Tijd vliegt

Het begin van de meteorologische zomer ligt alweer achter ons. Het wil nog niet echt zomeren in Spanje, al loopt de temperatuur op. Het is namelijk de tamelijk koele wind, uit het oosten, uit het noorden die het nog niet zomers warm maakt. Terwijl we over drie weken alweer de langste zomerse dag (21 juni) achter ons zullen laten. Tja. Sinds we een markies en een zonnescherm aanschaften, laat de zon het met enige regelmaat afweten. Sinds 2005 leven we bijna continu in een zonnig klimaat en daarop gaat het lichaam rekenen. Dus als het enigszins fris is, hebben mijn liefje en ik het al gauw fysiek koud. Gisteren was een regenachtige dag maar zoiets deert mij dan weer niet: het is immers goed voor het land en goed voor de nieuwe bomen langs onze boulevard.

In de vereniging van huiseigenaren ben ik dan wel VP af, betrokkenheid bij het wel en wee van onze woonwijk blijft bestaan. Tijdens de recente vergadering werd besloten dat we de gaten die langs de boulevard waren gevallen vanwege verwijderde dode palmbomen zouden opvullen met anderssoortige bomen. Op vrijdagochtend hoorde ik een zware vrachtwagen tegen de berg op rijden. Ik keek door het zijraam en zag een truck met palm- en andere bomen binnenkomen. Ze waren bestemd voor tuinman Matt! We schoten ongedoucht in onze kleren en liepen naar de straatkant. De nieuwe palmbomen, van de soort Washingtonia, die niet ontvankelijk zijn voor de vernielende kracht van de rode kever, gingen al op welgekozen plaatsen in de grond. Het voelt alsof de tandarts kronen plaatst maar dan zonder de pijn in eigen mond. 

Matt vroeg mij of ik wilde blijven om als ‘second opinion’ te fungeren. Hij had weliswaar een beplantingsschema in zijn hoofd maar zei het prettig te vinden ook mijn mening te kennen. Ik hing dus rond als een conciërge. Degene die na mijn aftreden werd gekozen voor die klus, keerde onlangs terug naar Engeland dus ik liep niemand voor de voeten. Ik kan het goed vinden met de tuinman, hij is toegewijd, een harde werker en hij heeft bovendien een goed gevoel voor humor.

Er bleken tevens drie jacaranda’s op de vrachtwagen te staan. Nog geen twee weken geleden liepen mijn liefje en ik met onze vrienden Ger & Monika over de golfbaan van Campoamor waar we stopten om elke versie van deze subtropische boom met blauwpaarse bloemen die momenteel spectaculair bloeit, te bewonderen. Je ziet deze bomen ook steeds vaker in het Spaanse straatbeeld opdoemen. Het zijn niet alleen de bloemen die mooi zijn, ook de zachtgroene, veervormige bladeren zijn het bekijken waard. 

Eerder vroeg ik aan tuinman Matt of het een idee was hier een daar zo’n sierlijke jacaranda met klokvormige bloemen in onze gemeenschappelijke tuin te plaatsen. Hij was het met mij eens dat ze prachtig zijn. Nu was de woord bij de daad gevoegd. Ik zei Matt in de loop van de ochtend dat wij ‘a serious request’ aan hem hadden: was het mogelijk om een van de jacaranda's te plaatsen bij de ingang van onze parkeerplaats? Op die manier zouden wij uitzicht hebben op de prachtige blauwe bloemen vanuit ons keukenraam. Hij vond het een mooi plan en zo werd het uitgevoerd. Daarna deden we met hem nog een excursie langs de fruitbomen in de tuin: de citroenen groeien, er hangen grote rode (eetbare) kersen aan de bomen en de vijgenbomen beginnen vruchten te dragen. De kersen lijken op de foto eerder op perziken?! Op deze manier valt het gemis aan de eigen tropische tuin van Bali mee...

Mijn liefje en ik strijden nu dagelijks om de plek in de keuken. Vanwege de regen bleven we gisteren lekker binnen. Vanuit de keuken spreken we ‘onze’ jacaranda liefdevol toe. 
Het afgelopen weekend stond bol van de culinaire experimenten: mijn liefje maakte heerlijke kippensoep als lunch, ik bereidde ’s avonds een inktvisschotel met verse tuinbonen in een enigszins merkwaardige saus (met karwijzaad) uit een Spaans kookmagazine -niet voor herhaling vatbaar- en zondag was het tijd voor Dong Do Pork, een recept van Poh Ling Yeow. Het is langzaam gegaarde pork belly met een saus van twee soorten ketjap, Chinese rijstwijn, water, veel verse gember en lenteuitjes; de suiker liet ik achterwege. Het vlees sudderde bijna 3 uur door en viel uiteindelijk op het bord uiteen. Vanavond eten we de restjes. Misschien wel met het bord op schoot, voor de televisie. Het is immers weer Mastercheffeest! De wedstrijd tussen de Australische junioren die momenteel op de Nederlandse televisie is te zien, zag ik jaren geleden reeds in Australië, Masterchef All Stars van 2012 had vorige week de finale. Poh was favoriet maar werd vroegtijdig uitgeschakeld omdat haar BBQ-gerecht niet lukte (ze had nog nooit gebbq'd...). De trofee werd opgeëist door de jonge Callum. Ik vermoed dat de volgende serie van All Stars eraan komt, die van 2013. Het programma blijft inspireren. Over vervliegende tijden gesproken: over twee maanden gaan we ons weer onderdompelen in de Aziatische keuken als we op weg gaan naar Sulawesi. Voordat je het beseft, is het zover.

