Cupjesprinses

In de eerste dagen van de week waaide hier een strakke noorderwind die kou bracht vanaf de Pyreneeën, terwijl de zon glorieus scheen. Wanneer we rond 8 uur 's ochtends in een zonovergoten kamer zitten, kijken mijn liefje en ik elkaar veelbetekenend aan: “juist daarom zijn we hier”... Nog even en de zon zullen we uit de Middellandse zee zien opkomen.

Alhoewel ik niet of nauwelijks zonnebaad, ben ik wel degelijk een zonminnend mens. De warmte vind ik weldadig. Sinds 2005 leef ik grotendeels in zonnige oorden. In dat jaar verhuisden wij namelijk naar Spanje en vestigden we ons permanent in een provincie waar de zon 300+ dagen per jaar schijnt. Overwinteren doen we doorgaans in nóg zonniger oorden.

We zeiden in de afgelopen dagen wèl tegen elkaar dat we deze keer wellicht te vroeg vanuit Azië naar Spanje terugkeerden. Ik zei dat terwijl ik met een koude neus naar de driftig heen en weer zwiepende pijnbomen staarde, met mijn knieën tegen de verwarming gedrukt, met wollen sokken in winterschoenen. Kou en ik zijn geen vrienden, hoezeer ik vroeger genoot van herfstachtig weer en winterse dagen. Mijn spieren zijn thans stram, als ik uit stoel of bank opsta beweeg ik als mijn 91-jarige moeder... Pas als de zon het beschijnt of de verwarming snort, word ik weer soepel. Het is even wennen.

We deden aan het begin van de week grote boodschappen bij supermarkt Carrefour. Qua groenten en fruit koop ik uitsluitend lokale en seizoensgebonden producten. Zo kocht ik Spaanse aardbeien die groot en zoet zijn en nieuwe oogst perssinaasappels. Plus mango (€ 0,99) en papaya (€ 1,35) van eigen bodem. Joehoe! Daarvoor behoeft een reislustige Hollandse niet naar Azië te vertrekken.

Mijn eerste maaltijd uit eigen keuken was een preistamppot met visfilet uit de Atlantische Oceaan. Zelf koken was aanvankelijk onwennig na drie maanden in Aziatische eethuizen en restaurants te zijn bediend. Ik stond te stuntelen. Multi-tasking gaat mij doorgaans goed af maar ik was onwennig, moest de draad weer oppakken.

Het dagelijkse kopje Nespressokoffie is tevens terug in mijn leven. Van Emmy kregen we Hollandse stroopwafels mee om het ochtendritueel te vervolmaken. 'A Nespresso a day keeps the doctor away!' Tijdens de rondreis door Maleisië troffen we éénmaal een Nespresso-koffiemachine aan: in een Franse bistro op het eiland Langkawi. Ik genoot er van een kopje Arpeggiokoffie. In dat land wordt bijna overal een goede kop koffie geschonken maar de Clooney-cups zijn en blijven favoriet. Ik ben een cupjesprinses. Een Delfts kunstenaarsgezelschap (Atelier Zeven) stelde met dat materiaal een portret van koningin Beatrix samen. Zij is de enige echte cupjeskoningin!

Een ander voordeel van terug zijn in Spanje is dat hier de avonden gaan lengen. Dat verschijnsel ging ik in de afgelopen jaren meer en meer waarderen toen wij op Bali woonden. Rond de evenaar valt de avond vroeg in: om 7 uur is het plotsklaps aardedonker. Ik ben een daglichtmens èn iemand met een lampentic. Mooi vormgegeven kunstlichtbronnen zijn dan ook overmatig in onze Spaanse casa aanwezig. Ik weet waardoor dat komt: van mijn jeugd herinner ik mij de 15 Watt-lampjes die in de huiskamer brandden. Daar viel niet bij te lezen. Ik voelde mij op die momenten net een holbewoner...

Ook fijn is dat we nu realtime naar Nederlandse televisie kunnen kijken. Er wordt veel uitgezonden dat ik niet de moeite van het bekijken waard vind maar de nieuwe natuurserie “Africa” van de BBC die vanaf 12 februari op dinsdagavond op Nederland 2 (EO) wordt uitgezonden, hoef ik niet te missen. Met mij keken nog 1.999.999 anderen naar de eerste uitzending, getiteld Kalahari, met Attenborough als commentator. Fantastische beelden. Reizen is verslavend maar terug zijn op het comfortabele honk maakt mij eveneens blij.

Voldoende of genoeg?

Als foodie was ik altijd al geïnteresseerd in koken en eten maar in de afgelopen weken ging het mij nóg meer bezighouden nu mijn liefje gedurende enkele maanden medisch wordt behandeld. Tijdens die behandelingen krijgt haar lichaam veel giftige stoffen binnen. Het kan daardoor verzwakken dus het is belangrijk dat zij goed blijft eten en in conditie blijft. Mijn liefde voor deze vrouw gaat ook door de maag.
Het is algemeen bekend dat chemotherapie eetlustverlies en smaakverandering kan veroorzaken. In de afgelopen weken ontstond aan onze eettafel regelmatig discussie over 'genoeg' en 'voldoende'. Dat was geen semantische woordenwisseling: mijn liefje vindt tegenwoordig al snel dat zij genoeg heeft gegeten. Te snel naar mijn zin èn die van zuster Clivia. Wij vinden beiden dat zij niet voldoende eet en aangezien dat twee tegen een is...

