Halo, goodbye

De reistassen zijn gevuld, de reisapotheek is aangevuld, de electronica opgeladen, mijn nieuwe wandelschoenen zijn ingelopen. De hibiscussen brachten we naar hun logeeradres, het terras is opgeruimd en het huis aan kant. De executeur-testamentaire stelden wij op de hoogte van ons reisschema en gaven we de laatste instructies.

We gaan weg van de drilboor die The Hulk in de afgelopen dagen gebruikte aan de voet van ons appartementencomplex. Zijn bijnaam dankt hij aan zijn spierbundels en oerkracht. De geplaatste palmbomen langs onze oprijlaan hebben aanhoudend last van de rode kever. Als die eenmaal in het binnenste van een boom zit, kan het even duren maar de palm gaat uiteindelijk ten onder. Met regelmaat wordt een boom geveld. De achtergebleven wortels moesten worden uitgegraven; de kuil was dermate diep dat de hele hulk erin verdween! Op een plek daar niet ver vandaan wordt momenteel zand vergaard voor de bunkers van de plaatselijke golfbaan. ’s Ochtends vroeg beginnen machines de berg af te graven; die aarde wordt vervolgens naar een mobiele zandfilter gereden die zijn werk doet. Langzaam maar zeker verandert het zicht: bergen met het fijnste zand worden weggereden, hopen grof zand en keien blijven achter. Ik schreef het eerder: wonen aan een golfbaan is niet persé stil!

De reisleidster is uiterst tevreden, zelf ben ik zeer opgetogen. Dat gevoel werd versterkt door een mail van de verhuurder van het appartement in Buenos Aires. Die van ons blijkt op de 9^de verdieping te liggen, met veel uitzicht over de groene wijk. De flatscreentelevisie heeft een HDMI-aansluiting waardoor we onze foto’s en films op een groot scherm kunnen zien. Er is een nieuwe supermarkt in de buurt en een Nespresso-boutique op loopafstand. Gappy! Tevens ontvingen we deze week een uitgebreide informatiemap van Rodrigo, de reisagent in Ecuador, die ons hielp bij de reservering van de bijzondere treinreis en de cruise langs de Galapagoseilanden. Het document bevat veel fraaie foto’s, reistips en kledingvoorschriften. Die bestemmingen lijken nu nog ver weg. Reizen is verslavend.

We nemen een vroege vlucht van Alicante naar Madrid, lopen daarna op ons gemak naar de internationale terminal en vliegen vervolgens in een A340 rechtstreeks naar Buenos Aires. Die vlucht zal ruim twaalf uur duren; in die uren leggen we 10.000 kilometer af. Het tijdverschil tussen Nederland en Argentinië is slechts vier uur. Bij aankomst is het nog steeds dezelfde dag als toen we vertrokken.

Deze keer gaat een Nespresso-koffiezetapparaat mee op reis. We kregen het handzame tweedehandsje van vrienden Joan & Ben. Alhoewel we veel kilo’s (23) per persoon mogen meenemen en onze tassen dat gewicht bij lange na niet halen, ga ik ervan uit dat het apparaat gratis op de band mag. Ik houd er echter rekening mee dat de Spaanse incheckbalie zal mopperen. Qua klantvriendelijkheid kan er in dit land nog veel worden gewonnen. Dat wordt mede duidelijk als je de website van luchtvaartmaatschappij Iberia bezoekt. Het lukte ons, ervaren reizigers, niet onze favoriete stoelen online te reserveren. Tja.

Onlangs las ik een KIJK-artikel op eLinea over slimme verkooptrucs in supermarkten. Met eLinea kun je op één plek vele artikelen uit uiteenlopende tijdschriften en kranten, van journalisten, cartoonisten, schrijvers en dichters lezen. In dat betreffende artikel werd het halo-effect uitgelegd aan de hand van Nespressokoffie. Naar verluidt drinken wij nepespresso vanwege George Clooney... Zelf zeg ik al jaren dat de marketing manager van Nespresso een prestigieuze professionele prijs verdient. Niet alleen omdat hij of zij deze aantrekkelijke acteur strikte voor de reclamecampagne; nee, alle campagnes rondom het koffiemerk zijn verzorgd, met een vleugje humor. Nieuwe koffiesmaken worden als vloeibaar goud gepresenteerd, de machines zijn door de beste ontwerpers gemaakt, de website is uiterst gebruikersvriendelijk. Ik vind het dan ook volkomen onterecht om Nespressokoffie af te doen als nepespresso!

