Translate

Posts tonen met het label Tree-Nation bomenplantproject. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Tree-Nation bomenplantproject. Alle posts tonen

zaterdag 2 januari 2010

Nelly

Nadat mijn liefje en ik in november 2008 in Bali aankwamen voor een gepland verblijf van 6 maanden, ontving ik een verrassende mail van mijn vriendin Nelly: zij schonk ons via Tree-Nation een prachtige baobabboom (adansonia digitata) die zij onze eeuwige vriendschapsboom doopte. Het gebaar ontroerde mij. “Typisch Nelly”. Zij was altijd gul en gaf bijzondere, persoonlijke kado's. De boom is in het hartbos van Dosso (Niger, Afrika) geplant. Wij moesten haar beloven nog eens op zoek te gaan naar de boom om op die manier onze eeuwige vriendschap te herdenken.

Vandaag, 2 januari 2010 is het precies een jaar geleden dat Nelly, mijn beste vriendin, op 48-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van ongeneeslijke longkanker. Ik mis haar nog elke dag.

In het afgelopen jaar ontving ik met regelmaat updates over onze vriendschapsboom. De boom groeit goed en het hartbos neemt gestadig in omvang toe. Telkens als ik inlog op het netwerk, zie ik de naam op het scherm waarmee Nelly mij aansprak... Tree-Nation, de organisatie die dit initiatief startte, heeft als doel 8 miljoen bomen wereldwijd te planten om zo de gevolgen van klimaatverandering en armoede te helpen bestrijden. Het eco-project in Niger is vooral bedoeld als actie tegen woestijnvorming en ontbossing.
Onlangs startte men een nieuwe campagne, getiteld 'True Tree Stories'. Ik ontving een mail met de vraag of ik een bomenverhaal had te vertellen. Het idee erachter was dat je met het insturen van een verhaal een boom kon winnen die dan voor jou zou worden geplant. Dat sprak mij aan. Van bomen kunnen wij, mensen, immers nooit genoeg krijgen: ze verschaffen ons de noodzakelijke zuurstof om te leven. Ik vind bomen niet alleen van grote betekenis, ze zijn ook prachtig van vorm en kleur. Inmiddels staan er vele in onze eigen tropische Balinese tuin.

De campagne inspireerde mij dermate dat ik in december jongstleden een tekst instuurde die ging over de apenbroodboom die Nelly mij en mijn liefje had geschonken. Ook beschreef ik wat onze verbintenis was met de baobab: tijdens onze eerste wereldreis hadden wij 800 kilometer omgereden om in Australië een oude baobab te zien die in vroegere tijden dienst had gedaan als gevangenis voor Aboriginals. Dat verhaal had ook Nelly geroerd. Vervolgens maakte ik een overstap naar de betekenis die bomen voor mij hadden in het licht van de medische behandeling die mijn liefje onlangs onderging. Uit de naalden van de taxusboom worden als sinds de jaren 60 van de vorige eeuw de bestanddelen voor chemotherapie gewonnen. Om die reden werd de taxus dan ook venijnboom genoemd maar zelf noem ik de boom liever 'boom des levens' omdat het middel mijn liefje helpt genezen. En dat alles in mijn beste Engels.

Ongeveer een week later kreeg ik van Tree-Nation een certificaat toegestuurd met daarop de GPS-coördinaten van de boom die ik met mijn verhaal had gewonnen en die inmiddels voor mij was geplant. Nu ben ik dus niet alleen trotse eigenaar van een eeuwige vriendschapsboom maar ook van een gewonnen True Tree Story-boom! Beide bomen zijn baobabs. Maar dat is niet alles. Sindsdien krijg ik wekelijks bericht dat vaste bezoekers van de Tree-Nation site mijn boom -virtueel- bewateren als blijk van waardering. Het wordt gedaan door mensen uit alle (uit)hoeken van de wereld. Nelly's vriendschapsboom bewater ik helemaal zelf; niet meer persé met eigen tranen al vloeien ze nog weleens als ik aan haar denk maar veeleer als blijk van diepe vriendschap. Een vriendschap die inderdaad eeuwig is.


zaterdag 17 januari 2009

Onze eeuwige vriendschapsboom

Vanmorgen kreeg ik de volgende herinneringsboodschap op mijn scherm:

Hello Briggie! Your Tree 'Onze eeuwige vriendschapsboom' has 2 months today.