Ik begrijp heel goed dat eten met weinig eetlust al gauw als proppen aanvoelt en dat is niet fijn. Proppen is dan ook geenszins de bedoeling. Maar een lepeltje extra van het een of ander stelt iedereen tevreden. Het is immers belangrijk dat Señorita Spillebeen op gewicht blijft.
Zelfs zuster Clivia kan geen wonderen verrichten: mijn liefje mag tot niets worden gedwongen. Ze kan het gepureerde voedsel toch niet met een trechter in haar keel gieten?! De patiënte mag dan donshaartjes hebben, ze is zeker geen gansje! De eerste de beste keukentrol zou de daad bij het woord hebben gevoegd. Zoniet zuster Clivia. Zij probeert het de patiënte op culinair gebied zo veel mogelijk naar de zin te maken: 's morgens ontbijt met frambozen en aardbeien op toast en 's middags mag zij het helemaal zelf bepalen; vooropgesteld dat het voldoende is. 's Avonds worden stamppotjes gemaakt die gemakkelijk naar binnen glijden, lievelingsgerechten met bonen, smaakvolle pasta's met veel vers bereide tomatensaus. Bij voorkeur nuttigen we seizoensproducten, van Spaanse origine. Dat is goed voor ons en voor het milieu.

Dergelijke maaltijden 'gaan erin als een ding in een ouderling'. Het is een gezegde dat ik jaren geleden voor het eerst optekende uit de mond van een vriendin. Ik kende die oud-Hollandse uitdrukking niet maar ik ben dan ook niet van kerkelijke huize. Wel vroeg ik mij af wat voor 'ding' dat dan is dat zo gemakkelijk in een ouderling verdwijnt. Ik kreeg er de gekste ideeën bij. Na enig speurwerk kwam ik erachter. Het correcte gezegde luidt: 'dat gaat erin als Gods woord in een ouderling'. Daar ik de variant van onze vriendin veel en veel leuker vind, bezigen wij die tot op de dag van vandaag.

De hoofdmaaltijden werden in de afgelopen weken kleiner en eenvoudiger maar gedurende de hele dag serveer ik nu gezonde en smakelijke tussendoortjes in de vorm van vers fruit, gedroogde vruchten, hartige toast, avocado, yoghurt, noten, een muslireep. Ook vezels zijn belangrijk. Ik let goed op vetgehalten maar momenteel mag ze best een beetje worden vetgemest, er mogen wat kilootjes bij. Het suikergehalte blijf ik als vanouds beperken. Suiker is niet goed, niet voor gezonde mensen maar zeker niet voor mensen die kanker bestrijden. Bovendien zitten er al genoeg natuurlijke suikers in vers fruit.

Dacht ik tot voor kort -en vele anderen met mij- dat antioxidanten goed zijn voor de mens en eventueel kanker kunnen tegengaan, begin augustus van dit jaar werd het tegenovergestelde bekendgemaakt. Onderzoekers van de Universiteit van Harvard toonden aan dat antioxidanten kanker niet voorkomen maar juist bevorderen. Wij vonden dat schokkend nieuws. Het onderzoek heeft geen betrekking op antioxidanten die van nature in verse groenten, vers fruit en olie voorkomen. De hoeveelheden daarin zijn dermate gering dat ze geen schade aan de gezondheid berokkenen. De onderzoekers hebben aangetoond dat antioxidanten in de vorm van voedingssupplementen, dat wil zeggen pillen met een hoge dosis, kankerwekkend zijn. Antioxidanten die aan levensmiddelen zijn toegevoegd, staan op een etiket aangeduid met E-nummers (E300 tot E321). Ook die moeten zo veel mogelijk worden vermeden. Weet wat je eet!

Ook van koffie is bekend dat het antioxidanten bevat. In een vergelijkend onderzoek naar die stof in verschillende (natuurlijke) dranken waaronder koffie, groene thee, rode wijn en citrussappen bleek het koffiebonenprutje over de hoogste capaciteit te beschikken. Toch raden onderzoekers aan dat men het beter bij één of twee kopjes koffie per dag kan houden en daarnaast vooral ook veel verse groenten en fruit te eten. En dat is precies wat we doen.

In de ochtend nuttigen wij genoegzaam een kopje Nespresso-koffie. Met de complimenten van de heer Clooney, door ons ook wel 'Dokter Koffie' genoemd. De manager van dat product verdient wat mij betreft een grote marketingprijs. Je kunt de koffie zo sterk drinken als je wilt, voor iedereen is er wel een smaak voorhanden. Sinds wij deze koffie ontdekten, kan geen ander merk eraan tippen. Mijn liefje noemt dat moment van koffiedrinken zelfs met een knipoog 'haar hoogtepunt van de dag'. Dat zegt genoeg.