Heart surgery on a pea

We tellen snel af in deze jaargang van Masterchef Australia. Van de 22 kandidaten met wie we dit seizoen begonnen, zijn er nog maar vijf over; drie vrouwen en twee mannen. Wie het zijn? 

• Harry Butterfield: een 29-jarige die werkzaam is in commercieel vastgoed, uit Queensland. Met Italiaanse root. Bijnaam ‘The Fish Guy’. Leuke kerel.
• Josh Perry (Pezza): een 43-jarige slager uit Tasmanië. Over hem blogde ik eerder. Ik vind deze vleesman boven verwachting presteren.
• Mimi Wong: een 25-jarige lerares uit New South Wales, geboren in Hong Kong. Ze leerde daar koken van haar grootmoeder. Ze was diep teleurgesteld dat het haar niet lukte immuniteit te vergaren op vaderlandse bodem, met inheemse kookkunst.
• Nat Thaipun: een 28-jarige barista uit Victoria, met Thaise roots. Ook over haar blogde ik al. Een potje zonder deksel, iemand met grenzenloze kwaliteiten...
• Savindri Perera: een 30-jarige bankemployee uit South-Australia, met Sri Lankaanse roots. Zij is de come back kid. Ze viel af, kreeg een kans om terug te keren in de competitie en won die kookbeurt. 

Het is aardig dat eenieder van hen uit een andere staat afkomstig is. Goed voor de kijkcijfers. Het is ook aardig dat wij die staten allemaal bezochten tijdens onze  rondreizen door dat immense land Down Under. De kandidaten met Aziatische roots zijn in de meerderheid en dat verrast niemand. Nou ja, misschien Marjolein Faber en Geert Wilders... Dat soort types prefereert waarschijnlijk een gehaktbal of boerenkool boven een kruidige curry. 

Wat mij überhaupt opvalt, is dat er dit jaar relatief weinig vegetarisch of vegan wordt gekookt. In de vorige twee edities was dat een duidelijke trend maar die zette niet door in 2024. Er wordt af en toe wel vlees- en visloos gekookt dit jaar maar doorgaans liggen er dierlijke proteïnen op het bord. 

Inmiddels heb ik twee favorieten in deze competitie: Harry en Nat; met een lichte voorkeur voor Nat vanwege haar enorme creativiteit en veelzijdigheid. Zij is goed in zowel zoete als hartige gerechten en niet alleen uit de Aziatische keuken. Harry is de Koning van de Vis. Wat die man met vis en schaal- en schelpdieren kan doen, is ongekend. Hij weet uit het kleinste graatje nog smaak te persen. 

Het kookniveau van deze amateurkoks ligt sowieso hoog dit seizoen, veel hoger dan in de voorgaande twee jaren. Over Nat zei menig jurylid reeds dat ze op chef-niveau kookt. Kom er eens om. Wie-o-wie gaat dit jaar winnen? Het wordt ongetwijfeld een interessante, spannende finale. 

Mijn liefje, vriendin Bernadette in Nederland en ik zijn weer geheel in de ban van dit onderhoudende kookprogramma. Sinds het tijdstip van uitzenden is vervroegd van 19:30 uur naar 18:30 uur vind ik het lastiger om het diner goed te plannen maar ik doe dagelijks mijn best. Soms dien ik iets op voordat het programma begint, soms erna. Wat de mate van trek dicteert. Mijn liefje heeft (als persoon met diabetes 2) behoefte aan regelmaat dus dat gevoel bepaalt vaak mijn kookschema. 

Er was in de afgelopen weken veel te beleven voor de enthousiaste kijker: een wedstrijdproeverette, een productveiling met kooktijd als inzet, grote teamopdrachten, een masterclass van een Aziatische Michelin-sterrenkok, namaakgerechten met recepten van 10 bladzijden en 4 uur kooktijd, hartchirurgie op 90 doperwten, grote en venijnig kleine Mystery Boxes, witte schorten (koken voor immuniteit) en zwarte schorten (afvalrace), een bezoek met het gehele team aan Hong Kong. Het waren vaak uiterst spannende afleveringen. Alles boeide mij!

