Beestenboel

Mijn liefje en ik kwamen tot de conclusie dat de zomer van 2013 in Spanje een van de mooiste tot nu toe is. De maanden juli en augustus waren gematigd van temperatuur, de airco ging geen moment aan. De Spaanse weersvoorspellers voorzagen een warm naseizoen. Ze kregen helemaal gelijk. Het is nu heerlijk qua temperatuur: de hele week blijft het 28 graden Celsius.

Enkele dagen geleden klonk de deurbel. Ik deed open en trof iets groots en groen voor de deur aan... Het bleek de opblaaskrokodil van Emmy en Hugo. Zij keerden onlangs huiswaarts waardoor de krokodil een nieuw onderkomen zocht. Wij zwemmen nog (bijna) dagelijks in de zee en blijven dat in de komende weken doen, naar verwachting.

En als het te koud wordt om hier te zwemmen, reizen we naar de andere kant van de wereld en gaan daar verder. Wij gaan namelijk weer naar Bali. Daar wacht het eigen zwembad op ons. En twee mannetjes die wekelijks bij ons zullen komen zwemmen. Yudha zwemt inmiddels ‘los’ zonder drijfhulp, broertje Damai nam het Plouffpak van hem over. De zwemjuffen hebben er een leerling bij. Een krokodil lijkt op een komodovaraan, de landkrokodil die in Azië voorkomt. Een exemplaar van dezelfde  afmeting troffen wij in 2010 in de eigen tuin aan. Met een steen werd de levenslucht uit het dier verwijderd. De tuinman stopte het dier in zijn eigen kookpotten. Een koningsmaal, naar verluidt. Onze Balinese vriendjes zullen het ongetwijfeld spannend vinden om met de komodo te water te gaan. Ook de lucht is uit dit gevaarte, een groen pakketje ligt klaar voor de koffer. Maar zover is het nog niet.

Aan het strand van L’Amerador in El Campello spoelde vorige week iets heel bijzonders aan. Het ging om -de resten van- een zes meter lang dier. De vondst werd gedaan door een man die zijn hond uitliet. De dag erna onderzocht het ‘Institut d’Ecologia Litoral’ het dier en concludeerde dat het gaat om een reuzenhaai (Cetorhinus maximus). Zoiets spoelde nooit eerder op de Spaanse kust aan. Het bijzondere is dat enkele maanden geleden al eens resten aanspoelden van een vier meter lange reuzenhaai in Almería.

Mijn mond viel open van verbazing. Deze haai (basking shark in het Engels) is de één na grootste vissoort ter wereld en zwerft over alle wereldzeeën. Een levende reuzenhaai met eigen ogen zien of zelf met zo’n groot zeedier zwemmen, staat al jaren op mijn wensenlijstje. De reuzenhaai is een planktoneter dus het dier zal geen zin in mij, zwemmer, hebben maar desalniettemin zal het vanwege de enorme afmeting een intimiderende ervaring zijn.

Eerder reisden mijn liefje en ik naar de Ierse kust om ze daar te zien; zonder succes. Ook Zuid-Australië behoort tot het verspreidingsgebied van het dier; daar zag ik ze evenmin. En nu is er dus al tweemaal eentje aan mijn eigen Costa Blanca aangetroffen? Zoals gezegd, is het zwemseizoen hier nog niet afgelopen dus ik maak nog kans. De reuzenhaai is een bedreigde diersoort door een combinatie van overbevissing en de grote vraag naar haaienvlees en -organen. Het dier staat in de categorie ‘kwetsbaar’ op de internationale rode lijst van de IUCN.

Tuinman Matt begon recent aan het snoeien van de palmbomen langs de straten door onze woonwijk. Regelmatig laat een palm de schouders hangen... een teken dat het de strijd tegen de rode palmkever (Rhynchophorus ferrugineus) opgeeft. Een naar gezicht. Het insect -dat in Spanje picudo rojo ofwel rode stekel wordt genoemd- kwam enkele jaren geleden overgewaaid, en sinds een jaar of drie zie ik het resultaat met afschuw aan. De kever graaft gangen in de stam van de palm. Het dier is niet schadelijk voor de mens maar palmen kunnen zich nauwelijks verweren. Een voor een worden ze geveld, de vraatschade is enorm. Terwijl Matt bezig was met snoeien, vlogen de cocons om zijn oren. Ik vroeg hem zo’n cocon voor mij te openen. In sommigen zaten dikke, witte larven, in anderen volwassen kevers. Jakkes.

