Van de razende reporter

Altijd schrijf ik mijn eigen blogs maar deze keer maak ik een uitzondering. Ik trof namelijk een interview aan over Coba Baca, de openbare bibliotheek van Lovina. Coba Baca is Indonesisch voor 'proberen te lezen' maar Coba is ook de naam van de oprichtster. De vaste lezer weet dat mijn liefje en ik daar op zondag vrijwilliger zijn. Het interview werd in het Nederlands afgenomen maar het zal worden uitgezonden in het Indonesisch. De uiteindelijke vertaling is -dus- van eigen hand, met hulp van Google Vertaal. Op voorhand bied ik excuses aan voor het eventueel foutief vertalen. Het is op moment van vertalen nog niet duidelijk wanneer Radio Nederland Wereldomroep Indonesië het interview zal uitzenden dus houd het in de gaten! Hierbij alvast de tekst.

‘Wil je boeken lenen in het Indonesisch, Nederlands of Engels? Of wil je een cursus dansen volgen? Alles is mogelijk bij de openbare bibliotheek Coba Baca in Lovina (Noord Bali). De oprichtster van de stichting met dezelfde voornaam is Coba Maas-Kewilaa, een vrouw van Molukse afkomst die in Nederland werd geboren.

Coba en haar Nederlandse echtgenoot (Peer) wonen inmiddels zes jaar in Bali. Van huis uit zijn zij erg begaan met het lot van de medemens. Toen zij een nieuw leven in Indonesië gingen leiden, raakten zij in eerste instantie betrokken bij de activiteiten van een weeshuis in Singaraja. Daar ontdekten zij de liefde voor kinderen en werden zij zich vooral bewust van de behoeften van Balinese kinderen.

Coba ontdekte dat Balinese kinderen dol zijn op lezen maar ze hebben het geld niet om boeken te kopen of te lenen. Zo ontstond het idee voor de oprichting van een bibliotheek. Dromen komen uit! De stichting Coba Baca startte twee jaar geleden met haar activiteiten en inmiddels zijn een bibliotheek en een studiecentrum opgezet die cursussen verzorgen.

De huidige bibliotheek beschikt over een collectie van meer dan 5.000 boeken. De meerderheid van de boeken is in de Indonesische taal maar er zijn ook talloze boeken in het Engels en Nederlands. Lokale mensen die zich de contributie niet kunnen veroorloven, kunnen te allen tijde boeken lenen omdat de bibliotheek gebruik maakt van sponsors. Die komen meestal uit het buitenland en zijn van mening dat dit project belangrijk genoeg is om te steunen.
Omdat de bibliotheekabonnementen niet duur zijn, wordt echter weinig gebruik gemaakt van sponsoring: kinderen tot de leeftijd van 18 jaar betalen maximal Rpi 15.000 per jaar (€1.20). Iedereen kan twee boeken per week lenen. Volwassenen (vanaf 18 jaar) betalen Rpi 30.000 per jaar. De bibliotheek heeft bijna 1.000 leden. De Balinezen zijn erg enthousiast over Coba’s projecten.

Veel mensen reageerden oorspronkelijk niet positief op het idee om een openbare bibliotheek op te zetten. Er bestond niet bepaald een traditie om boeken terug te brengen... “Maar ja, de functie van een bibliotheek is nu eenmaal om boeken (uit) te lenen.” Aldus Coba. De praktijk bleek niet zo slecht als gedacht. De meeste boeken worden netjes teruggebracht.

In het Noorden van Bali wonen en komen veel buitenlanders. Ook zij kunnen zonder meer lid worden van de bibliotheek. Zij moeten echter een hogere contributie betalen dan lokale mensen (te weten €8 per jaar). Hun geld wordt gebruikt voor bijlessen Engels die gratis aan lokale kinderen en volwassenen worden gegeven. Een deel van die contributie wordt tevens gebruikt om extra bibliotheekdoeleinden te financieren. Naast cursussen Engels biedt Coba Baca ook taalcursussen in het Nederlands, Indonesisch en Japans.

