Smachten naar de zomer

Vorig jaar november zeiden mijn liefje en ik het tegen elkaar aan de vooravond van ons vertrek naar Bali: voor de volgende overwintering reizen we eerder naar de zon. Desalniettemin vertrekken we dit jaar niet veel eerder. Hoog tijd is het wel. Het begint hier aan de Costa Blanca te fris voor ons te worden. Ik realiseer mij dat het aanstellerig klinkt maar ik kan je verzekeren dat dit semi-Hollandse lichaam niet meer tegen kou kan. Dat van mijn liefje evenmin. Haar gewrichten beginnen akelig te kraken. Sinds 2005 leven we permanent in zonnige oorden en daaraan wen je snel, zowel psychich als fysiek. Vroeger vonden we vier seizoenen lekker, nu hebben we genoeg aan twee. De warme, welteverstaan.

Om ons heen zie ik nog veel mensen in korte broek en korte mouwen maar wij trekken aan het einde van de middag graag een lange broek en lange mouwen aan. We zetten zelfs ’s avonds de kachel af en toe aan. We slapen al weken onder de donzen dekbedden. Ook de spijsvertering verandert als er een nieuw jaargetijde aanbreekt. Momenteel hebben we behoefte aan troostvoedsel: linzenschotel, bonenpuree, champignonragoût, stamppotten, wildgerechten. Het wildseizoen geldt nu. Mijn liefje opperde recent dat ze om die reden wel een weekendje naar Cazorla wilde. Dat lieflijke dorp in Andalusië is omgeving door een nationaal park waarin onder andere patrijzen, reeën, wild zwijnen, steenbokken en herten leven (overigens ook beren). Ik herinnerde haar eraan dat het er kouder is dan hier… dat weerhoudt ons dus. Ter compensatie maken we thans herfstschotels in eigen keuken.

Als de kachel snort, de maag is gevuld en de voetjes warm in Uggs-pantoffels steken, kijken we elkaar smachtend aan. We smachten niet (persé) naar elkaar, we smachten naar de zomer. De weervrouw meldt mij dagelijks wat de temperaturen zijn op ons aanstaande overwinteradres: rond 30 graden Celsius overdag, circa 20 graden ‘s avonds. Joehoe, laat het avontuur in Buenos Aires maar beginnen!

Die stad, het Parijs van Zuid-Amerika, is de startplaats van een drie maanden durende rondreis die ons naar warme oorden zal brengen. Het is hartje zomer in dat deel van de wereld. Op sommige plekken zal het zelfs heel heet worden, de rondreis zullen we in minder warme streken beëindigen. In Ecuador gaan we namelijk op grote hoogte verblijven. Onze reistassen zullen tevens lange mouwen, sokken en een warme trui bevatten. Tijdens de start van de Volvo Ocean Race schafte mijn liefje een windstopper met warme voering aan. Met logo: life at the extreme. Dat is precies de bedoeling: dat er leven blijft zitten in haar uiteindjes! Dat kekke jack moet haar, in combinatie met wollen muts en handschoenen, van top tot teen op temperatuur gaan houden. Het leven is in de herfst pas goed als je elkaar de das om doet!

Wij gaan op avontuur maar de deelnemers aan de Volvo Ocean Race doen daar een flinke schep bovenop. In negen maanden tijd bevaren zij alle oceanen en doen ze -bijna- alle continenten van de wereld aan. De eerste etappe van deze imposante bootrace, die 8.500 nautische mijlen betrof, is volbracht. Mijn favoriete crew, de dames van Team ASC, finishte als zesde van de zeven boten. Even dreigden ze laatste te worden maar op de meet versloegen ze het Spaanse team, MAPFRE. Die kwam net voor de eindstreep in de luwte van de Tafelberg terecht waardoor de dames konden passeren. Inmiddels werden in dat, als laatste geëindigde, team twee bemanningsleden vervangen. Ik wist niet dat Spanjaarden zo snel boter bij de vis kunnen doen?! Het was wel enigszins gênant: de hekkensluiter voer twee dagen na de winnaars van de etappe, Team Abu Dhabi, de haven van Kaapstad binnen… Die hadden toen al ettelijke porties biefstuk en bordenvol andere koolhydraten achter de kiezen! Nog een saillant detail: een van de nieuwe bemanningsleden van team MAPFRE is Rob Greenhalgh, de broer van Libby Greenhalgh… navigator van de vrouwenboot die de Spanjaarden versloeg!

