Alles op z’n tijd

Ik reed terug naar huis na een bezoek aan Chiringuito Rocío in San Pedro (provincie Murcia). Een chiringuito is een ouderwetse houten strandtent. Rocío is de naam van de eigenaresse die we in de afgelopen weken persoonlijk leerden kennen. Zij is een aardig mens, haar vers bereide vis, vergezeld van ons favoriete glaasje rosé maakt het een goede ervaring, terwijl we -bijna- met onze voetjes in het zand zitten. Vooral de sardientjes en de gambas rojas uit eigen baai zijn het proeven meer dan waard.

Op de terugweg viel mijn oog op een poster van de Dominicaanse zanger Juan Luis Guerra, wiens muziek ik vele jaren geleden leerde kennen. Ik kocht toentertijd een Spaanstalige CD van hem voor mijn liefje. Het ging mij met name om het lied 'Burbujas de Amor' (liefdesbubbels). In 2009 werd het lied nog gedenkwaardiger. Als je wilt weten waarom, kun je dat hier lezen.

Hij zou met zijn veelkoppige band 4.40 optreden in de stierenvechtersarena van Murcia-stad; een openluchtconcert dus. Dat sprak mij extra aan. Ik stelde voor naar zijn optreden te gaan, als een sentimental journey maar ook als kadootje aan onszelf omdat we het zo goed doen in de aanhoudende bloedhitte. Kaarten bleken nog beschikbaar dus we reserveerden er twee bij Ticketmaster. Je kon arena of tribune kiezen, beiden met dezelfde prijs. Tegelijkertijd boekten we een hotelkamer voor één nacht. We komen graag in de historische universiteitsstad Murcia maar in de zomer is het er bloody hot dus dan vermijden we de plaats. Voor JLG maakten we graag een uitzondering.

Het is maar een uurtje rijden van ons huis, met regendruppels op de voorruit reden we de stad binnen. We genoten van een late lunch bij restaurante El Churra. We kozen een tafeltje met zicht op de tapasbar, de hammen aan het plafond en de semi-open keuken. We vroegen aan de bediening of we de verrassende kaart als souvenir mochten meenemen. Geen probleem. Daarop zag ik hem de dop van het zoutvaatje-met-restaurantnaam afschroeven, een servetje over de opening vouwen en de dop weer opschroeven. “Zo… dat is een véél leuker souvenir”. We kregen het kleinood met opdruk cadeau! Dat was niet de laatste verrassing. De gerechten waren heerlijk, de bediening fantastisch, de rekening uiterst acceptabel. Vooral het toetje vond ik memorabel: gefrituurde citroenbladeren met een suiker-kaneellaagje; dat blijkt typisch Murciano te zijn.

De tour in Spanje is vernoemd naar Guerra’s recentste album: Todo tiene su hora, alles op zijn tijd. Het concert zou om 22:30 uur beginnen maar wij besloten eerder een plaats te zoeken; dat was een verstandig besluit. We hadden kaartjes voor de arena maar daar bleken alleen staanplaatsen te zijn. Uren staan kan ik niet meer met de sneue heup. Ik vroeg aan iemand van de organisatie of we twee zitplaatsen op de tribune mochten zoeken. Geen probleem, we kregen doorgangspassen. Eenmaal boven zag ik twee vrije plaatsen op de hoek van een rij, bijna recht tegenover het podium; de bar bevond zich om de hoek. Voor ons zaten drie Zuid-Amerikaanse vrouwen, achter ons drie Spaanse vrouwen. Zij wuifden zich met Spaanse waaiers koelte toe en mijn liefje en ik pikten een graantje mee. De wachttijd vloog om, de duisternis trad in; het was een zwoele avond, ik zag slechts één ster boven de arena. Uiteindelijk zat de bak zo goed als vol.

En toen: baaaammmm! Daar stond hij op zijn lange benen, met zijn prettige stem en veelkleurige band. Voordat hij begon te zingen, deed hij een rondje nationaliteiten te midden van zijn gehoor. Midden- en Zuid-Amerika waren ontzettend goed vertegenwoordigd, hier en daar zelfs met vlaggen. Veel van zijn nummers zijn Latin Classics. Voor een voorproefje heb ik enkele nummers opgenomen op mijn blogsite, bij 'Mijn Muziek'. 

Een van zijn eerste nummers was het aanstekelijke 'Ojalá que llueva café' (ik wens dat het koffie regent). De voetjes van de dames voor ons gingen van de vloer. Dat ging zo de hele avond door: zij zongen elke tekst uit volle borst mee, hele nummers werden op de smartphone opgenomen. Ook de titelsong 'Todo tiene su hora' zette de zaal in vuur en vlam. Merengue, salsa, bachata, bolero met soms een vleugje klassiek: Guerra’s muziek is een bonte mengeling van stijlen. Het decor was afwisselend, spetterend creatief en heel kleurrijk. Hier zie je een YouTube-filmpje van het recente optreden in Murcia (van een andere concertganger).

Als de ruimte niet open was geweest, was het dak eraf gegaan. De sfeer was fantastisch, ik genoot van de avond al was de akoestiek niet geweldig. Zelfs Guerra moest af en toe tijdens een lied zijn oortje aandrukken. Desondanks, brachten zijn opzwepende songs vele voetjes van de vloer, inclusief de mijne! Het einde van het concert bestond uit een medley van romantische liedjes. Mijn liefje en ik laafden ons aan de liefdesbubbels als toegift. Lest best.

