Koekeloeren

De tuinmeubels op het terras staan weer in de zomerstand. De teakhouten eettafel met stoelen staat weer onder de schaduwrijke overkapping zodat we lekker buiten kunnen lunchen; samen of met vrienden. De twee loungestoeltjes staan weer onder het permanente zonnescherm; just for the two of us. Op de achterpatio hingen we het schaduwzeil op om de temperatuur in de eetkamer comfortabel te houden. We namen tevens de eerste duik van het jaar in de Middellandse Zee. Joehoe!

Het is mei dus elke vogel legt nog een ei. In onze tuin is het een komen en gaan van vogels, jong en oud. We denken dat er wordt gebroed in de Stoute Jongens-boom en in de bougainvillestruik langs de poort. In de boom zit een nestje jonge merels en in de haag vermoed ik een nest zwartkopjes. Mijn liefje zit geregeld met haar verrekijker op een barkruk te koekeloeren. Ik los haar af en toe af. 

Een piepkleine zwartkop met rode oogring landde recent op een van de takken van de laurierboom. Het vogeltje leek een vochtig verenkleed te hebben, alsof het niet uit het ei kwam. Het schudde de veren, keek om zich heen maar vloog niet op. Ik pakte mijn telelens uit de kast om een foto te maken maar toen ik op het terras terugkeerde, was het jonkie alweer weg. 

Moeder en vader merel vliegen af en aan met lekkers om de kleintjes vet te mesten. Zij zijn er drukker mee dan een Amazon-koerier! Ik heb geen idee hoeveel jonkies er in het nest zitten. Als de ouders een prooi hebben gevonden, kijken ze eerst op afstand de kat uit de boom. Als de kust veilig is, wordt er vanuit twee kanten binnen gevlogen. (Alsof wij dat niet in de gaten hebben?!) We horen vervolgens het geluid van zacht kwetterende jonge merels. Schattig. Ik ben benieuwd of we ze zien uitvliegen.   

We wandelden hier laatst door de bewegende duinen toen we een koereiger ontwaarde voor ons op de loopplank. De vogel scharrelde links en rechts en naarmate we dichterbij kwamen, leek het te zoeken naar een exit strategie. Zo moeilijk is dat niet als je vleugels hebt! De reiger vloog net op tijd op maar ook ik was op tijd om dat vast te leggen. Geen natuurfoto van het jaar maar wel een gelukkig shot met die vage achtergrond, wat mij betreft.

Ik kende de koereiger al, vooral van onze verblijven op Bali. Daar zag je ze vaak op de rug van grazers of in rijstvelden waar zojuist was geploegd. Er is wel een verschil tussen de koereiger van Azië en die van Europa. De kop en het bovenlijf van de vogel in Azië is dieper gekleurd dan die van de Europese vogel. Het lijkt alsof die in butterscotch is gedompeld. 

We waren onlangs terug op Lomas de Campoamor waar we het 50-jarig jubileum van onze vrienden Jos & Hemmy gingen vieren. Die viering is een prestatie van niveau en daaraan wilden we ons steentje bijdragen. Zij hebben eenzelfde appartement op de golfbaan als wij ooit hadden, alleen in een belendend appartementsblok. 

Toen wij daar in 2002 neerstreken, was de golfbaan nog rustig en het uitzicht ruim. Er was nauwelijks verkeer of geluidsoverlast. De eerste jaren genoten we daar intens van de stilte en het uitzicht. We keken op de golfbaan maar hadden ook zicht op de Sierra de Escalona, een authentiek Spaans natuurgebied even verderop gelegen. Dat is een gebied waarboven ook grote roofvogels vlogen. Dagelijks, bij voorkeur 's morgens vroeg en net voor zonsondergang, zat ik op het terras met mijn camera in de aanslag te genieten van wat zich voor mijn ogen afspeelde. Van steenuiltjes die recht in mijn gezicht koekeloerden, bonte spechten die zich vastkleefden aan een boomstam en hoppen die zich in de bloembakken meldden. 

Die rust en dat woonplezier veranderden drastisch nadat commercieel centrum La Fuente werd opgeleverd. Daarna werd het daar elk jaar minder leuk, wat ons betreft. Orihuela Costa is veel te druk geworden en vanuit het bestuur van die gemeente is onvoldoende aandacht en geld beschikbaar voor de leefbaarheid. We gingen in enkele jaren jaar tijd van tien auto’s per uur naar 60 auto’s per minuut. Toen kregen we ook nog te maken met geschreeuw (via microfoon) van mislukte zangers en zangeressen van horeca-etablissementen in dat winkelcentrum. Dat was de druppel! Dat geschreeuw klonk overigens weer door de nacht toen we na het feestje naar de auto liepen om huiswaarts te keren. (We kregen een lift van een niet-drinker.) De steenuiltjes hoorde ik trouwens ook weer toen wij die avond op het terras zaten. 

