Tijd vliegt

Het begin van de meteorologische zomer ligt alweer achter ons. Het wil nog niet echt zomeren in Spanje, al loopt de temperatuur op. Het is namelijk de tamelijk koele wind, uit het oosten, uit het noorden die het nog niet zomers warm maakt. Terwijl we over drie weken alweer de langste zomerse dag (21 juni) achter ons zullen laten. Tja. Sinds we een markies en een zonnescherm aanschaften, laat de zon het met enige regelmaat afweten. Sinds 2005 leven we bijna continu in een zonnig klimaat en daarop gaat het lichaam rekenen. Dus als het enigszins fris is, hebben mijn liefje en ik het al gauw fysiek koud. Gisteren was een regenachtige dag maar zoiets deert mij dan weer niet: het is immers goed voor het land en goed voor de nieuwe bomen langs onze boulevard.

In de vereniging van huiseigenaren ben ik dan wel VP af, betrokkenheid bij het wel en wee van onze woonwijk blijft bestaan. Tijdens de recente vergadering werd besloten dat we de gaten die langs de boulevard waren gevallen vanwege verwijderde dode palmbomen zouden opvullen met anderssoortige bomen. Op vrijdagochtend hoorde ik een zware vrachtwagen tegen de berg op rijden. Ik keek door het zijraam en zag een truck met palm- en andere bomen binnenkomen. Ze waren bestemd voor tuinman Matt! We schoten ongedoucht in onze kleren en liepen naar de straatkant. De nieuwe palmbomen, van de soort Washingtonia, die niet ontvankelijk zijn voor de vernielende kracht van de rode kever, gingen al op welgekozen plaatsen in de grond. Het voelt alsof de tandarts kronen plaatst maar dan zonder de pijn in eigen mond. 

Matt vroeg mij of ik wilde blijven om als ‘second opinion’ te fungeren. Hij had weliswaar een beplantingsschema in zijn hoofd maar zei het prettig te vinden ook mijn mening te kennen. Ik hing dus rond als een conciërge. Degene die na mijn aftreden werd gekozen voor die klus, keerde onlangs terug naar Engeland dus ik liep niemand voor de voeten. Ik kan het goed vinden met de tuinman, hij is toegewijd, een harde werker en hij heeft bovendien een goed gevoel voor humor.

Er bleken tevens drie jacaranda’s op de vrachtwagen te staan. Nog geen twee weken geleden liepen mijn liefje en ik met onze vrienden Ger & Monika over de golfbaan van Campoamor waar we stopten om elke versie van deze subtropische boom met blauwpaarse bloemen die momenteel spectaculair bloeit, te bewonderen. Je ziet deze bomen ook steeds vaker in het Spaanse straatbeeld opdoemen. Het zijn niet alleen de bloemen die mooi zijn, ook de zachtgroene, veervormige bladeren zijn het bekijken waard. 

Eerder vroeg ik aan tuinman Matt of het een idee was hier een daar zo’n sierlijke jacaranda met klokvormige bloemen in onze gemeenschappelijke tuin te plaatsen. Hij was het met mij eens dat ze prachtig zijn. Nu was de woord bij de daad gevoegd. Ik zei Matt in de loop van de ochtend dat wij ‘a serious request’ aan hem hadden: was het mogelijk om een van de jacaranda's te plaatsen bij de ingang van onze parkeerplaats? Op die manier zouden wij uitzicht hebben op de prachtige blauwe bloemen vanuit ons keukenraam. Hij vond het een mooi plan en zo werd het uitgevoerd. Daarna deden we met hem nog een excursie langs de fruitbomen in de tuin: de citroenen groeien, er hangen grote rode (eetbare) kersen aan de bomen en de vijgenbomen beginnen vruchten te dragen. De kersen lijken op de foto eerder op perziken?! Op deze manier valt het gemis aan de eigen tropische tuin van Bali mee...

