Hierheen, daarheen

Alhoewel hier afgelopen weekend de poolwind (‘chorro polar’), een straalstroom uit het Poolgebied, door de straten blies, bleef het zonnetje schijnen. De wind gierde om het huis maar toch werd die door het nationaal meteorologisch instituut afgedaan als matig. Het was goed weer voor Spaanse vlag. Op 10N, gisteren, vonden hier wederom nationale verkiezingen plaats. 

Onze overburen in Madrid meldden dat ze hun burgerplicht bij de stembus gingen doen maar er weinig zin in hadden. Dat begrijp ik: het is voor Spanjaarden dit jaar de tweede keer en de vierde keer in vier jaar. Het lukt maar niet een stabiele, politieke coalitie te sluiten. Dat is men hier niet gewend. Tot voor kort regeerde hier de PP of de PSOE alleen. Het tweepartijenstelsel veranderde in de afgelopen jaren rap en radicaal. Het politieke spectrum versnipperde ook hier. De Socialisten willen echter onder geen beding regeren met de Volkspartij of andere rechtse partijen en vice versa. Dit jaar wapperen in onze woonwijk meer nationale vlaggen. Het zou zo maar kunnen duiden op een VOX-aanhanger. Een oudere Spanjaard die aan de boulevard woont en ons altijd vriendelijk groet, ga ik een dezer dagen eens vragen naar het waarom van zijn vlag.

Mijn liefje kwam onlangs thuis met een oud, vuil stembiljet van VOX dat ze voor mij opraapte. Ze dacht dat ik er wel interesse in zou hebben. De leus van deze partij was en is ‘España Siempre’ (het platform dat deze leus bedacht, distancieerde zich recent van de partij). De ontvanger van het biljet wordt verzocht te stemmen voor: behoud van de eenheid van de natie, opheffing van het kostbare autonome model, verlaging van belastingen en reductie van overheidskosten, stoppen van illegale immigratie, verdediging van traditionele normen en waarden, milieubehoud en bescherming van het plattelandsleven. Als je dit lijstje leest, valt er weinig op aan te merken - ware het niet dat deze partij verder rechtsextreem gedachtengoed aanhangt. Het viel mij op dat er relatief veel vrouwen op deze lokale kieslijst stonden (zij het niet bovenaan). Daar begrijp ik niets van…

De uitslagen zijn bekend: de PSOE verloor drie zetels maar blijft de grootste partij, de PP won zetels maar niet zoveel als voorspeld, het aantal VOX-zetels verdubbelde ruimschoots. Daarmee werd het de derde partij van het land. Wellicht is de flinke winst op rechts een extra duwtje in de rug voor de vorming van een coalitie op links? We gaan het in de komende weken zien.

Vorige week stopte ik met zwemmen in zee; het water was toen nog ongeveer 21  graden Celsius. Het kwam er een paar achtereenvolgende dagen niet van vanwege andere verplichtingen en daarmee stierf mijn dagelijkse zwempartij een zachte dood. Ik vind het prima zo. Dit jaar zwom ik langer door dan in enig voorafgaand jaar; wat je noemt een persoonlijk record. Ik pak de natte draad weer graag op in Bali. Mijn kleine zwemvrienden aldaar kijken er ook naar uit. Het aftellen is begonnen.

Hier loop of fiets ik nog bijna dagelijks over de wandelboulevard langs het strand. Er viel in de afgelopen dagen van alles te zien. De Spaanse marine was met twee grote fregratten actief op de Middelandse Zee. Vanwege het relatief rustige weer steken momenteel veel bootjes met illegale vluchtelingen vanuit Noord-Afrika naar dit deel van Europa over. In Spanje stapten tot nu toe aanzienlijk minder migranten vanuit Marokko aan wal dan in 2018; het waren er destijds 65.000. De voormalige PSOE-regering wilde dat aantal halveren en sloot daarvoor een akkoord met Marokko; met een geldelijke vergoeding als tegenprestatie. Tot en met augustus 2019 daalde het aantal mensen dat via deze route naar Spanje kwam met 39% ten opzicht van vorig jaar. (Men noemt deze migratie in officiële Spaanse documenten niet illegaal maar irregulier.)