Morgenmiddag vindt de in-port race in de haven van Kaapstad plaats (60 minuten). De regels veranderden dit jaar: deelnemers kunnen in zo’n korte race net zo veel punten scoren als op lange trajecten. De winnaar krijgt 1 punt, de verliezer 7. Het zijn wel twee separate tellingen. De score van de in-port races gaat de beslissing geven als boten gelijk eindigen. Het team met het minste aantal punten mag zich uiteindelijk winnaar van de Volvo Ocean Race 2014-2015 noemen. 

Op 19 november start de tweede lange etappe van de race. De boten zeilen dan naar Abu Dhabi (Verenigde Arabische Emiraten), ruim 6.000 nautische mijlen noordoostwaarts. Ik ga de voortzetting van de race weer dagelijks volgen via de informatieve app. Inmiddels heb ik ook de app van team SCA op de iPad gezet. Ik hoop dat de meisjes op het nieuwe traject meer geluk hebben en zeker meer wind in de zeilen zullen vangen. De beste stuurlui staan aan boord. Zij gaan eveneens het zomerse weer tegemoet, zullen de evenaar wederom passeren - net als wij (op de Galapagoseilanden). Onze wegen zullen elkaar in de komende maanden nergens kruisen, helaas.

Nagekomen bericht: inmiddels is de in-port race achter de rug. Abu Dhabi was wederom eerste, gevolgd door team Brunel van schipper Bouwe Bekking, de dames werden derde en het Spaanse team MAPFRE was weer hekkensluiter. De boten worden nu in gereedheid gebracht voor de start van traject twee, op woensdag aanstaande. Ook dan is de start weer live via de app te volgen. 

VOR-virus

Vorige week deden we het nog: in de haven van Málaga gingen mijn liefje en ik aan boord van een boot. We kunnen het niet laten maar dat is niet zo gek voor personen die zich watermensen noemen. Ik kan mij geen vakantie heugen zonder aan boord van iets drijvends te gaan. Zo waren we passagiers op de Club Med 2, deden mee aan Sail Amsterdam, waren aanwezig bij skûtsjesilen, zeilden op een Friese platbodem, zaten op een cruiseschip toen de tsunami van 2004 zich ontrolde, gingen aan boord van een onderzoeksschip in Bremer Bay. En niet te vergeten: ik was een windsurfer. Heel af en toe deden we iets onverantwoord zoals op zoek gaan naar walvissen in de Ierse zee, op een kleine, aftandse vissersboot, bij slecht weer. Ik sla weer groen uit als ik daaraan terugdenk. Of die keer dat we in Mexicaanse wateren zeilden en mijn liefje bijna overboord sloeg. Tja.

Ik heb momenteel het VOR-virus onder de leden en dat zal wel even gaan duren. De Volvo Ocean Race houdt mij bezig. Sinds 11 oktober volg ik de zeiltocht op de voet, via een informatieve app op de iPad. Voor de regelmatige lezer: van Apple kreeg ik onlangs een gloednieuw apparaat. In mijn vorige, getroebleerde apparaatje bleek een poltergeist te huizen. Het was dermate mis met de electronica van het aanraakscherm dat genie Alvaró van de Apple Store in Murcia het ding onherstelbaar achtte. Er werd geen discussie gevoerd, ik hoefde de oude iPad slechts aan te zetten om een nieuwe te krijgen.