Lekker Pu(o)h!

Terwijl ik zit te typen, ruimt mijn liefje de potten, pannen en borden weg in de vaatwasser. Vanavond aten we voor de laatste keer haché. De zomer komt eraan en dan heb je geen zin meer in dergelijke schotels. De Spaanse slager snijdt de runderlap op een dusdanige wijze dat we het bij hem niet afnemen. Voor dit soort gerechten gaan we naar de Nederlandse slager, hoe vreemd dat ook klinkt.

Onlangs keek ik naar de finale van Masterchef Holland 2014. Alhoewel David mijn favoriete amateurkok was, won Bart. Hij is de eerste Nederlandse winnaar van dit programma. 

Het leuke was dat Poh Ling Yeow jurylid was in de finaleweek. Poh werd tweede in Masterchef Australia 2009 en dat legde haar geen windeieren. Ze kreeg een eigen tv-programma (Poh's Kitchen) en maakte een kookboek.

Toen wij haar in januari 2014 persoonlijk in Albany, West-Australië ontmoetten, vertelde ze ons het geheimpje dat ze jurylid zou worden bij de Nederlandse versie van het succesvolle programma, nadat ze hoorde dat wij twee reislustige Hollandse meiden waren. Ik hield het geheim (al vond ik het moeilijk...). 

Ik zag haar inderdaad onlangs op televisie als jurylid in het Masterchef-programma en stuurde haar daarna een onderhoudende mail met een foto van haar die ik van de tv nam. Niet veel later ontving ik een gezellige mail van haar terug. Ze vertelde daarin dat ze het verblijf in Amsterdam fantastisch had gevonden en dat ze vermoedt dat haar voorouders (van Maleise afkomst) Nederlands bloed in hun aderen hadden... De verbondenheid die ze voelt met Nederland kon ze niet anders verklaren. Ze schreef dat ze zich verbaasde over het feit dat zoveel Nederlanders haar kennen en waarderen. Dat vertelde ik haar al toen wij elkaar in Albany ontmoetten maar toen zei het haar niets. Nu wel. Haar tweede kookboek, getiteld 'Same same but different' is inmiddels uit. Ze mailde nog meer maar dat is for our eyes only. Poh is een fantastische kok en een heel leuk mens. We houden contact.

Momenteel kijk ik naar de serie van Masterchef Australië All Stars uit 2012. Ook Poh treedt daarin op; ik begrijp dat haar naam in Chinees betekent “precious talent” dus dat voelden haar ouders Christina & Steve Yeow goed aan! Julie Goodwin -de winnares van Masterchef Australia 2009-, Justine Schofield, wier kookprogramma ik regelmatig kijk, Kate Bracks die winnares werd in 2011 en vele andere medestrijders als Marion, Callum, Hayden-the-surfdude, Kumar en Aaron met zijn Boralino treden daarin op. Velen van hen verging het uitstekend na hun optreden in diverse jaargangen van Masterchef Australia. 

In deze All Stars-serie strijden deze koks tegen elkaar voor hun goede doel. Met elke gewonnen wedstrijd verdient men geld voor dat doel. Poh heeft nog niet zoveel geld bijeen gekookt maar ik heb goede hoop dat dat binnenkort verandert. Julie staat momenteel bovenaan. Ik ben overigens ook fan van Callum. Deze jongeman die nog jeugdpuistjes had toen hij voor het eerst aan Masterchef meedeed, werkte inmiddels enkele jaren in de keuken van de Griek George Calombaris, jury, superchef en restauranteigenaar. Dat moet zijn vruchten afwerpen. Ik blijf aan de buis gekluisterd.

Enkele weken geleden kochten wij een sapcentrifuge die we inmiddels elke dag gebruiken. De selderij-, wortel-en appelsap is een van de favorieten maar het drankje van rode biet-, sinaasappel- en gembersap mag er ook zijn. Net als die van verse ananas, komkommer en radijsjes. De appel-, peer- en limoensap is eveneens een aanrader. Om maar te zwijgen over de Virgin Mary (tomaten, selderij, tabaso). Elke week koop ik een grote hoeveelheid groenten en fruit voor dat doel; ook spinazie, bloemkool, brocoli en ijsbergsla lenen zich er goed voor. Groene groenten. We voelen ons er lekker bij.

Recent las ik over een nieuwe hype van leptine; in het Grieks betekent dat 'dun'. Het is een hormoon dat het lichaam zelf aanmaakt en dat ook wel het ‘hongerhormoon’ wordt genoemd. Hoe meer leptine in het bloed zit, hoe verzadigder men zich voelt en daardoor kun je afvallen. Er is geen leptinepil of een ander product. Leptine zit vooral in groene (blad)groenten. Zo zijn we als keukenprinsessen lekker bezig.