San Valentín

Vandaag wordt over de gehele wereld Valentijnsdag gevierd al lazen we in de Nederlandse krant dat de dag (en bijbehorend evenement) in het vaderland niet wil aanslaan. In Guayaquil wordt de Dia de los Enamorados grootschalig gevierd. In de voorgaande dagen kon je overal op straat rode en roze hartvormige ballonnen kopen en vandaag zagen we op bankjes langs de gehele Malecón verliefde stelletjes met ballonnen zitten.

Het was hier tevens het begin van carnaval dat in het gehele land enkele dagen zal worden gevierd. Over een flink stuk van de wandelboulevard langs de Rio Grande vond vanaf 11 uur 's ochtends een defilé plaats. Er werden tribunes opgebouwd, muziekinstallaties geplaatst en jonge meisjes feestelijk uitgedost. De puberjongen op de foto bloosde tot ver achter zijn oren toen ik hem complimenteerde… “¡qué liiiindoooo!”.

Wij liepen richting de heuvel van Santa Ana, naar het Museo Antropológico y de Arte Contemporáneo en beklommen de steile straatjes van de kleurrijke woonwijk Las Peñas. Die wijk deed mij terugdenken aan wijken als La Boca in Buenos Aires en Valparaíso in Chili. Die bezoeken lijken alweer zo lang geleden.

De antropologische vleugel van het museum -waar niet mocht worden gefotografeerd- bevat een ongelofelijk mooie, uitzonderlijk gave en uitgebreide collectie pre-Columbiaanse kunst uit heel Ecuador. Nog nooit zag ik zóveel fraais dus ik nam mijn tijd. Mijn liefje liep ver voor mij uit maar mijn regelmatige gehoest en geproest meldde haar precies waar ik mij bevond, volgens haar. 

Ook het gedeelte hedendaagse kunst boeide mij zeer. Daar was onder andere een overzichtstentoonstelling te zien van de kunstenaar Luis Miranda, geboren in Guayaquil maar deels opgeleid in Europa met een UNESCO-beurs. Miranda’s werk toont door de jaren heen een grote verscheidenheid aan stijlen. Een deel van zijn recente werk in olieverf heeft het dagelijkse leven van vissers tot onderwerp en is prachtig. Ik raakte vooral gefascineerd door de wijze waarop hij voeten schildert. Ik ben blij deze Ecuadoraanse kunstenaar te hebben ontdekt. We nuttigden een heerlijke Valentijnslunch in restaurante Rio Grande, aan het water, geflankeerd door interessante moderne architectuur. Quayaquil is een bezoek meer dan waard!

Morgenochtend gaan we vroeg op om ons te melden bij de Tren Crucero die ons vier dagen lang door het Andesgebergte zal voeren. Op de eerste dag brengt een stoomlocomotief ons nog niet naar grote hoogte en kunnen we nog in korte broek en korte mouwen reizen. Vanaf dag 2 rijden we met de locomotief Devil’s Nose naar de Avenida de Volcanos. Op dag 3 zullen we het hoogste punt van de route bereiken (vulkaan Urbina, 3.609 meter) en ontmoeten we de laatste ijsverkoper langs de route. Op de vierde reisdag rijden we door Nationaal Park Cotopaxi, genoemd naar de nog actieve vulkaan met die naam. We zitten niet voortdurend in de trein, we maken dagelijks excursies in de omgeving. 's Nachts slapen we in historische haciendas en 's morgens vroeg keren we terug aan boord van de trein. De regelmatige lezer weet dat mijn liefje treintjesgek is dus zij telt de uren naar vertrek af. Woensdagavond stappen we op station Quito uit. 

Als je in de komende dagen geen nieuwe blog van mijn hand ziet of geen reactie krijgt op mails of andersoortige berichten, is dat omdat er op de route geen wifi is.

Vliegen rond de evenaar

Gisteren vlogen we van Santiago de Chile naar Guayaquil in Ecuador. We kozen voor die dag omdat we niet wilden vliegen op vrijdag de 13de. We kennen de reputatie van vliegmaatschappij LAN nog niet en je moet de goden niet verzoeken, aldus ons beider devies. Het werd een prima ervaring: we zaten op een brede rij van drie maar de middelste stoel bleef opzettelijk vrij. We kregen tijdschriften en een aardige maaltijd met Argentijnse rode wijn van wijnestate Rutini, een van de mooiste Malbecs. Het Ecuadoraanse kabinepersoneel vertelde ons dat we twee uur tijdverschil hadden, onze klok ging achteruit (met Nederland hebben we nu zes uur tijd tijdverschil).

De vlucht naar Quito nam vijfenhalf uur in beslag, daarna moesten we een uurtje in het vliegtuig wachten waarna we in 35 minuten terugvlogen naar bovengenoemde eindbestemming. Van goede foto’s nemen kwam niets; we zaten namelijk aan een vies raampje. De mannen aan de andere kant van het gangpad, LAN-piloten op weg naar hun beginbestemming, boden aan voor ons foto’s van de Andes te nemen door hun schonere raam. Welnu, ik hoop dat ze beter vliegen dan dat ze fotograferen!

