Eens een activiste…

Gisterochtend begon het: harde popmuziek klonk uit het winkelcentrum dat voor ons appartementencomplex ligt. In een eerdere blog schreef ik dat Distrito Arcos vorig jaar december werd afgebouwd maar een jaar later nog steeds niet open was vanwege bezwaren uit de buurt. Er stond nu toch echt iets te gebeuren. Aan onze portier vroegen wij of hij enig idee had wanneer het centrum de deuren zou openen. Hij vermoedde deze week.

Wij gingen op pad met luide muziek en toen we aan het einde van de middag terugkwamen, klonk dat nog steeds. Wij hielden schuifpuien en ramen dicht en nog was de overlast dermate dat ik mij niet kon concentreren op mijn boek. Ik had het niet naar mijn zin. Stadsgeluiden zijn te verdragen; die horen nu eenmaal bij Buenos Aires. Muzak van het ergste soort uit speakers is andere koek. Dat is geluidsoverlast die door iemand wordt veroorzaakt; met dat soort asociaal gedrag heb ik grote moeite. Maar ja, wat doe je eraan... we zijn in Argentinië?! 

Gisteravond zette ik, ervaren residente contra el ruido, de eerste stap: ik stuurde een mail met de klacht en een verzoek tot (mogelijke) actie naar het verhuurbedrijf van ons appartement. Konden zij iets aan deze situatie doen? En als zij het niet konden, zouden ze mijn mail dan naar de eigenaar van het appartement willen doorsturen? Niet lang daarna antwoordde Véronica dat ze contact had gezocht met eigenaar Alejandro. Ik stapte met oordoppen in bed maar sliep niet goed. Teveel negatieve energie in mijn lijf.

Vanmorgen stond ik onfit op. Om 8 uur ’s ochtends begon de harde muziek weer. Werd dat weer zo’n dag als ervoor? Grrrr, BOOS! Tijdens het kopje koffie bespraken we een eventueel voortijdig vertrek uit het appartement. Het moet wel leuk blijven. Vervolgens gingen we over tot de orde van de dag: mijn liefje ging boodschappen doen in de buurtwinkel, ik ruimde en waste af, ruimde op en stapte onder de douche. Vanaf het balkon aanschouwde ik daarna de officiële opening van het winkelcentrum. Er was een toespraak, mannen sloegen elkaar op de schouders, er werd geklapt, de poorten zwaaiden open.

Mijn liefje kwam thuis met een bijzondere boodschap: ze was naar het gezelschap gegaan en had daar haar klacht geventileerd over te harde muziek, zowel gisteren als vanmorgen. Ik was niet verbaasd; dat past bij haar. Eens een activiste, altijd een activiste! En overal, naar nu blijkt. Ik wilde precies weten hoe ze de zaak had aangepakt. Ze wees waar ze woonde, liet Spaanse woorden als ‘ruido’ (lawaai) en ‘demasiado’ (teveel) vallen en benadrukte dat het completamente inaceptable was. Dat alles op vriendelijke wijze. De Public Relations Manager luisterde aandachtig en nam ter plekke actie. De volumeknop werd teruggedraaid en meervoudige excuses volgden. Sindsdien is het geluidsniveau acceptabel. Volgens plan blijven we hier nog een week of twee.

Intussen was er tevens een mail binnengekomen van de eigenaar van het appartement. Hij zegde toe namens de vereniging van huiseigenaren een klacht in te dienen tegen het centrum maar waarschuwde voor Argentijnse bureaucratie; die was niet zoals in Holland… (?!) Het zou zomaar kunnen dat er niets gebeurde tegen de geluidsoverlast vóór ons vertrek in januari 2015. Ik informeerde hem namens mijn activiste over wat we zelf deden en met welk voorlopig resultaat.

Waarin een kleintje groot kan zijn!