Na het concert liepen we in een dikke stroom mensen naar buiten. Hoe kwamen we terug naar het hotel? Op enig moment vroeg ik aan een localo die zijn hond uitliet waar de dichtstbijzijnde taxistandplaats was. Ah, wilden wij een taxi? Nou, dan belde hij die toch voor ons! Zo geschiedde. Hij liet ons weten dat taxi 241 ons op kruispunt X zou ophalen. Tien minuten later reed die taxi voor. Om 25:00 uur liepen we de lobby van het hotel binnen. We hadden nog wel zin in een afzakkertje dat ons bij nader inzien werd aangeboden door het hotel. Een, in alle opzichten, mooie stadservaring. ¡Viva Musica, Viva Murcia!

Burbujas de Amor

Eerst maar eens met de deur in huis vallen: we kregen heel goed nieuws vandaag. De operatie van mijn liefje verliep zoals gepland en gehoopt, inclusief complete dosis intra-operatieve bestraling. Voor de operatie was de borst ingespoten met een fluorescerende stof die de tumor en lymfeklier doet oplichten zodat de chirurg precies kon zien welk weefsel zou moeten worden verwijderd. De tumor werd verwijderd en er werden geen uitzaaiingen in de oksel aangetroffen. De klier bleef dus zitten waar hij zit en ook dat is een grote opluchting. Nog meer goed nieuws: ze is inmiddels thuis (vrijdagmiddag).

In de afgelopen dagen ontvingen wij van familie, vrienden en kennissen uit alle windstreken reacties op de mededeling dat aan mijn liefje de diagnose borstkanker was gesteld. Na de eerste schrik waren de reacties hartverwarmend. Ze varieerden van “wij komen nú naar jullie toevliegen” tot “wij gaan een kaarsje voor je branden”. Die reacties deden mijn liefje goed. Sommige reacties verrasten en verbaasden ons, anderen juist helemaal niet. Een gebeurtenis als deze is zo'n moment in een mensenleven waarop de kracht van vriendschap en verbondenheid weer eens goed wordt getoond... Namens mijn liefje: heel hartelijk dank voor jullie positieve gedachten, jullie liefde, steun en vriendschap.

Wij hadden hier in Spanje deze week bewolkte dagen, regenbuien en onweer. Die zijn goed voor het Spaanse land en afkoelend voor de mens. Mijn liefje is een fervent en competent sudoku-speler. Daarin vond zij in de afgelopen week veel afleiding. De categorie 'super fiendish' (extra vijandig) is favoriet en zij puzzelde onverschrokken voort. Tenminste, zo leek het... Dat was voordat zij onze Jeep ging voltanken met diesel. Nouja, dat had zij moeten doen. Het werden 70 liters benzine en na circa 1 kilometer kwam de auto met toeters en bellen op het dashboard tot complete stilstand. Normaliter ga ik mee maar deze keer -op uitdrukkelijk verzoek- niet. Dat zul je net zien. Ik ontving een sip telefoontje van mijn liefje: ze stond in een kanariegeel veiligheidsvestje aan de kant van de weg, vergezeld van de Guardia Civil Tráfico. De auto werd naar de dichtstbijzijnde werkplaats gesleept en is inmiddels door de garagedokter behandeld. Ik kon in de buurt nog net een oude Opel Corsa huren zodat wij in ieder geval zelf naar het ziekenhuis konden rijden. Deze week waren wij met auto's echter niet fortuinlijk: ook de huurauto liet mij donderdagavond op de parkeerplaats van het ziekenhuis in de steek. Niets deed het meer. Maar wat valt er te mopperen nu we zulk fantastisch nieuws van de geslaagde operatie, de juiste bestraling en geen uitzaaiingen rondom de borst hebben mogen ontvangen?!

De titel van dit blog 'Burbujas de Amor' (liefdesbubbels) is een bijzondere: het is de titel van een Spaans lied van vele jaren geleden, gezongen door de Dominicaan Juan Luis Guerra. Ik kocht het nummer voor mijn liefje in de beginjaren van onze relatie. Ik vind het een lied over liefde en hoop. En raad eens welke muziek werd gedraaid toen mijn liefje de operatiekamer werd binnengereden? Juist. Dát nummer. Zij vertelde mij na de operatie dat zij aan de Colombiaanse chirurg (inmiddels door haar 'dokter Carlos' genoemd) had gezegd dat het haar favoriete Spaanse liedje is. Hij begon vervolgens de tekst mee te zingen en het operatieteam viel hem bij. Toen de chirurg na de operatie op de kamer van mijn liefje verscheen, vertelde ik hem hoezeer dat lied en zijn zingen mijn liefje hadden geroerd en gesterkt. Hij vertelde toen dat hij zijn toenmalige partner ten huwelijk had gevraagd bij dat nummer. Ik verzin het niet... Apart, nietwaar?! Je kunt het liedje beluisteren via een link bij 'Mijn Muziek' (in de linkerkolom van dit blog).

Donderdag de 13de (augustus) zal om vele redenen memorabel zijn. Morgen, vrijdag is voor mijn liefje de dag waarop zij aan genezing en herstel kan gaan werken. Ik ben een gelukkig mens.