Groot denken, klein doen

Een vriend die minstens zoveel leest als ik was afgelopen weekend jarig en organiseerde een verjaardagsfeestje op het terras van zijn vakantieappartement. Het was tijdens die gelegenheid dat hij mij complimenteerde met mijn blogs. Hij vindt dat ik goed schrijf, een leuke stijl hanteer en boeiende onderwerpen kies. Ik was blij met zijn mening. 
Er staat een app op mijn blog die lezersstatistieken bijhoudt. Mijn liefje volgt die op de voet en plaagt mij regelmatig met mijn beperkte lezerspubliek. Ze lijkt er een duivels plezier in te hebben dat feit regelmatig onder mijn neus te wrijven. Eerlijk is eerlijk: zij is ook degene die een piek in lezersaantallen meldt. Met een vriendin als zij heb je geen andere criticaster nodig. Zelf volg ik de Google-statistieken achter het scherm. Ik ben op zich niet ontevreden over de spreiding maar meer lezers zou -inderdaad- mooi zijn.

Terwijl ik dit typ, bedenk ik dat er 500 miljoen bloggers op het web actief zijn en dat er 152 miljoen blogs als de mijne bestaan*. Dat zet deze kwestie in perspectief. Als je elke dag tien van die blogs zou lezen, zou je ruim 41.000 jaar moeten leven om ze allemaal tot je te nemen. Elke halve seconde wordt een nieuwe blogpost gepubliceerd. Een kwart van alle sites op het web bestaat uit blogs, 66% ervan wordt in het Engels geschreven. Daar zit je dan met een Nederlandstalige blog, over het leven van een bijna 60-jarige Hollandse in het buitenland... Tja.

Als alfavrouw(tje) was ik altijd bezig met taal. Lezen was in mijn prille jeugd al mijn grootste hobby en is dat nog steeds. Ik ging letteren studeren en mocht mij uiteindelijk literatuurwetenschapper noemen maar mijn beroep maakte ik er niet van. Na een radicale omscholing belandde ik in de advieswereld. Meer ICT-opleidingen volgden;  ik vond een nieuwe bestemming. Als consultant schreef ik in de jaren '80 en '90 van de vorige eeuw met mijn toenmalige baas (ex-IBM’er) boeken over automatisering, computernetwerken, databeheer en -beveiliging en aanverwante zaken. Die zijn al heel lang niet meer bij boekhandel De Slegte te vinden. Een blauwe maandag was ik zelfs mede-eigenaar van een kleine uitgeverij. Dat alles legde mij minstens één windei.

Al met al is het niet verwonderlijk dat bloggen een geliefde hobby werd nadat ik stopte met werken. Het enige dat de pret soms drukt, is (dus) het aantal bloglezers. Ik speel af en toe met de gedachte ermee te stoppen. Waarom zou je iets blijven doen als bijna niemand erop zit te wachten? Bloggen functioneerde in eerste instantie als creatieve uitlaatklep. Ik realiseerde mij weldra dat het een goede manier is om vrienden en familie elders op de hoogte te houden van het reilen en zeilen als je zelf buiten de landsgrenzen woont. Voorlopig ga ik met plezier door.

Ik vertelde deze vriend dat mijn blogs dit jaar ongemerkt en onbedoeld langer werden. (Merkte jij dat al op?) ‘Size matters’ alhoewel lengte niet garant staat voor kwaliteit. Zo lastig als ik het vorig jaar bij tijd en wijle had qua inspiratie, zo gemakkelijk lijken de blogs dit jaar uit mijn vingers te vloeien. De gemiddelde lengte van een weblog ligt rond 1.200 woorden. Dat aantal haal ik inmiddels ruimschoots, zonder noemenswaardige inspanning. (Deze blog is van die lengte.)