Ik verwacht dat werkwillende ‘irreguliere’ migranten hier momenteel welkom zijn. Spanje komt handen tekort om aardbeien, bosbessen en kruisbessen te plukken. In een recente lokale krant las ik dat de provincie Huelva, de grootste groenten- en fruitschuur van het land, voor dit seizoen slechts 600 van de 10.000 extra vacatures in de landbouw kan vullen, ondanks de hoge werkeloosheid in deze sector van Andalusië (ruim 9.000 personen). Dat is bovenop de 19.000 seizoensarbeiders uit Marokko die jaarlijks voor dit seizoen van de Spaanse regering een speciaal contract ontvangen om te komen plukken.

Er zijn weliswaar voldoende potentiële werknemers (ofwel: werklozen) in eigen land voorhanden maar die willen dit werk niet doen. Het is beneden hun opleidingsniveau, eventueel geïnteresseerden krijgen slechts een kortlopend contract en de collectieve arbeidsovereenkomst schiet op enkele punten tekort (te lange werkdagen, er wordt te weinig salaris betaald of niet alle gewerkte uren worden uitbetaald). Het officieel overeengekomen dagloon voor plukkers ligt rond €42. Agrariërs vrezen dat deze oogst zal blijven liggen en daardoor verloren gaat.

Wat ik die dag ook op zee zag, was een groot zeilschip met een extreem lange mast. Veel langer dan gebruikelijk. Met mijn telelens nam ik een foto die ik later thuis nader bekeek. Het bleek te gaan om het schip ‘Elida’ dat vaart voor Jezus. Het megajacht is 40 meter lang, de mast 45 meter; het heeft een zeiloppervlakte van 800m2. Het is een missieschip van een Zweedse christelijke organisatie die sinds enkele jaren in het voor- en najaar met gelovige jongeren van Stockholm naar Jeruzalem vaart. Uit solidariteit met het Joodse volk. Een groter contrast met de situatie van (vooral) jonge Afrikaanse mannen in rubberbootjes kun je niet bedenken.

Alhoewel de temperatuur hier nog rond 20 graden Celsius ligt, zag ik al vogels in V-formatie verder naar het zuiden trekken. Boten komen hierheen, zij vliegen daarheen. Het is de tijd waarin ik hoop op mooie plaatjes van trekvogels in onze duinrand maar tot dusver is het bepaald geen vogelaarsfestijn; in tegenstelling tot twee jaar geleden in dezelfde maand. Toen was het hier ‘bird galore’! Destijds trok ik er dagelijks met de camera op uit om een grote variëteit aan gevederde vriendjes te fotograferen.

Momenteel wordt mijn aandacht getroffen door dagvlinders. Tijdens de afgelopen zomer schitterden ze door afwezigheid en daarvoor had ik geen verklaring. Normaliter bezoeken ze in dat seizoen ook de planten en struiken in onze tuin. Vorig jaar kregen we bezoek van een bijzondere kolibrievlinder. Deze zomer vloog er bijna niets rond. De vlinders die ik nu vooral spot, zijn: het grote en kleine koolwitje, de heivlinder, oranje luzernevlinder, distelvlinder en koninginnenpage. De ‘mariposa tigre’ (rechtsboven afgebeeld; niet te verwarren met de tijgervlinder) is overigens een typisch Iberische vlinder. Ze vormen met elkaar een bonte stoet.

De distelvlinder en de luzernevlinder zijn trekvlinders. Die vliegen in het najaar  duizenden kilometers van het noorden naar warmere zuidelijke oorden. Als omgekeerde bootvluchtingen. Sommige van deze vlinders bewogen hun vleugels zo snel dat ik nauwelijks goede foto’s kon maken. Anderen gingen er echt voor zitten. Soms als dubbeldekkers op elkaar. Necrofilie of juist nieuw leven? Individuele trekvlinders planten zich op hun route naar het zuiden voort en sterven ter plekke.

Het is niet voor het eerst dat ik interesse heb in deze gevleugelde insecten. Toen we over een huis met tropische tuin in Bali beschikten, legde ik hun gefladder en geflirt met onze planten en struiken wekelijks met de camera vast. De mooiste die ik daar met eigen ogen zag, was de atlasvlinder. Het is de grootste vlinder ter wereld. In maart 2011 ontwaarde ik een rondtollende kluwe oranje in een boom. Het bleek te gaan om twee grote, oranjekleurige exemplaren. Ze zaten met hun achterlijven aan elkaar vast; anticiperend op nageslacht. Ongeveer 24 uur bleven ze innig verstrengeld om elkaar heen hangen. Daarna verdwenen ze als sneeuw voor de zon.

