Ik vertrek (wederom)

Poeh-poeh, het afbraakwerk is gedaan. Gisteren en vandaag waren qua weer uitermate geschikte dagen voor opbreken. Al is het ironisch: gaan we weg wordt het zomers! Ik weet inmiddels uit ervaring dat deze opleving niet voor lang is. Op het moment van typen (maandagavond) heeft de zeemist weer ingegrepen. Het is wederom kil en koud op de camping. Mijn rugspieren doen pijn maar toch mopper ik niet want alle onderdelen van de 'pre-tent' -Bladels voor voortent- zijn kurkdroog in de caravan opgeborgen. En dat was het hoofddoel van de afgelopen dagen.

Zondagavond beleefden we de eerste zomerse avond. We besloten het ervan te nemen aan het Nederlandse strand en togen naar strandpaviljoen Zeerob. Zeerob is een favoriete plek aan het Kijkduinse strand die we al jaren frequenteren. Deze strandtent ademt een hippiesfeer uit die ons aanspreekt. Het is er -gelukkig- (nog?) niet zo gelikt als bij vele andere, hedendaagse strandpaviljoens. De muziek is er trendy, de rosé is goed van kleur, het pilsje is op de juiste temperatuur, de gerechten zijn heerlijk en het uitzicht over de Noordzee is majestueus. Dus de sokken gingen uit, de blote voetjes rustten op het zand. Ik was met recht 'barefoot on the beach'. Rob zelf stond in de keuken en bereidde smakelijke gerechten: verse pasta met spinazie, geitenkaas en verse dragonsaus voor mij en mals lamsvlees met krokante frietjes en gevarieerde sla voor mijn liefje. Ik ademde puur geluk!

In de afgelopen weken was er weliswaar sprake van koud voorjaarsweer op de camping maar ieder weerzien met vrienden en familie ervoer ik als hartverwarmend. Dat maakte veel goed. Ook namens mijn liefje: dank aan jullie allen voor de warme ontvangst! En aan diegenen die we niet met een bezoekje vereerden: het ligt zeker niet aan jullie. Het kwam er eenvoudigweg niet van.

Ik zal ze missen: de gezamenlijke maaltijden, de borrels, de spontane bezoekjes, de gezelligheid. Maar ook het Hollandse landschap: de kleur van de luchten, de wolkenpartijen, de duinen, de brede stranden. En Snolliebollie! Maar er is zoveel meer. Het credo van mijn favoriete Volkskrant-columnist Martin Bril was: 'je mist meer dan je meemaakt. Helemaal niet erg.' Al was de vernieuwde Volkskrant dagelijks een feestje, zijn columns mis ik nog steeds. Net als Nelly-op-de-camping...

Het Spaanse honk lonkt. Ook daar is de zomer eindelijk aangebroken. Ik kijk uit naar kleurrijke zonsopgangen vanaf het terras, het gekrijs van steenuilen en roofvogels na zonsondergang, dineren in de openlucht, met blote voeten in het warme zand, sardientjes eten bij de zigeuners van San Pedro, tapas eten aan de boulevard en zwemmen. Elke dag. De herinneringen zijn opgeslagen, de boekentas is gevuld, het hart loopt over. We zijn klaar om te gaan.


Ik vertrek één keer. Daarna blijf ik.
Ik vertrek misschien twee keer. Maar dàn zal ik toch blijven…

Als ik vertrokken ben zal ik één keer blijven staan
en aarzelen,
misschien ook twee keer - ik weet het niet.

Ik heb gelijk, zal ik denken.
Ik neem de kortste weg, de mooiste weg,
en ook de snelste weg,
de weg langs afgronden en elegante ruïnes,
de weg langs klaprozen, langs schreeuwende meeuwen -

de weg naar huis.

Toon Tellegen
Uit: 'Over liefde en niets anders'
Querido Amsterdam (1997)

Mijn eerstvolgende blog zal ik schrijven vanaf de Costa Blanca. ¡Hasta pronto!

Blote voeten in het zand

Toen wij zelf nog in Kijkduin woonden, gingen we zomers regelmatig 'het duin over' om voor het slapengaan een borreltje te drinken op het strand. Waren de ouderwetse strandtenten overdag druk bezocht door dagjemensen, 's avonds laat waren we daar met een handjevol badplaatsbewoners en dan luisterden we, tevreden nippend aan ons glas, naar 'Die Vier Letzte Lieder' van R. Strauss of naar de zwoele klanken van Café del Mar, met de blote voetjes in het zand.

In Kijkduin had je in die tijd de keuze uit twee ouderwetse strandtenten: je ging naar Sjarrel van 'Bang on the Beach' of je ging naar 'Zeerob'. Ze liggen min of meer naast elkaar. Als je nu googelt op 'Bang on the Beach', kom je uit bij 'Beachclub People'. Sjarrel heeft zijn tent verkocht en die is inmiddels verbouwd tot trendy strandrestaurant People waar nu een heel ander publiek dan voorheen neerstrijkt. Daar is niks mis mee want er is voor iedereen een plek onder de zon. Maar als je 'full moon beach festival' of 'trans/Goa beach party' intypt, komt je alleen nog op strandtent 'Zeerob' uit. Zeerob staat voor verse gerechten uit een gevarieerd menu, heerlijk zitten, lekkere muziek.

Er bestaat al jaren een strandcultuur in ons land. Nederland is een van de weinige landen waar strandtenten en -restaurants letterlijk op het strand staan. Dat maakt het een unieke ervaring. Aan de Belgische kust vind je geen stranttenten zoals bij ons. Wel heb je daar strandcabines aan de voet van de duinrand waar badgasten hun strandspullen uitstallen en lekker voor hun huisje gaan zitten. In Frankrijk en Spanje bestaan wel barretjes op het strand maar de equivalent van een Hollandse strandtent is er niet.

We lijken als (Nederlandse) natie in de loop van de jaren minder calvinistisch te zijn geworden; er mag nu meer worden genoten. En genieten doe je ook op het strand. Ik heb mij in de zomerse dagen rond Pinksteren echter verbaasd over het grote aantal mensen dat onbeschermd, dat wil zeggen zonder parasol uren lag te bakken in het hete zand. Het aantal roze- en kreeftrode ruggen en armen was niet te tellen, evenmin als de kinderen zonder petje of lange mouwen. Dat is niet mijn definitie van genieten! En zoals een Hollands orakel ooit zei: 'elk voordeel heb ze nadeel'... want huidkanker in Noord Europa neemt toe.

'Huidkanker, met name het melanoom (moedervlekkanker) komt veel vaker voor in het noordwesten van Europa dan in het zuiden en oosten. In het noordwesten neemt de sterfte vooral toe bij mannen van middelbare leeftijd en ouder. Waren er in het jaar 2000 in Nederland ongeveer 20.000 nieuwe patiënten met een eerste huidtumor, in 2015 zal dat bijna zijn verdubbeld door een stijging van 5-7% per jaar' (aldus Esther de Vries die in 2004 promoveerde op 'Trends en risicofactoren voor het melanoom van de huid in Europa').



Zelf beperk ik mij dus maar gewoon tot 'met de voetjes in het zand zitten', staren naar de ondergaande zon, naar een voorbijvarend schip of een ogenschijnlijk stuurloze vlieger. Tijd om de zonden te overdenken, onderuitgezakt in de juttersstoel, met de flip-flops onder het wankele tafeltje en mijn liefje aan mijn zij. Strandpaviljoen Zeerob is en blijft een leuke plek voor oudere jongeren, zoals wij.