Dakkapelletje?

Vanmorgen kwam een vrachtwagen vol Balinezen, alang-alang (rieten dakbedekking) en bamboe de oprijlaan op. Enige tijd geleden constateerden we enkele zwakke plekjes in het rieten dak van zowel het woonhuis, de carport, de bale bengong en het gastenhuis. Dat soort periodiek onderhoud wilden we onze voormalige huurders niet aandoen dus we wachtten totdat we zelf weer in de villa waren. Van de bouwer kregen we te horen dat ‘zijn’ dakbedekking zes à zeven jaar meegaat maar dat betwijfelen wij. Nu zijn er verschillende soorten alang-alang en ook de dikte van de bedekking varieert. Mijn liefje en ik besloten het onderhoud nu te laten uitvoeren, voordat het regenseizoen losbarst.

De mannen lopen op hun blote voeten als klipgeiten over de schuine daken. We vroegen ons wel af of het schadelijk is voor de rest van het dak... Eerst werd er via de binnenkant van het dak een gat gehakt ter grootte van een flinke dakkapel en daarna werden de rieten matten naar boven gegooid en op de juiste plek aangebracht. We vroegen de mannen ook het riet langs de nok extra te bekleden en vervolgens een nieuwe laag bamboe erop te leggen. Dat gebeurt in een ruitpatroon. Dat van ons zat er sinds de bouw op, in tegenstelling tot vele andere villa’s. Kennelijk vonden anderen het niet wenselijk; wij wel. Nadat het dak van onze buurman enkele jaren geleden was bedekt en een fikse storm losbrak, stond zijn riet als een hanenkam van een punker rechtop. Het dak is dan extra kwetsbaar voor lekkage.

In de loop van de tijd braken de latjes echter en zakten ze naar onderen. Dat zag er niet fraai uit. Inmiddels zie ik veel meer villa’s die de bamboelaag erop laten zitten of aanbrengen. De dakbedekkers gaan circa vier dagen over het werk doen, ijs en weder dienende. De dames in de huishouding blijven vegen, er komen regelmatig strootjes naar beneden maar ook stof en ander spul. Zo vond ik een vogelei en een -nest in de tuin.

De beide dames bevallen ons zeer goed. Ayu, de oudste (30 jaar), is de senior van de twee. Zij is ook degene die kookt. Ze is afkomstig van een heel professioneel geleide verhuurvilla en dat is te merken. Na haar bevalling moest ze echter weer op zoek naar een baan elders. In Bali bestaat zoiets als zwangerschapsverlof en baangarantie niet. Ze spreekt goed Engels en laat het eitje niet van haar nasi goreng eten. Ze bereidde tot nu toe verse tomatensoep, krokante John Dori-vis, nasi goreng met zelfgemaakte satésaus van vers gebrande pinda’s (Ber!), kippesoep, maïssoep, zelfgemaakte lenterolletjes, rundvlees met ketjapsaus en urib. Stuk voor stuk heerlijke gerechten. Ze bepaalt zelf wat en hoe en dat bevalt ons uitstekend. Nome, de jongste (24 jaar), is een goede werkster die constant bezig is met schoonmaken. Ze hebben beide hun eigen schema en we laten hen hun eigen gang gaan.

Aan mijn liefje heb ik geen kind: zij loopt de hele dag glunderend door de tuin. Ze werkt hard mee met onze nieuwe tuinman. Ze snoeit waar nodig (overal). Balinezen hebben de naam niet te kunnen of willen snoeien. Laten wij weer een uitzondering op de regel in dienst hebben?! Jalan Nelly dijde zowel in de hoogte als in de breedte flink uit dus moest radicaal worden ingegrepen. Het is nog steeds een mooi laantje. We vermoeden dat de vorige tuinman al wekenlang in de nieuw aangelegde tuin van de verhuurders aan de slag ging of andere klussen voor hen deed en onze tuin liet voor wat het was. Het gras staat hoog tussen de bomen en planten, overal woekert onkruid, er zit onvoldoende lucht in de tuin al is die nog relatief groen.

Ook het zwembad bleek al weken niet goed onderhouden. Op grote delen van de binnenkant van het zwembad zaten plakaten alg. Ketut, de vorige, was geen zwembadman. Hij vond de scheikunde en al die regels maar lastig. Ook de waterproefjes verliepen soms moeizaam: was het water nu wel of niet in balans? Wij wanhoopten nooit; mijn liefje is immers gewezen zwembadmeesteres.

De snorkelset die ik in de (zoekgeraakte en weer boven water gekomen) koffer stopte, kwam nu al goed van pas. Met een borstel haalde ik die zo goed en zo kwaad als het kon, weg. Het zou gemakkelijker zijn geweest meet een loodriem om mijn lichaam. Stapje voor stapje wordt het weer ‘onze’ villa, naar ‘onze’ normen. Het is fijn om terug op het honk te zijn.