De poolwind ging voorlopig liggen. Dat is goed nieuws voor ons, de vogels en de vlinders.

Lentefeesten

Terwijl men gisteren in Nederland het leven vierde van de koninklijk familie (een Koningsdag zonder gedoe), waren we hier aanwezig bij de begrafenis van de sardien. Het is een van de lentefeesten die we niet willen missen. Met dit fiesta de primavera wordt het einde van het carnaval en het begin van het zomerseizoen ingeluid. In heel Spanje wordt dit evenement gevierd maar die van Murcia is het bekendst. Het noodweer van afgelopen weekend, dat mijlenver weg lijkt, was een keerpunt in het weer. Vandaag lopen we hier voor het eerst in t-shirt, shorts en teenslippers. Het zomerse seizoen brak hier aan. We maakten het terras in orde. 

Mijn liefje stond in de nacht voorafgaand aan bovengenoemde festiviteit om 04:00 uur mopperend op. Zij meldde dat ze de slaap niet kon vatten en naar beneden ging. Daarna verplaatste ze zich naar de logeerkamer. Haar slaapgebrek lag deze keer niet aan mij. Haar benen speelden haar parten… Na haar vertrek uit de echtelijke sponde kon ik de slaap op mijn beurt niet vatten. De daaropvolgende uren deed ik hazenslaapjes. In Huize Barefoot zijn er van die nachten maar zelf doe ik daar niet al te moeilijk over. Ik heb tegenwoordig geen toppresentaties of examens meer te doen dus we kunnen ons een dipje veroorloven. Ik hield er echter rekening mee dat mijn liefje niet fit genoeg zou zijn voor het geplande uitje naar Murcia. Later dan gebruikelijk schoot ik wakker omdat ik meende dat zij mij riep. Ik liep naar de logeerkamer en zag haar nog in comateuse toestand in een dekbedholletje liggen. O-o. Het geroep bleek niet van haar afkomstig te zijn. Op haar beurt werd zij wakker van mijn actie. Tja.

Na het ontbijt, de dagelijkse taallessen en een douchebeurt gingen we alsnog op pad. Het was alweer een tijd geleden dat we naar Murcia reden. Langs de route zag ik een flink aantal nieuw aangelegde landbouwgronden en nieuwe bedrijven. Het blijft een interessante route: golfbanen, uitgestrekte landbouwvelden vol jonge citrusaanplant en groenten, urbanisaties in the middle of nowhere, veelkleurige heuvels (soms afgegraven) en andere vergezichten. We zoefden erlangs.

Naarmate we de provinciehoofdstad naderden, zagen we af en toe een vliegtuig opstijgen. De nieuwe luchthaven Corvera ligt op ongeveer 45 minuten afstand van ons huis. Mensen die vroeger landden en vertrokken van het kleine vliegveld van San Javier -wat je qua schaal kon vergelijken met vliegen vanaf Rotterdam Airport- gingen er qua afstand flink op achteruit maar als je gewend bent om vanuit Alicante te vertrekken, is de reistijd nu korter. De route er naartoe is tevens gemakkelijker: goede,  overzichtelijke wegen zonder rotondes al heb je hier en daar wel radarcontrole op snelheid. Er komen momenteel nog niet veel vliegmaatschappijen aan op het nieuwe vliegveld. Het gemiddeld aantal vluchten ligt onder vijf per dag. Het is nu vooral de thuishaven van RyanAir, met vluchten van en naar het Verenigd Koninkrijk. In het hoogseizoen (zomer) zal het aantal en het aanbod gestadig groeien.

