A room with a view

Het is heerlijk om terug te zijn op het Spaanse honk! In de afgelopen dagen stond de zon bij opstaan al hoog aan de hemel, brachten wij de ochtenden door op het zonovergoten terras, gingen wij 's middags naar het strand en genoten wij 's avonds in korte mouwen van de geluiden en de zwoelte die door de open schuifpui binnenkwamen. Spanje voelt weer als vanouds als warme thuishaven. De kou op de Nederlandse camping was daarmee snel vergeten. Vandaag kwam de temperatuur voor het eerst boven 30° Celsius.

Sinds de terugkeer naar onze casa en España voel ik mij wel enigszins verstoken van de wereld... Wij hebben hier namelijk geen vaste telefoonaansluiting en internetverbinding van Telefonica meer. Dit nationale telefoonbedrijf is een monopolist in Spanje en rekent 'hoofdprijzen' voor de diensten die zij bieden.
Voor een substantieel bedrag per maand, waarvoor wij in Bali -ons derde vaderland- een heel dorp kunnen onderhouden, gingen wij jaren geleden in zee met deze Spaanse PTT.
Wij besloten echter voor ons vertrek naar Nederland dat het abonnement zijn langste tijd had gehad, gezien het beperkt aantal weken per jaar dat wij in Spanje vertoeven (vorig jaar uitgezonderd). Al ben ik geen Zeeuws meisje, us ben zuunig. Er is tenslotte nog steeds sprake van crisistijd, zeker in Spanje. Bij thuiskomst bleek de vaste telefoonlijn inderdaad morsdood dus de modem en het telefoontoestel konden worden opgeborgen. Het maandelijkse bedrag aan het Spaanse telecombedrijf bleek nog wel steeds van de rekening te worden afgeschreven... Dat moet dus nog worden gecorrigeerd. Dat verbaast mij overigens niets gezien de ervaringen met KPN bij ons vertrek uit Nederland en het afscheid van British Telecom in Engeland. Een gewaarschuwd mens telt voor twee.

Wat ik belangrijker vind, is dat ik als blogger op korte termijn een alternatief moest verzinnen. Ik wil immers graag contact houden met de buitenwereld. Ik wanhoopte niet want er waren alternatieven. De eerste optie was het clubhuis van 'mijn' golfbaan van Real Campo de Golf Campoamor. Diezelfde baan waar ik afgelopen zondag na een onderbreking van zes maanden weer een rondje golfde met Hugo. Het spel ging goed en mijn bovenarmspier gaf geen krimp.

Ik loop nu regelmatig met laptop-in-rugzak heuvelopwaarts. Het nabijgelegen clubhuis beschikt over een onbeveiligd draadloos netwerk. Zolang ik geen bankzaken doe, is dat een goede, zij het tijdelijke oplossing. Ik ben niet de enige wifi-piraat en zeker niet de enige Hollander. Op deze manier sla ik twee vliegen in een klap: ik maak mijn dagelijkse wandeling tegen de heuvel op (30 minuten bewegen!) èn ik krijg verbinding met het web. Alhoewel we dagelijks nieuws- en actualiteitenprogramma's volgen en plaatselijke kranten lezen, wil ik ook graag voeling houden met het kekke worldwide web. Ik mis die rijke informatiebron en vind surfen bovendien een leuk tijdverdrijf. Hoe vaak op een dag ik niet zeg “dat zoek ik even op”?! Dat is even wennen. Afkicken, heet dat.

