Een roosje, mijn roosje

Gisteren was de dag van de grote medische keuring van mijn liefje. Het is vijf jaar geleden dat zij de diagnose borstkanker kreeg en dit jaar was voor haar de eerste keer dat er een (één)jaarlijkse controle was. Het klinkt wellicht vreemd maar dit schema, dat op zich heel positief is, is een kwestie van overgave en dat bleek psychisch een grote stap. In een jaar tijd kan er immers veel misgaan in een mensenlichaam. De leek zal zeggen: “je voelt toch of je lichaam in orde is”?! maar dat is juist het punt: mijn liefje voelde zich ook goed voordat werd geconstateerd dat er een agressieve tumor in haar borst groeide... Vanwege de regelmaat in de controle waren we er echter vroegtijdig bij en dat bleek een zegen. De stap naar een eenmalige jaarlijkse controle is nu definitief gezet. Nog vijf jaar zonder problemen en dan zal zij officieel genezen worden verklaard.
 
We waren de eersten op de afdeling Oncología dus ze kon meteen door naar de verpleegster om bloed af te staan. We herkenden haar in eerste instantie niet toen ze binnenwandelde: het bleek toch onze favoriet Tati. Haar lange donkere lokken ruilde ze in voor kort, geblondeerd haar. Ik zei dat ze leek op een Deense. Ze schoot in de lach, zei dat ze in de supermarkt al Engels tegen haar waren gaan spreken terwijl ze de taal nauwelijks machtig is…

Er werden buisjes bloed afgetapt en het tapkraantje bleef voorlopig in de arm zitten. Daarna kreeg ze een fles gesteriliseerd water, een bekertje en circa 20 minuten tijd om driekwart van het water te drinken, ter voorbereiding op een TAC - zoals het onderzoek in het Spaans wordt genoemd; CT-scan in het Nederlands.

 

Tijdens de scan lig je op een beweegbare tafel die telkens enkele millimeters verder onder de scanner doorschuift, net zolang tot het te onderzoeken lichaamsdeel in beeld is gebracht. Elke opname legt een plakje lichaam vast. In haar geval betrof het de torso. Door de vloeistof zullen de nieren minder oplichten op de scan. Bij dit type scan krijg je een sterkere dosis röntgenstraling te verduren dan bij een ‘gewone’ röntgenfoto.

Daarna mocht ze ontbijten en begon het wachten op de uitslag. Wij leven zeker niet van onderzoek naar onderzoek; dat is geen leven. Enkele dagen voor de dag van onderzoek slaapt mijn liefje minder goed en zelf word ik prikkelbaar. De spanning loopt op in huize Barefoot en het gewone leven staat voor even stil. We zijn telkens blij dat D Day aanbreekt.

De tijd in de wachtkamer van de afdeling kroop voorbij. We zochten afleiding in de vorm van kranten en tijdschriften maar bleven contact maken met de omgeving. Ook deze keer. Naast ons zaten twee leuke Spaanse jonge vrouwen. Een van hen had een kort koppie; een kapsel dat mij deed denken aan de terugkerende haargroei na de chemo van mijn liefje. Er was een aantal keren oogcontact geweest tussen mijn liefje en haar en tussen ons vieren. Op een bepaald moment vroeg mijn liefje of zij zussen waren. Dat bleek niet zo te zijn; ze waren al lange tijd vriendinnen. Zij: “je gaat op elkaar lijken als je lang samen bent”. Tja, tell me: ons wordt ook met regelmaat gevraagd of we familie zijn.

Degene die voor controle kwam, bleek Sandra te heten en komt uit Alicante. Bij haar werd drie jaar geleden nierkanker geconstateerd en de zieke nier werd verwijderd. Chemotherapie heeft bij dit type kanker geen bewezen meerwaarde maar ze kreeg het om haar lichaam voor te bereiden op immunotherapie. Ze kreeg diverse behandelingen, werd zelfs experimenteel behandeld met een therapie die niet beschikbaar is in Spanje. Zoon James van dokter Brugarolas is hematoloog in Dallas (Texas) en is gespecialiseerd in de behandeling van nierkanker. Sandra moet -drie jaar na dato- elke vier maanden worden gecontroleerd maar ze leeft en voelt zich goed.

Antonio Brugarolas -onze held- en het medische team van het Plataforma de Oncología van het Quirón-ziekenhuis in Torrevieja (voorheen San Jaime), verrichten wonderen. Niet alleen omdat elke (ex-)patiënt daar in een warm bad stapt maar ook door de expertise die het team vertegenwoordigt. Ze doen er alles aan om iedereen op de dag van onderzoek alle uitslagen te geven. Het kan in zo’n korte tijd dus het moet, is hun adagium. Zij begrijpen als geen ander hoe moeilijk het is om lang in spanning te moeten afwachten. Dokter Dussan, degene die vijf jaar geleden de chirurgische ingreep deed, liep ons in de gang tegemoet. Alle voorgaande keren was dat ook het geval dus we legden die ontmoeting uit als een goed voorteken. Hij stapt zo uit een doktersroman... door hem te worden gekust, maakt zelfs zo'n dag tot een mooie dag! 

