Out with a bang

Gisteren was het vriendin Bernadette’s voorlopig laatste dag in Indonesië en dat heeft zij geweten! Om circa 2 uur 's middags onze tijd kwam op de iPad een melding binnen van een grote aardbeving op Lombok met kracht 7.0 op de magnitudeschaal. We schrokken ons een hoedje. Een week geleden vond daar iets vergelijkbaars plaats en ook die beving had zij op Bali gevoeld. Zelf maakten wij in de tijd dat wij in Bali woonden enkele bevingen mee maar niet van deze kracht.

We vroegen Bernadette terstond of zij in orde was. Zij verbleef in zuid-Bali maar dat ligt niet ver van oosterbuur Lombok. We hadden het bericht nog niet verstuurd of we kregen reacties. Ze dineerde op het moment van de quake in een Italiaans restaurant waar iedereen in paniek naar buiten rende. Ze vond dit een heel nare ervaring, er was veel paniek. We vroegen Elsa en Ketut in het Hoge Noorden vervolgens ook of zij in orde waren. Het duurde tamelijk lang voordat hun reactie kwam: op de brommer hadden ze niets gevoeld. Dat is niet de eerste keer dat wij ons zorgen maken en dat zij onbezorgd verder leven. Het zij zo, ik ben er blij mee.

Op internet zocht ik naar meer informatie. Daar meldde De Telegraaf, zogenaamd de wakkerste krant van Nederland, dat er een aardbeving in het binnenland van Bali had plaatsgevonden, met kracht 7.1. We schrokken ons wederom een hoedje. Dit bericht bleek echter incorrect. Al jarenlang gebruik ik de app Quakefeed op de iPad; die is doorgaans correct en vermeldde Lombok, niet Bali. Deze Nederlandse krant bleek het dus niet bij het juiste einde te hebben. Tien minuten later was het artikel dan ook niet meer op internet te vinden. Onjuiste berichtgeving, foute boel. Dat kun je je als krant niet veroorloven. Het is vakantietijd dus je kunt op je klompen aanvoelen dat er veel Nederlanders in de regio zijn, nog even los van de ex-pats die daar permanent wonen (en waarvan wij er een aantal goed kennen).

We waarschuwden onze reislustige vriendin voor naschokken. Dat bleek geen loze waarschuwing: 4.9, 4.7, 4.3, 5.0 meldde mij app... We spraken af dat we zouden video-appen zodra ze terug was in haar hotel in Canggu. Inmiddels was er ook een tsunami-waarschuwing afgegeven. De Gili-eilanden zouden volgens haar zijn getroffen en er zou schade zijn ontstaan aan het vliegveld van Denpasar, Bali. Wij lazen dat mensen op de luchthaven onder de tafels zaten, een deel van het dak stortte in.

Mijn liefje en ik woonden op Bali toen in maart 2011 de aardbeving (kracht 8.9) in Japan plaatsvond. Er werd destijds een tsunami-waarschuwing afgegeven voor landen aan de Grote Oceaan: Filipijnen, Indonesië, Australië, Nieuw-Zeeland en de westkust van Amerika. Wij waren op weg naar vrienden voor een dineetje. Toen wij aankwamen, stonden zij klaar om de heuvels van Lovina in te vluchten. Wij bleven, zij ook. De volgende dag blogde ik erover (geen blub-blub). 

We overleefden het maar die ervaring maakte ons geen deskundigen.

Bernadette vond vooral de tsunami-waarschuwing eng en dat was begrijpelijk. Toeristen vertrokken uit haar hotel, er was sprake van een paniekerige sfeer. Ze logeerde in een kustplaats, moest ze met haar scooter naar het binnenland rijden? Het is op zo’n moment lastig om op 14.000 kilometer afstand het juiste advies te geven. Vanzelfsprekend hebben we het aller-allerbeste voor met onze beste vriendin maar we zijn heel ver weg en kunnen de lokale situatie onvoldoende inschatten. Rustig en alert blijven is dan het devies. 

Toen wij zelf die ervaring hadden in 2011, luisterden wij naar Australische en lokale tv- en radiokanalen. We vertelden Bernadette dat het beter was de lokale zender Metro, die live uitzendt, te volgen. En ze moest naar de receptie gaan om daar advies te vragen. Daar bleek een procedure klaar te liggen: als een bepaalde sirene klonk, moest iedereen naar het dak. Daarop moest ze vertrouwen. Reizen is verslavend maar het heeft zo zijn keerzijden.