Hier slapen we 's nachts met de schuifdeur en het raam open. Wat we horen zijn overvliegende flamingo’s, soms de schreeuw van een bosuil en van jagende valken; net als voorheen in de goeie ouwe tijd van Campoamor. Heerlijk! 

Recent kreeg ik het juni-nummer van de Nederlandse National Geographic onder ogen. Het gaat onder andere over de Marker Wadden als icoon van nieuwe natuur en als paradijs voor vogels en andere dieren. Het is inmiddels zeven jaar na de opening van dit natuurgebied (bestaande uit vijf kunstmatige eilanden), dat onder meer samen met de Oostvaardersplassen werd opgenomen in Nationaal Park Nieuw Land.

Dit is een archipel van circa vijf kilometer lang en drie kilometer breed. De rijke bodem van het voormalige IJsselmeer werd daar weer naar boven gehaald, het arme slib aan de oppervlakte werd afgevoerd. De Marker Wadden werden een walhalla voor visdieven, en heel veel andere pioniers. Zoals baardmannen, roerdompen, kok- en dwergmeeuwen, wintertalingen, bonte strandlopers, bontbekplevieren, nonnetjes, kuif-, topper- en slobeenden, zaagbekken en dwerg- en lachsternen. Deze Wadden tonen goed hoe ecologische functies als voedselproductie, broedgelegenheid en biodiversiteit kunnen terugkeren in een door de mens ingericht landschap. Een mooi verhaal. 

Volgende week gaan mijn liefje en ik een paar dagen naar Andalusië. We rijden er naartoe om onder andere bijzondere bomen te zien. Het gaat om reuzensequoia’s (sequoiadendron gigantteum) die daar staan; deze worden ook wel mammoetbomen genoemd vanwege hun hoogte, omvang en leeftijd. Vorig jaar las ik in een Spaanse krant iets over een Spaanse bioloog en ontdekkingsreiziger die medio 19^de eeuw zaadjes meenam van de westkust van de Verenigde Staten (Sierra Nevada, Californië) om ze in het zuiden van Spanje te planten. In de VS staan in het Sequoia National Park exemplaren van 100 meter hoogte en ruim 2.000 jaar oud. 

In Spanje zijn ze gemiddeld ongeveer 40 meter hoog maar er zijn er zeker ook, in de buurt van Granada, die meer dan 100m hoog zijn. Die werden 170 jaar geleden geplant op het landgoed La Losa en die zou ik dolgraag willen zien. Ik stuurde mails naar de beheerstichting van de finca en een ander gerelateerd adres maar daarvan heb ik geen hoge verwachtingen. Mijn ervaring tot nu toe is dat men niet of te laat reageert. Hoe het ook zij, we gaan daar tenminste één mammoetboom zien in een botanische tuin maar er staan nog andere bezienswaardigheden op ons programma. Het hotel middenin de bossen zal veel goedmaken, en hun menukaart helemaal. (Yumm!) Mijn liefje noemt dit nu al een culinaire reis. Ik laat het je binnenkort weten.

 

Project 3R

We maakten het niet eerder mee: sneeuw op het Spaanse honk! In de laatste week van ons verblijf in Myanmar vertelde de weervrouw mij dat de kans op een sneeuwbui aanwezig was in de week van onze terugkeer. Enkele dagen later meldde ze dat die voorspelling van de baan was. Dat bleek niet zo te zijn. Woensdag stonden we op met grijze lucht en kort daarna vielen de eerste vlokken. Weldra waren ze aanzienlijk en ontstond een wit dek op omringende bomen. Het was een mooi gezicht. Naar verluidt, was het 92 jaar geleden dat sneeuw viel in deze contreien. We maten 1 graad Celsius als buitentemperatuur.

Op een bepaald moment hoorde ik luide kinderstemmen die wel van de golfbaan moesten komen. Alle kinderen van hier hebben nog nooit van hun leven sneeuw gezien dus die opwinding is terecht en begrijpelijk. Een groep van 25 personen stond op de golfbaan selfies te maken met hun smartphones en te filmen met GoPro’s. De baan was inderdaad betoverend mooi al hebben wij vanaf ons terras niet veel zicht meer op het terrein. Dat was heel anders toen we het vakantie-appartement in 2002 betrokken. We hadden destijds zicht op twee holes die zich nu achter een groene haag bevinden. Wij vinden dat niet erg; bomen boeien evenzeer, wat ons betreft.