Het Franse jurylid Jean-Christophe Novelli viel nogal uit de toon tijdens het bezoek aan de ‘Geurige Haven’ (de Chinese vertaling van Hong Kong). Hij was een soort vijfde wiel aan de wagen in mijn ogen, wist zich geen raad met die anderssoortige smaakexplosies. Hij had dan ook zelden iets substantieels te melden over de bereide en geproefde gerechten. Collega-jurylid Poh Ling Yeow was daar juist als een vis in het water. Ze was vooral in haar nopjes met de verrichtingen van de straatverkopers (dai pai dong) van die stad. Kantonees voedsel voert er de boventoon. Jammie! 

Vroeger hadden we persoonlijk mailcontact met Poh, vóór de tijd dat ze internationaal bekend werd. We zochten haar in maart 2014 op tijdens een culinair evenement (oesterfestival) met kookdemonstraties in West-Australië. Bij toeval lazen we erover in een streekkrant en zagen haar naam. We reden naar Albany, kregen het laatste plekje op de lokale camping, kochten twee van de laatste kaarten en gingen op haar zitten wachten. Ze signeerde daar destijds haar eerste kookboek, getiteld ‘Same same but different’. Dat gesigneerde boek deden we kado aan onze MC-collega Bernadette. 

Inmiddels zijn er tussenpersonen die haar honneurs waarnemen en dat begrijpen we. Dat heeft niks met kapsones te maken, ze is inmiddels een BO'er, Bekende Ozzie. Op social media heeft ze ruim een half miljoen volgers en er is zelfs een onofficële Poh Fanclub. Ze blijft even benaderbaar, aan de commentaren te lezen. Maar ze is tegelijkertijd ook een 'private person'. We stuurden haar onlangs wederom een persoonlijke mail, tien jaar na onze ontmoeting. Met foto’s van die leuke dag. (Via Matt, haar agent.) 

Pohs recentste kookboek (2022) is getiteld ‘What I Cook When Nobody Is Watching’. Daarin hanteert ze het motto ‘hoe simpeler je eet, hoe gelukkiger je bent’. Rijkbelegde broodjes, hartverwarmende soepen en ander comfort food, eenvoudige versies van complexe gerechten, handige tips. Binnenkort wordt het in Huize Barefoot tijd voor haar Sweet Soy Pork. Je vindt er echter ook glutenvrije, lactosevrije, vegetarische en vegan gerechten. 

Het is bovendien een zeer kleurrijk boek. Ze stopte er veel Poh in, illustreerde het zelf. Naast haar culinaire carrière is ze namelijk ook kunstenares; bij voorkeur van figuratieve kunst. Op veel van haar recente doeken figureren Aziatische jonge vrouwen met vogels. (Dat schept een extra band!) De foto’s die dit kookboek opsieren, zijn genomen in haar fraaie huis met zwembad en volle tuin in Adelaide. Ze omringt zich met veel kunst en artistieke spullen. Haar twee hondjes Rhino & Tim -die ze haar zoontjes noemt- spelen een hoofdrol in het boek. Als schetsfiguren in zwart-wit kondigen ze elk nieuw hoofdstuk aan. Haar zwarte Schotse terriër Rhino overleed een jaar later, tot haar grote verdriet. De achtergebleven blonde Tim (foto) maakt het goed. 

Onlangs las ik een interview met haar in een online Australisch tijdschrift. Daarin vertelde ze dat zij haar jongste jaren doorbracht als mormoon in Maleisië. ‘De Kerk van Jezus Christus van de Heiligen der Laatste Dagen’ is de officiële naam van deze geloofsgemeenschap, die wereldwijd 16 miljoen leden telt. Poh emigreerde als 9-jarige met het gezin naar Zuid-Australië. Ze ontmoette haar eerste echtgenoot Matt in de mormoonse kerk in Adelaide en ze trouwden in 1989. De bruid was destijds piepjong (16 jaar). Negen jaar later scheidden ze. 