Mijn liefje volgt al meer dan een jaar lang de plaatselijke voorbereidingen voor een heel groot internationeel congres dat in oktober van dit jaar in Bali zal plaatsvinden.  Het Eiland van de Goden laat ons om vele redenen niet los. Het gaat om 12.000 à 15.000 hoog geplaatste personen uit alle windrichtingen die daar bijeen zullen komen voor een meerdaagse vergadering van het Internationale Monetaire Fonds. In de aanloop naar dat evenement test men de noodprocedures, evacuatieroutes, het early warning system en meer van dat alles voortdurend. Op de goden kun je immers niet vertrouwen. De toenmalige gouverneur van Bali (Made Mangu Pastika) beloofde dat hij gasten persoonlijk in veiligheid zou brengen als zich een crisis zou voordoen. Dat zegde hij toe toen de vulkaan Agung uitbarstte. Al heb ik persoonlijk meer vertrouwen in de autoriteiten in het Zuiden dan in het Noorden, ik vroeg mij wel af hoe hij dat zou gaan waarmaken! Die vraag blijft gelden voor de eerder dit jaar nieuw gekozen gouverneur van Bali, I Wayan Koster (PDI-P). We gaan zien hoe dit verloopt. Het is al tijden onrustig in dit deel van de aardkloot...

Inmiddels werd de kracht van de aardbeving in Lombok teruggebracht naar 6.9; dat is nog steeds akelig zwaar. Inmiddels liep het dodental in deze provincie op naar 91. Kasian. Ook de tsunami-waarschuwing werd na anderhalf uur ingetrokken. Er zou een toename in golven zijn geconstateerd van 13 centimeter. Bernadette kon niet slapen, ze appte ons nog om 2 uur 's nachts. Op haar ruim twee maanden durende rondreis door Indonesië kreeg ze persoonlijk te maken met drie aardbevingen. Dat is niet verwonderlijk als je reist langs de Ring van Vuur maar leuk is anders. Die zal ze niet missen. Wij haar onderhoudende en meeslepende wekelijkse nieuwsbrieven wel.

Don’t stop when you’re tired

Vanmiddag hebben we hier de laatste familiedag die begint met een zwempartij en eindigt met een gezamenlijke avondmaaltijd. Sinds de beide mannetjes lid zijn van een zwemclub, is er minder tijd over om samen te zijn maar het is nog steeds ruim voldoende, wat ons betreft.

Wij, voormalige zwemjuffen en verwoede zwemmers, leerden Yuda en Damai zwemmen. Een vonk sloeg over: ook zij werden waterratten. Ze zwemmen thans vijf dagen per week, op sommige dagen zelfs tweemaal (voor en na school). Als wij in Bali zijn, zwemmen ze op hun vrije dagen ook nog eens in het resort alhier. Dat vele gezwem leidde ertoe dat Yuda roodbruin haar kreeg en je op het gezicht van Damai een afdruk van zijn zwembrilletje ziet. Yuda’s huid kleurde chocoladebruin (puur, welteverstaan) en zijn schouders breidden uit. De mannen zijn beiden tevens zeer begaan met hun beginnende six packs.

De eerste keer dat we meegingen naar hun zwemclub in Singaraja werd geen succes. Op weg naar het bad kwam de regen met bakken uit de hemel. Sommige straten kwamen tot kniehoogte onder water te staan. Ze zwemmen op drie locaties: in een buitenbad van PDAM (de Indonesische Waterleidingmaatschappij), in een binnenbad van een hotel en in een groot Olympisch bad dat voor officiële wedstrijden wordt gebruikt.

Alhoewel de ouders van alle clubleden een soort groepsapp hebben, werkte hun systeem niet. Wij stonden aan de rand van het bad met nog één ouder; zelfs de trainer ontbrak. Dat had veel weg van het Tsunami Early Warning System van Indonesië… Na een zeebeving die een verwoestende tsunami tot gevolg had in december 2004 investeerden Australië, Amerika en Duitsland in de ontwikkeling van een waarschuwingssysteem voor de Indonesische archipel. Deze week las ik in de Jakarta Post dat het systeem van vroegtijdige waarschuwing (via drijvende boeien en sensoren op de zeebodem) niet werkt. Beter gezegd: de verantwoordelijke minister gaf toe dat het systeem al sinds 2012 niet meer functioneert. De belangrijkste reden is falend onderhoud. Dat heb ik hier al zó vaak gelezen, gezien en gehoord! Naar schatting kwamen destijds meer dan 200.000 Indonesiërs om, vooral op Atjeh en Sumatra. Zo’n systeem is van levensbelang voor een natie, bestaande uit ruim 17.500 eilanden. Onbegrijpelijk dat men er zo laks mee omgaat.

