Nelly zou vandaag 50 jaar zijn geworden. Zij overleed op 2 januari 2009 op 48-jarige leeftijd aan de gevolgen van ongeneeslijke longkanker. Zij was mijn beste vriendin. We ontmoetten elkaar in Delft waar wij in hetzelfde studentenhuis woonden. Al ben ik mij constant bewust van de onomkeerbaarheid van haar dood, het besef van haar overlijden kan mij bij tijd en wijle nog steeds flink bij de keel grijpen. Alsof ik het bericht voor het eerst hoor. Ik mis haar en de vriendschap die tussen ons bestond. Vaak denk ik aan het gedicht dat Nelly voor mij schreef, waarvan de slotzin luidt: 'In liefde en verlangen naar een toekomst samen, die zich niet meer op ons pad bevindt.' Ze is er niet meer maar ik zal haar altijd bij mij dragen. Ik voel een diepe behoefte stil te staan bij haar geboortedag en haar bestaan. Opdat zij niet wordt vergeten.
Nelly zou haar vijftigste verjaardag waarschijnlijk groots hebben gevierd. Ze hield van het leven en kon genieten als geen ander. Zij was een ware kampioen in het organiseren van feestelijkheden voor anderen. Haar eigen verjaardag beleefde ze met kinderlijk enthousiasme; ze had het een en ander uit haar jeugd in te halen. Ik heb vele warme herinneringen aan haar dag. Dagen -wat zeg ik: weken!- ervoor klopte haar hartje vol verwachting en zat er gezonde spanning in de lucht. Ze giste en raadde naar verjaardagskado's en regelmatig had ze het bij het goede einde. Soms tot ontzetting van Diederik, Nelly's man, die elk jaar zijn uiterste best deed haar te verrassen. Dat deden haar trouwe vrienden en familie overigens allemaal: bij Nelly kwam je niet aan met iets dat je niet ook zelf mooi of leuk vond.
's Ochtends luister ik doorgaans naar muziek. De iPodspeler staat op shuffle zodat een mix van klassieke en andere muziek aan de ontbijttafel klinkt. Ik laat mij graag verrassen. Op een van die ochtenden was het repertoire wel heel opmerkelijk: het begon met Roberta Flack, de zangeres wier stem en ballads ik al zo lang waardeer. Sinds Nelly een van haar liedjes verkoos tot muziek op haar afscheid hoor en voel ik er ook verdriet bij. Het bewuste lied snijdt door mijn ziel en tranen zijn dan nooit ver weg. Dat nummer werd gevolgd door muziek van John Williams voor de film 'E.T.' die Nelly en ik in 1982 samen zagen. We bleken die avond in de bioscoop slechts over één zakdoek te beschikken; die werd dan ook kletsnat van twee snotteraars. Vervolgens klonk 'Somewhere over the rainbow' van Israel Kamakawiwo'ole. Het is een ontroerend lied van een veel te vroeg overleden Hawaïaanse hunk met ukelele, dat Nelly eigenhandig op mijn iPod zette.
De herinneringen duikelden over elkaar heen en zetten mijn praatknop aan. Mijn liefje luisterde geduldig en knikte instemmend bij alles wat ik zei. Zij en ik waren immers 'Nelly's meisjes'... Nelly is onlosmakelijk verbonden met mijn weg naar volwassenheid. We gingen qua leeftijd gelijk op al werd zij door omstandigheden sneller volwassen dan ik. Beiden zochten we onze eigen plek in het leven. Wat waren we toen nog onbezorgd! De wereld lag aan onze voeten, we experimenteerden er lustig op los, deelden onze ervaringen en huilden bij elkaar uit als het even tegenzat. Zo ontstond een diepe vriendschap die vele facetten en enkele fasen kende. Naarmate haar ziekteproces voortschreed, wilde ik meer voor haar zorgen. Als een moeder voor haar kind. Bij haar was ik toegewijd, mild en zorgzaam; dat kwam voort uit mijn onvoorwaardelijke liefde voor haar.
Daar ik een aantal maanden achtereen in Bali vertoef, heb ik ook hier mijn Nelly-gedenkplek. “Ze zou al minstens twee keer bij ons zijn komen logeren”, zei mijn liefje onlangs. Dat denk ik ook. Ze zou hebben genoten. Elke week stelt Elsa een fraai boeket uit eigen tuin samen dat bij haar foto op het altaar wordt geplaatst. Wekelijks maak ik eigenhandig de 'Jalan Nelly' schoon. Haar pad is omzoomd door bloeiende gele, rode, witte en roze hibiscussen, gele en rode ixora's, heliconia's en baby blue. Voor onkruid dat tussen de kiezels groeit, is hier geen plaats. Dat kan ik niet velen. Onkruid vergaat wèl. In deze tuin gelden andere wetten. En Nelly is pas dood als ik haar heb vergeten...
Angels, in the early morning
May be seen the dews among,
Stooping -- plucking -- smiling -- flying --
Do the buds to them belong?
Angels, when the sun is hottest
May be seen the sands among,
Stooping -- plucking -- sighing -- flying --
Parched the flowers they bear along.
Emily Dickinson
