Een dag met veel hoogtepunten

Gisteren was zo’n dag! We begonnen met een gezellige Skype-sessie met onze  Balinese familie. Ze waren aangesloten en spraakzaam. De jongens hoefden we niet te vragen naar hun schoolervaringen, die deelden ze ongevraagd. Elsa vertelde dat ze afgelopen week ouderdag hadden over het programma van Yuda’s vierde klas. Voor hem begint dit jaar het serieuze schoolwerk. Hij krijgt nu elke dag huiswerk en eenmaal per week krijgt hij additioneel weekhuiswerk op. (Zijn goedgevulde rugzak hangt tot op de grond.) Hij vertelde ons dat hij op sportief vlak voor voetbal koos als keuzevak. Hij is nu al dermate goed dat hij mee voetbalt met de zesde klas, in zijn elftal zitten ook meisjes. We legden de mannetjes uit dat de Hollandse voetbalmeisjes het zó goed doen dat ze die dag misschien wel Europese kampioenen zouden kunnen worden.

Damai heeft het ook naar zijn zin in de eerste klas. Hij deed het woord in het Engels; we kregen een dans- en zangvoorproefje. Vol trots toonde hij zijn haaienhoed van papier: een zeeblauw ding met grote staart en imposante rugvin. Die interesse heeft hij van zijn witte surrogaat-oma! De hoed diende afgelopen week zelfs als brommerhelm, volgens zijn moeder. De kinderen worden op deze school erg gestimuleerd creatief te zijn. Het legt hen geen windeieren. Hier wordt zo de basis gelegd voor een beter leven!

We maakten met de camera een uitstapje langs hun fruitbomen (agave, banaan, limoen) en planten. Uit eigen ervaring weet ik dat gewassen gemakkelijk groeien en bloeien op de groeizame vulkaanbodem van dit Godeneiland. Bij die gelegenheid vertelden we hen dat we inmiddels onze vliegreis boekten. We gaan in december weer voor een maand naar Bali; dat valt deels samen met hun schoolvakantie. De mededeling ontlokte veel gejuich en intense blijdschap. Die mannetjes zijn van een bijna ondraaglijke leuk- en liefheid!

De zwempartij is eveneens een dagelijks hoogtepunt. Zaterdag bereikte het Middellandse zeewater een recordtemperatuur aan de Costa Blanca: 29 graden Celsius. De luchtvochtigheid is al enkele dagen torenhoog; daardoor kan de temperatuur 's nachts niet of nauwelijks dalen. Je hebt je nog niet afgedroogd na het douchen of je druipt alweer. Als ik drie zinnen type aan mijn bureau, zuigen mijn onderarmen zich aan tafel vast als de tentakels van een octopus. De functie CoolSense van mijn laptop floepte spontaan aan.

Op vrijdagochtend hadden we dikke zeemist. We konden de 16e eeuwse wachttoren van deelgemeente Torre de la Horadada vanuit het water niet zien. De mist trok echter snel op. Zo weinig als je boven water kon zien, zo glashelder was het eronder. Op zaterdagochtend troffen we een zee aan vol met pratende Spanjaarden. Onder deze omstandigheden is dat immers de beste bestaansplek. Het was een aparte ervaring: het geroezemoes dat zich over de kalme zee verspreidde. Zondag idem dito. Deze week ga ik weer proberen te snorkelen. De laatste keer dat ik dat deed was in januari in de baai van Bengalen (rondreis Myanmar) maar daar was niets te zien. Hier hebben we kleine riffen voor de kust en iedere zichzelf respecterende zwemmer zie ik met duikbril en snorkel te water gaan. We kijken deze week uit naar een paar onweersdagen. We hopen zo op wat verlichting.

