Kaartlezer

In mijn vorige blog schreef ik dat we met de toeristische bus door de stad Mendoza zouden gaan rijden en een Peruaans restaurant zouden bezoeken. Dat werden aparte ervaringen. Het ontbijt in het huidige hotel is uitstekend: veel vers fruit, bruin brood, lekkere thee en een krantje erbij. Het leven kan soms eenvoudig zijn. De krant staat elke dag vol met de perikelen rondom de vermeende zelfmoord van aanklager Nisman. Volgens lokale berichtgeving beweert president Cristina de Kirchner nu op Twitter (!) ervan overtuigd te zijn dat het geen zelfmoord betreft, de officiële uitspraak van de politie weersprekend. De zaak wordt steeds vreemder...

Na het ontbijt liepen we op ons gemak naar het beginpunt van de hop on/hop off-bus die volgens het schema om 8 minuten over elk hele uur zou vertrekken. De bus stond met open deuren voor het verkooppunt, een buschauffeur liep rond. Het werd later en later en er gebeurde niets. Mijn liefje ging dus maar eens vragen of we konden instappen. Ook in deze bus willen we graag bovenin zitten. Zijn antwoord: ‘nee, er komt een andere bus aan.’ Inmiddels was het vertrektijd maar niet voor ons. De buschauffeur stapte de bus in en begon te rommelen, terwijl steeds meer klanten zich om de bus vergaarden.

Ik ben niet geschikt voor dit soort situaties: het was reeds kwart over het uur, mensen begonnen te dringen, er werd niets gecommuniceerd, de chauffeur deed alsof wij niet bestaan. Toen kwam inderdaad een tweede bus aangereden. Ook daar gingen de achterdeuren open maar de gids zei ons te wachten met instappen?! De rij verplaatste zich naar de tweede bus, de gids kwam teruggelopen met het verhaal dat het meertalige hoofdtelefoonsysteem niet werkte, er was alleen maar Spaanse toelichting. Leek mij geen probleem aangezien wij de enige niet-Spaanssprekende Spaanssprekende toeristen waren. Er werd weer gewacht. Tja.

Ik kan kort zijn over de route: niets aan. De minst interessante busrit tot nu toe; zonde van het geld (€11 per persoon). De route zou 2 uur in beslag nemen maar dat haalden we niet. Op een deel van het traject kruiste de bus de grote winkelstraten meermalen. Wij hadden op geen enkele plek zin om uit te stappen, zeker niet bij een zielig gebouw en lapje grond dat dienst doet als acuario in het parque O`Higgins of bij de sneue dierentuin die meer op een hertenkamp lijkt en aan achterstallig onderhoud lijdt. Toen ik bij het eindpunt uitstapte, vermeed ik oogcontact met de gids; ik had geen zin in een gesprek met haar over dit product. Onze kaartjes gaven we aan passanten in de straat. Wellicht dat zij nog 22 uur van de rondrit kunnen genieten.

En dat restaurant werd ook een verhaal op zich. Ik vulde een kaartje met restaurants die we in deze dagen in Mendoza wensten te bezoeken. Tegenwoordig stappen we bij voorkeur niet spontaan een Argentijns restaurant binnen, gezien de teleurstellende culinaire ervaringen tot dusver. Voor die avond stond Peruaans eten op de kaart. De eigenaren van ‘The Factory’ in Palermo vertelden ons dat ze in Peru zo heerlijk hadden gegeten en dat knoopte ik in mijn oren. Ik gaf het adres aan mijn liefje, aka De Akela, De Middelgrote Roerganger en De Kaartlezer door, zij stippelde de looproute uit. We liepen weg van het microcentro, de buurt veranderde van sfeer en werd stiller. Ik bleef goed om mij heen kijken al voelde ik mij geen moment ongemakkelijk. Ondertussen liepen we ruim een half uur en de street art werd beter en beter.

