Bali is hot

Dat het op Bali, een van de Indonesische provinciën, heet kan zijn weet iedereen. Maar dat Bali ook hip is, bleek uit de kop boven een artikel in de reisbijlage van De Krant van Wakker Nederland. Nu behoort die krant geenszins tot mijn favoriete dagbladen maar als het over het geliefde hindoeïstische eiland gaat, ben ik bereid enkele principes aan de kant te schuiven. Ik las het enthousiaste artikel met toenemende trots. De ondertitel meldde 'veelzijdigheid' en 'bijzonder Indonesisch eiland'. Geen woord teveel, wat mij betreft. In de afgelopen dagen maakte KLM bekend dat zij driemaal per week rechtstreekse vluchten naar Bali gaat maken. 'Vanaf 6 december ligt Bali vanuit Amsterdam onder handbereik', aldus het artikel. Ik hoop dat het nieuws de reiskriebels van onze Nederlandse vrienden en familie zal stimuleren. Ik hoop niet dat dit het startsein is voor de komst van grote hordes Hollandse cultuurbarbaren.

In de afgelopen maanden werden mijn liefje en ik grotendeels in beslag genomen door ziekenhuisbezoeken en medische behandelingen. Er was weinig tijd en energie over voor andere grote dingen. Wij prijzen ons dan ook heel gelukkig met de ondersteuning die wij vanuit Bali krijgen van Frans, Lenie, Marijke en Willem. Als zij er toch niet zouden zijn?! Zuster Clivia merkte al eens op dat 'de toestand' van mijn liefje zonder hun hulp zwaarder op onze schouders zou drukken. Ik ben het daar volledig mee eens. Het valt namelijk niet mee op twee continentsborden tegelijk te spelen! (En er is maar één Ton Sijbrands...)

Nu wij de nieuwe vertrekdatum naar Bali hebben vastgelegd, speelt die plek en alles wat het representeert weer vaak in mijn gedachten. In onze gedachten. Op goede dagen 'betrap' ik mijn liefje er regelmatig op dat zij gelukzalig de recentste foto's van de bouw van ons huis bekijkt. Ook bij mij toveren die beelden een brede glimlach op het gezicht. Af en toe knijpen wij elkaar in de arm: mogen wij echt zo'n mooi stukje paradijs gaan bewonen..?
In de afgelopen weken gebeurde er van alles op 14.000 kilometer afstand. Zo was onze container met persoonlijke spullen in augustus jongstleden op transport gegaan naar Jakarta. Het containerschip kwam tijdens de ramadan in Indonesië aan. In verband met de nationale Suikerfeest-festiviteiten was er op dat moment niet veel actie te bespeuren bij de Javaanse douanebeambten en hun collega's. De inklaring en het vervoer van onze goederen naar Bali liet -mede door onze afwezigheid- langer op zich wachten. Maar weldra gaat het dan echt gebeuren: onze dozen zullen naar een afgebouwd, ingericht huis worden getransporteerd. Op dit moment is men druk doende de tuinpaden op het terrein aan te leggen zodat de vrachtwagenlading zonder problemen de achterdeur kan bereiken. Onze Balinese huishoudster Elsa kan daarna beginnen aan het uitpakken van de dozen.

Wij gaan wonen aan de 'Jalan Segara' van een plaatsje aan de Noord-Balinese kust. Segara betekent zee of oceaan en jalan betekent weg in Bahasa Indonesia maar het weidse wateroppervlak dat pal voor ons huis ligt, heet de Balizee dus we gaan wonen aan de Zeeweg. Op het terrein staan een hoofdgebouw, een gastenhuis, een carport en een bale bengong (een plek om te relaxen). Alles gebouwd naar goed Aziatisch ontwerp.
Er ligt een flinke lap tuin om het huis. Het Balinese gras in die tuin wordt sinds augustus verzorgd door tuinman Ketut (zie foto). In 'Elseviers Gids van Tropische Planten', een encyclopedie van tropische flora, kruisten wij inmiddels aan welke bomen, struiken en planten wij zoal in die tuin willen gaan zetten. Tot de selectie behoren de flamboyant, de franchipani, de Westindische amandelboom, de schroefpalm, de zeedruif, de reizigersboom en natuurlijk de vlinderstruik. Heel veel vlinderstruiken want er is plaats genoeg en bovendien zijn wij, we geven het ruiterlijk toe, vogel- en vlinderlokkers! Daarbij komt nog een aantal tropische fruitbomen: mango, banaan, tamarinde, mangostan, papaja, ramboetan. En doerian, niet te vergeten. Die vrucht zal ik in de toekomst wel in mijn eentje moeten verorberen... Ik krijg mijn liefje niet meer zo gek om 'onwelriekende sokken' te eten, zoals zij het uitdrukt!

Dat alles hopen wij tijdens ons eerstvolgende bezoek in gang te gaan zetten, in samenwerking met onze eigen tuinman. Hij is inmiddels op Engelse les, ik heb mijn Bahasa Indonesia-studieboeken weer tevoorschijn gehaald. Vanaf december aanstaande ligt dat letterlijk onder handbereik.