Gezeten aan een tafel in het clubhuis, dichtbij een stopcontact, log ik in. Het duurt even voordat mijn laptop het draadloze netwerk vindt. Ik klikt het aan en krijg direct verbinding; zelfs sneller dan mijn duurbetaalde Telefonica-verbinding!
En zo zit ik nu dus in 'a room with a view'. Het uitzicht in en vanaf het clubhuis is majestueus. Qua interieur: onder een zeer hoog kersenhouten plafond, met daaraan een kroonluchter die zijn weerga niet kent, in een zaal waarin een koninklijk huwelijksfeest niet zou misstaan en af en toe een vriend of kennis die aan mijn tafel een praatje komt maken. Onder het genot van een glaasje tinto de verano (zomerwijn) en Spaanse klanken.
Voor wat betreft het vergezicht: uitkijkend over de Mar Menor en de Middellandse Zee, met bloeiende tuinen rondom het clubhuisterras èn in de uitbundige sfeer van de 19de hole. Geen slechte kantoordag, al zeg ik het zelf. Ik ken iemand die een bordje in huis heeft hangen met daarop de tekst 'een slechte dag op de golfbaan is nog altijd beter dan een goede dag op kantoor'...

Weer aan de bal

Mijn golfset zette ik enige tijd geleden op de boot naar Bali in de veronderstelling dat we snel zouden worden herenigd. Bali beschikt over vier golfbanen. Op een uurtje rijden van onze toekomstige woonplaats ligt namelijk de Bali Handara Kosaido Golf & Country Club in Bedugul. Die golfbaan ligt te midden van groene heuvels, op 1000 meter hoogte, met zicht op het Tamblingan-meer. Naar verluid is de Bali Handara een van de mooiste banen van Zuid-Oost Azië. Daar zullen mijn liefje en ik in die toekomst dan ook met veel plezier een balletje gaan slaan. Deo volente - ik ben wat voorzichtiger geworden met 'voorspellingen'!

Nu wij door omstandigheden langer in Spanje verblijven, begon ik mijn golftas te missen. Later deze maand zal op mijn eigen 'home course' aan de Costa Blanca de Campoamor Open worden gehouden. Het is een internationale golfwedstrijd die tweemaal per jaar door golfliefhebbers, eigenaren van een huis op diezelfde golfbaan, wordt gespeeld. Bij die gelegenheid wordt gestreden om de hoofdprijs: de Jan Hop-bokaal maar het is ook een sociale aangelegenheid. De naamgever zal er deze keer helaas niet bijzijn want hij overleed eerder deze maand aan de gevolgen van de ziekte van Kahler, een vorm van beenmergkanker. Jan was een leuke vent en een goede golfer. We zullen zijn toespraak en zijn glimmende ogen missen.

Ik had in de afgelopen weken bij enkele golfzaken en -banen gevraagd of men een goede linkshandige damesset in de aanbieding had maar dat was niet het geval. De meeste linkshandige spelers leren het zich namelijk rechtshandig aan waardoor het aantal linkshandige golfsets beperkt is. Naar schatting is 10 à 15% van de wereldpopulatie linkshandig. De enige linkshandige golfer van betekenis die ik ken, is de Amerikaan Phil Mickelson, bijgenaamd 'Lefty'. Hij won met die hand toch maar mooi een aantal wereldtoernooien! Het saillante detail wil dat zijn vrouw Amy èn zijn moeder eerder dit jaar de diagnose borstkanker kregen...

Ik leerde bewust niet rechtshandig golfen daar ik vond dat ik mijn portie aanpassingen aan de dominante rechtshandige wereld wel had gehad. Op de lagere school had ik namelijk een handwerkjuf, een kreng van een mens, die erop stond dat ik rechtshandig leerde breien, borduren en haken. Ik weigerde dat systematisch, daarin gesteund door mijn moeder (coupeuse van formaat). Juf Mercks bleef mij dwarsbomen totdat het hoofd van de school na vele verzoeken besloot mij alsnog over te plaatsen naar handarbeid, de bezigheidstherapie van de jongens. Goed in handwerken werd ik daardoor niet maar ik ben wel bedreven in knopen aanzetten en zeer handig met zaag en schroevendraaier. Waarom zou ik dan als linkshandige rechtshandig leren golfen?!