Terug naar de app en de race. Je vindt er verslagen in woord en beeld, elke twee uur is er een update van de info, om de drie uur worden de posities van de schepen bijgewerkt die twee- en driemensionaal worden weergegeven via de tracker. Zelf ben ik vooral fan van de roze damesboot van team SCA, door mij liefkozend de Tena Ladies genoemd, naar een van hun sponsoren. De dames deden het in de afgelopen dagen minder goed; ze waren hekkensluiter van de flottielje. Ze hadden de pech in een net van een vissersboot te geraken. Shit happens, de zee zit vol gevaren. Maar op er gebeuren ook mooie dingen. Zo werden de dames in de Straat van Gibraltar uitgeleide gedaan door een grote school grienden!

Op het moment van typen ligt hun boot op de zesde plek, 115 nautische mijlen achter koploper Abu Dhabi (een zeemijl is 1.8 kilometer). Alhoewel dat op het water een tamelijk grote afstand is, is dit traject van de wedstrijd nog lang niet beslist. Het Nederlandse team Brunel vaart in tweede positie, het Spaanse team MAPFRE is laatste.

De nieuwe designboten (VO65) zijn heuse racemachines maar comfort is ver te zoeken. Slapen doen de zeilers in een soort Spartaanse hangmat, binnen is het aardedonker, je moet grotendeels op een schuin vlak lopen, de toilet is niet meer dan een brilloze kom die (los) hangt en wassen doen ze zich met een natte lap of met een regenbui.

Alle boten lieten de Kaapverdische Eilanden inmiddels achter zich en varen nu het gebied tussen de keerkringen binnen. In deze equatoriale stiltegordel zal de bemanning te maken krijgen met wolken zo groot als steden waaruit van alles kan voortkomen: hevige storm, complete windstilte, tropische buien, donder en bliksem uit alle hoeken. Het navigatiesysteem zal in dit gebied minder te vertrouwen zijn dan de eigen ogen. Een scherpe wolkenstaarder is zijn of haar gewicht in goud waard. Onder die omstandigheden moet worden bepaald of een westelijke of juist een oostelijke koers wordt gevaren. Geen sinecure.

De Hollandse organisator van dit oerspannende zeilevenement verklaarde in een interview dat de wedstrijd een succes zal worden als de harten van niet-zeilers worden veroverd. En wat ben ik?

In de beginjaren van onze relatie werden mijn liefje en ik trotse eigenaren van een tweedehands kimkieler, genaamd ‘What Next?’. Bijgestaan door mijn toenmalige baas Hans, een verwoed zeiler, testte ik het scheepje en besloten we tot koop over te gaan. Het betrof een polyester toerboot van bijna 7 meter lengte, die geschikt was voor varen op de Waddenzee omdat zo’n boot kan droogvallen: er zitten twee zogenaamde kielpoten onder de romp waarop het zonder water rechtop blijft staan. Het had een kombuis met stahoogte, een keukentje en een tweepersoonsbed in de punt, er was plek voor logés.

We vonden een ligplaats aan de Loosdrechtse Plassen en gingen regelmatig het water op. De doop van de boot was een feestelijke aangelegenheid. Mijn vriendin Nelly was van de partij, er was confetti en champagne. Mijn liefje en ik speldden elkaar een schippersbadge op. Zelf had ik als middelbare scholier zeilkampen gevolgd en ook mijn liefje zeilde in haar jeugd. Ik vond dat ik beter was dan zij, zij op haar beurt meende de beste stuurvrouw te zijn. Maar twee kapiteins op een schip… daarvan kwam weinig goeds. Op enig moment moest de hamvraag worden gesteld: gaan we voor de boot of voor onze relatie? De rest is geschiedenis; deze week vieren we 25.8 op de schaal van Richter. Daarna stond ik nooit meer aan het roer van een zeilschip. We bleven water(sport)liefhebbers.

