De beste baan ter wereld!

Mijn liefje zei onlangs dat ze kon merken dat ik weer een beetje opkrabbel. Ze zag het aan mijn loopje en ik lach wat vaker. Lachen verlaagt de bloeddruk en verhoogt het immuunsysteem dus dat is belangrijk maar soms botsen verstand en gevoel. Ik begin ook weer om mij heen te kijken en dat leek op een goed gekozen moment te zijn want...
...het zal eenieder verbazen: ik heb gesolliciteerd naar de beste baan ter wereld! De functie-omschrijving is 'Caretaker Great Barrier Reef' hetgeen ik heb vertaald als Opzichter Groot Barrièrerif. Het is een baan voor zes maanden en de vestigingsplaats is Hamilton Island. Dit is een van de grootste, bewoonde eilanden van de Whitsunday Islands aan de Australische oostkust. Het bijzondere is dat mijn liefje en ik in de afgelopen drie jaar twee keer aanstalte hebben gemaakt om naar Hamilton Island te reizen maar dat lukte geen enkele keer vanwege stormachtig weer. Was dat wellicht een voorteken?

De belangrijkste verantwoordelijkheid van de opzichter van het rif is uitzoeken wat de (ruim 900) eilanden van het Barrièrerif zoal te bieden hebben aan de rest van de wereld. Als opzichter rapporteer je aan het Bureau van Toerisme van Queensland, Noord-Australië. Door deze baan moeten de wereldwonderen van het Groot Barrièrerif onder de aandacht van het grote publiek worden gebracht. De houder van de baan staan vele middelen ter beschikking: blogs, fotoreportages, interviews, video-opnamen enzovoort.
Toen ik het secundaire arbeidsvoorwaardenpakket bekeek, liep het (zee)water mij helemaal in de mond: het salaris is ruim € 75.000,= voor 6 maanden. Accomodatie en woon-werkverkeer worden door de werkgever vergoed. Je krijgt tevens een computer met snelle Internet-verbinding tot je beschikking en je mag alle aanwezige multimedia-apparatuur gebruiken.
De specifieke taken in het pakket van de 'Opzichter Groot Barrièrerif' zijn -vertaald-:

• Feed the fish - er zijn meer dan 1.500 soorten tropische vis die op het Groot Barrièrerif leven. De functie-omschrijving geeft aan dat... you won’t need to feed them all...;

• Clean the pool - het zwembad heeft een automatische filter maar als je een blaadje ziet drijven, heb je een goed excuus om in het bad te duiken en een paar baantjes te zwemmen;
• Collect the mail – gedurende het uitvoeren van de taken kun je tevens een dagje met het postvliegtuig mee zodat je vanuit de lucht een goed idee krijgt van de omvang van het Groot Barrièrerif.

Ik denk dat ik een kans maak voor de baan, want ik ben niet bang voor vissen (groot en klein) en ik weet alles van zwembaden. Dit jaar word ik immers heuse eigenaresse van een privé-zwembad in Bali! Ik heb het Groot Barrièrerif met de boot bevaren en heb op vele plekken van het rif gesnorkeld; ik ben er diep van onder de indruk. Ik kan mij niet voorstellen dat dit prachtige rif in slechts zes dagen is geschapen. Zelfs niet in zeven dagen van 24 uur... (Welkom in deze gedachtenwereld, meneer Knevel!)

Daarentegen kan ik mij wel voorstellen dat het rif snel kan vergaan, door klimaatveranderingen, zware metalen die worden geloosd, olie die wordt gedumpt, pesticiden, afvalwater uit schepen en zo kan ik nog wel even doorgaan. Met eigen ogen heb ik de kwaaie 'crown of thorn', de doornenkroon gezien. Het is een zeester die 15 tot 21 armen heeft die zijn bedekt met lange scherpe giftige stekels. Deze stekels vernietigen het koraal. Ik werd er verdrietig van toen ik de zeester op zovele plekken van het rif zag liggen... Het geeft aan hoe belangrijk het is om toezicht te houden maar schade beperken en tegengaan vind ik nog belangrijker!

