't Is niet voorbij, die mooie zomer ♫

Illustratie: Michael Leunig

De week met vriend Diederik vloog om. Zelf stonden wij vroeg op en ontbeten we aan de ontbijttafel binnen. Als hij aanklopte op de afgesproken tijd (man van de klok), verplaatsten wij ons naar het terras. 
Ons appartement ligt op het zuidoosten waardoor we de zon ontvangen zodra die opkomt. In 1999 stonden we hier met een kompas op de bouwgrond en zo maakten we onze keuze. In de wintermaanden wil je de zon namelijk direct 's ochtends op het terras, in de zomer wil je die juist weren. Dat we ook nog een beetje zeezicht kregen, was een bonus. Toentertijd deden we een aanbetaling van 1.500 guldens aan de Belgische makelaar, gezeten op het terras van het voormalige clubhuis van de golfbaan.

Toen mijn liefje en ik in Engeland woonden en werkten (2000-2005), vlogen we elke maand minstens één lang weekend naar ons vakantiehuis. We reisden altijd met een schoudertas, huurden een auto op vliegveld Alicante, reden in ongeveer 45 minuten naar huis, openden de luiken, stapten in onze slippers en bermuda en het Grote Genieten kon beginnen. Als we vertrokken, hadden we allebei altijd tranen in de ogen. Sweet memories! De rest is geschiedenis. Ook Nelly en Diederik, Spanjeliefhebbers-bij-uitstek, bezochten ons vaak en genoten mee.

Na het gezamenlijke kopje koffie, zwommen Diederik en wij afgelopen week baantjes in het zwembad dat we zo goed als elke dag voor onszelf hadden. We namen hem mee naar het beste restaurant van de regio: Cellar Door. Eigenaresse Lorraine was blij ons weer te zien. Ze zag er bleekjes en moe uit. Dat vond ik niet verwonderlijk toen ze ons vertelde dat ze in augustus in Cellar Door 80 gasten per avond en in haar tweede restaurant Papaya Tree elke avond 250 gasten van eten voorzag. Het was wederom druk. Wij wensten aanvankelijk een tafeltje binnen maar toen we naast een kinderverjaardagsfeestje bleken te zitten, verhuisden we naar buiten. Zelf koos ik een nieuw gerecht van de menukaart: gerookte kabeljauw met mango, groen en sinaasappelsaus. Een van de desserts bestond uit een taartje van donkere chocolade met bramen en bietenparfait. Aanraders! Afgelopen zondag nodigde Diederik ons uit voor een lekkere lunch aan het strand. We sloten de week mooi af.

Hij is inmiddels terug op het Nederlandse honk, na een vertraging van bijna twee uur vanwege een technisch mankement en, naar verluidt, in een vliegtuig vol krijsende kinderen, katten en honden. Tja. Zo gesmeerd als zijn heenvlucht verliep (een half uur korter dan gepland) zo moeizaam was zijn terugvlucht. Reizen is niet altijd verslavend.

Mijn liefje en ik pakten de draad van ‘vida normal’ weer op. Nou ja, normaal… We gaan richting herfst maar de zomer weet hier voorlopig van geen wijken. Afgelopen zondag was het 35 graden Celsius, gisteren gaf de thermometer op het terras en in de auto 41 graden Celsius aan. Dat is wellicht teveel van het goede maar Diederik is heel wat gewend: hij werd aan de Perzische Golf geboren en woonde in zijn leven op tropische plekken in de hele wereld. Hij genoot van de warmte. De avonden waarop we thuisbleven, zaten we tot laat op het zwoele terras. Op de avond dat ik een dame blanche-toetje voor hem maakte (!), lukte het mij eenvoudigweg niet om slagroompieken te kloppen. Ik wijt dat aan de hitte in de kombuis. De verse chocoladesaus lukte gelukkig wel.

Ondanks alles boffen we: de zomer was ons welgezind. Ik deed een schietgebedje-à-la-Leunig bij aanvang. De maand augustus pakte echter koeler en rustiger uit dan in voorgaande jaren, terwijl de septembermaand warmer wordt dan augustus. Gisteravond om 11 uur was het 31 graden Celsius buiten en 26 graden binnen. We sliepen met de airco aan, die hard moet werken. Er is formeel geen sprake van een hittegolf maar de temperatuur blijft hier hoog. De combinatie van wind en extreme droogte bleek gevaarlijk in grote delen van Spanje. Recent braken er bosbranden uit in kustplaatsen als Jávea en Benidorm; 1.000 inwoners en toeristen aan de Costa Blanca werden in de afgelopen week geëvacueerd. In augustus werd circa 20.000 hectare natuur vernietigd door bosbranden. Kasian.