In 2014 besteedde een blogger gemiddeld 2.5 uur aan een blogpost, vorig jaar steeg die inzet naar 3.5 uur. We zijn met elkaar goed voor 1.750.000.000 uren noeste arbeid. Hoe is het mogelijk?! Laat dat nu net zoveel zijn als de Schepper nodig had om de aarde in te richten?! Toeval bestaat. Echter, de gemiddelde lezer besteedt slechts 37 seconden aan een blogpost. Reden voor enig zelfmedelijden is dus terecht. De populairste leestijd ligt tussen 7 en 10 uur 's ochtends. Dat is ook de tijd waarin ik doorgaans blog. Al blink ik niet uit in aantal lezers, qua doorzettingsvermogen verdien ik een lintje. 34% van alle bloggers doet het korter dan een jaar. 20% van alle bloggers zit in mijn leeftijdcategorie (50-59 jaar). Nog eens 20% is 60-plusser. Kennelijk is het zoals deze vriend stelt: we maakten inmiddels het een en ander mee en hebben daarom veel te melden.

De Amerikaan Justin Hall (1974) is de oervader van ons, bloggers. Hij begon in 1994 met zijn ‘Links from the Underground’; daarop schreef hij over het studentenleven, met veel aandacht voor zijn seksuele escapades. In 1999 werd een documentaire aan hem gewijd. Hall stopte met bloggen in 2005. Hij deed het elf jaar, net zoveel als ik nu. Dit jaar kwam er een rerelease van die documentaire. Hall had als blogger nooit het verlangen rijk te worden, hij kwam uit een bemiddeld gezin. Wel claimde hij destijds met weinig geld een aantal webadressen die nu een klein vermogen waard zijn. Vorig jaar lanceerde hij een van die websites (bud.com) waarvan hij thans Chief Technology Officer is. Via die site kunnen Californiërs nu cannabis voor recreatief thuisgebruik bestellen.

Zelf dacht ik niet dat ik ooit bloggend rijk zou worden. Ik verkoop niets, heb geen specialisme; dat past niet bij mijn karakter en mijn brede interesse. Google kwam in de begintijd nog weleens met de vraag of ik wilde adverteren. Ik heb niets tegen geld verdienen maar ik wil graag zelf bepalen wat er valt te lezen en te zien op mijn blog. Ga je principieel doen en dan staat er ineens iets tegenstrijdig (of erger: verwerpelijk) op het scherm. Ik moet er niet aan denken. Overigens verdient slechts 2% van alle bloggers meer dan USD$150.000 per jaar. Ik schaar mij bij de 69% van hen die nul, nada, noppes verdienen met hun online bezigheid. Maar ik ben de koningin te rijk met elke lezer, vooral de trouwe!

Diezelfde vriend vroeg of ik ooit nog een boek ga schrijven. Hij zou het direct kopen!  Ik meldde dat ik hem met liefde een exemplaar zou schenken. Maar nee, dat ambieer ik niet. Niet meer. In een ver verleden dacht ik er weleens aan een serieuze literaire poging te doen. De lat lag destijds hoog. Ook vandaag de dag ben ik nog uiterst kritisch als het om literair gehalte gaat. “Tegenwoordig zijn er zoveel mensen die boeken schrijven. Waarom jij dan niet?” Deze vriend is van de aanhoudende soort… “Dáárom juist” was mijn repliek. Groots zijn is moeilijk maar middelmatig zijn nóg moeilijker. 

Ik vertelde hem dat ik als jonge schrijfster een erotisch verhaal naar een vrouwenblad stuurde. Ik kreeg geen respons maar weken later publiceerde het een verhaal dat verdacht veel op het mijne leek; exact dezelfde plot en dezelfde situatie maar dan met andere namen. Die wereld kent kennelijk ook schurken. Een reisboek publiceren, zou nog een optie zijn. Als ik mijn bestaande reisblogs bundel, smeuïger maak en uitbreidt, met een voor- en nawoord en een zelf ontworpen boekomslag kan het zó worden uitgegeven. Zelfs in eigen beheer! Meer zit er echt niet in en daar heb ik vrede mee.

Op datzelfde feestje vertelde ik een andere vriend dat de ideale baan van Barefoot Bookseller in een pop-up boekwinkel van een luxe resort op de Maldives definitief aan mijn neus voorbijging. Een mens krijgt wat teleurstellingen te verduren in het leven! Ik ontving weliswaar geen afwijsbrief maar het organiserend bedrijf meldde dat ze zóveel sollicitaties ontvingen dat ze geen tijd en zin hebben om alle geïnteresseerden een dergelijke brief te sturen. Het is bijna 1 oktober, op die dag begint de droombaan. Ik ben heel benieuwd wie de uitverkorene is.