Mijn liefje en ik strijden nu dagelijks om de plek in de keuken. Vanwege de regen bleven we gisteren lekker binnen. Vanuit de keuken spreken we ‘onze’ jacaranda liefdevol toe. 
Het afgelopen weekend stond bol van de culinaire experimenten: mijn liefje maakte heerlijke kippensoep als lunch, ik bereidde ’s avonds een inktvisschotel met verse tuinbonen in een enigszins merkwaardige saus (met karwijzaad) uit een Spaans kookmagazine -niet voor herhaling vatbaar- en zondag was het tijd voor Dong Do Pork, een recept van Poh Ling Yeow. Het is langzaam gegaarde pork belly met een saus van twee soorten ketjap, Chinese rijstwijn, water, veel verse gember en lenteuitjes; de suiker liet ik achterwege. Het vlees sudderde bijna 3 uur door en viel uiteindelijk op het bord uiteen. Vanavond eten we de restjes. Misschien wel met het bord op schoot, voor de televisie. Het is immers weer Mastercheffeest! De wedstrijd tussen de Australische junioren die momenteel op de Nederlandse televisie is te zien, zag ik jaren geleden reeds in Australië, Masterchef All Stars van 2012 had vorige week de finale. Poh was favoriet maar werd vroegtijdig uitgeschakeld omdat haar BBQ-gerecht niet lukte (ze had nog nooit gebbq'd...). De trofee werd opgeëist door de jonge Callum. Ik vermoed dat de volgende serie van All Stars eraan komt, die van 2013. Het programma blijft inspireren. Over vervliegende tijden gesproken: over twee maanden gaan we ons weer onderdompelen in de Aziatische keuken als we op weg gaan naar Sulawesi. Voordat je het beseft, is het zover.

Lekker Pu(o)h!

Terwijl ik zit te typen, ruimt mijn liefje de potten, pannen en borden weg in de vaatwasser. Vanavond aten we voor de laatste keer haché. De zomer komt eraan en dan heb je geen zin meer in dergelijke schotels. De Spaanse slager snijdt de runderlap op een dusdanige wijze dat we het bij hem niet afnemen. Voor dit soort gerechten gaan we naar de Nederlandse slager, hoe vreemd dat ook klinkt.

Onlangs keek ik naar de finale van Masterchef Holland 2014. Alhoewel David mijn favoriete amateurkok was, won Bart. Hij is de eerste Nederlandse winnaar van dit programma. 

Het leuke was dat Poh Ling Yeow jurylid was in de finaleweek. Poh werd tweede in Masterchef Australia 2009 en dat legde haar geen windeieren. Ze kreeg een eigen tv-programma (Poh's Kitchen) en maakte een kookboek.

Toen wij haar in januari 2014 persoonlijk in Albany, West-Australië ontmoetten, vertelde ze ons het geheimpje dat ze jurylid zou worden bij de Nederlandse versie van het succesvolle programma, nadat ze hoorde dat wij twee reislustige Hollandse meiden waren. Ik hield het geheim (al vond ik het moeilijk...). 

Ik zag haar inderdaad onlangs op televisie als jurylid in het Masterchef-programma en stuurde haar daarna een onderhoudende mail met een foto van haar die ik van de tv nam. Niet veel later ontving ik een gezellige mail van haar terug. Ze vertelde daarin dat ze het verblijf in Amsterdam fantastisch had gevonden en dat ze vermoedt dat haar voorouders (van Maleise afkomst) Nederlands bloed in hun aderen hadden... De verbondenheid die ze voelt met Nederland kon ze niet anders verklaren. Ze schreef dat ze zich verbaasde over het feit dat zoveel Nederlanders haar kennen en waarderen. Dat vertelde ik haar al toen wij elkaar in Albany ontmoetten maar toen zei het haar niets. Nu wel. Haar tweede kookboek, getiteld 'Same same but different' is inmiddels uit. Ze mailde nog meer maar dat is for our eyes only. Poh is een fantastische kok en een heel leuk mens. We houden contact.

Momenteel kijk ik naar de serie van Masterchef Australië All Stars uit 2012. Ook Poh treedt daarin op; ik begrijp dat haar naam in Chinees betekent “precious talent” dus dat voelden haar ouders Christina & Steve Yeow goed aan! Julie Goodwin -de winnares van Masterchef Australia 2009-, Justine Schofield, wier kookprogramma ik regelmatig kijk, Kate Bracks die winnares werd in 2011 en vele andere medestrijders als Marion, Callum, Hayden-the-surfdude, Kumar en Aaron met zijn Boralino treden daarin op. Velen van hen verging het uitstekend na hun optreden in diverse jaargangen van Masterchef Australia. 

