Heksenbloed

We keken afgelopen week weer naar de uitzendingen van deze jaargang van Masterchef Australië, na een korte onderbreking. En het gekke is: op het eerste gezicht misten we geen enkele kandidaat. Ik kon niet bedenken wie in de tussentijd afviel. (Inmiddels weet ik het.) In deze jaargang is dan ook sprake van een andere beleving dan in voorgaande jaren. Voorheen zat ik aan de buis gekluisterd, nu kijk ik als het mij uitkomt. Het is een teken aan de wand dat ik nog steeds geen favoriet onder de participerende kookamateurs heb, dat ik soms vergeet naar een aflevering te kijken of de voorkeur gaf aan iets anders. 

Dit eens zo favoriete kookprogramma lijkt zijn glans door corona te hebben verloren, wat mij betreft. Social distancing past niet bij het concept, buitenlandse gastkoks mogen het land niet binnen en waren virtueel aanwezig (via hologrammen). Dat pakt niet goed uit, vond ik. Alsof de verf afbladdert van het schilderij van een oude meester... Het zal niet uitsluitend aan het programma liggen, het zal ook met mij als kijker te maken hebben. Misschien is de liefde voorbij na 13 jaren van trouw? De nieuwe jury sloot ik vorig jaar al virtueel in mijn armen en er zijn echt nog wel nieuwe ideeën die worden uitgeprobeerd en die verrassen.

Zo zag ik afgelopen week dat oud-kandidaten (afvallers) terugkeerden naar de Masterchef-keuken. Deze keer konden niet een maar twee van die afvallers hun plek in de competitie terugverdienen. Zij die nog wel in de race zijn, moesten voor de afvallers één ingrediënt kopen dat hen typeerde en waarmee ze daarna  een gerecht moesten maken. Dan, de 31-jarige gepromoveerde wetenschapper, met een moeder uit Guangzhou en getrouwd met een man, was de favoriete boodschapper voor velen. Dat pakte vooral goed uit voor Eric (21 jaar, Medicijnen-student) die speklapjes ontving. Deze sympathieke jongeman deed op 10-jarige leeftijd al mee aan de auditie van Junior Masterchef. Hij wist aanvankelijk niet wat hij met die pork belly aanmoest, gek genoeg. Aangever Dan wel: een wontongerecht naar een recept van zijn (Aziatische) familie. Daarmee won hij de eerste stap in de terugkomrace. Wat dit jaar überhaupt opvalt -en dat ik kan waarderen-, is het grote aantal leden van de LGBTIQ+ gemeenschap dat meedoet, naast Dan: Conor, Eric, Tom, Jess, Scott en Trent. Het geeft dit kookprogramma een roze randje.

Enkele maanden geleden ontstond ophef rondom Masterchef-jurylid Jock Zonfrillo. Tijdens een uitzending had hij een ketting in zijn hand. Men vroeg zich af wat dat ding was en waarom hij het droeg. Het blijkt te gaan om zogenaamde ‘worry beads’ die hij gebruikt als kalmeringsmiddel tegen stress. De ketting die de reuring veroorzaakte, heeft speciale betekenis voor hem omdat hij die ontving van de echtgenote van een dierbare vriend, journalist en culinair recensent A.A. Gill die op 62-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van kanker. Zonfrillo had het ding al vanaf de eerste uitzending op zak. Het productieteam van het programma vroeg hem waarom. Daarop besloot hij zijn talisman niet meer te verstoppen en uit de kast te komen als iemand met angsten die hij hiermee probeert te bedwingen. Hij noemde die ketting “a sancatuary for the mind”. Klinkt een beetje als teksten van de zusjes Van Lexmond maar ik bagatelliseer die gevoelens niet. Als je pijn in je voet hebt, neem je ook een aspirientje dus waarom geen bestrijding van zielepijn? En dan is dit nog een tamelijk onschuldig medicijn... 