Op 18 november 2008, de dag dat wij in Bali aankwamen, vond ik namelijk een wel heel bijzonder bericht in mijn inbox. Het was afkomstig van 'Pulchinella' die schreef:

'Mijn grote wens is dat jullie nog een keer afreizen naar Niger om in het hartbos te dwalen op zoek naar onze boom en daar onze namen in krassen.'

Wij kregen een vriendschapsboom kado. Dit mooie, symbolische kado was afkomstig van mijn vriendin Nelly die op 2 januari 2009 op 48-jarige leeftijd overleed. Het was een kado zoals zij er wel vaker een kon geven. Memorabel en zeer toepasselijk. Er zijn er veel om mij te herinneren.

Deze gift was een Adansonia Digitata. In gewone mensentaal is dat een baobab ofwel apenbroodboom. Volgens een Afrikaanse legende heeft de duivel, kort nadat de goden de Baobab hadden gecreëerd, de boom uit de grond gerukt om hem vervolgens ondersteboven met zijn takken in de grond en met de wortels omhoog in de aarde terug te planten. Je begrijpt het als je er een ziet. De baobabs kunnen erg oud worden. Sommige exemplaren bereiken leeftijden van meer dan 1000 jaar.
Dit initiatief is van Tree-Nation. Deze organisatie heeft als goed doel om 8 miljoen bomen te planten in Niger. In de vorm van een reuzenhart. Met de slogan: “1 Planet - 1 Heart - 8 Million Trees”.
Niger ligt ten zuiden van de Sahara; in Afrika. De verwachting is dat het planten van bomen op grote schaal ervoor zal zorgen dat de productiviteit van het land toeneemt en dat de grond hierdoor nieuw leven wordt ingeblazen. Het is dus hulp aan mensen èn aan de natuur!

Nelly wist dat ik de baobab een van de mooiste bomen ter wereld vind. Ik had haar namelijk verteld over de honderden kilometers die wij in 2006 hadden omgereden om de oudste baobab bij de plaats Derby in het Westen van Australië te bezoeken. Het ging om een grote, holle baobab die in de jaren '90 van de 19e eeuw als gevangenis voor Aboriginals zou zijn gebruikt door de blanken (zie foto).

Mijn vriendinnetje was ook zeer begaan met de natuur en met inheemse volkeren. Terwijl ik begin vorig jaar in Australië rondreisde in een campervan belde zij om te vertellen dat wij niet meer over Aboriginals mochten spreken maar over 'Aborigines'. Nelly hield dat allemaal bij. Dat telefoongesprek vond plaats op 12 februari 2008 en die dag staat inmiddels in de geschiedenis van Australië te boek als 'Sorry Day'. Een historisch moment dat wij bewust met elkaar (mee)beleefden.

Ik heb Nelly niet beloofd dat wij direct naar Niger zullen afreizen maar ik heb haar wel gezegd dat onze vriendschapsboom op het reislijstje van mijn liefje en mij staat.

“Testament”

En als ik doodga, huil maar niet
Ik ben niet echt dood
Moet je weten
't Is maar een lichaam
Dat ik achterliet
Dood ben ik pas
Als jij me bent vergeten

En als ik doodga, treur maar niet
Ik ben niet echt weg
Moet je weten
Het is de heimwee
Die ik achterliet
Dood ben ik pas
Als jij die bent vergeten

En als ik doodga, huil maar niet
Ik ben niet echt dood
Moet je weten
't Is het verlangen
Dat ik achterliet
Dood ben ik pas
Als jij dat bent vergeten

Dood ben ik pas
Als jij mij bent vergeten

Bram Vermeulen

Ik kreeg het gedicht in de afgelopen week toegestuurd van een lieve vriendin. Ik vind het troostrijk. Ik kan Nelly immers nooit vergeten?! Ook de toekomstige berichten over de groei van onze vriendschapsboom gaan mij daarbij zeker helpen...