Om een lang verhaal kort te maken: we bladerden met de arts door 94 digitale opnamen van schijfjes torso. Er was niets te zien dat er niet hoort. Ook de bloedwaarden waren in orde. Mijn liefje werd dus wederom goedgekeurd. ¡Alegría! We vierden die uitslag met een feestelijke lunch bij restaurant Casa Araez. We zien het komende jaar met vertrouwen tegemoet. Ik wens dit Spaanse Sandra ook van harte toe.

We pakten de draad van het gewone leven weer op. Vannacht sliep mijn liefje als een roos. De stemming in huis is opperbest. We zijn drukdoende om de laatste boekingen te doen voor onze aanstaande rondreis door Zuid-Amerika. We leggen wel veel maar niet alles vantevoren vast. Bij Booking.com kun je kosteloos reserveren en ongedaan maken.
In de bijlage [Buenavida] van El País las ik over Palador Buenos Aires, het thuisrestaurant van Chef Pablo en sommelier Ivana (zijn vrouw), in de stad van de tango. Het is een restaurant met gesloten deuren, je moet ervoor worden uitgenodigd. Ik abonneerde mij reeds op hun nieuwsbrief. De kritieken zijn lovend. Het restaurantbezoek staat hoog op ons lijstje.

 

Tussentijds consult

Dit zijn ze: Dr Carlos Dussan Lubeth, behandelend chirurg van mijn liefje en zijzelf. Gisteren hadden wij een afspraak met hem en er was wederom veel tijd om zaken te bespreken. We namen de uitslagen door van de diverse scans die in de afgelopen week hadden plaatsgevonden. Hij stelde met ons vast dat longen, darmen en lever in goede staat zijn. Wij wisten dit al daar het Spaanse systeem zo in elkaar steekt dat elke patiënt de uitslagen zelf bij de specialist ophaalt. Hier word je geacht een afspraak met de behandelend arts te maken om de uitslag te vernemen. Degenen die ons goed kennen, weten dat wij die uitslag altijd eerst zelf willen lezen. Elke envelop werd dus in de afgelopen weken direct in een rustig hoekje van het ziekenhuis opengemaakt en gelezen. Zo wisten wij ook al vóór het gesprek met de oncoloog dat er sprake was van een invasief borstcarcinoom... Ik realiseer mij heel goed dat deze aanpak niet bij iedereen past maar wij kunnen daar samen goed mee omgaan.
De chirurg is erg tevreden over het helen van de wond en de staat van de borst. Ook de tumorcode werd officieel bevestigd: T1cN0M0 waarbij T1c staat voor een tumor groter dan 1 maar kleiner dan 2 cm, N0 voor onaangetaste okselklieren en M0 voor nul uitzaaiingen. Ik ben nog nooit zo opgelucht geweest door nullen!

We besloten tijdens dit consult dat mijn liefje rondom de volgende preventieve chemokuur een catheter (aanprikreservoir) zal laten plaatsen. Tijdens chemotherapie neemt de immuniteit van een lichaam af. Zo kunnen door infusie via de arm gemakkelijk ontstekingen van de aderen ontstaan. Door de plaatsing van dit reservoir onder het sleutelbeen wordt via een slangetje verbinding gemaakt met een grote ader in de hals. Het reservoir -ter grootte van een duimafdruk- wordt onderhuids, onder plaatselijke verdoving ingebracht. Het catheter zal blijven zitten tot en met de laatste chemo. Na plaatsing mag zij weliswaar een week niet zwemmen (niet leuk) maar met nog zeven chemokuren te gaan, is het de juiste beslissing.

Tijdens dit consult was er ook tijd voor een foto. “Moest hij geen stopdas om?” Het was voor hem een operatiedag geweest dus hij was in het groen. “No pasa nada.” Toen mijn liefje uitlegde dat zij tijdens het volgende consult weleens met een kaal koppie zou kunnen komen, sprong hij direct op om te poseren.

Op dit moment heeft mijn liefje in heel beperkte mate last van bijwerkingen. Ze voelde zich eergisterennacht tamelijk vreemd... alsof zij 'een LSD-trip' had. Ze is dan wel een kind van de sixties maar heeft hiermee geen ervaringen (voor zover ik weet). Gedurende een aantal uren ging er van alles om in hoofd en lichaam. Gisterochtend was ze wat draaierig. Afgelopen nacht was rustig, vanmorgen voelde ze zich goed. Tot en met vrijdagochtend zal zij medicijnen slikken die de bijwerkingen van de chemo zullen temperen. We wachten af hoe het weekend zal verlopen. Zuster Clivia houdt jullie op de hoogte.