Putjesscheppers

Het zwembad stond in de afgelopen dagen in het middelpunt van onze belangstelling. De waterkwaliteit is in orde maar de doorzichtigheid van het water laat te wensen over. Sinds enkele weken kopen wij onze zwembadbenodigheden bij de concurrent van de plaatselijke Monopolist. Tijdens een van die bezoeken vertelde hij ons dat hij gratis advies geeft, indien nodig. Het is nog steeds heerlijk zwemmen in ons eigen bad, je krijgt er geen prikkende ogen, blonde haren of zweren van maar waar zijn mijn tenen? Die waren moeizaam te onderscheiden en dat beviel ons niks. De nieuwe zakenpartner-in-zwembaden, Pak Putu, werd dus gebeld. Hij kwam, luisterde naar de toelichting van mijn eigen zwembadjuf, liep rond, keek en deed de volgende suggestie: de overlooptank moet worden geleegd en schoongemaakt. Dat is een opvangbak van water dat ons overflow-bad uitstroomt en gefilterd weer binnenstroomt. Dat hadden de vorige expert en wijzelf niet bedacht.

Elke emmer kreeg een koord en werd met een steen verzwaard, zoals het een oude Balinese waterputgewoonte betaamt. Zo werden ze in de tank neergelaten en gevuld. In mijn emmer bleek een gaatje te zitten waardoor ik meer leek op een putjesschepper op zee. Maar alle beetjes hielpen. Naarmate we dichter bij de bodem van de tank kwamen -dat duurde minstens 150 emmers- werd het water steeds modderiger. Een dikke, donkere laag bleef achter die uiteindelijk met handen eruit werd geschept. De inhoud van de laatste emmers had niet misstaan in Lo Pagan, dé Costa Blanca-locatie voor Modderbaden! Vanuit de echoput riep projectmanager Ketut op een bepaald moment 'dat hij zich nu óók Hollander voelde'... Ooit vertelde ik hem dat de meerderheid van de Nederlanders onder zeeniveau leeft. Dat maakte toen grote indruk op hem en dat doet het kennelijk nog steeds. Ketut doet mij dagelijks lachen en verwonderd staan. Ik weet dat ik hem erg ga missen als hij binnenkort steward op een cruiseliner wordt. De tank is brandschoon, het tankwater kraakhelder, het zwembad is opnieuw met medicijnen behandeld en de smurrie is van de badbodem gezogen. Ik zie mijn tenen en er kunnen weer foto's voor 'Elegance' worden geschoten!

Ondanks alle zwembadtoestanden was er in de afgelopen dagen ook tijd voor andere zaken. Zo bezochten wij een fondsenwerving in 'Coba Baca', de openbare bibliotheek van Lovina die door een Nederlands echtpaar voor Balinese kinderen werd opgezet. Ik schreef eerder over dit epicentrum van activiteiten. Elk toegangsbewijs deed mee in een loterij. Net voor de trekking deed mij liefje iets onverwachts: zij bood onze Belgische buren Tom & Wendy aan lootjes te ruilen (om de goden te verzoeken). Mijn liefje had nummer 135 en ik had nummer 102; zij wilden nummer 102 wel hebben. And guess what? Op lootje 135 viel de derde prijs: de eerste (stomme) zwart-wit film over Bali uit 1935 en de eerste prijs viel op lot 102: een etentje voor 2 bij een plaatselijk restaurant... Nou ja, ik gun het hen van harte. Beter gelukkig in de liefde dan gelukkig in het spel (al wisselde ik wel een hartig woordje met haar)! De opbrengst van de goededoelenmiddag zal worden besteed aan de bouw van een gescheiden klaslokaaltje. Momenteel vinden lessen plaats aan een tafel in het hart van de bieb; hoewel dat goed functioneert is het niet ideaal. Initiatiefneemster Coba was tevreden over opkomst en opbrengst en wij hadden een fantastische middag en avond met kindertheater, dans en een afsluitende BBQ op het dakterras met vergezicht.

Morgenochtend rijden mijn liefje en ik met putjesschepper Ketut naar Negara, een stadje aan de Westkust van Bali, op circa 3 uur rijden van ons huis. In die omgeving is veel te zien maar ons belangrijkste reisdoel is om zondagmorgen op tijd te zijn voor de fameuze waterbuffelraces' of 'mekepung'. Daar vindt de finale van de Bupati Cup plaats. Versierde waterbuffels met daarachter ruiters in karretjes strijden tegen elkaar als een soort Ben Hur. Het gaat er niet alleen om wie als eerste over de eindstreep komt, versiering en stijl spelen ook een belangrijke rol bij de uitslag. De wedstrijd vindt plaats op het strand, over een lengte van 2 kilometer en begint 's ochtends tussen 7 en 8 uur. De race is afgelopen voordat de koperen ploert het voor dier en mens ondragelijk maakt. Tijdens ons recente uitje naar de mystieke banyanboom ontmoetten wij Ibu Putu, gehuwd met een Belg en werkzaam in de toeristenindustrie. Zij verhuurt kamers en villa's in het district Jembrana. De meeste goede hotels zijn in deze periode volledig bezet. We zullen een nacht in een van haar villa's in de bergen doorbrengen. Ik hoop met mooie beelden en veel verhalen terug te keren. Dus... wordt vervolgd!