In deze All Stars-serie strijden deze koks tegen elkaar voor hun goede doel. Met elke gewonnen wedstrijd verdient men geld voor dat doel. Poh heeft nog niet zoveel geld bijeen gekookt maar ik heb goede hoop dat dat binnenkort verandert. Julie staat momenteel bovenaan. Ik ben overigens ook fan van Callum. Deze jongeman die nog jeugdpuistjes had toen hij voor het eerst aan Masterchef meedeed, werkte inmiddels enkele jaren in de keuken van de Griek George Calombaris, jury, superchef en restauranteigenaar. Dat moet zijn vruchten afwerpen. Ik blijf aan de buis gekluisterd.

Enkele weken geleden kochten wij een sapcentrifuge die we inmiddels elke dag gebruiken. De selderij-, wortel-en appelsap is een van de favorieten maar het drankje van rode biet-, sinaasappel- en gembersap mag er ook zijn. Net als die van verse ananas, komkommer en radijsjes. De appel-, peer- en limoensap is eveneens een aanrader. Om maar te zwijgen over de Virgin Mary (tomaten, selderij, tabaso). Elke week koop ik een grote hoeveelheid groenten en fruit voor dat doel; ook spinazie, bloemkool, brocoli en ijsbergsla lenen zich er goed voor. Groene groenten. We voelen ons er lekker bij.

Recent las ik over een nieuwe hype van leptine; in het Grieks betekent dat 'dun'. Het is een hormoon dat het lichaam zelf aanmaakt en dat ook wel het ‘hongerhormoon’ wordt genoemd. Hoe meer leptine in het bloed zit, hoe verzadigder men zich voelt en daardoor kun je afvallen. Er is geen leptinepil of een ander product. Leptine zit vooral in groene (blad)groenten. Zo zijn we als keukenprinsessen lekker bezig.

Terug naar het Spaanse leven

We zijn weer geaard in Spanje. Het is lekker om terug te zijn op het Spaanse honk. Het eigen bed, de heerlijke douche, de favoriete smaken Nespresso-koffie, Nederlandse televisieprogramma’s, het zonnige terras, betrouwbare wifi, de verwarming als we daaraan behoefte hebben. Ook al is Spanje comfortabel qua termperatuur, toch loop ik te sniffen, heb ik een snotkop en een wattenhoofd. Het verbaast mij niets, ik loop altijd wel iets op na een lange vliegreis. Reizend met een paar honderd mensen in een koektrommel-under-pressure gaat bijna nooit zonder consequenties. Mijn liefje doet niet voor mij onder. Haar niesbuien zijn drie huizen verderop te horen.

In de afgelopen dagen richtte ik mijn vitrinekast met schelpen en andere strandvondsten opnieuw in. Op de waanzinnig mooie kusten van West-Australië vond ik interessante dingen: eikapsels van diverse soorten haaien, sponzen en stukjes koraal. Ze liggen nu bij elkaar op een glazen plaat. Tevens vond ik een aantal spirula spirula’s, fragiele schelpjes die in compartimenten zijn onderverdeeld. Als je ze te hard vastpakt, verkruimelen ze in je hand. Het is een kosmopolitische schelp die vooral in warme zeeën voorkomt. En ik vond heel platte, witte schelpen die eerder een dekseltje van iets lijken maar die ik niet eerder aantrof en niet kan identificeren. 
Schelpen rapen op idyllische stranden is minder onschuldig dan het lijkt. Uit onderzoek door de universiteiten van Florida en Barcelona (gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift PLOS One in 2013) blijkt dat de constante verwijdering van de schelpen op toeristische stranden gevolgen kan hebben voor het ecosysteem.