“We willen de bibliotheek verder ontwikkelen, met name waar het cursussen betreft. Beneven de functie van bibliotheek wil de stichting Coba Baca ook een studie- en cultureel centrum zijn. ” Aldus Coba. Zij wil ook graag het gebouw uitbreiden. Tot nu toe worden alle activiteiten (zoals kindertheater, streetdance, Balinese traditionele dansen) uitgevoerd in het bibliotheekgebouw.

Teamontwikkeling is ook een belangrijke doelstelling van de stichting. Neem bijvoorbeeld Mulianing, de voorzitter van de stichting. Zij geeft Engelse les aan de leerlingen van de basisschool maar ze verzorgt ook de lessen streetdance en kindertheater. Naast haar is Phoebe actief. Zij is penningmeester van de stichting. Zij verzorgt de computerlessen, geeft freubel- en gitaarles en zorgt daarnaast voor tal van andere stichtingsactiviteiten. Zo’n klein team is in staat tot grote dingen.’

Tot zover het interview. Ik ken de twee genoemde jongedames persoonlijk en ben zeer onder de indruk van hun deskundigheid, creativiteit en toewijding. Op de foto is Phoebe te zien die de knutselklas leidt. Het is elke zondag een feestje om in de bieb met hen aan de slag te gaan. Coba Baca vervult een heel belangrijke lokale functie. Daarom is het goed dit project financieel te steunen. Er zijn hier immers nog zovele dromen te verwezenlijken.

Dame gezocht!

Schaken is heel populair op Bali. In de hoofdstad Denpasar zag ik ooit een levensgroot schaakspel in een parkje waarmee kinderen aan het spelen waren. Ze waren kleiner dan de schaakstukken. Sinds ik vrijwilliger ben in de openbare bibliotheek van Lovina (Noord-Bali), zit ik regelmatig met mijn neus bovenop het schaakspel. Ik was aangenaam verrast. Niet alleen vanwege het grote aantal Balinese jongens en een enkel meisje dat schaakt maar ook over de kwaliteit van hun spel. Ik was in de afgelopen periode vaak toeschouwer bij een spannende partij die lang duurde. Ook de chauffeur van de sjofele bemo die de dorpskinderen (twee)wekelijks uit de bergen naar en van de bieb rijdt, blijkt een schaker van formaat.

Er is een aantal schaakborden in de bibliotheek aanwezig maar ze zijn altijd in gebruik. Kleine jongetjes -ik schat ze 5 à 6 jaar- leren het in de bibliotheek van hun grote broer van 9 of 10. Soms wordt er diep nagedacht, soms is er kennelijk geen denktijd nodig. Er zijn hele kiene spelers bij. Bij de allerkleinsten constateer ik regelmatig onjuiste of ongelukkige zetten. Ik moet mij dan inhouden om aanwijzingen te geven. Het is echter veel beter dat ze het spelenderwijs van elkaar leren. Naarmate ze ouder zijn, zie ik ze minder denkfouten maken. Regelmatig moest ik gniffelen: vooral de regel 'aanraken is zetten' wordt met voeten getreden. De 'en passant'-regel blijkt sowieso niet op Bali te worden gehanteerd. Het is fijn om te constateren dat de koningin ook hier de machtigste van het spel is, al heeft de koning de naam. 'Sekak' betekent schaak dus ook op dat punt bestaat geen taalbarrière. Winnen is belangrijker dan meedoen; dat hoef ik geen Balinees toe te lichten. De verliezer krijgt van mij een bemoedigend klopje op de schouder. De volgende keer beter! Hij of zij is nooit lang sip. Hun leventje is mooi(er) in Cobabaca.