Vorig jaar namen we vriend Frans mee naar de Entierro de la Sardina. Wij vonden dat het tijd was hem bloot te stellen aan dit typisch Spaanse feest in Murcia. Hij genoot ervan, naar verluidt. Het ging er dit jaar veel bedaagder aan toe dan in vorige jaren, al begrijp ik niet waarom. Vorig jaar waren de straten overal en voortdurend gevuld met luidruchtige, kleurrijke gezelschappen. De groepen kwamen ze van heinde en verre, zelfs van ver over de landsgrens. Nu waren het dezelfde dweilorkesten die rondjes liepen. Het is vooral een kinderfeest. Verklede mannen delen plastic speeltjes uit, van het volledig nutteloze soort. Made in China. Tja.

Wat ons tevens opviel, was het grote aantal tweelingen in buggies. In onze eerste omgang door het centrum telde ik tenminste twaalf ouders die dubbele kinderwagens voortduwden. Vaak met prachtige kids. Het was het feest van de tweelingen. Ik begrijp hoe dat komt. De eurocrisis was heftig in Spanje en hield lang aan. Daardoor stelden Spaanse vrouwen hun moederschap jarenlang uit. Bijna drie op de tien aanstaande moeders is ouder dan 35 jaar en één op de vijf is zelfs ouder dan 40 jaar. Zij moeten dan relatief vaak gebruik maken van externe reproductieve technieken om zwanger te raken. Murcia heeft een wereldberoemde kliniek (IVI) waar men pionier is in dit soort technieken. Jaarlijks komen daar 5.000 stellen uit 80 landen om zich te laten bijstaan bij het zwanger raken. Het sukses van de kliniek is onomstreden: negen van de tien stellen die daar aan de bel trekken, gelukt het om zwanger te raken en kinderen op de wereld te zetten.

Murcia is en blijft een prachtige stad waar we altijd naar zullen terugkeren. Het is intiem, zeer Spaans en goed onderhouden. Het lentefeest van de Sardien werd dit jaar vooral opgesierd met bloemen: sommige straten kregen een plafond van duizendschoon en andere soorten. Gevels van bijzondere panden (Teatro Romano, Casino) werden aangekleed met paprika’s in alle kleuren. Een fraai gezicht. Als ik een jonge professional zou zijn (Spaans of niet), zou ik daar willen wonen en werken. Ik vind deze provinciehoofdstad mooier en interesanter dan provinciehoofdstad Alicante. Oké, Alicante heeft stranden en zee maar Murcia heeft heel veel sfeer, stijl en cultuur...

We ontdekten nieuwe plekken, zoals de Mercado de Correos. Je zou het kunnen vergelijken met de markthal van Rotterdam maar dan architectonisch minder interessant. Culinair is het juist interessanter. Dit gerenoveerde, oude postkantoor van de stad biedt onderdak aan stemmige tapasbars en een grote centrale bar. Je kunt er traditionele en minder traditionele hapjes verkrijgen. Wij zegen er neer voor een glaasje en een tapa. In een mum van tijd liep het pand vol, van piepjonge tot stokoude klanten. En tweelingen! Zo ontstond weldra een levendige sfeer. De sardien is begraven, mijn liefje voelt zich als herboren.

Vandaag gaat men in Spanje naar de stembus. Ik hoop dat de huidige regering als winnaar uit de bus komt en het mandaat krijgt verder te regeren. Ik vind dat de club van premier Sánchez het goed doet! En hopelijk krijgt de nieuwe partij VOX, als extreemrechts bestempeld, weinig voet aan de grond. Het leven wordt er niet per se beter op met dit gedachtengoed en al te vurig ultranationalisme. Aan deze landelijke verkiezingen mogen wij als buitenlandse residenten niet meedoen. Dat is eigenlijk best raar als je er goed over nadenkt. We wonen hier, betalen hier belasting. Ook in het Vaderland stemden we voorheen niet. Dat lag niet aan onze mindere betrokkenheid (in tegendeel), het lag aan een stuntelende tante Pos. Op ons vorige adres kwam post niet of nauwelijks aan. Dat veranderde radicaal met postbode Carlos die hier wekelijks voor de poort staat. Hier ontvangen we nu dus ook post van het Vaderland. Een stembiljet voor de Europese Parlementsverkiezingen is al binnen. (Daaraan zouden we ook langs Spaanse weg mogen deelnemen.) De plaatselijke gemeenteraadsverkiezing staat hier volgende maand wel op de rol. Ik weet al op wie ik mijn stem ga  uitbrengen; het zittende lokale bestuur doet het goed, wat mij betreft.