Het is heerlijke koffie die je kunt drinken zoals je zelf wilt; de sterktes, de smaken, het caffeïnegehalte, je kunt het kiezen zoals je het wilt hebben. Aangezien mijn liefje en ik slechts één kopje koffie per dag drinken, moet het wel een heel smakelijke zijn. Wij zijn verguld met dit produkt. Vandaar dat het apparaat en enkele buisjes van onze favoriete koffiecups meegaan, voor de eerste ochtenden. Jaren geleden kocht ik een magneetsticker voor mijn liefje met de tekst ‘I don’t do mornings’; dat geldt nog steeds – nu voor ons beiden. ‘s Ochtends doen we graag ons eigen dingetje in huis, waar dat huis dan ook staat. De koffiezetter gaan we in BA achterlaten; er is vast wel iemand die we ermee kunnen verblijden.

De volgende blog komt dus vanuit Buenos Aires, Leo Dovente. Of zoals vriend Hugo zei voor zijn vlucht met de A380 (bofkont) naar Sydney “no guarantees maar ook: no worries”!

Op schema

We liggen op schema qua voorbereidingen voor de zeecontainer die volgende week bij ons op de stoep zal worden gezet. Dat komt vooral omdat de werkzaamheden hier vreedzaam en in harmonie verlopen. Dat is niet evident op een schip met twee kapiteins! Ik vind het hoopgevend: wellicht dat ik met de jaren dan toch mijn wilde haren en mijn boevestreken aan het verliezen ben en milder word. Deo Volente en Inshallah... (ik wil geen enkele god verzoeken).

Het huis begint zo langzamerhand vol te hangen met stickers 'Blijft' en 'Bali'. Meer smaken hebben we momenteel niet maar het is desalniettemin keuze genoeg om het ingewikkeld te maken. Over smaken gesproken: van mijn contactpersoon bij Nespresso España -ik ken hem niet persoonlijk- ontving ik een wel heel attente reminder voor mijn aanstaande verblijf in Bali. Dat weet de marketing manager kennelijk allemaal van mij maar in dit geval vind ik dat niet zo erg want was is een dag zonder Nespresso?! Ik ben geen verslaafde koffiedrinker maar die ene kop in de ochtend moet wel van heel goede kwaliteit zijn. Ook hier huldig ik het standpunt: “liever geen koffie dan smakeloze koffie”. Ons geliefde koffiezetapparaat 'Le Cube' gaat mee in de zeecontainer en als we terugkeren naar Europa, nemen we de 'Essenza', die in Bali op ons wacht, mee terug in een handige draagtas voor in ons Spaanse huis en in de caravan. Zo zijn wij overal van alle koffiegemakken voorzien.

Ondanks alle huiselijke activiteiten heb ik nog tijd voor gedobber in zee. Of een flink aantal banen in ons zwembad want ook dat water is inmiddels zodanig opgewarmd dat ik de duik wel aandurf. Van al die uurtjes in het water ben ik een zuideuropese teint aan het ontwikkelen, alhoewel ik mij goed met zonnebrandcrème insmeer. Ook hier is de UV-factor hoog, net als in Nederland in de afgelopen dagen.
Naast tijd voor zwemmen, zijn er gelukkig ook voldoende uren beschikbaar voor het lezen van de boeken die ik in Nederland aanschafte. De boeken van Max Pam en Bernard Schlink zijn uit en gisteren ben ik aan een eerder verschenen, gebonden en geïlllustreerde uitgave van het boek 'De omweg naar Santiago' van Cees Nooteboom begonnen. Nooteboom, een van de winnaars van de Nederlandse P.C. Hooftprijs. Een hoofdprijs, vind ik. Ik kocht de jubileumuitgave van zijn literaire reisverhaal als een ode aan Spanje. Alhoewel wij nu niet definitief uit Spanje vertrekken, voelen de voorbereidingen voor het eerste verblijf in onze eigen villa op Bali toch een beetje aan als afscheid. Maar zolang onze Spaanse casa niet is verkocht (hetgeen wel even kan duren vanwege de ingezakte huizenmarkt alhier), zullen wij hier heel graag terugkomen. Het huis is heerlijk, de locatie is uitstekend, Spanje is mooi, de Spanjaarden zijn hartveroverend en we hebben vrienden hier. Hoeveel redenen wil een reizend mens hebben om naar een bepaalde plek terug te keren?!