Aan het einde van de middag zaten mijn liefje en ik in glimmend oranje voor de buis. Beter gezegd: we waren in 's lands kleuren uitgedost en glommen als hondenkeutels in het donker. We zagen de Leeuwinnen op jacht gaan. De voetbalvrouwen maakten hun belofte en hun team-yell ruimschoots waar: dit werd hún EK, zij waren goud. Het werd 4:2. Het derde doelpunt (uit een vrije trap) zal ik niet snel vergeten: een Deense verdedigster sprong over de naderende bal?! Zelf twijfelde ik geen seconde dat de Oranje-dames Europees kampioen zouden worden. De Zwitserse scheidsrechter vond ik wel wat streng met het toepassen van de regels - vooral in de eerste helft (sorry Rose-Marie & Ingrid). De goed spelende Lieke Martens werd verkozen tot speelster van het toernooi maar voor mij was er eentje beter: Shanice. We informeren de Balinese kereltjes vandaag dat de wanitas van Belanda kampioen voetballen zijn geworden. 

Die mooie zondag werd afgesloten met de derde uitzending van VPRO Zomergasten. Het programma staat of valt met interessante gasten en een kundige gastvrouw. Wat ik allereerst prachtig vind aan deze jaargang, is het decor dat is ontworpen door de 26-jarige Koen Steger uit Boxtel. Het gesprek speelt zich optisch af op het dak van een ondergelopen caravan. In werkelijkheid staat er 15 centimeter zeewater in vijverfolie in de studio. Gast & gastvrouw moeten naar hun stoelen via een loopplank. Goed gekozen voor een avondje televisie in de Lage Landen.

Gastvrouw Janine Abbring (1976) doet het beter dan verwacht, wat mij betreft. (Mijn verwachtingen waren niet hoog gespannen.). Vriend Diederik is van mening dat ze het programma versjtiert. Abbring onderbreekt haar gasten regelmatig en is te vocaal in het verkondigen van haar mening. Ik ging erop letten en hij heeft een punt. Wat ik echter een pluspunt vind, is dat er dit jaar relatief meer wordt gesproken dan vertoond. Zomeravonden in voorgaande jaren hadden soms meer weg van plaatjes kijken dan van een goed gesprek. Als kijker wil je toch vooral kennismaken met de gekozen gast?

Gast nummer drie was Glenn Helberg (1955); kinder- en jeugdpsychiater, zwarte man van Curaçao en homo. En dit waren zijn thema’s: insluiting (in plaats van uitsluiting), racisme en discriminatie. Met soms pijnlijke beeldfragmenten om te bekijken. Ik kende Helberg niet voor deze uitzending. Ik vond hem een boeiende en innemende persoon. Hij en Abbring sloten de avond dansend af. Op het dak van de caravan.

Potje voetbal

De regelmatige lezer weet dat ik geen fan ben van Donald Trump. Op 14 juli jongstleden, Frankrijk’s nationale feestdag, was hij met vrouw Melania op bezoek bij het Franse staatshoofd Emmanuel Macron en diens echtgenote. Trump, die bekend staat als iemand die vrouwen graag by the pussy grabs, zei tegen Brigitte Macron (1953): “You’re in such good shape… Beautiful”. Macron’s echtgenote is 24 jaar ouder dan haar man, slechts enkele jaren jonger dan Trump zelf. Ze kenden elkaar niet, de ontmoeting was strict zakelijk. Die opmerking werd dan ook bestempeld als ongepast.

Recent las ik een NRC-artikel over seksisme in de sportjournalistiek, van de hand van auteur Maartje Smits. Verslaggevers praten in het geval van mannelijke sporters over hun prestaties, bij sportvrouwen over uiterlijk en privéleven. Smits vindt dat ook een positieve opmerking over het uiterlijk van een (sport)vrouw seksistisch is.

In datzelfde artikel refereerde ze aan een Reebok-poster, waarmee het Amerikaanse sportkledingbedrijf een sneer gaf aan de president. De poster somt nog vier andere scenario’s op waarin de zin ongepast is: je zegt het evenmin tegen een onbekende vrouw in de lift, als je wordt voorgesteld aan je aanstaande schoonmoeder, tegen een collega in de wachtrij voor de koffiemachine, tegen de vrouw naast je op de sportschool. De actie van Reebok verdiende aanvankelijk lof maar het bedrijf kwam weldra onder vuur te liggen vanwege de dubbele moraal: Reebok ziet er geen been in half-naakte sportvrouwen af te beelden, als dat de verkoop van hun artikelen helpt.