In datzelfde jaar verliet ze de geloofsgemeenschap, na een verblijf in Canada. Daar kwam ze in een andere, vrijere wereld terecht, raakte bevriend met een leuke en lieve transgender. Dat opende haar ogen voor andere normen en waarden in het leven. Haar familie is nog steeds mormoons. Poh trouwde  nogmaals, met Jono. Ook van hem scheidde ze, na zes jaar (begin 2021). Ze bleef goed bevriend met haar beide exen. 

Ze beschouwt de kring mensen rond haar Central Farmers Market-eetstal Jamface Café in Adelaide (open op zondag) nu als haar familie. And she’s a happy single again. Mooi mens. 

Kookpunten

Afgelopen weekend werd het beste restaurant van het Verenigd Koninkrijk gekozen. De prijs wordt toegekend door de lezers van The Guardian, een krant die ik zelf ook graag online lees. Men heeft een sectie die Observer Food Monthly heet en daar is de prijs naar vernoemd. Dit jaar viel de eer te beurt aan een Spaans restaurant in Londen (Soho), genaamd Barrafina, waar Nieves Barragán Mohacho de kok is. Vorig jaar werd het door Restaurant Magazine al uitgeroepen tot 's lands beste restaurant. Barrafina is het eerste Spaanse restaurant dat daar een Michelinster ontving. En... het is het eerste restaurant zonder tafels!

Eerder deze maand bezochten we de grote supermarkt Carrefour in Torrevieja weer eens; dat deden we dit jaar nog niet. Bij binnenkomst zag ik tientallen bakken met 1€ en 2€-aanbiedingen, vooral keukengerei en speelgoed. We graaiden met veel plezier voor onszelf en voor de mannetjes in Bali: een kikkerspringspel, mijnwerkerslampjes voor op hun voorhoofd, een rol van 3 meter met tekeningen om in te kleuren en meer. Zo wordt het wel heel gemakkelijk om in december Sinterklazina te spelen. Na alle gangen uitgebreid te hebben bewandeld, gingen we richting kassa. Het bedrijf implementeerde recent een nieuw systeem. In plaats van een rij voor elke individuele kassa, hanteert men nu een voorsorteersysteem. Die ene rij was misschien wel 100 meter lang. We sloten geduldig aan. Aan het begin van die fila única staat een scherm dat aangeeft aan welke kassa je daarna mag afrekenen.

Ik las recent dat Carrefour in Spanje op de vierde plaats eindigde van goedkoopste supermarktketens. Een jaar lang vergeleek men de kosten van 150 basisproducten van bekende merken (dus geen huismerken). De supermarktketen die mijn liefje en ik wekelijks bezoeken, Alcampo, eindigde wederom op de eerste plaats, gevolgd door het Spaanse familiebedrijf Mercadona en Lidl (Duits). Het verschil in de prijs van een goedgevulde boodschappenmand van de goedkoopste en de duurste supermarkt bedraagt ruim €800! Die vier supermarkten zitten allemaal in onze directe woonomgeving dus wij vergelijken ook regelmatig. Vroeger beperkten we het boodschappen doen tot een minimum, nu hebben we alle tijd van de wereld en maken we er een uitje van.

Er zijn nog twee van mijn oorspronkelijke favorieten in de race om de titel van Masterchef Australia 2016: Mimi Bains en Trent Harvey. Mimi (27, productmanager) moet regelmatig koken om in de race te blijven maar dat is doorgaans niet haar eigen schuld. Ze komt in zo’n afvalronde terecht na een verloren groepsopdracht maar slaat zich er tot nu toe goed doorheen. Trent (29, electriciën) komt ook af en toe in een eliminatieronde terecht maar staat zijn mannetje. Ze zijn beiden goed op dreef, ik hoop dat ze het ver gaan schoppen. Ik kijk elke week, het lukt thans niet om elke dag te kijken. Teveel culi-uitjes met vrienden hier!

Mijn liefje en ik kwamen onlangs tot de conclusie dat de winnares van de allereerste serie van Masterchef Australia, Julie Goodwin, in latere series nooit meer zou hebben gewonnen. Ze kookte eigenlijk tè gewoontjes. De uiterst creatieve Poh Ling Yeow werd destijds tweede maar werd uiteindelijk beroemder dan Goodwin. Zij werd onder andere een veelbekeken tv-kok. We leerden haar in 2014 tijdens een rondrit door West-Australië persoonlijk kennen en mailden daarna regelmatig. Nu is het al maanden stil aan haar kant; te druk, geen tijd meer voor twee van haar Hollandse fans? Jammer. Ik las ooit dat men voor de eerste serie met opzet een ‘all Aussie girl’ wilde laten winnen om het programma te laten slagen in eigen land. Niemand vermoedde kennelijk dat het een succes werd in de hele wereld. Het werd een van de beste exportproducten van Down Under.