We gingen er vandaag weer vol goede moed op uit. Via de Jardín Botanico liepen we naar Museo Evita totdat een fotograferend gezelschap mijn aandacht trok. Eén man leek het middelpunt te zijn. Ik liep op iemand in de groep af en vroeg hem wie en wat het betrof. Het bleek te gaan om de burgemeester van Buenos Aires, Mauricio Macri, lijsttrekker van Propuesta Republicana, het Republikeinse Voorstel. Mijn gesprekspartner zei mij met overtuiging dat Macri de toekomstige president van Argentinië is. Hij is de grote opponent van Cristina de Kirchner. Ik vroeg de alcalde of ook ik een foto van hem mocht maken (met mijn eigen heldin). Hij vond het prima, pakte mijn liefje lekker vast, lachtte voor de camera en vroeg waar we vandaan komen. De toekomst zal uitwijzen of zij inderdaad met de nieuwe president van Argentinië op de foto staat. Volgend jaar zijn er presidentsverkiezingen. 

Het Evita-museum in Palermo bevat een schat aan info. Vooral de authentieke opname van haar laatste toespraak (ze was ernstig ziek), beelden van haar staatsbegrafenis en haar dodenmasker maakten indruk. Ze zette een goededoelenstichting op als steun voor de allerarmsten. Ze organiseerde uitjes voor kansarme kinderen, zette een verpleegstersopleiding op en nog heel veel meer. In het museum staat ergens: you adore her or you hate her. Evita is namelijk niet onomstreden. Ze ging op bezoek bij Mussolini, liet zich fotograferen met Franco, stond naast Hitler. Ze wordt ervan verdacht koffers vol geld naar Zwitserland te hebben gebracht, tijdens haar rondreis door Europa.

Hierna liepen we naar Museo Nacional de Bellas Artes in de wijk Recoleta, naar verluidt Argentinië’s mooiste museum. Toegang is gratis, fotograferen zonder flits is toegestaan. Wát een collectie: Rembrandt, Van Gogh, Flinck, Manet, Rubens, El Greco, Pissarro, Rodin, Degas, De Goya, Gauguin, Sisley en vele Latijns-Amerikaanse schilders. En als klap op de vuurpijl was het winkelcentrum rustig toen we huiswaarts keerden. Joehoe!

Silent epidemic?

Het was mij de week wel. In de afgelopen dagen was ik druk als nep-conciërge. De regelmatige lezer weet dat ik vorig jaar vice-president van de vereniging van huiseigenaren was in onze Spaanse woonwijk. Voordat het tijdens de laatste vergadering op stemmen aankwam, nam ik het besluit om niet herkiesbaar te zijn. Veel mensen lieten mij weten dat jammer te vinden. So be it. Desalniettemin blijf ik een betrokken en gepassioneerd bewoonster van deze urbanisatie. Soms wens ik zelfs dat ik niet zoveel opmerk...

Vorige week waren er aanhoudend problemen met de douches in het zwembad; het water liep niet weg en bovendien verwijderden kindervingers veel van de tegeltjes in de doucheruimtes; met mogelijk bacteriële besmetting als gevolg. Ik besloot de douches tijdelijk met lint af te zetten. Het Spaanse ontstoppersbedrijf werd gebeld en met een hogedrukspuit spoelden zij de leidingen door. Het bedrijf dat het zwembadonderhoud voor ons doet, repareerde de tegelwanden. Alles werkt weer en het ziet er ouderwets netjes uit. De president in Engeland werd in woord en beeld op de hoogte gehouden.

Wonen in een woonwijk als de onze, die steed meer zomergasten aantrekt, blijft uiterst enerverend in het hoogseizoen: er zijn huurders die geen idee hebben hoe gehorig Spaanse woningen zijn, ouders die hun kinderen niet corrigeren als ze de douches voor de grap aanzetten en niet uitzetten, hondenbezitters die hun huisdieren in de gemeenschappelijke tuinen laten poepen zonder op te ruimen, jongelui die hun blikjes laten liggen op het gras rondom het zwembad en zo kan ik wel even doorgaan. Iets dergelijks maakten wij vorig jaar mee, toen ik nog in de officiële rol van conciërge was. Ik verzuchtte dat we maar op een onbewoond eiland moeten gaan wonen maar bestaan die nog wel ergens ter wereld?!