Het sneeuwde uren achtereen. Op de wegen bleef het pak sneeuw echter niet lang liggen en dat was maar goed ook want we moesten de voorraden aanvullen. Mijn liefje haalde met plezier haar lammy coat tevoorschijn, de warmste jas in de kast (die daar al jarenlang ongebruikt hangt). Wollen muts en handschoenen completeerden de uitrusting. De spieren spanden zich, de botten kraakten. Ook ik vond het berekoud, vooral toen de sneeuw veranderde in kille regen die van geen ophouden wist. Nu we bijna 12 jaar continu in warme oorden leven, voelen we ons geen meisjes van Jan de Witt meer al zijn we nog wel steeds van de gestampte pot!

Ook woensdag en donderdag waren druilerig. Zwangere, donkergrijze wolken joegen langs het firmament, de regen kwam gestadig neer en het donderde met regelmaat. Dramatische luchten, dreigende wolkenpartijen; ik houd er wel van. Zelfs vogels zochten beschutting op ons terras. Het lokale strand kreeg het zwaar te verduren; de bruine zee kolkte, de belendende parkeerplaats veranderde in een binnenzee. Herstel gaat Orihuela Costa geld kosten! Het einde van dit opmerkelijk slechte weer is nog niet in zicht.

Dit weer is bij uitstek geschikt om op het web te surfen naar geschikte nieuwe woonruimte. We gingen voortvarend te werk: de lijst Must have / Nice to have stond in vijf minuten op papier. Ieder van ons is goed in projectmatig werken, samen zijn we nóg beter. Mijn liefje werkt stoïcijns alle lijsten met panden af en als ze iets van onze gading denkt te zien, duwt ze de iPad onder mijn neus. Zelf word ik namelijk kriegel van de klantonvriendelijke websites en de abominabele foto’s.

We zijn voornemens afscheid te nemen van Orihuela Costa. We woonden met veel plezier op een van de fraaiste golfbanen van de regio maar vinden het inmiddels te druk en te vol worden. Orihuela Costa is niet één plaats maar het is de naam van een conglomeraat van urbanisaties -vooral met buitenlandse bewoners- die in de loop van de jaren tussen de stad Orihuela en de oude, Spaanse kustplaatsen als paddenstoelen uit de grond schoten. De meeste leden van het plaatselijke bestuur zitten in Orihuela en hebben de blik vooral op de stad gericht. Mijn liefje las deze week dat het bestuur afgelopen jaar waarschijnlijk voor minstens €350.000 aan kerstactiviteiten organiseerde voor de stad Orihuela. Eind deze maand weet men het precieze bedrag. (Ook zo iets…)

Het handjevol Spaanse bestuursleden voor Orihuela Costa beschikt over te weinig geld en focus waardoor onderhoud te wensen overlaat. Haperende vuilophaal, kapotte infrastructuur en tomeloze bouw zijn de grootste doornen in het oog. Dat stoort ons als permanente bewoners en betrokken burgers meer en meer. Ten tijde van Duitse burgemeesteres Martina Scheurer (De Groenen) gebeurde er hier van alles, de laatste twaalf maanden lijkt de boel onder de huidige Partido Popular-bestuurders tot stilstand te zijn gekomen. Toen zij in 2015 aantraden, blogte ik over hun verkiezingsprogramma. Gezien de geschiedenis van hun partij gaf ik hen destijds het voordeel van de twijfel. Ze stellen niet teleur, geen enkele belofte komt men tot nu toe na. Ik ben bepaald niet de enige die dat vind. Lokale Engelse en Duitse kranten hebben wekelijks ingezonden klaagbrieven en hoofdredactionele stukken over tekortschietende politici. In zo’n zelfde krantje las ik dat Cabo Roig inmiddels de eigen wekelijkse buurtschoonmaak organiseert, bij gebrek aan actie en steun vanuit de gemeente.

Mijn liefje en ik legden inmiddels contact met vijf makelaarskantoren die goed zijn vertegenwoordigd in de gemeenten die wij op het oog hebben. We willen in de regio blijven; we bouwden hier in de loop van de tijd immers een sociaal netwerk op dat we niet willen verliezen. We kijken met belangstelling naar omliggende kustplaatsen met meer Spaans karakter en meer budget. De voorkeur gaat uit naar plekken waar we kunnen fietsen (met fietspaden!), met het strand of loopafstand. We hoeven geen bars en restaurants in de directe omgeving; voor ons is dat juist een minpunt. De essentie van de wensenlijst is samen te vatten met 3R: rust, ruimte & ramen. Wellicht een eigen tuintje in de toekomst, om zwoele zomeravonden in door te brengen? Inmiddels liggen de eerste bezichtigingen achter ons. 