We zaten eerder deze week op het strandje van Lo Pagan, bij een strandtent die wordt gerund door zigeuners; 'gitanes' zoals ze hier heten. We waren blij te zien dat zij weer acte de présence gaven. Van dit soort strandlocaties zijn er in deze omgeving veel te weinig.
Je kunt er heerlijke verse sardines eten, die ik namens de hele familie schoonmaak, en ook de 'chipirones' (kleine pijlinktvissen) zijn niet te versmaden. Ik zat daar op een doordeweekse woensdag met mijn voeten in het zand, uitkijkend over al dat strandgekrioel van -vooral- Spanjaarden en voelde mij een ware bofkont, een mazzelmeissie.

Ik las dus de eerste bladzijde in Nooteboom's boek en voelde direct een weemoedige sfeer over mij heen komen. Ik heb al zo vaak afscheid genomen van mensen en van plaatsen sinds ik jaren geleden Nederland verliet... Het afscheid nemen went langzamerhand wel maar ik zal er nooit goed in worden. Het boek gaat niet mee in de container want tegen die tijd heb ik het nog niet uitgelezen.
Ook Nooteboom is een groot liefhebber van Spanje, alhoewel hij zijn eerste kennismaking met het land (al in 1953!) een teleurstelling noemde. Hij schrijft: “Spanje is bruut, anarchistisch, egocentrisch, wreed, Spanje is bereid zich voor onzin de das om te doen, het is chaotisch, het droomt, het is irrationeel. Het veroverde de wereld en wist er niets mee te doen, het haakt in zijn middeleeuwse, Arabische, joodse en christelijke verleden en ligt daar met zijn eigenzinnige steden gebed in die oneindige, lege landschappen als een continent dat aan Europa vastzit en geen Europa is.” Misschien is dat wel waarom het land mij zo aantrekt: het is Europees maar toch ook weer niet. Ik herken veel in die beschrijving, al kwam ik vele jaren later aan. Ik houd van dit land dat zo gul voor mij is (geweest). Ik herdenk de vele, vele gelukkige momenten maar ook de verdrietige momenten die ik hier hebben gekend... Om niet te vergeten.

Oppastantes

Begin van deze week vlogen wij naar Nederland. Dat verliep op tijd en zonder problemen, al waren mijn gedachten niet zo rustig; niet lang ervoor was immers de Airbus 330 van Air France vanuit Brazilië op mysterieuze wijze boven de Atlantische Oceaan uit het luchtruim verdwenen. Daaraan moest ik regelmatig denken tijdens de vlucht. Een rijk voorstellingsvermogen is doorgaans een zegen maar op dergelijke momenten vind ik het eerder lastig. Het hele (volle) vliegtuig minus 2 personen ging terug naar huis, na een kort of wat langer vakantieverblijf in Spanje. De vakantie van de medepassagiers zat erop, die van ons begon. Verandering van weide doet koeien goed.

