Wij zouden zondagnacht de finalewedstrijd tussen Nederland en Spanje live gaan bekijken. Het pakte anders uit: mijn liefje kreeg last van een fikse buikgriep. Om 2:30 uur 's nachts zaten we beiden rechtop. Niet voor een groot televisiescherm maar in bed... Dat bleek voor haar op dat moment de beste plek in Noord-Bali.
Door al dat nachtelijke gespook stapte ik op maandagochtend als gebroken vrouw uit bed. Daarin was ik niet van een finalekijker te onderscheiden. Zíj bleef in bed. Symptomen: verhoging, misselijkheid, hoofdpijn, diarree en buikkrampen. Achter elke slappe vrouw, ligt een andere slappe. Het was hoog tijd voor het eerste telefoontje aan dokter Handra uit Singaraja. Op het moment van bellen, bracht hij zijn kinderen naar school maar hij zou daarna doorrijden voor een huisbezoek aan ons. Niet alleen de arts stapte even later uit de auto, ook zijn (jonge) echtgenote was erbij. Zij nestelde zich in een stoel op het terras. Haar getatoeëerde handen vielen mij als eerste op. Iets vergelijkbaars van henna kende ik tot nu toe alleen van Marokkaanse vrouwen. Toen ik Elsa later om een verklaring vroeg, zei ze mij dat het in Indonesië een teken is van rijkdom.
De arts dook de slaapkamer in en stelde even later de diagnose gastro-enteritis, een infectieziekte van maag, dunne darm en/of dikke darm. De meeste gevallen van deze kwaal zijn zeer besmettelijk dus we zullen zien. Op het moment van typen voel ik mij kiplekker! Een zak met medicijnen bleef achter. Wij droegen ons steentje bij aan een nieuwe tatoeage. Gelukkig voelt mijn liefje zich inmiddels beter. Als het niet goed gaat met haar, heb ik het ook niet naar mijn zin.
Op maandag jongstleden zag ik een grote fregatvogel (fregata minor) boven het huis en langs de branding surfen. Momenteel hebben we golven aan de Balizee. Het was de eerste keer dat ik deze imposante vogel met eigen ogen zag. De spanwijdte van de vleugels leek meer dan een meter. Het gevleugelde dier had een V-vormige staart, een gehoekte snavel en een witte vlek op de buik. Ondanks de grootte leek het vederlicht te vliegen, te zweven eigenlijk. De vogelaar in mij ontwaakte. In de Internet Bird Collection (IBC) op het web vond ik enkele goede foto's. Het wordt tijd voor een eigen rijk geïllustreerde gids van tropische vogels. Ik zocht en vond geschikte gidsen op het web: 'Birds of South Asia - The Ripley Guide' (van Rasmussen en Anderton) of 'A photographic guide to birds of Java, Sumatra and Bali' (van MacKinnon en Philips). Ik twijfel nog tussen een gids met vogeltekeningen of eentje met foto's. Weer iets voor op het verlanglijstje! Alhoewel mijn eigen foto niet geweldig is, plaats ik 'm toch bij dit blog; hopend op een mooiere in de nabije toekomst.
Over fotografie gesproken, wij hebben momenteel vriendin Pauline te logeren. Zij volgde de Rietveld Academie en is professioneel fotografe maar houdt zich ook bezig met toegepaste kunst. Om mij het water in de mond te laten lopen, loopt ze hier rond met een EOS 1Ds Mark II-camera... Daarmee vergeleken is mijn digitale SLR-camera 'een barrel' (maar ik mopper niet). Misschien mag ik 'm een dezer dagen nog eens vasthouden. Zij en ik kennen elkaar uit de Amsterdamse redactie van het tijdschrift 'TheaTuba', een blad over muziek, theater, literatuur dat in de jaren '80 voor en door vrouwen werd gemaakt.
Pauline verbleef eerder bij een vriend in het zuiden van Bali maar stak recebt de berg over naar ons, Noorderlingen. Ze trekt er gehelmd op de brommer op uit maar er is ook volop tijd voor samenzijn, praten en kletsen. Het is zoals Reve stelt: 'er is niets tegen geoudehoer zolang er maar Gods zegen op rust'. Daar onze gaste vegetarisch is, stelde ik mijn liefje voor dat ook wij dagelijks vegetarisch zouden eten. Dat stuitte echter op verzet; er zijn kennelijk grenzen aan solidariteit... Maarrrr de goden grepen in: vanwege de infectie eet ze thans überhaupt mondjesmaat en vleesloos. De fragrante, knapperige kip van Elsa is even taboe!