Alweer nautisch!

Vandaag is het hier dia de Hispanidad, een van de grootste nationale feestdagen van España. Deze dag is ter ere van Columbus die op 12 oktober 1492 als eerste Europeaan voet aan Amerikaanse wal zette. Voor werkende Spanjaarden is het jammer dat de feestdag op zondag valt. Wij gaan nergens heen om de festiviteiten te zien; vandaag blijven we thuis. Afgelopen week was een betrekkelijk drukke -maar wel heel leuke- week dus het is fijn om even niets te ‘moeten’.

 Gisteren reden we naar Alicante om iets van de sfeer en de activiteiten rondom de start van de Volvo Ocean Race 2014-2015 mee te maken. Onderweg zette ik de radio aan en viel ik middenin een uitzending over Zuid-Amerika, met bijbehorende muziek. Aan het woord was een Chileense die over een groot cultureel project in haar land vertelde. Ze vertelde ook over de collectieve verwerking van de zwarte periode van dictator Augusto Pinochet. Ze trok een vergelijking met het Franco-regime in Spanje. Met de eigen reis in het verschiet, bracht het ons in de juiste stemming. Leerzaam en boeiend! De muziek van Chili klinkt tamelijk anders dan die van Spanje: andere woordkeus, meer akoestische gitaren, trompetten, harpen. Ik kan mij er erg op verheugen dit soort klanken elke dag te horen.

Alicante was eerder de startplaats voor deze race over de wereldzeeën. Gisteren hoorde ik dat de Spaanse havenstad ook voor de komende twee races de verkozen startplek zal zijn. Kennelijk doet Spanje dat goed! We parkeerden de auto in een overdekte garage en liepen langs de boulevard naar de haven. We sloten ons bij een dikke stroom mensen aan. Het evenement is gratis toegankelijk, dat trekt veel publiek. Er waren heel veel Spanjaarden op de been. Elk raceteam had een eigen paviljoen, er stond een zeilschip dat je van binnen en van buiten kon bekijken, er waren koffie- en tapastentjes.

Zeven zeilschepen doen mee aan de race, waaronder een Spaans (sponsor MAPFRE), een Hollands (Brunel) en een internationaal vrouwenteam (SCA). Een van de sponsoren van het vrouwenteam is producent Tena… De schipper van het Nederlandse team heet Bouwe Bekking, Carolijn Brouwer vaart mee op de vrouwenboot. Het Nederlandse team bestaat uit een multiculturele crew, onder andere een Spanjaard.

De boten lagen aan de kade, daaromheen speelden zich allerlei ceremonies af. Zo was er een parade van alle teams. De leden liepen door een erehaag die door het publiek werd gevormd, voorafgegaan door een grote groep Spaanse, vrouwelijke trommelaars. Bij die gelegenheid wenste ik Bekking heel veel sukses en een behouden vaart. Daarna kwam er een priester die alle schepen zegenden. Er werd geïnterviewd; crew members werd gevraagd wat ze de voorafgaande avond aten (grote biefstukken voor de meeste mannen), wat er aan persoonlijke spullen in hun reistas zat (‘een foto van mijn zoon’, ‘geen foto van mijn vriendin… ik weet hoe ze eruit ziet’, ‘niets… we hebben werk te doen’, vijf onderbroeken inclusief degene die ik aanheb’). De volgende bestemming is Kaapstad waar 25 à 30 dagen over wordt gedaan. Ze zeilen non-stop, op astronautenvoedsel. Er is niet eens een kombuis aan boord.

De officiële start van de wedstrijd was om twee uur ’s middags. Eerst moesten er twee rondjes in het havengebied worden gemaakt voordat de schepen de Middellandse Zee opgingen. Team Brunel maakte een vliegende start, hun geel-zwarte schip ging als eerste op weg.

