Als 80-plussers

We stonden vroeg op want we wilden naar een wasserette. (Het hotel biedt geen wasfaciliteit.) Gisteren liepen we door de buurt om zo’n bedrijfje te vinden. Toen we binnenstapten en vroegen of de was vandaag kon worden gedaan, keek de eigenaresse bedenkelijk; haar winkel hanteert zomertijd dus ’s middags is de zaak dicht. Ik zei haar dat we morgen verder trekken en dat we hoopten dat zij vandaag onze was kon doen. Ik hoefde niet aan te dringen. Ze drukte ons echter op het hart dat we tien minuten voor sluitingstijd op haar stoep moesten staan. Zo gezegd, zo gedaan. De akela -tevens wasvrouw van het gezin- slaakte een zucht van verlichting.

Vandaag was het 38.6 graden Celsius in Rosario. Het weer vertoont hier tropische trekken: de temperatuur stijgt, de luchtvochtigheid ook en opeens dondert en bliksemt het. Dan zakt de temperatuur en de klamheid naar acceptabel niveau totdat het weer oploopt en de ontlading volgt. Enzovoort, en zo verder. Vanmorgen vroeg was het in de straten al erg warm. We hadden nog het een en ander op het toeristische wensenlijstje staan en liepen op ons gemak, aan de schaduwkant, naar onze bestemmingen van vandaag, ondertussen de klok in de gaten houdend. We willen niet zonder onze favoriete shirts en andere kledingstukken verder reizen!

Normaliter loop ik voor mijn liefje uit. Dat doe ik niet bewust, mijn looptempo ligt nu eenmaal hoger maar ik houd altijd een oogje in het zeil. Zij meldt mij al jarenlang dat ze zich door dat volggedrag als een turkse vrouw voelt… Ik kom regelmatig bewust weer naast haar lopen maar ongemerkt ontstaat er fysieke afstand tussen haar en mij. Tot vandaag! Ook mijn tempo liep terug, we schuifelden als 80-plussers zij aan zij door de straten van Rosario.

Wat zagen we ook deze dag veel moois, vooral op architectonisch vlak. Net als Montevideo en Buenos Aires heeft Rosario heel veel fraaie gebouwen, uit diverse perioden en in uiteenlopende bouwstijlen. Ze zijn vaak echter niet onderhouden, de gevels zijn doorgaans aangetast en nogal vuil. Ik zei dat in een airco-schoenenwinkel tegen een vrouw die graag met mij wilde praten. Ze had mij gevels zien fotograferen en had geconcludeerd ‘no somos de aca’, wij zijn niet van daar. Ze vroeg waar ik vandaan kom, wat ik van haar stad vind en of ik er zou willen wonen. Dat niet maar ik apprecieer de omgeving.

Het meest indrukwekkende monument in deze stad vind ik het nationale vlagmonument, gelegen aan de Paranárivier. Het zou vanwege de enormiteit en de hoeveelheid beton niet misstaan in een Oost-Europees land. Het bestaat uit twee tegenover elkaar gelegen gebouwen: in het ene gedeelte van het gebouw brandt eeuwig vuur, het andere heeft beelden op alle hoeken die de omgeving van Argentinië uitbeelden. Ik fotografeerde het monument op twee achtereenvolgende dagen. Op dag 1 trof ik een interessante halo om de zon, op dag 2 was de lucht strakblauw. (Meer foto’s zijn te zien in mijn webalbum.)

We dronken een kopje koffie met verse jus en medialuna (half maantje, de Argentijnse aanduiding voor een croissant) bij Café El Cairo (1943), een plek waar artiesten en intellectuelen samenkwamen en -komen. Het was de thuisbasis van cartoonist (en schrijver) Negro Fontanarrosa, wiens officiele naam was Roberto Alfredo Fontanarrosa. Hij was bekend in binnen- en buitenland. Een aantal van zijn cartoons hangt in de zaak, onder andere van bekende lokale helden als Messi, Guevarra en Aymar. Het was daar dat ik in krant La Capital las dat ook in Buenos Aires afgelopen weekend duizenden mensen naar de Franse ambassade togen om hun solidariteit met Frankrijk te betuigen.

Rosario wordt binnenkort aangedaan door de deelnemers aan de ralley van Dakar die in 2015 in Zuid-Amerika wordt verreden. Ze startten in december in Buenos Aires (wij lieten het evenement bewust links liggen), zijn thans in Chili en keren via Bolivia terug naar Argentinië. Ik vind zoiets grote onzin dus wij maken dat we wegkomen.

Morgen gaan we weer met de bus op pad, bestemming Córdoba. Vanwege de heersende hitte pasten we het reisschema een beetje aan. We zullen wel via Santa Fé reizen maar we gaan er geen tussenstop maken. Zo sparen we enkele extra dagen die we elders kunnen gaan doorbrengen, te denken valt aan de Chileense westkust.

O, O, Rosario!