Hij maakt inmiddels zelf kettingen onder het label ‘Caim’ (Schots woord), met bijzondere en zeldzame edelstenen (nee, geen glas van de Blokker) en een doodskop als hanger. Dat legt hem geen windeieren; ze zijn te koop voor 495 Ozzie dollars per stuk. Een ideetje voor Halloween? Te laat! Alles op de website is uitverkocht. Van elke verkochte ketting gaat overigens $5 naar Beyond Blue, een Australische organisatie die hulp verleent aan mensen met geestelijke gezondheidsproblemen. Naar verluidt, zouden drie miljoen Ozzies daaronder lijden (dat komt neer op ongeveer 12% van de bevolking).   

Gisteren las ik een interessant interview in de Volkskrant met Damiaan Denys, praktiserend psychiater gespecialiseerd in angst- en dwangstoornissen en hoogleraar aan de UvA. Hij stelt dat mensen het zijn verleerd om te gaan met alle tegenslag, pijn en verdriet die het leven nu eenmaal biedt. In Nederland is nu al 17% van de mensen depressief. Hoeveel willen we er nog bij hebben? “Hier worden gevoelens gepathologiseerd die inderdaad ongemakkelijk zijn maar die bij het normale leven horen. Maar dat weten we niet meer. Onze zelfreflectie is verstoord.” 

Nul tegenslag is vragen om problemen. De betekenis van lijden is heel breed geworden: het verschil tussen wat je verlangt en wat je krijgt. Denys stelt dat het voor mentaal welbevinden juist nodig is om te maken te krijgen met problemen en tekortkomingen, een moeilijke jeugd, een werkelijkheid die niet altijd naar je zin is. “Daarvan groei je en word je een weerbaarder persoon.” De Nederlandse geestelijke gezondheidszorg barst dus uit zijn voegen, in de woorden van Denys. Psychische zorg is door de markwerking een product geworden en patiënten met ernstige psychische problemen (zoals schizofrenie en bipolaire stoornissen) zijn daarvan de dupe.

Over tekortkomingen gesproken, tijdens onze recente rondreis door Andalusië introduceerde vriendin Bernadette burrata in ons midden. Ik had er weleens van gehoord maar het nog nooit gegeten of gekocht. Het bleek een gemis want het gaat om het veel lekkerder zusje van mozzarella! Zij stelde een salade met burrata voor als gedeeld voorgerecht. Sindsdien ben ik verslingerd aan dat romige bolletje. Inmiddels vond ik het hier in een goede supermarkt en bereidde er een tomatensalade met pesto en pijnboompitten mee. Bernadette stuurde ook nog een variant met verse vijgen en ham toe. Eveneens om uit te proberen.

Van dezelfde gulle gever ontvingen we nog een ander kado: een kookboek van Yvette van Boven, getiteld ‘Van Bovens Leftovers’. Het is een loodzwaar exemplaar met meer dan 400 bladzijden recepten en kooktips. Joehoe! Een groot pluspunt is dat alle recepten naar seizoen zijn geordend. Spekkie naar mijn bekkie. De ondertitel luidt als volgt ‘Ruim 200 oermakkelijke recepten om verspillingsvrij het jaar door te koken’. Hiermee wil Van Boven niet vermanend klinken. Het is voor haar eerder een leefregel; ze kookt niet met kliekjes uit zuinigheid. Geen eten weggooien is voor haar al jarenlang vanzelfsprekend, voor ons geldt dat iets minder maar we leren elke dag. Een restje hoofdgerecht tovert zij om tot een soepje, een restje voorgerecht belandt in de lunch als soufflé en een restje dessert wordt smoothie de volgende ochtend. Zo kan een overblijfsel opnieuw een hele tafel voeden. Een mooie cyclus die navolging verdient. Van Boven beschrijft drie gerechten met burrata die ik allemaal ga uitproberen: met coeur de boeuf-tomaten, herfstpanzanella en warme kaki. Stuk voor stuk winterse kost.

Wij kookten afgelopen week al twee gerechten uit het nieuwe kookboek. Ik sloeg de oktober-sectie open en vond een aansprekend hoofdgerecht: eendenborst met verse pruimen-cidersaus. Er stond een tip bij over de manier waarop je de pit het gemakkelijkst uit de pruim krijg. Je moet niet via de bilnaad van de vrucht snijden maar haaks erop. Handig! Alle begeleidende tekeningen zijn van multitalent Yvette zelf. Het toetje haalde ik uit de november-sectie van het boek: Eton mess op Van Bovenstebeste wijze.