Bericht van de badmeesteres

Momenteel geniet ik met volle teugen van ons zwembad in Bali. Toen ik op de avond van onze aankomst, alweer 4 weken geleden, mijn eerste duik nam, vreesde ik even dat ik de overkant niet kon bereiken... het bad is immers van bijna Olympische proporties. Nou ja, zo voelt het in ieder geval. Elke dag zwem ik banen voor de conditie en luier ik een beetje op een van de onderwaterzitjes die aan de diepe zijde van het bad zijn aangebracht.

Tegelijkertijd blijkt het nogal een klus om een tropisch zwembad in goede staat te houden: door de vele zonneuren en de hoge boventemperatuur vraagt de waterbehandeling extra inzicht van de badmeester(es). Ketut, onze tuinman, is degene die ook het onderhoud aan het bad doet. Hij kreeg zijn opleiding van de zwembadbouwer. Dagelijks beheert hij de machinekamer en controleert hij de waterkwaliteit. Sinds onze komst doet hij dat samen met mijn liefje die in een ver verleden de benodigde papieren behaalde voor het professioneel runnen van een zwembad. Hij was dus in goed gezelschap, dacht ik... Wat is de optimale pH-waarde voor het zwemwater? Hoeveel chloor moet wanneer worden toegevoegd voor de juiste balans? We dachten het te weten. Totdat het badwater gisteren van kleur veranderde: het werd groen. Conclusie: algen ('lumut' in Bahasa Indonesia; ik leer snel bij). Een teken van een onjuist pH-gehalte. Na wat naslag op Internet, bleek dat het onder andere kan worden veroorzaakt door stortbuien in het bad. Daarvan kregen wij er inderdaad een paar in de afgelopen dagen... de understatement van deze week maar ik mopper niet. Dat hoort nu eenmaal bij het natte seizoen en het levert soms mooie foto's op.

Al voegen we bij voorkeur zo min mogelijk chemicaliën toe, we ontkomen er niet aan. Er moest worden ingegrepen dus ik ging in zwemoutfit het bad in om een deel van de tegels handmatig te schrobben. Een rotklus (zere rugspieren de volgende dag)! Vervolgens sluisden we gedurende 2 uurtjes een laag badwater weg en vulde het weer aan met schoon leidingwater. Zo snel als het water was afgevoerd, zo lang duurde het voordat het weer tot aan de randen was bijgevuld: uuuuuuren! Tenslotte moest chloorgranulaat worden toegevoegd en 24 uur worden gefilterd. Om die reden konden wij een dag niet zwemmen en ook alle opblaasvriendjes verbleven tijdelijk op de kant.

Over opblaasvriendjes gesproken: voor ons vertrek naar Bali vond ik het hoog tijd worden voor een degelijke oriëntatie op zwembadspeelgoed. Ik dook onder in de wereld die 'pool toys' heet en ik kwam proestend boven! Er opende zich een nieuwe wereld voor mij: was ik tot dan toe dik tevreden met een eenvoudig luchtbed, een opblaasstoel en een haai, waren daar ineens 'dancing dolphins' en zelfs een 'floating golf green'... Het epicentrum van de verkoop van verbazingwekkend zwembadspeelgoed ligt overduidelijk in de Verenigde Staten. De meeste producenten leveren echter niet buiten de grenzen van de VS.
Desalniettemin werd mijn serieuze interesse getrokken door een floating 'aqua bar': een dobberende, halvemaans opblaasbar met uitsparingen voor drankjes, met daaromheen vier dobberende opblaasbarkrukken, uitgevoerd in feestelijke kleuren. En -zo te zien- met meegeleverde barman. Ik stuurde het speeltje ter beoordeling naar vriendin Bernadotti die er veel verstand van heeft, en vroeg haar om advies. Het leek ook haar een voortreffelijke aankoop. Dat gold voor het bar- en krukgedeelte; de barman werd door haar resoluut afgeserveerd: zwembroek niet goed alsmede 'een haarkwestie'. Ik houd het in mijn blog graag decent.

Maar wat te denken van de 'jellyfish pool light'? Een grote, lichtgevende kwal met tentakels die in blauwtinten onder water pulseren. Het is nèt een Portugees Oorlogsschip. Niet van echt te onderscheiden maar dan ongevaarlijk voor de mens. Maar het allerleukste vond ik toch wel de radiografisch bestuurbare butler. In strak zwarte outfit, stabiel, snel en met een indrukwekkende sixpack. Of in ieder geval de uitsparingen ervoor... Laat de gedachten maar eens de vrije loop, dames! Hij kan op elk gewenst plekje komen en dat alles uiterst veilig en discreet. Zoals men van een goede butler mag verwachten, is hij bereid te allen tijde naar de korte pijpen van zijn badmeesteres te dansen. En dat met slechts 6 batterijen. De radiografisch bestuurbare butler is dé natte droom van elke badmeesteres. Binnenkort te bezichtigen in een Balinese tuin in een -hopelijk- weer snel algenvrij bad.