We passeerden de evenaar reeds tweemaal vliegend en dat is niet voor het laatst. Het was een betrekkelijk rustige vlucht met af en toe wat turbulentie waarvoor tijdig werd gewaarschuwd. Tijdens de tussenstop op luchthaven Quito verlieten de meeste passagiers het vliegtuig. De deur van de cockpit ging open en ik zei tegen mijn liefje dat dit dé kans was een blik te werpen op het instrumentarium van een Airbus 319. Waar kan dit nog? Ik pakte mijn camera, liep de cockpit binnen, gaf de kapitein een hand en zei hem dat ik het erg leuk zou vinden een foto te maken. Hij nodigde mij uit plaats te nemen in de stoel van de co-piloot en begon zijn meters en handels toe te lichten. Die kleine ruimte... Ik zou geen piloot willen zijn! Vanwege de open deur kelderde de temperatuur in het vliegtuig rap. Zelfs mijn trui was niet afdoende om de kou tegen te houden. Quito ligt op bijna 3.000 meter dus het is er koud. Ik vermoed dat ik op dat moment een koudje opliep. Afgelopen nacht deed mij keel zeer en kreeg ik een snotkop.

We landden om 22:45 uur en onze koffers stonden reeds klaar naast de bagagecaroussel. We waren tamelijk moe: in onze beleving was het al 24:45 uur. Gelukkig landden wij vóór een groot vliegtuig vol Amerikanen. De jongedame van de immigratiedienst was erg aardig. Ze vroeg honderduit over onze herkomst, over mijn achternaam: welk deel van mijn vaders- en welk deel van mijn moederskant kwam (typisch Spaanse origine) en toen kwamen de stempels.

Met ons paspoort overhandigde zij ons een boekwerk met veiligheidstips. Het is namelijk zo dat je geen boek over Ecuador kunt openslaan of er wordt gewaarschuwd voor criminaliteit. Je mag niet zomaar in een taxi stappen -je moet eerst allerlei checks uitvoeren-, je mag je persoonlijke spullen geen moment uit het oog verliezen, je moet oppassen voor zakkenrollers, geen snoepjes aannemen van onbekenden, alleen verlichte ATMs gebruiken, bepaalde pleinen ’s avonds vermijden en een sliert andere aanwijzingen.

We werden van het vliegveld afgehaald door een hotelmedewerker met een naambord en hun chauffeur dus dat was gemakkelijk. Eenmaal ingecheckt, was het tijd om de taxichauffeur te betalen. Mijn liefje greep in haar schoudertas en verschoot van kleur. De portemonnee was zoek. Op luchthaven Santiago had zij een nieuwe Kipling-schoudertas gekocht met veel vakken. Samen hadden we de spullen omgepakt en de nieuwe tas ingericht. De oude ging ter plekke in de bak voor hergebruik. Daarna had ze de laatste Chileense pesos goed besteed.

En nu was de beurs met twee van de drie creditcards en alle Amerikaanse dollars (hét betaalmiddel in Ecuador) niet in het geldvak te vinden. Ze keek mij radeloos aan en sloeg haar handen voor haar gezicht. Eerst kwam de compassie, toen de lichte paniek. Ook de baliemedewerkster had met haar te doen en vroeg waar de portemonnee het laatst was gebruikt. Het betrof een winkel op het vliegveld. Zij stelde voor die winkel te bellen totdat ik haar vertelde dat het in Chili was... We vielen alle drie even stil. Ik onderzocht ondertussen rugtas twee, voor alle zekerheid. Niets te vinden. Mijn liefje haalde al haar spullen uit haar nieuwe schoudertas en tot ieders opluchting kwam de portemonnee alsnog uit een vak. De opluchting was immens. Het scheelt immers veel telefoontjes naar Nederlandse banken en andere kopzorgen. Vanwege alle commotie duurde het lang voordat we de slaap konden vatten.

Om zes uur vanochtend werden we gewekt door het carillon van de kathedraal die recht tegenover ons hotel ligt. We doezelden nog een tijdje. Het ontbijtbuffet is uitstekend, we zijn in de tropen dus papaya’s en mango’s staan op het menu. Voor het hotel ligt tevens een park waar grote leguanen huizen. Een tropische vogel pikte aan een rijpe mango aan de boom. 

Het zijn voorschotjes op het aanstaande bezoek aan de Galapagoseilanden. Guayaquil is een drukke stad met 2.2 miljoen inwoners. We zijn hier in de eerste plaats omdat het beginpunt is van een bijzondere treinreis die zondag start maar de havenplaats op zich heeft eigen bezienswaardigheden, zoals de wandelboulevard Málecon, de heuvel Santa Ana, de kleurrijke wijk Las Peñas en enkele fraaie gebouwen. Op straat zagen we vandaag weinig witte personen; je ziet hier veel mensen met inheemse trekken en meer armoede dan in de voorgaande weken. Ambulante verkopers prijzen van alles aan, tot en met flesjes water voor 0,25 dollarcent. Daar kan een mens toch niet van leven?! Vandaag ben ik hangerig en zweterig maar aspirine helpt. Op dit moment valt er een bui. De hotelkamer heeft een comfortabel zitje waar het goed toeven is.