Vandaag is Halloween, de griezeligste dag van het jaar, ook in de keuken van Huize Barefoot. Hierbij het recept van mijn zelfgemaakte heksensoep. Hocus-pocus...

Er was eens een heks in Mojón

Die dacht dat ze toveren kon

Ze roerde gespannen

In potten en pannen

Wat zat er toch in haar bouillon?

 

Afgehakte vingerkootjes

Spinnenweb en bokkenpootjes

Slangenvel en hagedis

Hondendrol en kattenpis

En tot slot, je raad het al:

Tentakels van een parelkwal.

 

Van gisteravond bleef een restje pruimensaus over. Dat giet ik vanavond over het nagerecht. Bloody delicous!

Over de kook

Vanwege aanhoudende hitte hielden we het dit zomerseizoen relatief simpel in de keuken van Huize Barefoot. Saté en groentenspiezen van de grill, lamsburgers met bietensla, aardappelsalade van Ferràn Adría, gebakken aardappelen met een visje (ja, we eten toch weer vis), salmorejo, salade van Raftomaten, quiches, bonenschotel, empanadas (met kaas, kip of tonijn), vitello tonato, steak tartare, rösti, champignonragout. En heel veel salades met seizoensfruit. Zomers fris en gemakkelijk.

We vervielen niet voortdurend in herhaling, er werd ook volop geëxperimenteerd. Vooral gerechten uit de Volkskeuken bleken een bron van inspiratie: kip met verse pruimensaus, cepavcici met ajvar (kruidige worstjes met paprika- en auberginepuree), wraps met avocado, salade van meloen met geschaafde venkel en blauwe kaas, eitje-preitje op andere wijze, gratin van courgette, pastasalade met groene groenten en ansjovisdressing en meer, veel meer. Vaak van chef en kookboekenschrijver Yvette van Boven. Stuk voor stuk eenvoudig te maken en heerlijk! 

Ook buitenshuis bezochten we oude favorieten. In goed gezelschap aten we paëlla met zeevruchten bij ‘Chiringuito Ramón’, met de voetjes in het zand. Het is onze favoriete lokale Spaanse strandtent, die van Playa de las Higuericas verhuisde naar een strand iets verderop gelegen (tegenover de haven van Torre). Dat vonden we jammer want voorheen zegen we daar bijna dagelijks neer voor een drankje en een tapa, na het zwemmen. Nu nemen we de fiets om er te komen. Het is nog steeds de onderneming waard. De goedgevulde paëlla smaakte als vanouds; dezelfde dames als voorheen staan er in de keuken.

‘The Fish Bowl’ (Dehesa de Campoamor), een andere favoriet, onderging een dramatische wijziging. Het restaurant van eigenaar-chef Peter Fisher kwam in andere handen. Peter keert terug naar Ierland, waar zijn vrouw en dochtertje Olivia reeds verblijven. Door corona en de geboorte van zijn kind besloot hij zijn carrière en zijn verblijf in Spanje te beeïndigen en terug te keren naar zijn roots, op zoek naar ander werk. Hij zei klaar te zijn met het hectische restaurantleven. De laatste keer dat we deze vissenkom bezochten, was de teruggang in smaken en presentatie al goed te merken. Wij schrokken van de snelheid van de verandering (die was te voorzien) en zijn sindsdien niet geweest. We gaan het waarschijnlijk nog wel een keer uitproberen maar ik houd mijn hart vast…

We ontdekten nieuwe plekken voor lunch of diner. Nieuw voor ons zijn onder andere ‘Beachclub Kinita’, ‘Restaurante La Tartana’ en ‘Massies’. Ze hebben allemaal hun eigen sfeer en kwaliteit. Restaurant Kinita ligt aan de Mar Menor (Los Alcázares, provincie Murcia). De locatie is interessant: aan de voorzijde zee, aan de zijkant de camping van Mar Menor en aan de achterkant de militaire luchthaven. Het is er trendy qua aankleding en je zit er goed. Met een boeiende kaart, prachtige wijnen en aardig personeel. Men serveert er fusion food: typische Spaanse gerechten, vermengd met andere invloeden. Op het menu staan gerechten met tonijn, octopus en garnalen maar ook vleesgerechten. Mijn liefje at er likkebaardend lekkere bitterballen van ossenstaart (rabo de torro) en een kleurrijke, verrassende salade!