Ik vermoed dat we hier dit jaar de gota fría overslaan. Doorgaans vindt dat in deze periode van het jaar plaats als koude lucht in de hogere regionen (op circa 5 km hoogte) botst met lager gelegen warme, vochtige lucht. De Middellandse Zee warmde dit jaar echter minder op dus hevige botsingen verwacht ik nu niet. Die ‘koude druppel’ leidt doorgaans tot cumulonimbus-wolken die extreme regenval en overstromingen met zich meebrengen. We maakten het eerder mee. Een beetje wolkenstaarder kan van het verschijnsel genieten. We gaan het zien.

Langzaam rijpend fruit

De rust keerde weer, het stof sloeg neer… Gisteravond bracht ik Bernadette naar de luchthaven van Alicante. Time flies when you're having fun. Onderweg was veel Guardia Civil op de been; ze bereidden op meer plekken langs de N332 controles voor. Op de geplande tijd landde ze in een veel koeler Nederland: 19 graden Celsius. Ze appte dat ze behoefte had aan wanten.

Je went snel aan iemands plezierige aanwezigheid en nieuwe routines die dat met zich meebrengt. Bijna elke ochtend zat ze voor 8 uur op de fiets. Wij keken doorgaans vanaf het terras hoe zij naar Las Ramblas fietste. Soms was ze te snel voor onze blik. Twee uur later liep ze bezweet maar tevreden het huis binnen. 

In de dagen waarop ze fietsend de heuvels bedwong, legde ze ruim 400 kilometer af; geen sinecure als je bedenkt dat hier stijgingspercentages van 15% voorkomen en de temperatuur snel opliep. Ber op de Berg is nu Van de Berg. Het is belangrijk dat ze in Nederland haar heuvel- en bergbenen behoudt totdat ze op 20 september de Mystery Mountain voor het goede doel moet beklimmen. Er komen hier regelmatig fietsers voorbij; ik hoor de banden snorren maar geen van hen roept 'joehoe' als hij passeert! Het afscheid is deze keer niet voor al te lang: in december gaan we het jubileum van onze vriendschap vieren, in Australië. Het was de Griekse filosoof Aristoteles die zei “wishing to be friends is quick work, but friendship is a slow ripening fruit”.

Op Bernadette’s bonte avond nodigde zij ons uit voor een etentje; ook dat werd inmiddels traditie. In haar thuishaven in Nederland nam ze ons menigmaal mee naar bijzondere restaurants. Zo leerden wij onder andere HanTing kennen. Het is duidelijk: we houden alledrie van heel lekker eten. Ik durf zelfs te beweren dat de vriendschap nooit tot zo’n grote bloei zou zijn gekomen als we dat niet met elkaar deelden.

Hier nam zij ons mee naar restaurant Cellar Door, dat wij momenteel het beste restaurant van Orihuela Costa vinden. Het zit in een nogal sneu commercieel centrum in Playa Flamenca maar daar moet je als bezoeker even doorheen. De menukaart biedt mediterrane gerechten in een eigentijds jasje. Het restaurant is eigendom van de Britse Lorraine die zelf gastvrouw is -maar hard meewerkt- en er met een begenadigde Alicanteense kok en een goed team een culinair juweeltje van maakt. We genoten van een amuse van rode biet met mierikswortel, carpaccio van octopus, St. Jacobsschelpen met schuim, roze lamskroon, kekke steak tartaar, varkenswangetjes om te zoenen. Mijn toetje, een deconstructie van cheesecake met bosvruchten, is het vermelden extra waard. Het restaurant is een aanrader; reserveren verplicht!

De bontste avond brachten we thuis door. Mijn liefje bereidde haar fameuze ossobuco met kalfsschenkel die we hier af en toe kunnen kopen. De saus die bij deze stoofschotel hoort, is gebaseerd op verse tomaten, worteltjes en bleekselderij in mooie olijfolie. Het is slow cooking bij uitstek. Terwijl kokkie in de keuken stond, lagen Bernadette en ik in een heerlijk zeetje met semi-hoge golven. Na thuiskomst bracht ik de tomatensaus op smaak en later kookte ik de pasta. Het resultaat mocht er zijn. Onze vriendin zou er een snel rondje op hebben kunnen fietsen - met twee vingers in de neus!

Op de dag van vertrek lunchten we bij het oude-vertrouwde Montepiedra, een zonnig terras op het strand van La Glea. We bestelden tapas en wijn, om het af te leren. Een van onze favoriete Spaanse roséwijnen blijkt tijdens een Frans concours in 2015 tot beste te zijn uitgeroepen: Marqués de Cáceres. Daarna dobberden we nog lang in de mooie en heerlijke Middellandse Zee. ♫Méditerranée zo blauw, zo blauw…♫ Groen, turquois, azuur, aquamarijn, het was een zee van kleuren! Mijn liefje en ik houden dit schema voorlopig aan, Bernadette pakte de laatste hoogzomerse zonnestralen van dit jaar mee naar verluidt.

Vanmorgen ontbeten wij voor de eerste keer deze zomer op een koel terras; om 8 uur 's ochtends was het slechts 21 graden Celsius. De nachten koelen af, het zwembadwater begint fris te worden. We dekten voor drie, een goede gewoonte slijt langzaam. We missen haar.