Ooit kreeg ik een uiteengevallen eerste druk van de 'Volledige handleiding voor het schaakspel' kado, geschreven door Dr Max Euwe. Daaruit leerde ik de theorie. Ik heb geen idee waar het vod is gebleven; het overleefde waarschijnlijk een van mijn vele verhuizingen niet. Als puber speelde ik schaak met mijn vader. Als jong volwassene schaakte ik met Klaas-Jan, een enigszins wereldvreemde medestudent. Hij had lang haar dat in krullen over zijn voorhoofd en ogen hing. Als hij lachtte, drukte hij zijn tong tegen de achterkant van zijn voortanden. Een mens onthoudt de gekste dingen. Opgeslagen in het Register van Zinloze Feiten. Ik herinner mij ook dat ik vaak van hem verloor maar dat mocht de pret niet drukken.

Jarenlang taalde ik niet naar het schaakspel maar sinds enige tijd denk ik er regelmatig aan de draad weer op te pakken. Daar ik volgende week jarig hoop te zijn, sprak ik onlangs in huis de volgende wens uit: “ik zou graag een schaakvriendin willen”... Ik verwachtte dat mijn liefje daarop ruimhartig zou reageren met: “maar dan werp ik mij toch op?!” Ik deed weleens een minder gemakkelijk uit te voeren wens. Doorgaans worden ze ingewilligd. Bovendien leerde zij lang geleden de regels van het schaken. Twee vliegen in een klap. Het pakte anders uit. Wat ze wèl zei, was: “dan ga ik haar toch voor jou zoeken?!” Ik weet niet of ik dit jaar blij zal zijn met mijn kado...

Ze wil echt niet schaken, begrijp ik na enig aandringen. Het ligt niet aan mij (zucht). Ze zegt daarvoor geen rust te hebben. Dat is opmerkelijk voor een persoon met kilo’s van dat spul. Ik wierp tegen dat een partijtje schaak met mij helemaal niet lang hoeft te duren (!) maar daarmee trok ik haar niet over de streep. Zij vindt het spel eenvoudigweg niet leuk genoeg. Ik respecteer dat.

Mijn eigen reisschaakspel schonk ik aan de bibliotheek. Er zijn nooit borden te veel; er kunnen daar zoveel kinderen van het spel genieten. Ik kan dus niet meer met muzelluf spelen. Ik weet dat je tegen een computer kunt schaken, dat je online tegen iemand anders kunt spelen en dat er een aantal goede schaakprogramma’s bestaat dat je kunt downloaden maar ik strijd liever op een echt bord, tegen een ademend wezen. Moet ik dan voortaan met jongetjes in de bieb gaan spelen om aan mijn trekken te komen? Ik betwijfel dat ten zeerste. Kasian me! Had ik beter toch de iPad 2 als verjaardagskado kunnen vragen...
Maar no hard feelings. Deze dame is al vele jaren de koningin van mijn hart. Schaakmat sinds de dag dat ze mij aankeek.

Bukubuka

Vandaag gaat de film 'Eat Pray Love' in Denpasar in première tijdens het BALINALE International Film Festival. Onlangs zag ik een trailer van de film op televisie. Mijn aandacht werd direct getrokken door de groener-dan-groene beelden. Dat kan alleen maar Bali zijn! Zelf las ik het boek in 2008 tijdens mijn toenmalige verblijf in Bali. Bernadette bracht het mee als vakantielectuur. Het boek las lekker weg maar niet alles vond ik even boeiend. Het autobiografische boek werd geschreven door de (Amerikaanse) Elizabeth Gilbert. Het is haar zoektocht naar van alles en nog wat in het leven; in Italië, India en Bali. In Ubud hervindt zij de alomgezochte rust in zichzelf en wordt ze verliefd. De hoofdrollen in de film worden gespeeld door Julia Roberts en de Spaanse acteur Javier Bardem. Ik las dat Roberts tijdens de filmopnamen hindoe is geworden. Ze hoopt in een volgend leven in 'iets rustigs' te reïncarneren. De gouverneur van Bali verwacht naar aanleiding van de film geen hordes buitenlandse bekeerlingen maar wel veel extra toeristen.