Aan het einde van de middag kwamen we thuis. Ik zette de foto’s over naar mijn notebook en constateerde dat mijn liefje met haar Olympus wel heel bijzondere shots had gemaakt?! Ik vroeg haar wat ze had gedaan. Tijdens de opnamen had ze de vreemde resultaten wel op het scherm gezien maar ze had er niet over willen praten. Wellicht had ze aan een verkeerde knop gezeten? Ik was geïntrigeerd door de beelden dus ik bekeek de verschillende opties op de camera (heb na maanden nog niet alles uitgevonden) en vond de ‘Magic’-knop! Zo gebeurde het dus. Ik vind het een fascinerende functie.  
 

’s Avonds waren wij voor een etentje uitgenodigd bij onze vrienden Ben & Joan die in dezelfde woonwijk wonen maar in een penthouse op een aanzienlijk hogere heuvel dan wij. Vanaf hun terras zagen we de zeilschepen op de Middellandse Zee ons beeld binnendruppelen! Ze voeren dicht langs de kustlijn. Ik telde een… twee… drie… vier... vijf... zes boten. Met de telelens van mijn Canon-camera zag ik de zeilen en de kleuren van de boot. Vestas Wind lag nu aan kop, gevolgd door Brunel. De Tena Ladies, Team SCA, waren hekkensluiter. Op dit korte traject zullen geen grote verschillen ontstaan.

 

Intussen downloade ik de app waarmee we de race (bijna) realtime kunnen volgen. Van elke boot kun je de verschillende vaarbewegingen goed zien. Waar zij zijn, kunnen we op de voet volgen. Waar zouden wij zijn zonder internet? Op dit moment naderen ze de Straat van Gibraltar. De tracker laat een kluwen boten zien. De dames zijn lekker bij. Ik ga de race in de komende negen maanden volgen.

Oktober borstkankermaand

Oktober is wereldwijd borstkankermaand en daarbij sta ik jaarlijks stil. Wekelijks ontvangt mijn liefje automatische updates over de ontwikkelingen en vorderingen op het vlak van onderzoek en behandeling van borstkanker. Zij besloot recent, vijf jaar na haar eigen diagnose, dat ze de internationale info niet meer wil ontvangen. Dat is haar keuze en haar goed recht. Dat neemt niet weg dat het onderwerp deel blijft uitmaken van haar leven. Van ons leven.

Zelf zal ik de berichten blijven volgen; er is immers zoveel positiefs te lezen. Zo las ik onlangs dat vrouwen die reeds aan borstkanker werden behandeld en een tekort aan vitamine D hebben, een grotere kans hebben op terugkeer van een tumor in een ander deel van het lichaam. Uit ander onderzoek weten we dat vitamine D een beschermende rol speelt tegen allerlei ziekten en aandoeningen. De aanmaak van de ‘zonlichtvariant’ van vitamine D verloopt stapsgewijs. Een onzichtbaar onderdeel, UV-B genaamd, wordt in de huid tot vitamine D omgevormd. De lever zet die vitamine vervolgens om in calcidiol. Deze stof kan als voorraad in het menselijke lichaam worden opgeslagen. Als inwoonsters van Spanje behoeven we geen vitamine D-supplementen te slikken… een uurtje lezen op het terras of een rondje golf is voldoende om de voorraad op peil te houden!
Later deze maand zal mijn liefje weer een grote medische controle op de afdeling Oncologie ondergaan. Voor het eerst een jaarlijkse. We gaan uit van een goede uitslag maar het expertiseteam van dokter Brugarolas zal dat moeten bevestigen.

Maar zover is het nog niet. Er is deze week veel te doen in en om huize Barefoot. Vandaag is vooral een keukendag; vanavond organiseren wij de bonte avond voor onze vrienden Hugo en Emmy die morgen terug naar Nederland reizen. Die traditie hebben we al jaren: op de avond voor het vertrek van goede vrienden, koken wij hun afscheidsetentje. Voor deze gelegenheid haalde ik de kookboeken van Jamie Oliver weer eens tevoorschijn. Het wordt driegangen Italiaans.