Ook Justine Schofield was destijds deelneemster aan die allereerste jaargang; zij  eindigde als vierde. Het legde haar evenmin windeieren: al jarenlang heeft zij een gewaardeerd kookprogramma op tv, getiteld Everyday Gourmet. Er loopt momenteel een jaargang op de Nederlandse televisie. Ze is een leuke meid; haar moeder is van Franse origine, haar vader is een Ozzie. Af en toe heeft ze gastkoks in haar programma; vaak collega’s uit het circuit van Masterchef Australia. Haar recepten zijn vol smaak en tamelijk gemakkelijk. Ik legde een Justine-map op de iPad aan waarin ik favoriete recepten bewaar. 

Haar pork tonnato en filodeegtaartjes maakte ik recent na. Aangezien we hier in Spanje zeer sporadisch kalfsvlees kunnen vinden, gebruikte ik lomo de cerdo (varkensfilet) als vleessoort. Kook het vlees gedurende 35 minuten in witte wijn en water, met daarin 2 selderijstengels, 2 laurierblaadjes, een geschilde ui met daarin 4 kruidnagels. Neem de pan daarna van het vuur af en laat het vlees in eigen bouillon afkoelen. Eenmaal afgekoeld, snij je het in dunne plakken. Ingrediënten voor de tonijnsaus à la Justine: twee eierdooiers, een theelepel Dijonmosterd, enkele flinke scheuten extra virgin-olijfolie, een paar druppels citroensap en wat geraspte schil, drie blikjes tonijn en drie ansjovisfilets. Draai het mengsel met een keukenmachine of een staafmixer tot een gladde emulsie. De saus serveren op de plakjes vlees en het gerecht afmaken met kappertjes, verse peterselie, zwarte peper en een schijfje citroen.

Ingrediënten voor de filodeegtaartjes: een pak filodeeg, mix van champignons, knoflook, sjalot, peper & zout, ricotta, twee eieren, een kopje melk, een scheutje room, verse nootmuskaat en strooikaas. Verwarm de oven voor op 190 graden Celsius. Plak zes lagen deeg plakje voor plakje op elkaar met gesmolten boter ertussen. Snij de ontstane stapel in zes pakketjes en drapeer elk pakketje als een zakdoek in een beboterde cupcakehouder. 
Hak hazelnoten klein en bak de champignons in olijfolie; breng op smaak met zout en peper. Op de bodem van elke bakje leg je eerst gehakte noten en daar bovenop een laag champignons. Plaats klontjes ricotta in elk cupcakehouder en bestrooi dat met verse peper. Meng vervolgens eieren, melk, room en verse nootmuskaat. Giet dat mengsel in de houders en dek af met vers geschaafde kaas. Het gerecht moet minstens een uur in de oven. Bij de taartjes maakte ik een verse chutney van tomaten, kappertjes, fijngesnipperde augurken en rode wijnazijn. Je kunt eindeloos variëren op deze vulling. Aanraders. Barefoot is muy contenta met al die creatieve, actieve Masterchef-kandidaten. Haar vrienden eveneens!

Lekker Pu(o)h!

Terwijl ik zit te typen, ruimt mijn liefje de potten, pannen en borden weg in de vaatwasser. Vanavond aten we voor de laatste keer haché. De zomer komt eraan en dan heb je geen zin meer in dergelijke schotels. De Spaanse slager snijdt de runderlap op een dusdanige wijze dat we het bij hem niet afnemen. Voor dit soort gerechten gaan we naar de Nederlandse slager, hoe vreemd dat ook klinkt.

Onlangs keek ik naar de finale van Masterchef Holland 2014. Alhoewel David mijn favoriete amateurkok was, won Bart. Hij is de eerste Nederlandse winnaar van dit programma. 