Fiesta Europea

Voordat wij naar Mallorca vertrokken, las ik dat er deze week twee dagen lang een Europees feestje zou zijn in het buurdorp San Miguel de Salinas. Dat is een uitgestrekt dorp, waarvan meer dan de helft van de inwoners afkomstig is van Europese landen buiten Spanje. San Miguel stamt uit de 16e eeuw maar is niet erg welvarend. De Spanjaarden die er wonen, zijn met name werkzaam in de landbouw. Vanwege die gemengde populatie, besloot de Spaanse burgemeesteres dat het een gezamenlijk iniatief moest worden. Zo ontstond het idee van een Europese markt. Er zouden stands met Europese producten en hapjes van verschillende origine komen; het dorpscentrum zou vanwege die festiviteiten tijdelijk worden afgesloten. Het klonk als een groots plan. Ik stelde mij er het een en ander bij voor dus gisteren reden wij ernaartoe.

Het is eigenlijk heel naïef van muzelluf dat ik mij op dit soort dingen blijf verheugen.

Ik zou inmiddels beter moeten weten. Het werd namelijk één grote deceptie. De eerste stand naast de toegang van het feestterrein verkocht Deutsche bockwurst. Ertegenover was een stand met slappe Engelse cakes. Ja, dat waren Europese hapjes maar daarmee werd het nog geen fiesta europea?! Dat bleek bij nader inzien het enige Europese dat ik op het gehele feestterrein kon ontwaren. Verderop werd het ronduit armetierig: geschakelde kramen met ordinaire lingerie, lelijke strandkleding, goedkope cosmetica en 'goedbedoelde rotzooi' (mijn visie). Het bleek geen Europees feestje maar een doorsnee markt van laag niveau. Het publiek deed mij denken aan schilderijen van Jeroen Bosch... Een gemiste kans. Nu houd ik überhaupt niet van markten, tenzij ik in een onontdekt land rondreis. Dan beschouw ik zo’n uitstalling als een introductie tot 's lands cultuur.

In San Miguel bleek het helaas nóg erger te (kunnen) worden. Op een bepaald moment stond ik tegenover een stand van 'Iberian Funeral Plans'. Met een Engelse mevrouw erin. Ik had maar één associatie: “dit Europa is -inderdaad- op sterven na dood”… Ik had maar één wens: “wegwezen. Y pronto!” Mijn liefje verging het net zo. We wisten niet hoe snel we naar de auto moesten terugkeren. Wat een verspilling van gemeenschapsgelden. Ik maakte foto’s van de wansmaak maar bij nader inzien besloot ik daarvan niets af te beelden. Al zijn er kennelijk geen grenzen aan lelijkheid, er zijn wel degelijk grenzen aan wat ik acceptabel vind voor mijn blogpubliek!

Het leven in Zuid-Europa is zonder dit soort uitspattingen al grimmig genoeg. Vanwege de haperende economie en de forse financiële problemen valt hier voor de gemiddelde bewoner weinig te vieren; dat is algemeen bekend. Wat niet iedereen weet, is dat er in dit land op diverse terreinen tevens klein leed wordt geleden. Zo las ik onlangs dat de rode kever, el picudo rojo, aan een ware vernietingstocht bezig is in het zuidelijke gedeelte van de provincie Alicante, onze provincie. Het insect doet zich tegoed aan palmbomen. De gemeenten hebben geen geld om geïnfecteerde palmen te behandelen of de palmen snel te verwijderen. De kwalijke kever kan dus zijn gang zijn. In Spanje staan ook veel palmen op privéterreinen. Individuele eigenaren moeten de kosten van behandeling voor eigen rekening nemen en niet iedereen is daartoe bereid of heeft er geld voor. In onze eigen woonwijk werden ook palmen door de rode kever aangetast. Gelukkig besloot de eigenaar van de golfbaan waarop wij wonen, dat de dode palmbomen moesten worden vervangen door nieuwe. Leken onze omzoomde wegen hier en daar op een tandeloos melkgebitje, nu ziet het er hier weer mooi uit.

Ook de Opuntia-cactus op het Iberische vasteland kreeg in de afgelopen maanden te maken met een hardnekkige vijand: de Chelinidea vittiger. De genoemde cactussoort draagt eetbare vruchten. Spaanse zeelieden brachten de vrucht uit Mexico mee naar Zuid-Europa. Mijn eerste vrucht plukte ik van een cactus tijdens een vakantie in Tunesië in 1977. Ik herinner mij dat nog goed want het eten van de vijg was bepaald geen sinecure. Je moet de schil er namelijk vanaf halen en daarop zitten heel fijne stekels. Als je niet oplet, blijft er iets op je handen achter dat, net als glasvezel, flinke jeuk en irritatie veroorzaakt. Op Mallorca zag ik veel gezonde cactussen met zeer grote cactusvruchten. Een prachtig gezicht. Supermarktketen Carrefour importeert ze dan ook uit de Balearen. Ik zou er graag weer naar willen terugkeren...