Sinds kort kijk ik weer naar Masterchef Australia 2014. Jurylid George Columbaris keerde in deze jaargang terug met een smal koppie, de overige heren van de jury zijn ogenschijnlijk niets veranderd. Deze week is Marco Pierre White -wederom- speciale gast. Voor vele amateurs is hij een intimiderende aanwezigheid en dat begrijp ik. Hij laat zich in het programma ook van zijn goede kant zien: personen met talent die soms weinig vertrouwen in hun eigen kookkunst lijken te hebben, spreekt hij bemoedigend toe en geeft hij wijze lessen mee. Het is nog te kort om een favoriet aan te wijzen maar de jongste deelneemster, de 18-jarige Laura (met Italiaanse roots, net als Marco), maakte indruk met haar gerechten. Ik ga het weer op de voet volgen en zal er met enige regelmaat over berichten.

Het is voor ons doen een relatief drukke week, zeker op nautisch vlak. De regelmatige lezer weet dat wij woensdag een uitstapje naar Cartagena gaan maken om Ketut te zien. Hij stuurde ons onlangs een tekstbericht met de boodschap dat wij om 12 uur ’s middags worden verwacht. Elsa stuurde onze Indonesische telefoon gisteren extra ‘pulsa’ (beltegoed) om zeker te zijn dat we in de komende dagen met haar echtgenoot kunnen sms’en. De slimmerik; we vroegen haar er niet om – zo anticipeert ze op de ontmoeting. We kijken ernaar uit.

Dat verlate tijdstip stelt mij in staat eerst naar de Apple Store in Murcia te rijden. Maanden geleden kocht ik een iPad mini. Na enige tijd begonnen er problemen te ontstaan: zonder dat ik het scherm aanraakte, werden allerlei applicaties geopend en gesloten. Dat leidde ertoe dat ik niet ongestoord een krant of tijdschrift kan lezen, geen mails kan beantwoorden en geen muziek kan afspelen. De apps die ik wil openen, worden even later gesloten. Dingen die ik niet wil zien, verschijnen op het scherm. Het scheelt weinig of de iPad doet zelf bestellingen… ik vind inmiddels boeken samples die ik zou hebben gedownload?! Ik weet van niets. Kortom: het is inmiddels een onhoudbare situatie. Een zoektocht op internet toonde aan dat er meer mensen zo’n problematisch apparaat bezitten. Ik stuurde een mail naar de winkel om mijn komst aan de kondigen; zo doe je dat bij Apple. Ik heb garantie dus ik ga ervan uit dat men mij tegemoet zal komen.

In het weekend gaan we naar Alicante om de start van de Volvo Ocean Race 2014-2015 mee te maken. Het is de tweede keer dat de beroemde zeilrace start in die havenplaats, die op een half uurtje rijden van ons huis ligt. Er is veel te zien, we gaan vroeg op pad. Je kunt de teams aan de slag zien en de zeilschepen bekijken. Vanzelfsprekend zal ook de innerlijke mens niets tekortkomen.
Op zaterdagmiddag om 14.00 uur is de start van de race. De teams zullen dan op weg gaan naar Kaapstad. De race zal in totaal negen maanden in beslag nemen. In die tijd zullen ze elf havens aandoen, in elf landen. Er is wederom een All Women Team dat meedoet. Pretty in Pink. Yes, women can compete! Ook varen de vliegende Hollanders weer mee (Team Brunel). Voor het eerst in de geschiedenis van de race heeft elk team eenzelfde boot en is er een Chinees team, Dongfeng Raceteam. De VOR-app waarmee je op de hoogte blijft van de race kan ik helaas op de iPad voorlopig niet gebruiken.

En dan wordt het deze week ook nog volle maan. Ahwoeoeoeoeoeh…