Het huis waarop wij passen, is van alle gemakken voorzien. Zelfs van een Nespresso-koffiezetapparaat. Mijn favoriet! En zoveel ‘grand crus’ om uit te kiezen… zo wordt oppassen wel heel comfortabel. In de eerste dagen werden wij door de vrouw en heer des huizes ‘wegwijs’ gemaakt: waar staat wat, wie is wie, wat is waarvoor, wat moeten we wel en niet doen. Tegelijkertijd verstevigde ik mijn band met viervoeter Eilean, alias ‘Snolliebollie’. Ze heeft lieve, bruine ogen die het mij, watje -als het om dieren gaat-, moeilijk maken haar ook maar iets te weigeren maar ik moest haar ouders plechtig beloven dat ik 10 jaar goede opvoeding niet in enkele weken teniet zou doen… Ook hierbij sloeg mijn voorstellingsvermogen op hol! Wat je allemaal niet meemaakt als je op een hond van een ander past?! Ik word argwanend bekeken wanneer ik haar uitlaat: “wie is die vreemde met onze Eilean?” Een enkele dappere hondenuitlaatster in de buurt durfde het aan: “zijn haar ouders weer op vakantie?” en “Ben jij haar nieuwe oppas?” Snolliebollie en ik vinden het OK. We knikken en wandelen rustig verder. Voor haar ochtendwandeling kom ik graag vroeg mijn bed uit. Al lijkt die lieve viervoeter het momenteel iets minder naar haar zin te hebben: het is kennelijk toch even wennen zonder bazinnetje en baasje. Een extra versnapering en een rugmassage moeten haar in de komende dagen weer de oude maken. Dat moet toch kunnen?!

Tot de inburgeringscursus behoorde ook een vaarles met de sloep genaamd 'Nicinque'. Na enig denkwerk ontwaarde ik daarin nietzinken en dasmooimeegenome. Het vaartuig is van bescheiden omvang maar als je varen niet (meer) gewend bent, lijkt alles groot en ingewikkeld. De proeftocht voelde als een heus examen; dat kwam niet door de vaarinstructeur maar door de inborst van de geëxamineerde...
De smalle, lage bruggetjes naar de dichtstbijzijnde plas waren met recht bijzondere verrichtingen: niet te snel komen aanvaren, de bocht niet te scherp nemen, op eventuele tegenliggers letten, de vlag strijken en nog veel meer. "Pas als je weet wat je doet, kun je doen wat je wilt", aldus een wijze spreuk in het oppashuis. Een van die tegenliggers was overigens een moederfuut met kleintje: fuut-junior zat, gestreept als een piepkleine zebra, op de rug van moeder. Ik voer er met een grote bocht omheen. Een prachtig gezicht. De boot en wij kwamen zonder butsen en deuken terug. Dus mocht je in de komende weken een uitnodiging krijgen voor een tochtje: je kunt gerust ‘JA’ zeggen. Het is wel jammer dat Snolliebollie, toch een labrador van stand, wel van water maar niet van varen houdt.

Het was sowieso het Hollandse weekje wel: op donderdag 4 juni werd de Alpe d’Huez door vele Hollanders op hun stalen ros beklommen, in het kader van de KWF-actie 'Alpe d’HuZes/Opgeven is geen optie’. Het voorlopige recordbedrag dat de sportievelingen met elkaar bijeen hebben gefietst voor het goede doel (kankerbestrijding) is € 5.011.253,53. En held Frank Hermans heeft zijn eigen doel bereikt en zijn streefbedrag zo goed als behaald. Een prestatie van formaat, Frank dus namens Snolliebollie en mij: van harte proficiat! Daar kunnen de heren politici Van Baalen (verliezend VVD-lid tijdens de Europese Parlementsverkiezingen), Balkenende (die de Dalai Lama niet durfde te ontvangen) en Wilders (spierballentaal) nog heel wat van leren…

Koffie met een stroopwafel

Wij waren vorige week een dagje 'overgeleverd' aan de zorg van jongste bediende Nur, het zusje van onze kokkie Putu die naar een huwelijksceremonie moest. Nur heeft zeker aanleg, zo jong als ze is. Haar Engels is in de loop van de twee weken dat ze hier nu werkt aardig vooruitgegaan en ook in de keuken en in de bediening maakt ze grote vorderingen. Zo weet zij inmiddels hoe ze de koffie voor ieder van ons moet maken. Tenminste, dat dachten wij. Wij drinken een cappuccino en een macchiato dus de ene koffie heeft meer en de andere koffie heeft minder geklopte melk.