Uit compassie stuurde deze vriend mij een artikel uit het Financieel Dagblad door, getiteld ‘The Open Book’. In het Schotse boekenstadje Wigtown kun je een vakantieappartement huren en daar krijg je de sleutel van de tweedehandsboekwinkel op de begane grond bij. Het liep storm, het is tot eind 2022 volgeboekt. Journalist Stephanie Pander bedelde en slaagde er vorige maand in de laatste vier vrije dagen van dit jaar te reserveren. Jaloersmakend! Ze schreef een leuk artikel over de ervaring. Ze kreeg de sleutel van het geldkistje en het grote opschrijfboek waarin ze het aantal klanten en de verkopen moest noteren. Ze mocht als tijdelijke boekhandelaar zelf bepalen wanneer de winkel opent en sluit maar mocht niets aan de prijsstickers veranderen.  

Pander ontmoette koekjesoma Nanette, mysterieuze Margie Tolstoj en cynische boekverkoper Shaun Bythell in levenden lijve. Bythell is eigenaar van een andere tweedehandsboekwinkel in dezelfde Nationale Boekenstad van Schotland (‘The Bookshop’) en schreef daarover een dagboek waarvan het recht op verfilming onlangs werd gekocht. Allen zijn zij aanwezig op het Wigtown Book Festival dat van 26 september t/m 6 oktober zal worden gehouden. Het festival groeide in 20 jaar uit tot een van de meest geliefde literaire festivals van Schotland. Pander is terug op vaderlandse bodem. Groot denken maar klein doen is een mooi credo.

* Deze en andere statistieken zijn afkomstig van een blog getiteld ‘99 Need-to-Know Blogging Statistics in 2019’.

Droombaan

Toen ik laatst op het strand stond uit te druipen na de dagelijks verkwikkende zwempartij, zag ik een Spaanse man die met vrouw en twee kinderen onder een parasol lunchte met tortilla, chips en olijven. Voorzichtig haalde hij een zwart tasje uit de grote strandtas. Wat tevoorschijn kwam, leek een GoPro in waterdichte behuizing. Hij stak het apparaat in de lucht voor een familieselfie en sprak tegen het ding: “GoPro toma una foto”. De kleine camera deed wat de baas vroeg: het nam een foto van het gezelschap. Dat moest de GoPro Remo zijn, een spraakgestuurde versie van de actiecamera. Hij bekeek het resultaat tevreden op het schermpje. Gelukt!

Een goed ding om mee te snorkelen bedacht ik mij, al doet mijn oude Olympus Tough het nog uitstekend. Dan zou ik er wel een GDome-behuizing bij kopen zodat je onder-bovenwateropnames kunt maken; iets waarmee ik graag wil spelen. Of ik zou het ding opdracht geven om te gaan vliegen. Dat kan het nu nog niet maar dat is een kwestie van tijd. Al geruime tijd kijk ik naar handzame drones met de beste camera aan boord. Ook dat speeltje intrigeert mij als amateurfotograaf. De drone is niet meer weg te denken uit natuurseries en zelf zou ik er ook graag mee willen experimenteren. De duurste drone kost tonnen, de goedkoopste circa €20. Eentje voor beginners met een echt goede camera is absoluut betaalbaar maar telkens als ik bedenk hoe dat geld aan serieuzere zaken kan worden uitgegeven, stel ik de aankoop uit. Dat heeft ook te maken met mijn levensfilosofie van consuminderen. Zeg nu zelf: (die) dingen zijn niet nodig om gelukkig te zijn. Je wordt er niet duurzaam happy van.