De wetenschappers deden daarvoor maandelijkse tellingen van het aantal mollusken op een stuk van het Spaanse strand Llarga. Ze vergeleken hun resultaten tussen 1978 en 1981 met tellingen tussen 2008 en 2010, en gingen ook na in welke mate het aantal toeristen is veranderd. Uit die vergelijking blijkt dat het aantal toeristen in de regio verdrievoudigde maar dat tegelijkertijd het aantal mollusken op het strand sterk  verminderde: gemiddeld met 60%, in de toeristische topmaanden loopt dat zelfs op naar 70%. Die teloorgang is niet toe te schrijven aan visserij of andere oorzaken, volgens de onderzoekers, en worden dus waarschijnlijk verklaard door toeristen die schelpen rapen en meenemen. 
Ik maak mij daaraan ook schuldig maar ik kan het niet laten...

De reis die we recent maakten, lijkt veel langer geleden dan het in werkelijkheid is. Precies een week geleden was onze eerste dag in Spanje, de dag daarvoor dobberde ik nog in de Indische Oceaan. Dat blijft een vreemd tijdsbesef; het lijkt alsof het sterker wordt met de jaren. Het voelt dan ook bijna alsof ik toe ben aan een volgende reis... reizen is verslavend (maar een reislustig mens kan ook overdrijven). Deze maand gaan we wel weer een binnenlands uitstapje maken. Mijn verjaardag komt eraan en dan gaan we doorgaans op pad. Mijn liefje houdt het weer in het zuiden van Spanje in de gaten.

In Bali en Australië kookte ik geen dag; wel maakte ik onderweg regelmatig goedgevulde salades maar dat noem ik geen koken. In de eerste dagen na thuiskomst maakte mijn liefje verse erwtensoep en ook ik maakte mijn eerste gerecht: moussaka op nieuwe wijze. Ik maakte deze keer mijn eigen bechamelsaus en dekte de schotel af met aardappelpuree. Het was een smakelijke poging. 

In Australië keek ik heel af en toe naar een uitzending van MKR en Masterchef Australia. Het blijven inspirerende en onderhoudende kookprogramma’s. Er loopt nu eveneens een serie Masterchef Holland die ik echter niet op de voet volg. Ik kan nog niet precies de vinger op de zere plek leggen maar op een of andere manier pakt het programma mij (nog?) niet. Ze hebben iemand nodig als Poh Ling Yeow... Ik ontmoette haar in persoon tijdens het Albany Oyster Festival en kocht haar dikke kookboek dat ze met veel plezier signeerde. Dat wordt voorlopig mijn leidraad in de keuken, naast de Culinaire Kalender 2014 van Onno Kleyn en Karin Luiten. 365 dagen kookgeluk!

Gisteravond gingen we met onze vrienden Ger & Monika naar restaurant 'Casa Araez' in Pilar de la Horadada, een dorp op circa 10 minuten afstand. We hoorden goede berichten over dit Spaanse restaurant voordat we naar Bali vertrokken maar waren toen niet in de gelegenheid het te bezoeken. Het stond dan ook hoog op het programma voor nu en het werd een geslaagd culinair bezoek. Wereldkaart, mooie gerechten (traditionele met een twist), lekkere wijn, aardige bediening, prettige inrichting. Een aanwinst voor de plaatselijke horeca en een regelrechte aanrader!

It's oyster time!

De wereld is mijn oester. Dit weekend zijn we in Albany, een kleine universiteitsstad aan de zuidkust, op circa 400 kilometer afstand van Perth, waar onze rondreis begon vier weken geleden. Dat betekent onder andere dat we gemiddeld 100 kilometer per week reden. Een lachertje. Het is wel dé manier om een streek goed te leren kennen.

Twee weken geleden las ik in een weekendbijlage van de krant over het oesterfestival van Albany dat op 1 maart zou plaatsvinden, met Poh Ling Yeow als eregast. Ik begon te tellen... met een beetje goede wil zouden we rond die tijd in Albany kunnen zijn. Ik maakte die opmerking tegenover mijn liefje die het wel een leuk idee vond. Aangezien het thans een lang weekend is en de Australiërs nog steeds in grote aantallen kamperen tijdens deze zomervakantietijd, bedachten we dat het verstandig zou zijn vroegtijdig een plek op een kampeerterrein te reserveren. Vele campings in en om Albany waren reeds vol. ‘Rose Garden’ had echter nog een schaduwrijke plaats voor ons, voor drie nachten.