Op enig moment stonden voor dé deur aan de Calle Ituzaingo. Het was inmiddels kwart voor 9. Gesloten deuren. Niets wees op een restaurant. Er hing een grote stalen ring aan een touwtje waaraan ik maar eens trok. Achter die deur had ik namelijk het geluid van borden gehoord. Er werd niet opengedaan. Mijn liefje trok vervolgens aan de bel, iets vaker nu. De bel rinkelde wild. Niet veel later ging de grote houten poort open en stapte een woest ogende man naar buiten. Hij stelde zich voor als Gonzalo en vroeg of wij een reservering hadden. ‘Nee maar we hebben wel 45 minuten hierheen gelopen’. We hadden mazzel: ze kregen net een afzegging dus we mochten blijven. We stapten een kunstzinnige huiskamer binnen en op de bovenverdieping drentelden twee jonge boxers heen en weer (de hondensoort, welteverstaan). Niets Peruaans restaurant! We waren wederom in een closed door restaurant beland, zoals we die leerden kennen in Buenos Aires. Mijn fout, ik had de restaurants op de kaart verwisseld. Dit restaurant heet Ituzaingo Gusto, het is inderdaad Gonzalo’s huis maar Pablo is de chef.

Gonzalo heeft een Libanese (joodse) vader en een Oostenrijkse moeder, zijn vriendin is advocate en hij verzamelt Argentijnse figuratieve kunst en mooie wijnen. Hij was de eerste persoon in Mendoza die de deuren van zijn huis opende voor gasten, drieenhalf jaar geleden. Dat is wat we in het eerste half uur, op de bank met Peruaans kleed, kwamen te weten. 

Niet veel later stapten meer gasten binnen: een jong stel uit Canada (zij uit Iran, hij Canadees), een herenechtpaar uit Berlijn (Duitse Udo & Engelse David). We zaten op de patio, onder de sterren, stemmige Argentijnse en Braziliaanse muziek omlijstte de avond. We kregen een viergangenmenu met een bijpassend wijnarrangement: ceviche van witte vis met een bijzondere aperitief, zelfgemaakte empanadas, een groene salade met walnoot, geitenkaas en meloen, mijn hoofdgerecht was een heel goed bereide biefstuk op een aardappelkoekje, mijn liefje koos witte zalm uit Patagonië (minder goed bereid) en het nagerecht was een semifreddo met rood fruit. De ingrediënten kwamen uit alle windrichtingen van Argentinië, de witte, rode en roséwijn uit Mendoza. Het werd vooral een zeer geanimeerde avond. We wisselden mailadressen uit en om half twee ’s nachts stapten we in drie afzonderlijke taxis.

Morgen gaan we in een Opel Corsa mèt navigatiesysteem en airco richting San Juan.  Ik laat het kaartlezen niet aan mijn liefje over; als we woorden krijgen, ontstaan die vaak in de auto… Deze stad, waar het momenteel richting 40 graden Celsius loopt, is een tussenstop, op weg naar ‘dode stenen’ in twee bijzondere natuurparken verder naar het Noorden. We maken dergelijke uitstapjes regelmatig in ons leven: in 2005 reden we 800 kilometer (heen en terug) voor een blik op Wave Rock in West-Australië, we reden diezelfde afstand om een grote baobabboom te zien die als gevangenis voor Aboriginals fungeerde in het hoge Noorden van Australië. Vorig jaar reisden we naar Noord-Sulawesi voor het kleinste aapje ter wereld in een boom. Daar stonden we vervolgens uren te wachten. Dat soort dingen hoort bij ons. Wordt vervolgd!

Kaiken, kaiken… wel kopen!

We zijn inmiddels in Mendoza waar we enkele dagen zullen blijven. De lange busrit vanuit Córdoba (bijna 12 uur) verliep goed, we zaten wederom boven, op de eerste rij en alhoewel er weinig opzienbarends was te zien, vloog de tijd om. Af en toe kwam een ambulante verkoper de bus in om passagiers van belegde broodjes, worsten en drankjes te voorzien. Dichter naar Mendoza toe, doken uitgestrekte wijnvelden op. Mendoza is de belangrijkste wijnprovincie van Argentinië; tweederde van ’s lands wijnen komt hier vandaan.

Het allereerste dat ons opviel toen wij ‘s avonds uit de bus stapten, was de onverwacht frisse lucht. Wij verwachtten een hoge temperatuur en klamheid maar we troffen circa 25 graden Celsius en een verfrissend windje aan. Ook dit hotel is prima: de akela boekte een suite aan een park. Vanuit ons raam zien we een stukje van het Andesgebergte. Het huidige bed is het breedst tot nu toe. (We sliepen voor het eerst in tijden met de ramen open!)