Mijn liefje las eergisteren de EuroWeekly en maakte mij opmerkzaam op een artikel van een Engelse dame die veel onzin in die krant mocht verkondigen. Zij woont en werkt in La Marina en organiseert evenementen met live-muziek. Deze Jackie deed een oproep aan de plaatselijke autoriteiten om niet zo streng te zijn met de toepassing van restrictieve regels voor bareigenaren. Ze is van mening dat de stricte regels voor live entertainment ten onrechte een einde maken aan -vooral Engelse- business in Spanje. Ze is bang dat de Costa Blanca te stil wordt... Wat?!@?! Ik verslikte mij bijna in mijn kopje koffie.

Dat was niet tegen dovemansoren gezegd. Sinds ik de 'wonderpil' niet meer slik (zie een van mijn vorige blogs), suist het activistenbloed mij weer door de aderen. Ik ben terug van weggeweest. Alleen tegenwind brengt de vlieger omhoog!

Gisterochtend schreef ik een mail die ik als open brief aan de betreffende krant stuurde, met een kopie aan de Jackie-in-kwestie die een internetactie startte (Keep Entertainment Live on the Costa Blanca). Ik ben van mening dat zij een verkeerde campagne start, op basis van foute aannames. Ten eerste meent zij dat Spanje draait op de toerisme-industrie en dat is een misvatting. Vervolgens stelt zij dat Costa Blanca niet kan zonder de inkomsten van (met name Engelse) bar- en restauranteigenaren.  Bovendien beweert ze dat de werkeloosheid die voortvloeit uit politieboetes en het sluiten van bars slecht is voor Spanje. En als klap op de vuurpijl verklaart zij doodleuk dat er slechts 'een of twee' residenten klagen over geluidsoverlast van bars. Hoog tijd voor tegengeluid! Persoonlijk denk ik dat Spanje wel vaart bij het sluiten van onwettelijke buitenlandse business. Het is hier opmerkelijk rustig qua geluid uit commercieel centrum La Fuente. Het strengere toezichtsbeleid lijkt te werken.

In mijn ingezonden brief weerlegde ik het een en ander, kwam met lokale voorbeelden die het tegendeel bewijzen en maakte vervolgens korte metten met het soort Britten waarvoor zij opkomt. Die zangers en live entertainers zijn vaak sloebers die hier met hun oude auto’s met Engelse nummerborden rondrijden. Als ze in het Verenigd Koninkrijk al geen wegenbelasting betalen, wat zullen ze hier dan afdragen?! (Dit schreef ik overigens niet.) Sommige Britse bareigenaren deugen evenmin: ze hebben geen of een onjuiste vergunning voor live-muziek en als je als resident klaagt over geluidsoverlast, krijg je een grote mond of -in het slechtste geval- een klap voor je kop. Ik ben ervaringsdeskundige op dat terrein. De rechten van residenten lappen zij voortdurend aan hun laars. Het is juist daartegen hard op te treden. 

Doña Quichote?

Momenteel zit ik niet zo goed in mijn vel als ik zou willen; dat komt vooral door herrie die wij hier onlangs kregen te verduren. De zomer begon formeel en in Spanje, het meest luidruchtige land van Europa, gaat dat doorgaans gepaard met veel lawaai. Mijn tolerantiegraad wat betreft geschreeuw en andere vormen van geluidsoverlast, is laag. Zeer laag. Vooral als het dubieuze Brittten betreft die denken dat ze kunnen zingen. Zelf maken we nauwelijks geluid. Waarom zou je een ander immers tot (over)last zijn?

Op een avond was er in de eigen woonwijk sprake van excessief geluid dat voortkwam uit het commerciële centrum dat op steenworp afstand ligt. Wij zijn blij met het centrum maar niet met een paar daar aanwezige geluidsbarbaren. Toevallig (wat is toeval?!) zijn dat twee Ierse bars. Ik belde ’s avonds laat naar de Spaanse lokale politie en meldde mijn klacht. Aangezien ik inmiddels een aardig mondje Spaans spreek, zei ik de politie-agent die de telefoon opnam, dat ik niet kan geloven dat een bar in een Spaanse woonwijk zoveel ‘contaminación acústica’ mag veroorzaken.