Op vrijdagmiddag kocht ik bij de plaatselijke boekhandel twee toegangskaartjes voor het festival dat in een park van het stadje zou worden gehouden. Ik dacht dat het voor de tweede maal werd georganiseerd maar het bleek de eerste keer te zijn. 

Dan Sharp, een jonge locale chef (Sharp Infusion), kwam met het idee van een oesterfeest. Jaren geleden begon men in Albany met de kweek van rock oysters, op basis van Sydney rotsoesters.

We namen een taxi naar Eyre Park dat op het eerste gezicht erg klein leek... Bij navraag bleken er 500 kaartjes in de voorverkoop te zijn gekocht. Het terrein bood maximaal plaats aan 1.000 bezoekers. We waren een van de eersten en deden een rondje langs vertegenwoordigers van lokale wijnhuizen. Sommige boden wijn om te proeven aan; de witte wijn (Sauvignon Blanc) van wijnhuis ‘Galafrey’ beviel ons het best. Een flesje werd besteld. De Albany rock oyster is klein van stuk maar heel zacht van smaak. Zelfs mijn liefje probeerde er een, zonder naar effect. Het wachten was op de kookdemonstraties. We kozen fototechnisch goede zitplaatsen bij het grote podium.

Don Hancey en Poh

Poh trad eerst aan als interviewer van een Zwitserse die jaren geleden met haar gezin naar Australië verhuisde en hier bushfood was gaan produceren. Het gebied ligt dicht bij Albany. Men verbouwt traditionele gewassen en verwerkt ze in tot producten met een moderne draai. Het bedrijf loopt goed. Daarna waren er kookdemonstraties van Dan Sharp en Don Hancey, een oude rot in het culinaire vak. Hij is een van de ‘food ambassadors’ van WA. 

Alles draaide om oesters. Ze werden op vele manieren bereid. Hancey maakte zelfs een nieuwe versie van een bloody mary met rauwe oester (die goed viel bij mijn liefje). En toen was het tijd voor Poh’s optreden. Wat een leukje is het! Als chef is ze creatief en innovatief, als mens benaderbaar en authentiek. Mijn liefje maakte als eerste een praatje met haar terwijl ik foto’s maakte. Poh vertelde ons een geheim dat betrekking heeft op het Vaderland maar daarover kan ik nog niet publiceren...

Poh maakte onder andere oesters op Aziatische wijze: gefrituurd in een jasje van bloem en kruiden, geserveerd in een schelp gevuld met wasabicrème. Yum! Regelmatig zei ze tegen degene die in het publiek rondging met de schaal met vers bereide oesters dat haar Nederlandse vrienden niet moesten worden vergeten. Hoe aardig is dat?! We werden dus goed bediend. Ik proefde oesters op vele manieren. De tijd vloog voorbij. 

Aan het begin van de avond signeerde Poh haar (eerste) kookboek. Nummer twee komt uit in april en is getiteld 'Same same but different'. Ook daar waren we als eerste present. Toen ze ons zag aankomen, sprong ze achter haar tafel vandaan en poseerde voor de foto’s. Ze stond erop dat ook met haar camera foto’s van ons werden gemaakt. En ze vroeg ons mailadres. Ze gaat dit jaar in haar woonomgeving (Adelaide, Zuid-Australië) een winkel beginnen waar ze allerlei gerechten gaat verkopen. Ze durft nog niet de stap naar een eigen restaurant te beginnen. Klinkt spannend en verstandig. Het is een mooi mens. We spraken af dat we contact houden.

Prawn head sucker

Het is weer tijd voor een food blog! Sinds enkele weken kijk ik naar het kookprogramma Poh’s Kitchen. Poh Ling Yeow werd tweede in de finale van Masterchef Australië 2009. Toentertijd waren wij enkele maanden Down Under en bekeek ik het kookprogramma dagelijks. Zelf vond ik dat Poh eerste had moeten worden; ik vond haar namelijk een betere kok en veel creatiever dan Julie Goodwin die uiteindelijk eerste werd.