Het leuke was dat Poh Ling Yeow jurylid was in de finaleweek. Poh werd tweede in Masterchef Australia 2009 en dat legde haar geen windeieren. Ze kreeg een eigen tv-programma (Poh's Kitchen) en maakte een kookboek.

Toen wij haar in januari 2014 persoonlijk in Albany, West-Australië ontmoetten, vertelde ze ons het geheimpje dat ze jurylid zou worden bij de Nederlandse versie van het succesvolle programma, nadat ze hoorde dat wij twee reislustige Hollandse meiden waren. Ik hield het geheim (al vond ik het moeilijk...). 

Ik zag haar inderdaad onlangs op televisie als jurylid in het Masterchef-programma en stuurde haar daarna een onderhoudende mail met een foto van haar die ik van de tv nam. Niet veel later ontving ik een gezellige mail van haar terug. Ze vertelde daarin dat ze het verblijf in Amsterdam fantastisch had gevonden en dat ze vermoedt dat haar voorouders (van Maleise afkomst) Nederlands bloed in hun aderen hadden... De verbondenheid die ze voelt met Nederland kon ze niet anders verklaren. Ze schreef dat ze zich verbaasde over het feit dat zoveel Nederlanders haar kennen en waarderen. Dat vertelde ik haar al toen wij elkaar in Albany ontmoetten maar toen zei het haar niets. Nu wel. Haar tweede kookboek, getiteld 'Same same but different' is inmiddels uit. Ze mailde nog meer maar dat is for our eyes only. Poh is een fantastische kok en een heel leuk mens. We houden contact.

Momenteel kijk ik naar de serie van Masterchef Australië All Stars uit 2012. Ook Poh treedt daarin op; ik begrijp dat haar naam in Chinees betekent “precious talent” dus dat voelden haar ouders Christina & Steve Yeow goed aan! Julie Goodwin -de winnares van Masterchef Australia 2009-, Justine Schofield, wier kookprogramma ik regelmatig kijk, Kate Bracks die winnares werd in 2011 en vele andere medestrijders als Marion, Callum, Hayden-the-surfdude, Kumar en Aaron met zijn Boralino treden daarin op. Velen van hen verging het uitstekend na hun optreden in diverse jaargangen van Masterchef Australia. 

In deze All Stars-serie strijden deze koks tegen elkaar voor hun goede doel. Met elke gewonnen wedstrijd verdient men geld voor dat doel. Poh heeft nog niet zoveel geld bijeen gekookt maar ik heb goede hoop dat dat binnenkort verandert. Julie staat momenteel bovenaan. Ik ben overigens ook fan van Callum. Deze jongeman die nog jeugdpuistjes had toen hij voor het eerst aan Masterchef meedeed, werkte inmiddels enkele jaren in de keuken van de Griek George Calombaris, jury, superchef en restauranteigenaar. Dat moet zijn vruchten afwerpen. Ik blijf aan de buis gekluisterd.

Enkele weken geleden kochten wij een sapcentrifuge die we inmiddels elke dag gebruiken. De selderij-, wortel-en appelsap is een van de favorieten maar het drankje van rode biet-, sinaasappel- en gembersap mag er ook zijn. Net als die van verse ananas, komkommer en radijsjes. De appel-, peer- en limoensap is eveneens een aanrader. Om maar te zwijgen over de Virgin Mary (tomaten, selderij, tabaso). Elke week koop ik een grote hoeveelheid groenten en fruit voor dat doel; ook spinazie, bloemkool, brocoli en ijsbergsla lenen zich er goed voor. Groene groenten. We voelen ons er lekker bij.

Recent las ik over een nieuwe hype van leptine; in het Grieks betekent dat 'dun'. Het is een hormoon dat het lichaam zelf aanmaakt en dat ook wel het ‘hongerhormoon’ wordt genoemd. Hoe meer leptine in het bloed zit, hoe verzadigder men zich voelt en daardoor kun je afvallen. Er is geen leptinepil of een ander product. Leptine zit vooral in groene (blad)groenten. Zo zijn we als keukenprinsessen lekker bezig.