Ook de persoonlijke capaciteiten en gevraagde werkervaring voor de Opzichter Groot Barrièrerif mogen geen probleem voor mij opleveren. Zo worden onder andere communicatieve vaardigheden, een avontuurlijke instelling, een open blik naar nieuwe ontwikkelingen, goede zwemvaardigheden en snorkel- of duikervaring gevraagd. Appeltje-eitje, dus: “wie de zwemvlies passe, trekke hem aan.”
Ik heb daarom -na goed overleg met mijn liefje- mijn curriculum vita maris opgesteld en ingestuurd. Het slechte nieuws is wel dat er veel, héél veel andere sollicitanten uit alle delen van de wereld zijn. Maar kwaliteit komt bovendrijven! Ik wacht dus (on)rustig af of ik een uitnodiging krijg voor het sollicitatiegesprek. Dat gesprek zal in de eerste week van mei plaatsvinden op een van de eilanden van het Groot Barrièrerif. Echt waar, ik verzin het niet. De ongelovige thomas kan er hier over lezen.
De sollicitatieprocedure is inmiddels gesloten en binnenkort wordt de shortlist met geselecteerde kandidaten bekendgemaakt. Op 6 mei aanstaande zal duidelijk worden wie deze ideale baan krijgt. Op 1 juli gaat die bofkont aan zijn of haar droombaan beginnen. Zucht.

Mijn snorkelset en zwemvliezen liggen klaar en ik heb alvast een nieuwe, digitale onderwatercamera aangeschaft. Mijn vorige camera was een Canon Ixus met bijgeleverde onderwaterkast die echter tijdens het snorkelavontuur in Menjangan, Noord-Bali nogal nat was geworden. Dit is de understatement van vandaag. De camera viel op dat moment uit en is helaas tot op heden kapot gebleven.
Mijn nieuwe camera is een stoere Olympus µ Tough die van zichzelf waterdicht is. Tot 10 meter onder het wateroppervlakte heeft deze camera geen regenjas nodig. Ik kan er foto's en onderwaterfilmpjes mee maken. Mijn BeeGee (British Green; aanduiding voor de kleur) is een ideaal snorkelmaatje maar als landrot is hij ook heel betrouwbaar. Met 10.1 megapixel, groothoekzoom, een groot scherm met Hyper Crystal LCD, beeldstabilisatie en nog veel meer. Hij wordt wel 'een zware jongen met gevoelige plaat' genoemd... en dat schept een band.

P.S. De onderwaterfoto's in dit blog zijn met mijn vorige camera op het Groot Barrièrerif gemaakt.

Alhamdulillah

Godzijgeprezen... mijn honderdeerste blog alweer!
Toen ik in maart van dit jaar aan mijn weblog begon (ik weet het: ik ben een laatbloeier), kon ik niet weten dat het mij zó zou pakken maar eigenlijk had ik het wel kunnen bedenken. Ik houd immers veel van taal en van geschrijf. Ik geniet van goed gevormde zinnen en mooie verhalen. Maar als je het dan zelf moet doen..?! Het is in razendsnel tempo een nieuwe hobby geworden. Ik kan mijn ei aardig kwijt in mijn weblogs en ik heb veel lol in het schrijven van een verhaaltje. Het bedenken van een onderwerp, het kiezen van een titel, het maken van een opzet, het noteren van gedenkwaardige gedachten, uitdrukkingen, situaties. Van muzelluf en van anderen. Het hoort er allemaal bij. Alles van eigen hand, meestal een beetje aangedikt maar wel altijd op eigen ervaringen gestoeld. Aan inspiratie heb ik nooit tekort maar de ene blog komt gemakkelijker tot stand dan de andere. En altijd met feedback, zowel gevraagd als ongevraagd, soms van derden maar altijd van mijn liefje. Ik vind het een aangename gedachte dat ik een kleine maar harde kern van lezers heb. Dankjulliewel.

Terug naar de orde van de dag: deze week was dan eindelijk het langverwachte uitstapje naar Pulau Menjangan. De wekker hoefde niet te worden gezet want we zijn inmiddels elke ochtend vroeg op, zo rond zeven uur. We begonnen de ochtend niet met baantjes in het zwembad want we zouden immers uitgebreid gaan snorkelen! Ik had ervoor gezorgd dat de twee onderwatercamera's klaar waren voor gebruik: de ene is een digitale die een tailor-made, waterdichte kast eromheen heeft (Canon), de andere is een analoge onderwatercamera (Minolta) die ik gebruik voor dia's, met veel dank aan vriend Diederik.