Onlangs ging ik op zoek naar een Belgische bakker die zich in onze omgeving zou hebben gevestigd. Een van onze aanhoudende zoektochten in Spanje is wel de queeste naar lekker en gezond, donker brood. Zo lang ik hier woon, is het mij nog niet gelukt dat te vinden. Dus als een dergelijk bericht de ronde doet, moet ik er het mijne van weten. De bakker bleek op dat moment door zijn versgebakken brood heen te zijn maar het winkeltje ernaast had een aantal tweedehands golfsets op het trottoir uitgestald. Een van die sets leek voor linkshandige dames. Ik keek in de tas en zag daarin linkshandige clubs, van goede lengte, zichtbaar weinig gebruikt, van het merk Masters Gold. De set is overcompleet, inclusief een knoepert van een driver, de Slammer II (9.5°), waarmee je een klef kadetje met groot gemak tot paneermeelpoeder kunt meppen. Door een transactie van slechts € 75,= werd ik de rechtmatige eigenaar. Een koopje! Toen de golfclubs even later achter in de auto tevreden tegen elkaar lagen te tikken, kon ik het glimlachen niet laten.

Vorige week liep ik dus weer eens een rondje op eigen golfbaan. Negen holes om mee te beginnen, met vriend Hugo, zelf een goede golfer en de rust zelve; kortom: het juiste gezelschap na maanden van onderbreking. Spelen kon nu ook omdat mijn liefje een aantal goede dagen achtereen had en ik haar wel voor een paar uurtjes alleen kon laten. Ik had mijn reserve-golfschoenen uit de schuur gehaald, een nieuwe rechterhandschoen (!) gekocht in de plaatselijke golfshop dus ik was er klaar voor. Mijn liefje was er op die dag psychisch weliswaar ook klaar voor maar zuster Clivia leek het beter dat ze haar energie zou sparen voor de aankomende chemokuur. Bovendien zit het aanprikreservoir onder haar schouder een soepele swing enigszins in de weg. Met de chirurg hebben wij inmiddels afgesproken dat de port-a-cath wordt verwijderd na de laatste chemokuur maar voordat wij naar Bali vliegen. Niets staat mijn liefje dan in de weg weer met mij te golfen in Bali!

Dit Spaanse rondje was vooral bedoeld om de nieuwe clubs uit te proberen en daarbij het goede gevoel (terug) te krijgen. Dat lukte. Alleen de driver bleef in de tas. Met zo'n moorddadige stok moet ik eerst oefenen. Mijn liefje, die mij op enkele holes voor ons huis vergezelde, merkte na afloop fijntjes op: “wel vaak in de bunker gelegen, he?” Dat bleek een retorische vraag. Ik meende bovendien enig leedvermaak in haar stem te horen. Inderdaad, zij durft - vooral op goede dagen! De foto is van haar hand, de bunker is van Campoamor, de Jeep-cap kreeg ik ooit kado van Jan Hop en de golftas..? Die is nu van mij.

Minstens 30 minuten per dag

'Alle volwassen Nederlanders zijn samen 70 miljoen kilo te zwaar. Met ons gezamenlijk overgewicht kunnen we maar liefst 135 wedstrijdzwembaden vullen met vet, zo heeft het Nederlands Instituut voor Sport en Bewegen (NISB) berekend. Gelukkig is er ook goed nieuws: al dat vet is in één jaar weg te werken als alle Nederlanders minstens vijf dagen per week 28 minuten per dag stevig gaan lopen, bovenop hun huidige beweging.' Deze saillante details stonden op de site van de 30minutenbewegen-campagne. Ik houd van sprekende vergelijkingen; die komen over. Deze keer is mijn blog gewijd aan het belang van dagelijks bewegen.

Uit vele publicaties blijkt dat dagelijkse lichaamsbeweging niet alleen goed is voor de lichamelijke maar ook voor de geestelijke gezondheid. Regelmatig bewegen helpt osteoporose (botontkalking) voorkomen en dat is relevant voor ons, dames van meer dan gemiddelde leeftijd. Het vermindert tevens het risico op hart- en vaatziekten en diabetes. Vrouwen die voldoende bewegen, hebben 20 tot 40% minder kans op het krijgen van borstkanker. Elk uur extra lichamelijke inspanning per week zou het risico met 3 tot 8 % kunnen terugbrengen.