Over boeken geschreven, onlangs begon ik mijn vrijwilligersbaan in de openbare bibliotheek van Lovina, 'Coba baca'. Coba is de naam van de initiatiefneemster maar betekent in het Indonesisch tevens 'proberen' terwijl 'baca' lezen betekent. Zij probeert vooral Balinese kinderen aan het lezen te brengen. Er is hier nog geen sterke leescultuur aanwezig. Alhoewel de middelbare school gratis is, kunnen veel kinderen er niet naartoe. Uniform, schoolboeken en vervoer naar en van school veroorzaken vaak grote financiële problemen in een gemiddeld Balinees gezin. Met lokale en buitenlandse vrijwilligers zette Coba anderhalf jaar geleden een openbare bibliotheek op die inmiddels 5.000 boeken en ruim 800 leden verzamelde. Een prestatie van jewelste! Als ouders het abonnementsgeld voor hun kind niet kunnen betalen, wordt het kind gesubsidieerd door locale en buitenlandse 'Vrienden van Bali'.

Afgelopen zondag, de vrije dag van ons personeel, vond mijn eerste werkdag plaats. 's Ochtends was ik enigszins nerveus opgestaan. Enkele dagen ervoor hadden mijn liefje en ik van Coba een rondleiding en uitleg gekregen. De bieb gebruikt momenteel een eenvoudig geautomatiseerd registratiesysteem. Er wordt gewerkt aan een uitgebreidere versie waarmee op termijn ook statistieken kunnen worden bijgehouden: welke boeken lopen het best, welke auteurs zijn favoriet, wie zijn de grote lezers en dergelijke. Mijn hart gaat daarbij sneller kloppen. Jaren geleden studeerde ik af in de empirische literatuurwetenschap aan een Nederlandse universiteit. Die studie houdt in dat je proefondervindelijk onderzoekt waarom lezers lezen en schrijvers schrijven. Dit vrijwilligerswerk is mij dus op het lijf geschreven! De bibliotheek is echter niet alleen een boeken- en leesparadijs voor Balinese kinderen, ze komen ook om met elkaar de vele gezelschapsspellen te spelen en om te knutselen.

Zoals het een semi-Balinees betaamt, kwam ik te laat op mijn eerste werkdag. De gemiddelde Europese baas zou ons, transmigranten, op staande voet hebben ontslagen (terwijl we nog niet eens waren begonnen). Het mocht de pret niet drukken. Er stonden al ettelijke slippertjes voor de deur. In Bali trek je je schoenen uit als je ergens binnenloopt. Op zondag komt tweemaal per dag een bus vol kinderen uit de bergdorpen naar de bibliotheek. Ze mogen niet tegelijkertijd komen; dan wordt het onoverzichtelijk. Eén buslading was reeds gearriveerd. Na het uitpakken van een stapel spelletjes en boeken die ik aan de bibliotheek doneerde, begon ik met de gemakkelijkste taak: het terugzetten van ingeleverde boeken. Dat bleek helemaal niet eenvoudig al zijn alle boeken met kleuren en nummers gecodeerd. Ik maakte de (on)nodige kilometers. Mijn liefje had zich ondertussen opgeworpen als Grote Puzzel- en Leesvriendin. Op werkdag 1 maakte zij al vriendinnetjes-voor-het-leven. Zelf concentreerde ik mij op een goocheltruc die ik vaste kracht Gede uitlegde en die na enkele pogingen min of meer lukte, speelde domino met een groep meisjes en moedigde schakende jongens aan.