Burbujas de Amor

Eerst maar eens met de deur in huis vallen: we kregen heel goed nieuws vandaag. De operatie van mijn liefje verliep zoals gepland en gehoopt, inclusief complete dosis intra-operatieve bestraling. Voor de operatie was de borst ingespoten met een fluorescerende stof die de tumor en lymfeklier doet oplichten zodat de chirurg precies kon zien welk weefsel zou moeten worden verwijderd. De tumor werd verwijderd en er werden geen uitzaaiingen in de oksel aangetroffen. De klier bleef dus zitten waar hij zit en ook dat is een grote opluchting. Nog meer goed nieuws: ze is inmiddels thuis (vrijdagmiddag).

In de afgelopen dagen ontvingen wij van familie, vrienden en kennissen uit alle windstreken reacties op de mededeling dat aan mijn liefje de diagnose borstkanker was gesteld. Na de eerste schrik waren de reacties hartverwarmend. Ze varieerden van “wij komen nú naar jullie toevliegen” tot “wij gaan een kaarsje voor je branden”. Die reacties deden mijn liefje goed. Sommige reacties verrasten en verbaasden ons, anderen juist helemaal niet. Een gebeurtenis als deze is zo'n moment in een mensenleven waarop de kracht van vriendschap en verbondenheid weer eens goed wordt getoond... Namens mijn liefje: heel hartelijk dank voor jullie positieve gedachten, jullie liefde, steun en vriendschap.

Wij hadden hier in Spanje deze week bewolkte dagen, regenbuien en onweer. Die zijn goed voor het Spaanse land en afkoelend voor de mens. Mijn liefje is een fervent en competent sudoku-speler. Daarin vond zij in de afgelopen week veel afleiding. De categorie 'super fiendish' (extra vijandig) is favoriet en zij puzzelde onverschrokken voort. Tenminste, zo leek het... Dat was voordat zij onze Jeep ging voltanken met diesel. Nouja, dat had zij moeten doen. Het werden 70 liters benzine en na circa 1 kilometer kwam de auto met toeters en bellen op het dashboard tot complete stilstand. Normaliter ga ik mee maar deze keer -op uitdrukkelijk verzoek- niet. Dat zul je net zien. Ik ontving een sip telefoontje van mijn liefje: ze stond in een kanariegeel veiligheidsvestje aan de kant van de weg, vergezeld van de Guardia Civil Tráfico. De auto werd naar de dichtstbijzijnde werkplaats gesleept en is inmiddels door de garagedokter behandeld. Ik kon in de buurt nog net een oude Opel Corsa huren zodat wij in ieder geval zelf naar het ziekenhuis konden rijden. Deze week waren wij met auto's echter niet fortuinlijk: ook de huurauto liet mij donderdagavond op de parkeerplaats van het ziekenhuis in de steek. Niets deed het meer. Maar wat valt er te mopperen nu we zulk fantastisch nieuws van de geslaagde operatie, de juiste bestraling en geen uitzaaiingen rondom de borst hebben mogen ontvangen?!

De titel van dit blog 'Burbujas de Amor' (liefdesbubbels) is een bijzondere: het is de titel van een Spaans lied van vele jaren geleden, gezongen door de Dominicaan Juan Luis Guerra. Ik kocht het nummer voor mijn liefje in de beginjaren van onze relatie. Ik vind het een lied over liefde en hoop. En raad eens welke muziek werd gedraaid toen mijn liefje de operatiekamer werd binnengereden? Juist. Dát nummer. Zij vertelde mij na de operatie dat zij aan de Colombiaanse chirurg (inmiddels door haar 'dokter Carlos' genoemd) had gezegd dat het haar favoriete Spaanse liedje is. Hij begon vervolgens de tekst mee te zingen en het operatieteam viel hem bij. Toen de chirurg na de operatie op de kamer van mijn liefje verscheen, vertelde ik hem hoezeer dat lied en zijn zingen mijn liefje hadden geroerd en gesterkt. Hij vertelde toen dat hij zijn toenmalige partner ten huwelijk had gevraagd bij dat nummer. Ik verzin het niet... Apart, nietwaar?! Je kunt het liedje beluisteren via een link bij 'Mijn Muziek' (in de linkerkolom van dit blog).

Donderdag de 13de (augustus) zal om vele redenen memorabel zijn. Morgen, vrijdag is voor mijn liefje de dag waarop zij aan genezing en herstel kan gaan werken. Ik ben een gelukkig mens.