Wat zien ik?

De Zwitserse psycholoog Hermann Rorsach ontwikkelde de gelijknamige test in 1921. Deze test is gebaseerd op de menselijke neiging interpretaties en gevoelens te projecteren op abstracte vormen. In dit geval op inktvlekken, vandaar dat deze Rorsachtest ook wel inktvlekkentest wordt genoemd. Aan de hand van gegeven interpretaties proberen deskundigen de diepere persoonlijke karaktertrekken en impulsen van testpersonen te begrijpen.

Dacht ik tot voor kort dat het ondoorzichtige zwembadwater werd veroorzaakt door neergeslagen zand en stof, er bleek toch meer aan de hand te zijn. Om een lang verhaal kort te maken: chemicaliën bleken onvermijdelijk om het evenwicht te herstellen. Emmy schreef mij bemoedigend dat we niet roomser dan de paus moeten zijn... Dat is waar maar 'what goes up, must come down' en we rotzooien nu eenmaal niet met de natuur!
Na toevoeging van een wonderpoeder begon het oppervlaktewater langzaam maar zeker te veranderen in een groengele soep met vlokken. Ik zag er van alles in: een Balinese danseres, een aangespoelde bruinvis, een reuzevlinder, Oranje als WK-kampioen. Voor wie ook met de billen bloot durft met de nieuwste Rorsachplaat: “wat zie jíj erin?” Antwoorden kunnen via mail aan mij worden toegezonden. Over de uitslag zal niet publiekelijk worden gecommuniceerd (denk ik).

Alle gekheid op een stokje. Dat poeder balde het onwelkome in het bad samen en zonk ermee naar de bodem. Daarvan moest het de volgende dag centimer-voor-centimeter worden opgezogen. Secuur werk dat uren zou gaan duren. Om deze reden konden we minstens een dag niet zwemmen. Daarmee was geen vrouw overboord. We hadden ons toch al voorgenomen deze week naar het zuiden te rijden om boodschappen te doen. Mijn liefje had haar focus vooral op vers kwaliteitsvlees en vis van Carrefour. Ik moet namelijk iets opbiechten: de nieuw geopende winkel in Singaraja bleek geen 100% Carrefour te zijn maar is helaas een mengeling van het, op Westerse kwaliteit gebaseerde, Carrefour en het plaatselijke Hardy's... Een lichte teleurstelling.
Voor mij stonden vooral spullen voor het huis op de boodschappenlijst: klamboe's, kleurrijke bale bengong-kussens, een inbouwkluis, een stavolt (apparaat dat wisselingen in de stroomtoevoer opvangt), foulardes voor de terrasloungers, spaarlampen, printercartridges en pedaalemmers. En wij oriënteerden ons op een multifunctionele oven die ik meen te hebben gevonden in de 'LG Wavedom SteamChef'. What's in a name?! Dat apparaat lijkt alles te kunnen: stomen, grillen, bakken, knapperig bereiden, ontdooien. Nu moet ik nog aan de electriciteitsman vragen of de bestaande keukenstroomvoorziening het aankan.

Vanwege het feit dat onze eigen Kia nog steeds in de garage is, huurden we een auto-met-chauffeur. Een reis naar Denpasar is altijd enerverend; is het niet vanwege rijgedrag en gebeurtenissen op de weg dan is het wel door belendende dingen. Zo moest ik lachen bij het zien van 'eethuis Norit' en 'café De Roddel'. Balinezen zijn kampioenen in kletsen en roddelen. Als ik een uurtje in de auto zit met Ketut ben ik helemaal bijgepraat over de laatste ontwikkelingen in de buurt en in het dorp.
De ingehuurde chauffeur hield er heel andere principes op na dan ik: inhalen bij een doorgetrokken streep of net voor een bocht, constant optrekken in de tweede versnelling vanuit stilstand, te vroeg naar 4 opschakelen, systematisch geen gebruik maken van de linkerzijspiegel waardoor ik de enige was die de 'near misses' met brommers zag. Hij zag er geen probleem in, ik zag het met lede ogen aan. De man is not my cup of tea. Het zal bij deze ene keer blijven met hem. Overigens keerden we veilig terug op het honk.


De dag na thuiskomst kregen de mannen zwembadbeheer- en machinekamerles van een ware expert. Dat was hard nodig want in de afgelopen week werd een grote fout gemaakt: het badwater had weliswaar gecirculeerd maar zonder door de filter te gaan... Er werd niet gedreigd, er vielen geen klappen maar de heren zaten er wel beteuterd bij. Vanavond gaat de keukenprinses, ook een expert op haar vlak, John Dory (zonnevis) of rode snapper voor ons bereiden. We zien ernaar uit!

De poort bleef dicht...

Het was nog niet eerder voorgekomen tijdens dit verblijf op Bali: niemand kwam ons bezoeken of storen gisteren. Zondag is hier de vrije dag voor de meeste Balinezen maar tot nu toe klopte er altijd wel een onderhoudsman op de poortdeur. Sinds het onaangekondigde, onaangename bezoek van de kepala desa, de burgemeester, zit er een slot op de poortdeuren. En die deuren bleven gisteren potdicht!