Ik vroeg hem of de politie tegen deze vorm van geluidsoverlast kan optreden. Hij vertelde mij dat hij het helemaal met mij eens is maar dat de politie buitenspel was gezet door het gemeentebestuur doordat men voor deze zomer toestemming had gegeven aan de horeca om tot 24:00 uur live-muziek, ook op het terras, te mogen maken. De politie zou naar verluidt pas kunnen ingrijpen na middernacht. Ik was sprakeloos...

Het gemeentebestuur van Orihuela Costa -onze streek aan de Costa Blanca- zou dus voor deze zomer een besluit hebben genomen dat vooral de horeca bevoordeelt, ten nadele van de bewoners. Ik begrijp dat een Spaanse gemeente in crisistijd bedrijven een steuntje in de rug willen geven. Wat ik niet begrijp en ook nooit zal accepteren, is dat zo’n maatregel ten koste gaat van het woongenot van (semi-)permanente bewoners.

Ik kan niet moedeloos toezien en dus zocht ik uit wie van het gemeentehuis ik kon benaderen. Na lang zoeken vond ik een adres waarmee ik in contact zou komen met een gemeenteraadslid die kennelijk contactpersoon is voor buitenlandse residenten. De vrouw in kwestie is van Duitse origine maar is helemaal ingeburgerd. Ze is bovendien lid van de Groenen. Twee kenmerken die tot medeleven zouden moeten leiden, bedacht ik mij.

Ik schreef in eerste instantie dat er veel lawaai komt van het betreffende commerciële centrum. Ik vroeg mij vooral af waarom horeca-aangelegenheden binnen muziek mogen maken met microfoon en geluidsboxen terwijl alle ramen en deuren openstaan. Hoe verloopt het uitgeven van licenties voor ‘musica en vivo’ (live-muziek) überhaupt? Ik vroeg haar bovendien wat we daaraan gezamenlijk kunnen doen.

Daarop kreeg ik binnen een dag een persoonlijke reactie. Ze had inmiddels uitgevogeld wie ik was aan de aanhef te zien. Haar administratie klopt! De assistente had de mail aan haar doorgestuurd. Zij is weliswaar ‘onze’ vertegenwoordiging in Orihuela Costa, heeft begrip voor de situatie maar verwees mij voor klachten over geluidsoverlast naar de plaatselijke politie. Dat is niet haar portefeuille.

De vervolgmail aan haar bevatte het verslag van mijn gesprek met de lokale politie-agent. Een andere Nederlandse, hier op vakantie, had eveneens gebeld en eenzelfde verhaal aangehoord. Was zij op de hoogte van het feit dat háár werkgever kennelijk een besluit had genomen dat tot nog meer geluidsoverlast voor residenten leidt? Ik kreeg binnen enkele uren een mail terug waarin ze eerlijk zei dat ze niet van die maatregel op de hoogte was. Of ik haar kon vertellen wie ik had gesproken, op welk tijdstip en via welk telefoonnummer.

Daarna hoorde ik even niets; tot gisteren. Ze had mijn gegevens aan het hoofd van de plaatselijke politie doorgegeven. Er blijkt geen nieuw besluit te zijn. Live muziek buiten mag nog steeds niet, zeker niet na 24:00 uur. De politie moet uitrukken na een klacht en als men dat niet doet, moet ik haar daarvan op de hoogte stellen.

Een van die notoire bars bezorgde afgelopen weekend wederom geluidsoverlast. We blijven bellen als het te gek is. Ik vroeg haar overigens of er al een ‘Asociación de Afectados por el ruido’ bestaat in onze streek... Een belangenvereniging van mensen tegen geluidsoverlast. Ze bestaan door het gehele land. Er zijn zelfs gespecialiseerde advocaten die optreden tegen geluidsoverlast; de dichtstbijzijnde is in San Fulgencio gevestigd. Ik ben weliswaar niet voor één gat te vangen maar ik ga geen gevecht aan tegen windmolens. Dat levert alleen maar negatieve energie op, volgens mijn liefje. Ze heeft gelijk, como siempre.