Toen de tweede bus arriveerde, voelde ik mij zeker genoeg om de teruggekeerde boeken in het systeem vast te leggen. Ik vroeg in mijn beste Bahasa Indonesia naar de lidmaatschapskaart en boekte de ontvangsten langzaam maar zeker in. Ik verbaasde mij over het grote aantal uitgeleende Engelse lees- en studieboeken. Ze zijn leergierig. De Avatar-reeks lijkt echter favoriet, niet alleen bij jongens. Ik genoot van de blije kinderen, hun Engelstalige groeten, de vele glimlachende gezichten die mij verwachtingsvol aankeken. Dit is vele malen leuker dan bibliothecaresse zijn in Nederland! Mijn liefje en ik gingen moe maar zeer voldaan huiswaarts. Aanstaande zondag zal werkdag 2 plaatsvinden, als we tenminste door onze proeftijd heenkomen...

*De titel van dit blog betekent 'open boek' in Bahasa Indonesia.

Putjesscheppers

Het zwembad stond in de afgelopen dagen in het middelpunt van onze belangstelling. De waterkwaliteit is in orde maar de doorzichtigheid van het water laat te wensen over. Sinds enkele weken kopen wij onze zwembadbenodigheden bij de concurrent van de plaatselijke Monopolist. Tijdens een van die bezoeken vertelde hij ons dat hij gratis advies geeft, indien nodig. Het is nog steeds heerlijk zwemmen in ons eigen bad, je krijgt er geen prikkende ogen, blonde haren of zweren van maar waar zijn mijn tenen? Die waren moeizaam te onderscheiden en dat beviel ons niks. De nieuwe zakenpartner-in-zwembaden, Pak Putu, werd dus gebeld. Hij kwam, luisterde naar de toelichting van mijn eigen zwembadjuf, liep rond, keek en deed de volgende suggestie: de overlooptank moet worden geleegd en schoongemaakt. Dat is een opvangbak van water dat ons overflow-bad uitstroomt en gefilterd weer binnenstroomt. Dat hadden de vorige expert en wijzelf niet bedacht.

Elke emmer kreeg een koord en werd met een steen verzwaard, zoals het een oude Balinese waterputgewoonte betaamt. Zo werden ze in de tank neergelaten en gevuld. In mijn emmer bleek een gaatje te zitten waardoor ik meer leek op een putjesschepper op zee. Maar alle beetjes hielpen. Naarmate we dichter bij de bodem van de tank kwamen -dat duurde minstens 150 emmers- werd het water steeds modderiger. Een dikke, donkere laag bleef achter die uiteindelijk met handen eruit werd geschept. De inhoud van de laatste emmers had niet misstaan in Lo Pagan, dé Costa Blanca-locatie voor Modderbaden! Vanuit de echoput riep projectmanager Ketut op een bepaald moment 'dat hij zich nu óók Hollander voelde'... Ooit vertelde ik hem dat de meerderheid van de Nederlanders onder zeeniveau leeft. Dat maakte toen grote indruk op hem en dat doet het kennelijk nog steeds. Ketut doet mij dagelijks lachen en verwonderd staan. Ik weet dat ik hem erg ga missen als hij binnenkort steward op een cruiseliner wordt. De tank is brandschoon, het tankwater kraakhelder, het zwembad is opnieuw met medicijnen behandeld en de smurrie is van de badbodem gezogen. Ik zie mijn tenen en er kunnen weer foto's voor 'Elegance' worden geschoten!

