoorkomend verschijnsel bij dit type rashond. Maar zij lijkt tamelijk kieskeurig: niet elke vorm, kleur of stadium kan haar bekoren. Ik heb nog niet ontdekt welke het lekkerst zijn maar we werken nog maar kort samen. Eten wij, tweevoeters, bij voorkeur altijd vers bij deze viervoeter lijkt dat niet het belangrijkste principe… (Detailinfo kan worden aangevraagd, indien gewenst.)
Het commando ‘los’ werkt goed als ik zie dat ze iets in haar bek dreigt te steken. Dat commando werkt ook als ze al iets heeft opgepakt: ze laat het bruine hapje direct vallen. Maar soms ben ik eenvoudigweg te laat. Dat weet ik omdat ze haar kop dan schuin houdt en ik een bepaalde blik in haar ogen meen te zien: ik denk dat het schuldgevoel is maar ja, ik heb het boek van Max Pam over projectie van menselijke gevoelens op dieren nog niet gelezen. (Het is in bestelling en komt deze week bij de boekhandel binnen.) Sommigen menen dat het dier drollen eet omdat het mineralen en vitamines tekortkomt. De drol als voedingssupplement, zal ik maar zeggen. Eigenaren willen dit eetgedrag van hun labrador graag bestrijden want het kan schadelijk zijn voor de hond. Op een 'Labrador-forum' (!) op het web las ik dat men ‘goede resultaten boekt met het geven van eierkoeken. Weer anderen zweren bij het geven van ananas.’ Hierop kan ik maar twee dingen zeggen: (1) die eet ik liever zelf, (2) ze vindt poep gewoon lekker.
Ook het commando ‘fiets’ is effectief: ze blijft dan stokstijf stilstaan zodat hond en fietser elkaar zonder problemen kunnen passeren. En het commando ‘PePe’ (mag Spaans worden uitgesproken) maakt dat zij als de wiedeweerga op haar ‘Private Parts’, haar edele delen, gaat zitten zodat er geen ongewenste intimiteiten kunnen plaatsvinden. Want snolliebollie doet het wel met iedereen maar toch ook weer niet met íedereen… Een hond met principes, een hond naar mijn hart!

Oppastantes

Begin van deze week vlogen wij naar Nederland. Dat verliep op tijd en zonder problemen, al waren mijn gedachten niet zo rustig; niet lang ervoor was immers de Airbus 330 van Air France vanuit Brazilië op mysterieuze wijze boven de Atlantische Oceaan uit het luchtruim verdwenen. Daaraan moest ik regelmatig denken tijdens de vlucht. Een rijk voorstellingsvermogen is doorgaans een zegen maar op dergelijke momenten vind ik het eerder lastig. Het hele (volle) vliegtuig minus 2 personen ging terug naar huis, na een kort of wat langer vakantieverblijf in Spanje. De vakantie van de medepassagiers zat erop, die van ons begon. Verandering van weide doet koeien goed.

Het huis waarop wij passen, is van alle gemakken voorzien. Zelfs van een Nespresso-koffiezetapparaat. Mijn favoriet! En zoveel ‘grand crus’ om uit te kiezen… zo wordt oppassen wel heel comfortabel. In de eerste dagen werden wij door de vrouw en heer des huizes ‘wegwijs’ gemaakt: waar staat wat, wie is wie, wat is waarvoor, wat moeten we wel en niet doen. Tegelijkertijd verstevigde ik mijn band met viervoeter Eilean, alias ‘Snolliebollie’. Ze heeft lieve, bruine ogen die het mij, watje -als het om dieren gaat-, moeilijk maken haar ook maar iets te weigeren maar ik moest haar ouders plechtig beloven dat ik 10 jaar goede opvoeding niet in enkele weken teniet zou doen… Ook hierbij sloeg mijn voorstellingsvermogen op hol! Wat je allemaal niet meemaakt als je op een hond van een ander past?! Ik word argwanend bekeken wanneer ik haar uitlaat: “wie is die vreemde met onze Eilean?” Een enkele dappere hondenuitlaatster in de buurt durfde het aan: “zijn haar ouders weer op vakantie?” en “Ben jij haar nieuwe oppas?” Snolliebollie en ik vinden het OK. We knikken en wandelen rustig verder. Voor haar ochtendwandeling kom ik graag vroeg mijn bed uit. Al lijkt die lieve viervoeter het momenteel iets minder naar haar zin te hebben: het is kennelijk toch even wennen zonder bazinnetje en baasje. Een extra versnapering en een rugmassage moeten haar in de komende dagen weer de oude maken. Dat moet toch kunnen?!

Tot de inburgeringscursus behoorde ook een vaarles met de sloep genaamd 'Nicinque'. Na enig denkwerk ontwaarde ik daarin nietzinken en dasmooimeegenome. Het vaartuig is van bescheiden omvang maar als je varen niet (meer) gewend bent, lijkt alles groot en ingewikkeld. De proeftocht voelde als een heus examen; dat kwam niet door de vaarinstructeur maar door de inborst van de geëxamineerde...
De smalle, lage bruggetjes naar de dichtstbijzijnde plas waren met recht bijzondere verrichtingen: niet te snel komen aanvaren, de bocht niet te scherp nemen, op eventuele tegenliggers letten, de vlag strijken en nog veel meer. "Pas als je weet wat je doet, kun je doen wat je wilt", aldus een wijze spreuk in het oppashuis. Een van die tegenliggers was overigens een moederfuut met kleintje: fuut-junior zat, gestreept als een piepkleine zebra, op de rug van moeder. Ik voer er met een grote bocht omheen. Een prachtig gezicht. De boot en wij kwamen zonder butsen en deuken terug. Dus mocht je in de komende weken een uitnodiging krijgen voor een tochtje: je kunt gerust ‘JA’ zeggen. Het is wel jammer dat Snolliebollie, toch een labrador van stand, wel van water maar niet van varen houdt.

Het was sowieso het Hollandse weekje wel: op donderdag 4 juni werd de Alpe d’Huez door vele Hollanders op hun stalen ros beklommen, in het kader van de KWF-actie 'Alpe d’HuZes/Opgeven is geen optie’. Het voorlopige recordbedrag dat de sportievelingen met elkaar bijeen hebben gefietst voor het goede doel (kankerbestrijding) is € 5.011.253,53. En held Frank Hermans heeft zijn eigen doel bereikt en zijn streefbedrag zo goed als behaald. Een prestatie van formaat, Frank dus namens Snolliebollie en mij: van harte proficiat! Daar kunnen de heren politici Van Baalen (verliezend VVD-lid tijdens de Europese Parlementsverkiezingen), Balkenende (die de Dalai Lama niet durfde te ontvangen) en Wilders (spierballentaal) nog heel wat van leren…