Het belang van sparen en op je centen letten werd mij vroeg bijgebracht. Als je geen geld had, kon je niets kopen. Op de pof kopen was ondenkbaar en geld lenen onbespreekbaar. Gedurende mijn studietijd had ik altijd bijbaantjes om mij iets extra’s te kunnen veroorloven. In die tijd leerde ik hoe je veel met weinig kunt doen. Groenten en fruit kopen op de markt, andere spullen in de uitverkoop en in tweedehandswinkels. En gewoonweg sparen voor iets bijzonders. Mijn eerste èchte baan (jaren '80 van de vorige eeuw) was intellectueel uitdagend maar qua salaris geen vetpot. Over het salarisniveau van mijn baan die ik als laatste had voordat ik Nederland verliet, was ik al dik tevreden.

Mijn liefje is een paar jaar ouder dan ik. Zij had een goede baan en een eigen huis toen ik haar leerde kennen, zelf huurde ik iets kleins in hartje Amsterdam. Haar salaris was destijds hoger dan het mijne en dat bleef zo tot aan het einde van onze carrières. Toen we gingen samenwonen, verklaarde zij formeel dat we één huishoudknip gingen voeren en alles zouden delen. Letterlijk: alles, gedeeld door twee. Niks ieder een eigen huishoudknip. Kom eens om zulke ruimhartigheid! Zij werd de CFO van de familie en is dat nog steeds. In die functie probeerde ze mij meermalen voor onze financiële administratie te interesseren maar dat was tevergeefs. (En dan te bedenken dat ik ooit -tijdelijk- financial controller was!) Ieder haar hobby's. De banen die we in Londen hadden, legden ons geen windeieren. Onze beide salarissen groeiden daar flink. Uit die tijd stamt de collectie van handgemaakte schoenen, zijden sjaals en bijzondere tassen die nu stof liggen te vergaren. Al waren we niet altijd zuinig, we bleven spaarzaam.

Samen namen we de beslissing om relatief vroeg te stoppen met werken, zij was het die de rekensommen maakte. Hoezo wachten tot we 65 zijn? Als het kan, dan gaan we! Zo hing ik mijn pumps aan de wilgen en verbrandde ik de panty’s ritueel op de Dag van de Arbeid, een maand na mijn 45ste verjaardag. Zij was 54 toen ze stopte en deed dat een jaar eerder dan zij plande. Sinds we rentenieren, draag ik geen portemonnee meer op zak.

Living off the piggy bank & on the wind…. Dat was wat we al jaren ambieerden; vanaf dat moment deden we het. Sindsdien leven we als God in Spanje en reizen we tegen de klippen op. We overwinteren vooral. In 2005-2006 maakten we de eerste en tegelijkertijd langste reis om de wereld (zes maanden). In 2010 verbleven we het langst op één exotische plek (Bali). In 2014-2015 bezochten we de meeste landen in één reisperiode (10). Midden- en Zuid-Amerika, Australië, grote delen van Zuid- en Zuidoost-Azië: als bestemmingen kunnen ze ons bekoren. Reizen is verslavend. Al dat gereis overdenkend, hadden we wellicht meer kunnen spreiden. Maar spijt? Absoluut niet. Er staan nog enkele landen op mijn verlanglijstje al is de tijd van een rustiger reisschema aangebroken.

Eerder deze week publiceerde het CBS dat een ruime meerderheid (58%) van de werknemers in Nederland die in 2018 met pensioen gingen, 65 of 66 jaar is, vijf maanden later dan in het voorgaande jaar. De gemiddelde pensioenleeftijd stijgt daar dus. Onder andere in Noorwegen en Zweden heeft meer dan 20% van alle  arbeidsparticipanten tussen 65-75 jaar echter nog een betaalde baan. Mijn liefje bereikte de pensioengerechtigde leeftijd reeds en ontvangt inmiddels ook AOW-met-strafkorting vanwege haar buitenlandjaren. Zelf moet ik nog enkele jaren geduld hebben. Van rentenieren is al jarenlang geen sprake meer met een rente van nul of zelfs negatief, zoals nu dreigt. Lage rente werd het nieuwe normaal, helaas.