Ondanks alle zwembadtoestanden was er in de afgelopen dagen ook tijd voor andere zaken. Zo bezochten wij een fondsenwerving in 'Coba Baca', de openbare bibliotheek van Lovina die door een Nederlands echtpaar voor Balinese kinderen werd opgezet. Ik schreef eerder over dit epicentrum van activiteiten. Elk toegangsbewijs deed mee in een loterij. Net voor de trekking deed mij liefje iets onverwachts: zij bood onze Belgische buren Tom & Wendy aan lootjes te ruilen (om de goden te verzoeken). Mijn liefje had nummer 135 en ik had nummer 102; zij wilden nummer 102 wel hebben. And guess what? Op lootje 135 viel de derde prijs: de eerste (stomme) zwart-wit film over Bali uit 1935 en de eerste prijs viel op lot 102: een etentje voor 2 bij een plaatselijk restaurant... Nou ja, ik gun het hen van harte. Beter gelukkig in de liefde dan gelukkig in het spel (al wisselde ik wel een hartig woordje met haar)! De opbrengst van de goededoelenmiddag zal worden besteed aan de bouw van een gescheiden klaslokaaltje. Momenteel vinden lessen plaats aan een tafel in het hart van de bieb; hoewel dat goed functioneert is het niet ideaal. Initiatiefneemster Coba was tevreden over opkomst en opbrengst en wij hadden een fantastische middag en avond met kindertheater, dans en een afsluitende BBQ op het dakterras met vergezicht.

Morgenochtend rijden mijn liefje en ik met putjesschepper Ketut naar Negara, een stadje aan de Westkust van Bali, op circa 3 uur rijden van ons huis. In die omgeving is veel te zien maar ons belangrijkste reisdoel is om zondagmorgen op tijd te zijn voor de fameuze waterbuffelraces' of 'mekepung'. Daar vindt de finale van de Bupati Cup plaats. Versierde waterbuffels met daarachter ruiters in karretjes strijden tegen elkaar als een soort Ben Hur. Het gaat er niet alleen om wie als eerste over de eindstreep komt, versiering en stijl spelen ook een belangrijke rol bij de uitslag. De wedstrijd vindt plaats op het strand, over een lengte van 2 kilometer en begint 's ochtends tussen 7 en 8 uur. De race is afgelopen voordat de koperen ploert het voor dier en mens ondragelijk maakt. Tijdens ons recente uitje naar de mystieke banyanboom ontmoetten wij Ibu Putu, gehuwd met een Belg en werkzaam in de toeristenindustrie. Zij verhuurt kamers en villa's in het district Jembrana. De meeste goede hotels zijn in deze periode volledig bezet. We zullen een nacht in een van haar villa's in de bergen doorbrengen. Ik hoop met mooie beelden en veel verhalen terug te keren. Dus... wordt vervolgd!

Zes maanden

Dat wij weer lang mogen reizen ervaar ik, reislustige Hollandse, als bonus. Het voelt alsof ik aan een nieuwe levensfase begin. Ik realiseer mij dat het vreemd klinkt want wat veranderde er tussen vorige week en deze week om dit gevoel te rechtvaardigen?! Ik kan het niet goed verklaren maar het is prettig. Het schept ruimte in mijn hoofd en alles om mij heen lijkt thans mooier. Ooit blogde ik over reiskriebels. Ik voel al vele jaren een diepe behoefte om constant onderweg te zijn, om nieuwe oorden te bezichtigen en nieuwe ervaringen op te doen. Gaan en staan waar een mens wil, is voor mij de ultieme vorm van vrijheid. Het ervaren van dat vrijheidsgevoel werkt verslavend. Reizen is een verslaving zonder (al te) nare bijwerkingen. Dat geldt zeker als mijn reismaatje aan mijn zijde is. Wij keerden drie weken geleden uit Nederland terug naar Spanje maar in mijn beleving is het langer. Het waren dan ook wel drie goedgevulde weken: met gezelligheid van goede vrienden en kennissen, golfspel, tapas eten, zwemmen in de Middellandse Zee en San Jaime-bezoeken.