Wij zaten ieder van ons op een andere plek in huis toen de koffie ('kopi' in Bahasa Indonesia) werd geserveerd. Mijn liefje riep als eerste dat de melk zuur was. Ik keek dus in mijn koffiekopje en zag daar een goedgelukte melktoef. Zure melk kan niet worden geklopt dus dat kon niet kloppen... Ik proefde geen zuur maar wel een smaakje... Kon het aardbei zijn? Ik riep dat terug aan mijn liefje... “Zou Nur de verse aardbeien in dezelfde beker hebben gedaan als waarin de melk wordt opgewarmd?” riep ik daar nog achteraan.
Toen werd het stil in huis. De stilte werd echter snel verbroken door een aanzwellende lach van mijn liefje. Het was haar vermoeden dat er een van haar 'biokul', een gezond joghurtdrankje in diverse smaken in de koffie terecht was gekomen?! Nur knikte toen mijn liefje een ander flesje joghurtdrank uit de koelkast omhooghield (bosbessensmaak). Ya, dat had zij erin gegaan!
Hilariteit alom maar wij hebben het voorval niet aan Putu, haar oudere zus verteld.
Het werd ons geheimpje. Echter hoogstwaarschijnlijk niet voor lang want ik heb George Clooney aangeschreven met een idee voor een nieuwe reeks 'grand crus' voor Nespresso. De smaak was zo gek nog niet... Er zijn gekkere suggesties gedaan, denk ik. Dus ik ben heel benieuwd. Koffiezetten is tegenwoordig een creatieve kunstuiting.

Tegenwoordig wordt de koffie hier geserveerd met een Hollandse stroopwafel-van-de-echte-bakker. En waar komt'ie vandaan, wil je weten? Welnu, wij hebben een logee die afgelopen donderdag is gearriveerd en ons twee weken gezelschap zal houden. Het is onze vriendin Bernadette uit Den Haag. Wij hebben elkaar drie jaar geleden in Australië ontmoet tijdens een excursie naar Fraser Island, aan de Oostkust. Ook zij is bijzonder reislustig en dat schiep al snel een band. Bovendien is ze 'gewoon' een leuk mens. Elk jaar als wij in Nederland zijn, zoeken wij elkaar op bij ons op de camping of bij haar thuis.
We hebben de meegebrachte stroopwafels niet voor onszelf gehouden; een pakje is uitgedeeld aan de buren en het andere pak is opzij gelegd voor de plaatselijke dameswandelclub waarvan wij sinds twee weken deel uitmaken. De eerstvolgende keer is ons terras het vertrek- en eindpunt van de wandeling. De dames lieten zich snel overtuigen van het goede van dit voorstel toen zij hoorden dat er stroopwafels onze kant op kwamen gevlogen. Er is hier veel te krijgen maar Hollandse stroopwafels van de echte bakker... daarvoor wordt bijna een moord gedaan. En deze zijn werkelijk vurrukkuluk! De deal is wel dat Bernadette, ook een sportieve dame, twee weken met ons mee mag wandelen. En mocht de man die door anderen tweemaal tot 'Sexiest Man Alive' is verkozen (George Clooney), besluiten met mij in contact te treden dan is Bernadette de eerste die ik erover zal informeren. Dat moest ik wel beloven!

Bernadette's reistas bevatte trouwens nog veel meer goodies. Zo kwam ook Hollandse literatuur te voorschijn: een boek van Frank Westerman, getiteld 'Ararat' (Ako-nominatie van 2007) en het boek 'Dünya' van Tomas Lieske (Ako-nominatie van 2008). Ik kijk er verlekkerd naar maar stel het genot nog even uit (nee, ik ben niet masochistisch). Dat kan ook best want momenteel ben ik de laaste roman van Nicci French aan het lezen en liggen de dubbeldikke nummers van Vrij Nederland en HP/De Tijd nog voor mijn snuffer.

Overigens was ook dat nog steeds niet alles wat uit Bernadette's snoeptrommel kwam. Enkele toepasselijke voorwerpen zullen met de Kerst in gebruik worden genomen so watch this space! Ik voeg een vroege, opmerkelijke kerstgroet toe die bij ons binnenkwam; om te delen of in de juiste stemming te geraken - met veel dank aan Emmy.