Sneu

Gedurende het gehele afgelopen weekend vierde mijn liefje haar verjaardag. Dat vierden wij in uitstekend gezelschap en op feestelijke wijze. Vanzelfsprekend waren er veel balonnen, was er gezang en dronken wij roze champagne. Goede tradities moeten immers in ere worden gehouden. Mijn liefje was die dag in heel goede doen dus wij gingen voor de lunch uit eten. Die goede staat was misschien wel haar grootste kado... maar zij werd ook met liefde, aandacht, telefoontjes, kaarten, e-cards en kadootjes omringd. Zondagavond stapte zij moe maar heel tevreden haar bedje in.

Naarmate wij langer samen zijn, vind ik het elk jaar lastiger worden een geschikt verjaardagskado voor haar te vinden. Ik heb wel verrassingen voor haar maar die bedenk ik niet persé rondom haar verjaardag. We hebben immers zo vaak iets te vieren; zelfs in de afgelopen weken. Vaak vieren wij iets met een reis(je).
Mijn liefje vindt bovendien dat zij al veel heeft en als ze al iets wenst of nodig heeft, koopt zij het. Ze wil bovendien met de jaren steeds minder 'bezittingen' en dat begrijp en respecteer ik. Wel wens ik haar meer gezondheid toe! Tot nu toe bestond een verjaardagskado doorgaans uit een reis, hetzij dichtbij, hetzij ver weg. Voor dit jaar waren het plannen in Bali: ofwel een snorkeltrip naar Menjangan ofwel een golfuitje naar de Bali Handara Golfclub.

Vorig jaar vierden wij haar verjaardag op de camping in Kijkduin. In aanloop naar die dag zocht ik in een van de betere boekhandels in Den Haag naar een tropische planten- en bomengids. Het betrof 'Elseviers Gids van Tropische Planten' (1982), samengesteld door Wilhelm Lötschert en Gerhard Beese. Wat je noemt een standaardwerk. Deze encyclopedie van tropische flora is een must voor tuinkabouters-met-aanleg. Een van de hobbies van mijn liefje is tuinieren en in de nieuw aan te leggen tropische tuin in Bali is veel te doen. Ik bedacht dat het dan leuk is te weten wat er zoals beschikbaar is, wat er groeit en bloeit en hoe je het moet behandelen. Die zoektocht liep vorig jaar niet goed af: het boek was compleet uitverkocht, het leek nergens meer te krijgen.
Dit jaar deed ik een nieuwe poging. De aanhouder wint tenslotte. Allereerst deed ik dat via vrienden die hun boekhandel in Nederland raadpleegden. Helaas, het boek was nog steeds uitverkocht, onbestelbaar. Na enig zoekwerk op internet vond ik echter -surprise, surprise- een zeer fraaie uitvoering van de gids.

Ik was ermee in mijn nopjes: eerste druk, uitgevoerd in linnen, met veel mooie foto's (274 afbeeldingen in kleur). Ik bestelde de encyclopedie bij 'Antiquariaat De Bilt', gespecialiseerd in bijzondere uitgaven. Een weekje later ontving ik een mail van de eigenaar. Hij liet mij weten dat de gids klaar lag voor verzending en verzocht mij het verschuldigde bedrag op zijn rekening over te maken. Na ontvangst van het geld zou hij het boek naar het postadres in Nederland versturen. Zo gezegd, zo gedaan. Tenminste aan mijn kant. Het wachten was nu op het ontvangstbewijs via onze vrienden. Dat niet kwam... en maar niet kwam. Ik begon mij zorgen te maken over de tijdige levering. Ik mailde de man en het bedrijf meermalen. Ook liet ik berichten achter op zijn mobiele en zijn vaste telefoonnummer. Er kwam geen reactie. “Zou ik voor het eerst in mijn leven worden opgelicht?” Dat het dan juist bij dit kadootje, bij deze gelegenheid moest gebeuren.?!

Tot ik drie dagen voor de verjaardag van mijn liefje een telefoontje kreeg van mijn Hollandse dealer, de koerier van het gewraakte boek. En wat bleek? Zij meldde mij dat de eigenaar van het antiquariaat met een gebroken rug in het ziekenhuis ligt... Tja, dan kun je inderdaad geen emails beantwoorden en boeken opsturen. Dat begrijp ik. Ik heb oprecht met de man te doen. Hij maakte zich nog wel even zorgen over mijn betaling... Zijn ex-echtgenote -zij waren naar verluid net gescheiden; ook dat nog!- zou vervolgactie ondernemen. Twee dagen voor het geplande vertrek naar Spanje, werd het boek op het Nederlandse adres van onze vrienden afgeleverd.
Het kado is nu eindelijk in bezit van mijn liefje. Ongeschonden en wel. Haar groene vingers bladerden al meermalen gretig door de 256 rijk geïllustreerde pagina's. Ik hoop van harte dat zij er spoedig op lokatie mee aan de slag kan. Met veel dank aan onze vrienden en de gehele familie van het antiquariaat!

Wij bereiden ons thans voor op de 2de chemotherapie morgen (dinsdag 15 september). Ik breng jullie daarvan later in de week weer op de hoogte.