Uit medisch onderzoek blijkt tevens dat lichaamsbeweging bij niet al te zware depressies even effectief is als een medicijn. Daarnaast geven steeds meer onderzoeken aan dat regelmatige lichaamsbeweging het geestelijke verouderingsproces kan afremmen. Lichaamsbeweging zou zelfs bescherming bieden tegen de ziekte van Alzheimer. Dat een goede gezondheid een voorwaarde is om optimaal van het leven te genieten, is mij in de afgelopen jaren (pijnlijk) duidelijk geworden.

Om al die redenen maken wij hier dagelijks een flinke wandeling. Maar ook omdat intensief bewegen 'gewoon' lekker is, al moet ik mij er weleens toe zetten. Twee jaar geleden kocht ik een paar heel comfortabele wandelschoenen van het merk Mobils, een soort Mephisto Junior. Wanneer ik die schoenen draag, heb ik na de wandeling nooit moeie voeten of rugpijntjes. Tijdens het wandelen krijg ik doorgaans wel last van mijn ogen: ze zijn namelijk ongelofelijk onooglijk maar ik ben de schaamte voorbij...
Het huidige weer in ons deel van Spanje nodigt erg uit om naar buiten te gaan. Afgelopen weekend hadden wij de eerste, echt warme dagen (24° Celsius) van dit jaar. De bloembakken om het terras puilen uit van de bloemen, de tijm en rozemarijn in de omringende tuinen ruiken heerlijk, ik heb alweer blauwe druifjes gezien en ook de gele mimosa staat hier al in bloei. De pluizige bolletjes doen mij denken aan de paaskuikens van 'de vieze man' (een gevierd Koot&Bie-typetje)... Als je daarvan geen warm gevoel krijgt?!


Vorig weekend liepen wij in t-shirt langs de stranden van Campoamor en wij waren niet de enigen. Dat wil zeggen: we waren wel zo ongeveer de enigen met iets aan... want waar ik ook keek, zag ik slechts badpakken, bikini's, zwembroeken en een enkele blote bh. Met zo te horen Duitse, Engelse en Scandinavische mensen erin. Voor de Spanjaarden is het daarvoor nog te vroeg. Voor de meesten van hen is het nog winter, tijd van jassen, coltruien en maillots. Ik verbaas mij nog altijd over dit grote verschil in gedragingen. Ook ik ben klaar om mij wat bloter te geven: de bermuda kan weer aan want het natuurlijke winterdons is van de benen verwijderd!

Deze week was sowieso goed qua bewegen. In aanvulling op de dagelijkse lichaamsbeweging oefenden wij elke dag van de week op de golfbaan: een potje putten op de green als oefening voor het korte werk over de grasmat, een emmertje ballen afslaan op de driving range voor het lange werk door de lucht. Dat alles ter voorbereiding op een golfpartijtje met vriend Gerardo op de 'eigen' golfbaan van Campoamor. Zoals voor alle sporten geldt ook bij golf dat je vaak moet oefenen om goed te spelen. Golf is een technische maar zeker ook een 'mentale' sport: als het hoofd niet rustig is, belooft dat niet veel goeds voor het spel. Voor wat betreft de beweging: als je vanaf elke teebox recht naar de vlag speelt, leg je op Campoamor ruim 6.200 meter af van hole 1 tot en met hole 18. Ik ken echter (nog) niemand die dat kan. Vandaag is de wedstrijd gespeeld. Alhoewel het vrijdag de 13de was, kon het weer niet beter zijn. En ook mijn golfspel verliep buitengewoon goed, dankzij de ballen van Ger... Muchas gracias, amigo!



P.S. Bij mijn foto's heb ik een nieuwe reportage opgenomen, getiteld 'Spanje door de jaren heen'. Dat moet een impressie geven van alle reizen die wij in de loop van 7 jaar zelf in het land hebben gemaakt alsmede bezoeken van mensen aan ons.