We kwamen inmiddels in Rosario aan, na een busrit van circa vier uur. De bus vertrok te laat vanuit Buenos Aires. Daaraan moesten we even wennen: tot dan toe vertrokken alle Argentijnse treinen en ferries op tijd. We reserveerden twee stoelen op het bovendek, helemaal vooraan. We schoven de gordijnen opzij en hadden een panorama-uitzicht, de zon stond zodanig dat we in de schaduw zaten. De bus was van alle gemakken voorzien: individuele airco, stoelen waarvan de rugleuning automatisch naar achteren gaat als je ertegen drukt, een steun voor de benen, genoeg ruimte voor bagage.

We kregen een bescheiden lunchpakketje. Na ongeveer een kwartier rijden, ontstond een incident. Een passagier had kennelijk niet het juiste buskaartje en zij moest van de conducteur de bus verlaten. Ze ageerde tegen de beslissing, zei dat de vrouw van de kaartverkoop een fout had gemaakt maar de man bleef bij zijn standpunt. Uiteindelijk verliet zij, met haar koffer, de bus bij een tankstation. Hoe ze terug moest naar de terminal? “Met een taxi”, was zijn harde oordeel.

Daarna reden we voort, op een sukkeldrafje. Mijn liefje en ik rekenden uit -naar aanleiding van weginformatie en een horloge- dat de chauffeur 80 kilometer per uur reed. Bussen mogen maximaal 90 km/uur op de Argentijnse snelwegen, personenauto’s 120 km/uur. Wij vonden het prima, wij zaten comfortabel, konden goed om ons heen kijken en genoten van het uitzicht.

Nou ja, er was niet heel veel te zien. Regelmatig zag ik stalletjes langs de weg waar sinaasappels, mandarijnen en watermeloenen uit eigen tuin te koop waren. Het landschap deed Hollands aan: uitgestrekte weidegronden, met af en toe een veld met bloemen. Op een bepaald moment zag ik iets smeulen in de verte. Toen we dichterbij kwamen, bleek een vrachtwagen met de wielen in de lucht in de berm te liggen. De lading was kennelijk uit de laadbak gevlogen en had vlam gevat. Op tegenliggende rijstroken zagen we regelmatig bussen uit Paraguay, Brazilië, Chili en Peru, op weg naar kruispunt Buenos Aires. Het busvervoer is beter georganiseerd dan treinreizen; bovendien zijn ze stukken sneller. Wel zagen we tientallen roofvogels, niet van die kleine valken maar havikken en buizerds. Het is de opmaat naar onze ontmoeting met condors in de Andes.

Op het busstation in een buitenwijk van Rosario namen we een taxi naar het hotel. De warmte gleed als een warme deken over onze schouders; dat is even wennen. We checkten in, fristen ons op, trokken schone kleding aan en gingen op zoek naar een late lunch. Toen wij de hotelmedewerkster vroegen naar een stadsplattegrond kon ze ons niet van dienst zijn. Zij kon ons evenmin vertellen waar de oude stad zich bevindt… ‘Dat gaat haar punten kosten’ zei mijn liefje, aka Blue Ribbon Tripadvisor-expert. Ik moet erg om haar lachen in haar nieuwe status van serieuze recensente. Ze is er druk mee en kreeg al eeen ‘like’ van iemand die haar beschrijving van museum MALBA behulpzaam vond.

Rosario is de geboorteplaats van stervoetballer Lionel Messi, revolutionair Ernesto (Ché) Guevarra en tophockeyster Luciana Aymar. Niet gek voor zo’n uit de kluiten gewassen dorp! Ze houden van hun geboortegrond. 

Deze studentenstad heeft 1.2 miljoen inwoners en zou volgens de recentste Lonely Planet “booming” zijn maar daarbij kan ik mij niets voorstellen. Op zaterdagmiddag leek de binnenstad uitgestorven en aan de reactie van mensen op straat te zien, zijn toeristen minder gangbaar dan je zou verwachten. Wij aten een pizza bij Helga en vroegen daar naar het toeristenbureau en naar de oude stad. Wederom starende blikken… De man in kwestie pakte het echter voortvarender aan. Hij liep naar een andere restaurantbezoeker en samen zag ik ze op hun smartphone bezig. Niet veel later stonden er twee mannen rondom ons tafeltje uit te leggen waar de monumenten en de historische gebouwen zijn, dat we na zonsondergang niet door bepaalde wijken van de stad moeten lopen, en andere goede tips. Like! Wat zijn Argentijnen aardig.

Maar wat is dat toch met de bedden in Rosario? Lionel liet zich erin fotograferen en ook Luciana ligt er wulps bij. In de tijd van Ernesto waren ze ongetwijfeld nog niet zo bijzonder. Ons eigen hotel adverteert met ‘60 centimeter dikke Simmons Sommier-matrassen van dual density foam, op een bak van anatomische veren. De lakens zijn gemaakt met 230 draden per inch, de dubbele Simmons-kussens zijn pluizig, het dekbed is behaaglijk’. De lakens voelen inderdaad zacht aan, als Egyptisch katoen. Ik vind het een prinsessenbed. 

Het weer is in de komende dagen nogal wisselvallig maar we gaan erop uit. Er is immers veel te zien in Rosario. En als het dondert en bliksemt, kunnen we altijd nog in bed gaan liggen...