Poh’s eigen programma is nu op de Nederlandse TV te zien en ik kijk met veel plezier. Zij inspireert en boeit. Haar roots liggen in Maleisië en China maar ze is volbloed Australische. Ze gaat regelmatig op pad, niet alleen in haar vaderland maar ook in landen waaruit haar familie stamt. Zo bezocht ze onlangs Maleisië en dat werd een stemmige en vooral smakelijke déjà-vu. Die heerlijke laksa's en Peranakan-gerechten. Yum!

Poh was op vele plekken die ook mijn liefje en ik tijdens onze meeste recente rondreis door Azië bezochten: Penang en Malakka. Poh is een goedlachse, nieuwsgierige en inventieve kok die ook is geïnteresseerd in Europese kookstijlen en invloeden. Met regelmaat nodigt zij dan ook Franse en Italiaanse koks uit die zich in Australië vestigden en daar furore maakten met hun culinaire prestaties.

Ik leer veel door te kijken: ik weet nu hoe gemakkelijk het is zelf dim-sums te maken. Dat zijn Aziatische tapas die je kunt stomen, koken en bakken. Heerlijk! Ook leerde ik iets elementairs dat ik reeds had ervaren: de koppen van garnalen die in de pan worden bereid, kunnen zonder meer worden uitgezogen, die van de grill vaak niet. Daar sijpelen de sappen vaak nog uit... Een amateurkok liet zich onlangs ontvallen ‘geen prawn head sucker’ te zijn. Ik vond het een mooie uitdrukking en moest lachen. Ik ben het wel en doe het al jarenlang! Niets lekkerder dan de smaken uit de koppen. Ik realiseer mij wel dat het er niet zo leuk uitziet voor minder geoefende tafelgenoten (maar ik slurp nooit).

Momenteel is ook Masterchef Australië 2013 te zien op de Nederlandse televisie. Inmiddels zijn we aangekomen bij de Top-9. Emma heeft een immuniteitsspeld, hetgeen haar recht geeft op een finaleplaats. Ze is een onopvallende kookster but going strong. Mijn favoriet is Rishi sinds het begin, een stralende Indiase jongeman die chemicus is van opleiding en veel begrijpt van kookprocessen en smaken.

Ook Samira (met hoofddoek) is iemand die veel verstand heeft van kruiden en smaken en daardoor kans maakt op een finaleplaats, denk ik. Ze viel eerder af maar kookte zich terug in de strijd. Dat was voor het eerst in al die jaren een optie. Het programma verrast elk jaar. Favoriet van mijn liefje is Lynton, een boerenzoon van een cattle station in Queensland. Hij is goed met vlees, had oorspronkelijk geen idee wat hij moest doen met seafood maar hij wordt een steeds betere kok. Momenteel heb ik nog geen vast idee wie van de amateurkoks met de eer gaat strijken.

Masterchef is al jarenlang mijn absoluut favoriete kookprogramma. Elke week zie ik nieuwe draaien aan het programma. Het wordt nooit saai. 

We zitten thans middenin de Heston-week: Heston Blumenthal, de kookguru van wereldsterrenrestaurant ‘The Fat Duck’ is te gast. Mijn liefje en ik dineerden enkele keren in zijn restaurant toen wij in Engeland woonden en werkten. Hij is een tovernaar in de keuken. We proefden daar de meest bizarre smakencombinaties. En genoten ervan!
Blumenthal is een week lang de grote roerganger en uitdager van de amateurkoks. Smullen, zowel voor de smaakpapillen als voor het oog!

Elke week kook ik tenminste één nieuw gerecht. Met Fissler-pannen die wij kochten toen wij in Kijkduin woonden. Deze week kwam in het nieuws dat afgekeurde pannen van dat merk bij Blokker in Nederland zijn te kopen, tot ongenoegen van de fabricant!

Sommige recepten zijn blijvend, andere eenmalig. Vanavond wordt het een Mediterraans recept van gegrilde biokipfilet met olijfolie-munt-laurierblad-citroenmarinade. De kip moet worden ingekerfd en ingevrewen met de marinade. Daarna minstens een uur in de marinade  in de koelkast voordat de filet wordt gegrild (10 minuten). Serveren met lente-uitjes en een schijfje citroen. Morgen ga ik gewokte inktvis met zwarte bonen en mihoen uit Poh’s Kitchen bereiden; bezoek haar informatieve website voor heerlijke Aziatische èn fusion-gerechten.