Wonen aan een golfbaan

Afgelopen week was er veel te doen op ‘onze’ golfbaan. Er werd geverticuteerd, de greens werden bestrooid, er werd met verschillende machines heen en weer gereden, er werd gemaaid. Soms is leven aan een golfbaan oorverdovend. Toen wij afgelopen vrijdag een rondje liepen met vriend Ger, zagen we dat het allemaal niet voor niets was geweest: de baan lag er werkelijk prachtig bij. Snelle greens, fairways die als een zacht tapijtje aan de voeten aanvoelen, zelfs de rough was niet rough meer. Een genot om naar te kijken. Hier en daar zag ik een uil over de velden uitkijken. Dat alles kwam mijn spel zeker ten goede. De voorafgaande twee keren kon ik -op een golfbaan bij de buren- niet van mijn liefje winnen. Die neerwaartse spiraal is nu omgebogen; ik behaalde meer punten, zij had het nakijken al blijft ze mij op de hielen zitten. (Deze zin leidde overigens tot veel meer discussie die ik hier maar onvermeld laat...)

Zaterdag jongstleden ontstond er wederom reuring rondom de baan. Ik zat met mijn Reader op het terras en keek over de rand. Een groep jongelui stapte uit auto’s. Een van hen had een grote witte jurk aan. Ergo: een bruid. Mijn camera ligt altijd onder handbereik vanwege mogelijke gevederde vriendjes op en rond de baan.

Dit bleken Russen te zijn met een jonggehuwd stel in hun midden. Het was een Cyrillisch gekakel van jewelste. Er was een fotograaf bij die alvast vooruit liep richting golfbaan. Onze golfbaan was kennelijk verkozen als achtergrond voor de trouwfoto’s. Goede smaak, bedacht ik mij. Totdat ik de bruidegom, in zwart pak en trendy blauwe zonnebril, om zich heen zag kijken en vervolgens zijn gulp in de woonrichting zag openritsen. In het zicht van mij, mijn liefje en buurman Jack leegde hij zijn blaas?! Alle toekijkers riepen gelijktijdig tegen hem. Hij schrok, keek verschrikt omhoog en ritste dicht. (Er zat helaas niets tussen...) Dat was geen goed begin van de fotoreportage. Vervolgens zag ik tassen en koelboxen vol drank uit auto’s komen; dat leken mij niet uitsluitend colaflessen. De fotoreportage zou worden gevolgd door een receptie. Op ‘onze’ fraaie golbaan?! Mijn liefje pakte de telefoon om de beveiligingsdienst te bellen. “Laat mij maar.” De regelmatige lezer kent mijn relatie tot luidruchtige Russen.

Ik kondigde muzelluf aan met mijn officiële functie: Viepie van de Vereniging van Huiseigenaren. Het komt inmiddels gemakkelijk mijn mond uit. Oefening baart kunst. Ik vroeg de man aan de andere kant van de lijn of hij de groep Russische jongelui had opgemerkt. “Ja, ze komen trouwfoto’s maken op de golfbaan.” Voor hem was de kous daarmee af, zo klonk het. Ik meldde hem vervolgens dat ik de bruidegom piesend onder mijn terras had aangetroffen en dat er tassen vol drank naar de golfbaan werden gesleept. Of hij die ook had gezien? Ik liet bewust een stilte vallen. Ik vroeg hem eropaf te gaan want als bewoners willen we geen overlast en de mooie baan mag niet worden vernield. Ik had al die pumps voor ogen... Tenslotte vroeg ik hem of hij mij na hun rondgang wilde terugbellen voor een verslag.

Niet veel later ging de telefoon. Het was de beveiligingsman weer. Zij konden niets doen, de groep was inderdaad op de golfbaan aangetroffen. Die staat echter onder beheer van de eigen beveiligingsdienst van ‘Real Campo de Golf Campoamor’. Die hadden ze al gebeld en op de hoogte gesteld. Gezamenlijk zouden ze op de Russen afgaan. Zodra ze van de golfbaan stappen, zijn ze namelijk weer in het territorium van onze beveiligingsdienst. Dat klonk mij goed in de oren. Ondertussen ging het luide gepraat, gegil en gegiechel van achter de bosjes door. De eerste kurken had ik al horen ploppen.

Op enig moment werd het stil. Daarna liep het feestgezelschap terug naar de eigen auto’s. Met alle koelboxen. Het spontane feestje op de golfbaan was beeïndigd. We misten alleen de bruid, de bruidegom en de fotograaf. Die bleven achter om foto’s te maken. Niet veel later kwamen ook zij van de golfbaan gedropen. Luid toeterend verliet de groep de woonwijk. Op zoek naar een nieuwe locatie voor hun after party. Hun getoeter hoorde ik nog minutenlang over de berg klinken. Ik knikte mijn bevallige A (VP-Assistente) tevreden toe.