Na te hebben gedoucht, gingen we naar de hoofdstraat waar vele restaurants zijn gevestigd. We waren moe van de hele dag zitten dus we maakten het ons gemakkelijk. Ons oog viel op het eerste restaurant aan de straat met een mooie bodega, in een historische estancia. We bestelden een fraaie Malbec uit de regio, eentje die we reeds proefden en waardeerden toen we in Buenos Aires verbleven. Malbec is een rode druif met een dunne schil die betrekkelijk veel zonnewarmte nodig heeft om te rijpen. En je krijgt er een donkerblauwe tong van.

Tijdens de ruim zeven weken door Argentinië en Uruguay hebben wij slechts éénmaal een wat mindere wijn gedronken en dat vind ik ongekend. Wij houden van relatief jonge rode wijn en droge fruitige rosé en die zijn hier in uitstekende kwaliteit en tegen zeer betaalbare prijzen verkrijgbaar. Mijn liefje at een voortreffelijke biefstuk maar mijn paella de marisco was om te grienen. Eigen schuld, dikke bult; moet ik maar geen zeevruchtenschotel kiezen, zo ver verwijderd van zee. Als we aan de Chileense kust zijn, hoop ik mijn hart op te halen.

Gisteravond vond hier een demonstratie plaats waarvan vanochtend verslag werd gedaan op de voorpagina van de lokale krant ‘Uno’. Duizenden Mendozianen gingen de straat op om hun geschoktheid uit te spreken over de vermeende zelfmoord van Alberto Nisman (51). De advocaat werd dood aangetroffen in zijn appartement in Buenos Aires, met een kogel in zijn hoofd en het wapen op de grond. De krant vermeldde flatgebouw en adres in Puerto Madero. 

Ik las verder. Al tien jaar is Nisman als aanklager bezig met waarheidsvinding rondom de bomaanslag op het AMIA-gebouw (Argentine Israelite Mutual Association; een joodse instelling in Buenos Aires). Het is de dodelijkste aanslag in de Argentijnse geschiedenis: 85 mensen kwamen daarbij om, 300 raakten -zwaar- gewond.

In 2006 klaagde Nisman Iran formeel aan als opdrachtgever van de bomaanslag; de bom zou zijn geplaatst door Hezbollah-aanhangers. Enkele dagen geleden diende Nisman een officiële klacht in (300 pagina's) tegen president Cristina de Kirchner en Minister van Buitenlandse Zaken Héctor Timerman: zij zouden de waarheid over de aanslag verdoezelen in ruil voor economische steun van Iran aan Argentinië. Daarvoor kwam hij vervroegd van een vakantie in Europa terug. Nisman zou daarvoor bewijs hebben. En nu is diezelfde man dood… Burgers eisen gerechtigheid in de joodse zaak en duidelijkheid over de plotselinge dood van de aanklager. Veel televisiezenders brengen thans verslag uit van de kwestie.  Ik ben benieuwd hoe dit verhaal afloopt.

Mendoza is een mooie, levendige stad: brede trottoirs en avenidas, groene parken, het is er schoon. Er wonen ruim 920.00 inwoners, de stad ligt op 700 meter hoogte. We hebben hier nog geen zwerver of bedelaar gezien. Ook zijn graffiti, plakkaten en pamfletten op muren minder politiek van aard. Je kunt aan passanten zien dat er geld wordt verdiend. Er rijden dure auto’s rond. Er zijn bovendien aanzienlijk meer overzeese toeristen. In de uren dat we hier zijn, zagen we er al meer dan in de voorgaande weken tesamen. De taxichauffeurs zijn hier zoals overal: soms tref je een chagrijn, meestal is de persoon in kwestie ‘muy amable’ en behulpzaam.

Op deze eerste dag regelden we allerlei zaken: we reserveerden een huurauto voor een later bezoek aan twee natuurparken in het noorden: Ischigualasto in de provincie San Juan en Talampaya in de provincie La Rioja. Mijn liefje vond een kapper naar haar zin en heeft weer een uitgedund koppie, we lokaliseerden een wasserij voor later in de week en we kochten twee buskaartjes naar Chili voor het einde van deze maand. Morgen gaan we met de hop-on-hop-off-bus de stad verder verkennen. Vanavond staat een bezoek aan een Peruviaans restaurant op het programma.