De ganse dag hing er diepe rust over ons 'landgoed'. Het was een prachtige dag: blauwe lucht, blauwe zee, af en toe een briesje, de wolken bleven rondom de heuvelen achter het huis. Alleen het gefluit en gekwetter van vogels was hoorbaar. We ontdekken steeds meer soorten in onze tuin. Gisteren zagen wij voor het eerst twee hop-achtigen; middelgrote roodbruinige vogels met een enigszins lange snavel. Ik dacht ze te herkennen aan hun specifieke manier van vliegen. In Spanje hebben wij namelijk ook volop 'hupus'. Ik hoop dat ik binnenkort een betere blik op hen kan werpen. Wel hebben we inmiddels twee bontgekleurde bijenvangers, vele mussen en meesachtigen als vaste bezoekers op onze takken en ons grasveld. Plus veel overvliegende reigers en ibissen.
En we hoorden het gespetter van onszelf in het zwembad. Een van ons ging in 'evakostuum' te water. Een lang gekoesterde hoop. (Vanzelfsprekend zullen van dat heugelijke feit geen opnamen beschikbaar worden gesteld...) Het zwembadwater begint geleidelijk op te warmen. Ik vermoed dat het badwater in de zomermaanden met ijsblokjes zal moeten worden gekoeld maar in die maanden staat ook de Balizee tot onze beschikking ter afkoeling. Er werd niet in de tuin gewerkt. Ook op dat punt was er sprake van een vrije dag.
Bij het kopje koffie klonken de tere klanken van vioolconcerten van Mendelssohn en Bruch, uitgevoerd door Yehudi Menuhin en het Philarmonisch Orkest. Zondagmorgen Zonder Zorgen, om met Reve te spreken. Momenteel lees ik deel 1 van de Reve-biografie, geschreven door Nop Maas.

Aangezien ook het keukenpersoneel op zondag vrij is, zie je op die dag in de straten van omliggende dorpen en stadjes veel Westerlingen ronddolen op zoek naar hun restaurant van keuze. Het koken verleer je hier snel als je een goede kokkie hebt dus de meesten zoeken hun 'gerief' op die dag buiten de deur. Tijdens eerdere bezoeken deden wij aan dat schema mee. Nu niet. Wij blijven thans liever thuis, eindelijk samen!
Voor de lunch stond er Zwitserse raclette bij ons op het programma. In Lovina is er een Duitse bakkerswinkel die -naast Indonesische/Balinese producten- (versgebakken) Duits brood en allerlei andere Europese lekkernijen in zijn winkel heeft. Emmy's Princess gourmet- en steengrill werd uit de bijkeuken tevoorschijn gehaald, afgestoft, schoongesopt en op tafel gezet, inclusief bakjes en houten spatels. Mijn liefje had krielaardappelen gekookt en zelf haalde ik de pot met augurken en uitjes uit de koelkast toe maar!). Met een glaasje wijn erbij werd het een heerlijke lunch. Hiervan is wel een foto in de diashow opgenomen.

We kregen dit weekend van lokale ingewijden te horen dat er in mei 2010 een filiaal van Carrefour, het grote Franse warenhuisconcern, zal worden geopend in Singaraja, een stad op een half uur rijden van ons dorp. Wij vinden dat goed nieuws: we hoeven dan immers niet meer naar Denpasar voor 'grote boodschappen'. De kleine boodschappen blijven wij sowieso bij plaatselijke warungs (winkeltjes) doen.

De poort bleef gisteren gesloten totdat Made, onze beveiligingsman, zich voor zijn dienst meldde. Een unicum waarvan wij met volle teugen genoten. Een nieuwe prachtdag is inmiddels aangebroken. Blauw-blauw-blauw. Terwijl ik dit zit te typen -met een welriekende frangipani uit eigen tuin achter mijn oor- is de tuinman alweer gearriveerd. Hij maakt nu het zwembad schoon. Al dat weldadige zweet van gisteren verdwijnt in de stofzuigerslang... De poortdeur staat weer wagenwijd open. Selamat datang - hartelijk welkom!

Stormachtig onthaal

We keerden veilig terug uit het Zuiden, het shopping walhalla van Bali. We verbleven een aantal dagen in hotel 'Poppies', een idyllische plek met kleine rietgedekte bungalows rondom een prachtig zwembad in het hart van Kuta, op loopafstand van het vermaarde surfstrand. Als je daar verblijft, heb je geen idee van het feit dat je in de drukste stad van Bali vertoeft. Aan de overkant van de steeg (meer is het niet) kun je in een open tuin heerlijk dineren.