Spanje en ons appartement op de golfbaan zijn en blijven heerlijke plekken om te vertoeven. Ze boden ons vorig jaar de geborgenheid die wij nodig hadden en dit jaar het comfort van licht en warmte, na het koude verblijf op de Kijkduinse camping. Mei 2010 werd naar verluid de warmste maand wereldwijd sinds mensenheugenis. Wij ondervonden dat niet aan den lijve. We sloten ons verblijf in Europa voor dit jaar in stijl af: met verse Hollandse Nieuwe die aan een kraampje in Rojales vakkundig werd schoongemaakt. Weliswaar niet zo goed als bij Robbie's Haring (de ambulante viskraam aan 'De Fred') maar de tapa was heerlijk. Deze smaakvol verorberde Nederlandse 'sushi' bleek een voorbode van de uitslag van de voetbalwedstrijd Oranje-Nippon, afgelopen zaterdag. De zon ging even onder voor de Japanners. Mijn oranje shirt gaat op zeker mee in de koffer. Mijn liefje en ik zijn klaar om te vertrekken. Morgenochtend vliegen we naar Londen waar een ontmoeting staat gepland met mijn voormalige baas Paul en zijn nieuwe vrouw. Ook leggen we met hem een bezoek af aan de inmiddels-niet-meer-zo-nieuwe Terminal 5 van Heathrow. Dit prestigieuze gebouw werd ontworpen door een van mijn favoriete architecten: Sir Norman Foster; ik werkte 2 jaar mee aan de voorbereiding op de opening. Later op de dag vliegen we via Singapore naar eindbestemming Denpasar waar Ketut ons zal opwachten. Leo Dovente. We gaan relatief lichtbepakt op reis. Onze koffers bevatten nauwelijks eigen kleding. Een goed gevulde kledingkast wacht ons daar immers. Ze worden grotendeels ingenomen door gebruiksvoorwerpen zoals een sprinklerkop (voor de tuin), een Peugeot-pepermolen, keukendoeken in de gewenste kleuren, spaghetti's voor in het zwembad, Nespresso-cups in de favoriete smaken (voor onszelf en gasten), film-DVD's, muziek-CD's, nieuwe zwemvliezen, kindermedicijnen, babyverzorgingsmiddelen en kado's voor onze personeelsleden en hun kinderen. 

Voor mijn doen neem ik een minimaal aantal boeken mee. Momenteel lees ik het boek 'The time traveler's wife' van Audrey Niffenegger. Het is een ontroerende roman over Henry, een man die door een -gefingeerde- genetische afwijking tijdreiziger is, en zijn geliefde Clare die probeert een 'normaal' leven met hem te leiden. Ook deel 2 van de biografie van Gerard Reve's 'Kroniek van een schuldig leven' (getiteld 'De rampjaren 1962-1975') door Nop Maas gaat mee in de reistas. Ik sluit niet uit dat ik op Heathrow nog wat extra boeken in de rugtas prop. Voor boeiende verstekelingen heb ik altijd plaats! In Lovina (Noord-Bali) werd recent een bibliotheek opgezet door een Hollands echtpaar dat daar al jaren permanent woont: Coba en Peer. Met andere vrijwilligers richtten zij een plek in waar Balinese kinderen en volwassenen kunnen lezen en boeken kunnen lenen. De bibliotheek heet 'Coba baca', ter ere van Coba maar ook omdat dit in Bahasa Indonesia betekent 'probeer te lezen'. Dit is de link naar de website. Donaties zijn welkom. Evenals buitenlandse bibliotheekbezoekers. 

Wij maakten reeds enkele personeelsleden lid van deze bieb. Wekelijks gaat Ketut er met zoon Yuda naartoe. Hun trouwe bezoek doet mijn boekenwurmhart goed. Tijdens het aanstaande verblijf zal ik ook zelf lid worden. Niet alleen om de bibliotheek te steunen maar ook omdat er veel kinderboeken zijn te lenen. Ik heb mij namelijk voorgenomen de taal serieus te gaan bestuderen. Ik ben benieuwd wat ons qua belevenissen te wachten staat maar daarvan maak ik jullie graag deelgenoot. Dus tot bloggens, vanuit een andere wereld!