Deze week las ik ook een artikel in de Nederlandse uitgave van Business Insider, over jonge mensen die vroeg met pensioen gaan. Het ging over FIRE ‘Financially Independent, Retire Early’ van mensen van rond de 30. Het gaat bij sommigen niet over het verzamelen van een berg geld maar om het laten groeien van wat ze hebben. Anderen, twee voormalig leraren, wonen zelf op 39m² in een goedkope woonwijk maar investeren in huizen die ze vervolgens goed verhuren. Een 28-jarige gewezen Corporate Finance-vrouw heeft als blogger een betaalde bijbaan die haar pensioen aanzienlijk aanvult. Anderen verkopen alles en leven als mobiele pensionistas op bescheiden voet verder in een caravan of camper. Dat deden mijn liefje en ik niet maar we genieten net als zij van vrij zijn.

Het is een tamelijk lange en nogal persoonlijke inleiding op het onderwerp van dit blog: de droombaan. Geloof het of niet maar onlangs solliciteerde ik ernaar. Niet omdat het moet maar omdat het kan. En niet in de laatste plaats omdat ik denk aan het profiel te voldoen. Het eerste dat ik dacht toen ik de kop van het artikel bekeek, was: mooie drone-opname! Het gaat over een baan op de Maldives, een eilandengroep (75) in de Indische Oceaan. Toen we in 2016 rondreisden in Sri Lanka overwogen we even om er een uitstapje naar te maken; dat deden we uiteindelijk niet. De Maldives is een van de oorden die wordt bedreigd. Als het oceaanwater nog 2 meter stijgt, verdwijnt de hele groep onder de golven.

Het vijfsterrenresort Soneva Fushi op Baa Atoll opende vorig jaar de deuren. Dat atol wordt gevormd door 105 koraalriffen met een oppervlakte van 263 km². In dit luxe resort is het bedrijf ‘Ultimate Library’ verantwoordelijk voor het inrichten en beheren van een pop-up boekwinkel. Het bedrijf zoekt een Barefoot Bookseller. Dat deden ze eerder in 2018 en namen toen de jonge Aimee Johnson aan die tot dan toe werkzaam was bij een uitgeverij in Ierland. In een van haar blogs, getiteld ‘Champagne Swimming’ beschrijft ze hoe ze een champagnekurk opduikt vanaf een steiger. Inmiddels staat ze weer met geschoeide voeten in de realiteit. Naar verluidt, solliciteerden duizenden mensen uit alle windstreken, van piepjong tot stokoud. Onder hen bevond zich een persoon uit het persteam van het Witte Huis en een 80-plusser die zichzelf de ‘Beach Poet’ noemt. Nu wordt de actie herhaald voor de opening in oktober 2019.

De boekverkoper-op-blote-voeten moet hotelgasten gedurende drie maanden begeleiden in hun literaire queeste, in de breedste zin van het woord. Je moet niet alleen over boeken kunnen adviseren maar ook schrijf- en leesworkshops organiseren, nieuwsbrieven opstellen, een blog bijhouden, nieuwe ideeën ontwikkelen en de administratie doen. Dingen die ik eerder deed. De verdiensten bestaan uit kost en inwoning. Tot vroeg opstaan om nog even te snorkelen voor ik naar mijn werk ga, ben ik meer dan bereid. Zelf een visje vangen voor mij meegereisde liefje zal ik eveneens zonder morren doen.

Ik schreef over mijn talenkennis, mijn boekenstudie en mijn liefde voor lezen, over relevante werkervaring in mijn loopbaan, mijn jaren in het buitenland als consultant, inwoner en reiziger, over bloggen en mijn blognaam Barefoot on the Beach die ik als een gunstig voorteken zie. Ik permitteerde mij zelfs een grapje in mijn brief ‘the job fits me like a glove, or rather like a flip-flop.’ Mijn leeftijd vermeldde ik niet. Ook vergat ik te melden dat ik de taal van papegaaivissen spreek, de meest voorkomende vissoort rondom dat atol. Ik kreeg nog geen reactie. Het aantal sollicitanten zal wel weer overweldigend zijn maar wie niet waagt, die niet wint. Fingers crossed!Al realiseer ik mij dat ik zonder die droombaan ook al een grote bofkont ben. Wordt hoe dan ook vervolgd.