La Tartana is een stemmig Spaans restaurant in het hart van Cartagena-stad (eveneens Murcia). We kwamen er terecht na een bezoek aan museum ARQVA. We kennen de horeca in het stadscentrum maar een aantal favoriete restaurants overleefde de coronacrisis niet. Toen we hier voor de lunch neerzegen was het nog tamelijk stil maar de ruimte vulde zich snel. Een goede plek voor smulpapen! Typisch Spaanse voorgerechten als huisgemaakte kroketjes en marinera gourmet de la casa waren voortreffelijk. Mijn liefje bestelde daarna een gedurfd hoofdgerecht: steak tartare. Van dit rauwe vleesgerecht maakte zij tot nu toe de lekkerste aller tijden. Tartana´s variant was goed maar minder smakelijk dan de hare. Mooie wijnkaart, professionele bediening. We komen er graag terug, met of zonder vrienden.

En what about Massies? Dit is een eenvoudig restaurant in onze woonwijk. We gaan er te voet heen. Geen bijzonder uitzicht, al waait doorgaans een frisse oostenwind langs het buitenterras. We eten daar tijdens deze zomerweken wekelijks -op vrijdag- de lekkerste fish & chips van de omgeving. Dat is sowieso een grote favoriet van mijn liefje maar ook ik kan hun versie waarderen. Eigenaar Simon rijdt elke vrijdagochtend voor het ochtendgloren naar de visafslag van Alicante om er zijn hoofdgerecht van de dag te halen. Hij is een vriendelijke gastheer die zijn klanten in alles tegemoet wenst te komen. Zijn capabele vrouw staat in de keuken. De vis (kabeljauw) is übervers, met een dun maar zeer smakelijk korstje. Simon vertelde mij dat verse vis krult als je het zo bereidt. Nou, dat doet´ie! Hij leerde het vak van zijn opa die een fishshop had aan de zuidkust van Engeland en van zijn pa die er een had in West End. Hij en zijn echtgenote schaafden verder aan het recept tot wat het nu is: heerlijk.

Aanvankelijk serveerden ze geen wijn die ons kon bekoren; we vertelden waar wij van houden. Simon gaf ruiterlijk toe dat hij minder verstand heeft van wijn dan van bier. Wij zeiden dat te betreuren. Een visje moet immers zwemmen… Tot er de volgende keer een droge, fruitige, jonge Spaanse rosé op tafel verscheen; om te proberen. Schot in de roos! Het is extra reden om voor de F&C te blijven komen. 

Ik ben opgewonden want morgenavond begint op Net5 (19:30 uur) van maandag t/m donderdag de 13de jaargang van Masterchef Australia. Joehoe! Aan dit seizoen doen weer 24 onbekende kandidaten mee. Mijn favoriete kookprogramma op tv keert daarmee terug naar het oude concept van een talentenjacht. Jock Zonfrillo, Melissa Leong en oud-winnaar Andy Allen gaan net als in het vorige seizoen weer aan de slag als jury. Voor hen is dit de tweede keer. 

In de loop van het 12de seizoen kreeg het programma te maken met de beperkingen door corona hetgeen niet altijd positief uitpakte voor het concept. Alhoewel bijna alles om koken draait, zijn ook de onderlinge verhoudingen en het optreden van beroemde chefkoks een belangrijk onderdeel. Voor dit nieuwe seizoen koos men daarom een andere aanpak. Dat heeft onder andere als consequentie dat een groot deel van de gastjuryleden voortaan niet meer in persoon naar de Masterchef-keuken komt maar via een scherm acte de présence geeft. Jammer maar helaas... Als het bij deze beperking blijft, kijk ik de komende maanden weer graag. Wordt zeker vervolgd.