Het hoofddoel van de reis was echter de aanschaf van een moderne sofa, 6 eetkamerstoelen, 2 ligbedden voor het terras en lampen voor het gehele huis. Tot onze grote opluchting lukte dat. Bij 'Duo' vielen we voor een trendy zithoek met de naam Bahamas, stoelen van het model Fiji en San Jose-ligbedden. Hoezo Hollanders in Bali? Het wordt een internationale plek! Met kussens in de kleur 'Paprika', een diepe roodtint.
Bij 'Lio Light' kochten we de halve winkel leeg. Verkoopster Wadiya, recent in dienst getreden, was ons welgezind: voordat we een koopsignaal afgaven, meldde zij al dat er grote kortingen golden. Dat kwam goed van pas want de chemokuren bleken bij nader inzien de onderhandelingsvaardigheden van mijn liefje ietwat te hebben aangetast. We kochten voornamelijk schelpenlampen. Ik had het grootste deel van mijn jarenlange collectie zelfgevonden schelpen dan wel afgestoten, een mens is nooit te oud om een nieuwe te beginnen. Eentje die hangt en staat, deze keer.
Maandag worden de lampen in het hoge Noorden afgeleverd. Want dat Zuiderlingen het een afgelegen gebied vinden, werd mij in de afgelopen dagen meer dan duidelijk: we kregen vele vragen waarom wij -in godensnaam- geen villa in de buurt hadden gekocht en er moest zwaar worden onderhandeld over het transport naar 'dat afgelegen oord'. Men komt niet uit vrije wil...
Mister Maybe, de electricien, zal de lampen hopelijk volgende week komen ophangen. Misschien wel, misschien ook niet. Voor het ophangen van enkele schelpenlampen moeten nog wel slimmigheden worden bedacht maar daarmee hebben Balinezen geen probleem. Ze lossen alles op.

Het specifieke hoogtepunt voor mijn liefje bestond uit een bezoek aan de Balinese vestiging van het Franse wereldwarenhuis 'Carrefour'. De grote koeltas was voor dat doel meegereisd en werd met ijs gevuld om alle Westerse lekkernijen waarop zij zich zo verheugde, in goede staat te kunnen transporteren. Wijzelf vinden transport naar ons heerlijk afgelegen oord namelijk geen enkel probleem. In de non-foodsectie van het warenhuis kochten we kleurrijke badlakens, grote afvalemmers op wielen, een koelbox (om cameralenzen, harde schijven en andere electronische apparatuur droog in te bewaren), een iPod docking station, handige schoonmaak(hulp)middelen, lampen voor de opslagruimten en nog veel meer. Daarna betraden we het voedselgedeelte... om te bezwijken voor verser-dan-verse tonijnbiefstuk, Franse kaas, stokbrood, mosterd, een raclettepakket, Australische biefstuk en lamsvlees en nog veel meer. Pas toen waren we klaar voor de terugreis, met eigen chauffer Ketut. De auto was tot de nok volgestouwd met als resultaat dat hij alleen zijn zijspiegels kon benutten maar dat is meer dan menig Balinese autochauffeur kan.

Zelf waren wij na drie dagen in het Zuiden blij dat wij weer naar huis mochten, al was het toch ook wel leuk een aantal dagen 'in de grote stad' op pad te zijn. Tja, alles is betrekkelijk. De cocktails smaakten goed, net als de Westerse gerechten die wij deze dagen kozen. We hebben immers een van de beste kokkies van de provincie Singaraja in dienst dus waarom zouden we ons teleur laten stellen?
Mijn liefje hield het goed vol al was ze 's avonds flink moe. Ze was echter niet de enige: ook ik keek elke avond vanwege het drukke dagprogramma en het drukkende weer uit naar mijn comfortabele bedje!

De terugreis verliep snel en de aankomst was feestelijk: bij het inrijden van Jalan Segara klonk uit twee kelen een welgemeend 'Joehoe' op. Ons volledige personeel lijkt inmiddels aan ons gedrag gewend. Net als aan mijn melodieuze 'si' als ik bevestigend antwoord op een vraag. (Elsa, de kok, heeft de gewoonte al overgenomen. 'Ja' is 'Ja' in Bahasa Indonesia dus dat is nogal saai.) In huis troffen we twee fraaie rode boeketten aan uit eigen tuin. Naar verluid bleek het een beetje van ons en beetje van de buren... We vinden het niet minder fraai!

Een uurtje na aankomst, konden wij onze lol op: het begon loeihard te stormen en te regenen; zelfs het haar van mijn liefje raakte erdoor in de war. De nieuwe dweilen konden direct worden uitgeprobeerd. Het zeewater kwam behoorlijk dicht naar onze zeemuur toegekropen maar bleef erachter. Met nasi goreng, saté, versgemaakte pindasaus en kroepoek van aardappel als diner. Inmiddels vaste prik op zaterdagavond. De gehele avond bleven de hoge golven hoor- en zichtbaar. Klam keken wij naar een haperend BVN. Al staat de schotel met een betonnen voet diep in de grond, tegen dergelijke winden is'ie kennelijk niet bestand. Ondanks alles was het fijn thuiskomen. Vandaag genoot ik vooral van -op blote voeten- schelpen rapen en de zilte zeelucht.