Momenteel is WEURO 2017 in Nederland aan de gang, het Europese voetbalkampioenschap voor vrouwen. De sfeer bij dit kampioenschap is heel anders dan bij de mannen. En kijk naar het logo van het toernooi: juichende meisjes. Kom er eens om bij een mannentoernooi! Vroeger vond ik het oninteressant om naar voetbalwedstrijden van vrouwen te kijken. Ik miste de vaart en techniek in het spel. Het gaat goed met het vrouwenvoetbal. De Oranje Leeuwinnen spelen mooi en ze stralen plezier uit op de grasmat. Ik zag weinig gemene tackles en geruzie op het veld.

Ik kijk graag naar sport; de Nederlandse zwemsters en de Oranje-hockeyvrouwen zijn favoriet. Als zij een belangrijk toernooi of sportevenement hebben, ben ik van de partij. Soms blog ik over het spel en de speelsters. Dat deed ik ooit over sportvrouw Maartje Paumen. Zij is niet alleen een getalenteerde speelster en fanatieke aanvoerster, ik vind het ook leuk dat zij van de vrouwenliefde is. Bovendien viel ik als een blok voor het spleetje tussen haar voortanden. Dat vind ik onweerstaanbaar aan een persoon.

In de afgelopen weken ontdekte ik Shanice van de Sanden (1992). In het verslag van de eerste wedstrijd van het Nederlandse elftal op het EK noemde een journalist van De Volkskrant Van de Sanden “een showgirl pur sang”. Volgens Smits een duidelijk voorbeeld van seksisme. Gelukkig kan deze rechtsbuiten van Surinaamse origine ook nog goed voetballen en staat ze regelmatig aan de basis van een doelpunt. Van de Sanden voetbalt sinds 2015 bij Liverpool. Ze behoort tot de ‘gap-toothed women’, vrouwen met diastema. Iemand met dezelfde fascinatie als ik, een man genaamd Les Blank, maakte er een documentaire over.

Alvorens ik verder ga over haar fysiek, wil ik hebben opgemerkt dat Van de Sanden loepzuiver passt, veel techniek in huis heeft, razendsnel en wendbaar is en keihard werkt voor het team. Bovendien blijkt ook zij een spleetje tussen haar voortanden te hebben, een van de zeven schoonheden. Love it! Volgens Smits maakt mij dat een seksist pur sang.

Voetbalsters krijgen te maken met seksisme en vooroordelen. Als je als vrouw voetbalt, ben je een manwijf; je moet dan wel lesbisch zijn. Je zou denken dat uit de kast komen in de (inter)nationale voetbalwereld dan geen grote stap is. Toch is dat niet zo. Zeker in deze tak van sport zijn rolmodellen nodig, personen die open zijn over hun homoseksuele voorkeur. Deze Europese profvoetbalsters deden dat reeds: Ramona Bachmann (Zwitserse nationale elftal), Lisa Dahlkvist, Nila Fischer, Caroline Seger, Hedvig Lindahl en hun coach Pia Sundhage (Zweedse elftal), Lianne Sanderson en Casey Stoney (Engelse elftal). Ze kwamen allen in actie tijdens WEURO 2017.

De Britse organisatie ‘Just A Ball Game’ -die strijdt tegen discriminatie van LGBT’ers in voetbal- stelde een poster op met foto’s van alle profvoetbalsters ter wereld die openlijk lesbisch zijn, onder het motto Out, Proud & Kicking. Een goede actie, al is er geen Oranje Leeuwin te bekennen. Vanavond gaan ‘onze’ dames de halve finale spelen tegen het Engelse team. Ik hoop op een spannende pot!