De weg naar de westpunt van Bali, richting de ferry naar Java, was onverwacht fraai: goed geasfalteerd, tamelijk breed, soms slingerend door bossen, dan weer door desa's (dorpen) met stenen huizen en bloemrijke tuinen. Het werd steeds rustiger, zowel op als naast de weg. De 50 kilometer die wij tussen huis en bestemming moesten afleggen, verliep veel sneller dan gedacht: in anderhalf uur waren wij te bestemder plekke! Sterker nog: we reden de haven Labuhan Lalang glad voorbij. Na ongeveer tien kilometer stelde ik dan ook voor te draaien en terug te rijden. We parkeerden de auto op een schaduwrijke plek en liepen naar het water. Waar waren de schippers die hun boot aanboden voor een tochtje over het water? Waar waren de verkopers van snorkelspullen? Niets, niemand, nergens! We begrepen er niets van?! En daar stonden wij: drie toeristen vol verwachting en niemand die te hulp schoot. Na enig rondvragen, werd ons verteld dat wij moesten terugkeren naar de parkeerplaats waar een kantoortje met personeel zou staan. Daar troffen wij inderdaad een gids aan die ons uitlegde dat wij voor Rp 600.000 (ongeveer € 40) een privéboot-met-overkapping, snorkelspullen en een snorkelgids voor de gehele dag konden huren. De kleinschaligheid en ontspannen aanpak sprak ons aan en het voorstel was goed.

Dus bepakt met proviand stapten wij aan boord van een op het oog zeewaardige, houten boot. Na een half uur varen kwamen wij bij Menjangan aan alwaar de schipper de boot vakkundig aanlegde. We trokken onze snorkeluitdossing aan en liepen (achteruit) het water in. “Mmm, wat een heerlijke temperatuur!” Het was 25 à 26°C. Het zeewater was erg zout.
Vanaf het strand was er een rand ondiep rif van circa 30 meter tot aan de wand. De rifwand liep loodrecht de diepte in en langs de steile wand waren de mooiste koralen en de kleurrijkste vissen te zien. Groot en klein. Ik zag papegaaivissen, engelvissen, anemoonvissen, en nog heel veel meer. Ik zette mijn onderwatercamera aan en snorkelde erlangs, af en toe onderduikend om een close-up plaatje te schieten. Ik heb er vissen gezien die ik nooit eerder met eigen ogen heb aanschouwd! Langs de wand waren fans en vele verschillende soorten koralen te zien. Mooi was het. Met af en toe een flipper in beeld van een bevriende snorkelaar.

Na een tijdje stak ik mijn hoofd boven water en zag ik mijn snorkelmaatjes in de buurt. Ik stelde voor een foto van hen te maken. Je kent het wel: snorkel op het voorhoofd, bootje op de achtergrond, in azuurkleurig water dobberend. Voor het thuisfront. Dus ik greep mijn digitale camera die om mijn nek in het water hing (best diep, zag ik) en die onderwaterkast was VOL water. Ik zag het van links naar rechts tegen de display klotsen. Het leek wel op zo'n sneeuwbol! (Overigens wel toepasselijk voor de tijd van het jaar.) Bovendien verliep het praten mij ook niet zo gemakkelijk. Het leek wel alsof ik net een botox-behandeling rond mijn mond had ondergaan?! Mijn lippen voelden nogal fors aan en bij terugkeer bleken ze die van Marijke Helwegen veruit te overtreffen... Dat was de uitwerking van zeer zout zeewater op mijn tere lippen!
Maar wat veel erger was: mijn digitale camera werkte niet meer. De lens klapte niet meer in, het bedieningspaneel deed niets meer. Ik vroeg mij af vanaf welke foto de uitval was begonnen? Dat weet ik nu. Ik kan een minimaal aantal 'bewijssttukken' van het snorkelavontuur op mijn weblog zetten want de kletsnatte geheugenkaart heeft slechts twee onderwatergeheimen prijsgegeven.


Ik ga de IXUS föhnen om zo te pogen de camera weer aan de praat te krijgen. Ik heb er een hard hoofd in (maar inmiddels wel weer met zachte lippen, zei mijn liefje).
Mijn trouwe cameravriendje heeft het hoogstwaarschijnlijk definitief opgegeven.