De tweede poging om de mannetjes tijdens hun zwemtraining te zien, verliep beter; het bleef die hele dag droog en een grote groep kinderen was paraat. Yuda vertelde ons dat hij een beetje nerveus was vanwege onze aanwezigheid. Nergens voor nodig, knul! Wij zijn zijn grootste fans. We hadden hier trouwens ontzettend mooi weer voor de tijd van het jaar. Het aantal tropische regenbuien bleef beperkt tot twee. De dagen begonnen doorgaans met een strakblauwe lucht. Prachtig.

Elsa vertelde mij dat er wel vijf lokale zwemclubs zijn, eentje in samenwerking met de internationale school waarop Yuda en Damai zitten. Die club heet ‘The Dolphins’ en zou nogal elitair van aard zijn. Gezelligheid is niet toegestaan, het gaat uitsluitend om trainen, trainen, trainen. De club waarop ze wel zitten, doet heel gezellig aan maar ook daar wordt keihard getraind, zagen wij met eigen ogen. We schudden handen met hoofdtrainer Malik en zijn twee assistenten die de groep vervolgens aan een serie opwarmingsoefeningen zette. Toen gingen ze te water in het 25-meterbad. In deze club heb je zwemmers op drie niveaus: Senioren (middelbare scholieren), Ervaren zwemmers (Yuda’s groep) en Beginners (Damai’s groep). Elke groep trainde ruim twee en half uur. Heen en weer. Schoolslag, vlinderslag, borstcrawl, schoolslag, vlinderslag, crawl. Met en zonder hulpmiddelen. Onder het motto: ‘don’t stop when you’re tired, stop when you’re done’. Tijdens die uren werd slechts eenmaal pauze gehouden om water te drinken en even uit te rusten. We nemen onze pet diep af voor de beide zwemmers! Zwemmen in clubverband is karaktervormend en vereist veel  discipline, daar weten wij alles van.

Mijn liefje en ik vonden het iets te veel van het goede, vooral voor de beginnersgroep (kinderen van 6 à 7 jaar). Wat ons als ex-zwemjuffen ook opviel, was dat er te weinig aandacht was voor een foute beenslag die sommige zwemmers tentoonspreidde. Of voor verkeerd duiken vanaf het startblok. Enkele kinderen hadden een lelijke schaarbeweging die je vroegtijdig moet corrigeren voor het beste resultaat op langere termijn. Yuda werd op enig moment door de trainer uit bad getild en deed vervolgens 20 kniebuigingen op het droge. Toen ik hem later vroeg wat er aan de hand was, bleek dat hij straf kreeg omdat hij zijn benen niet krachtig genoeg sloot. Nou ja… die knul zwemt perfect. Hij was niet de enige die het overkwam en hij zat er klaarblijkelijk niet al te zeer mee. 's Avonds in het restaurant konden we de beide mannetjes opvegen. We gaan ze missen. Het goede nieuws is dat zij niet zullen stoppen met zwemmen.

Geen blub-blub

Gisterenmiddag, rond 16:00 uur, kwam mijn liefje het terras op met de mededeling dat er een uitzonderlijk zware beving voor de noordoostkust van Japan (8.9 op de schaal van Richter) had plaatsgevonden die een tsunami veroorzaakte in de Grote Oceaan. Ten gevolge hiervan, zou tevens een tsunami-waarschuwing gelden voor andere kuststreken in dat gebied; onder andere voor Filipijnen, Indonesië, Australië, Nieuw-Zeeland, de Westkust van Amerika.

Dat bericht deed mij opkijken van mijn boek. Zij zou een en ander nader uitzoeken terwijl ik verder las. Ze bezocht Europese nieuwssites en bekeek Australische online-kranten. Die laatste meldden dat ze de waarschuwing van Hawaii naast zich neerlegden en hun eigen berekeningen zouden volgen. Zij voelden zich beschermd door Papua-Nieuw Guinea en zwakten de waarschuwing af. Vreemd genoeg bleek The Jakarta Post helemaal niets over de beving te melden, evenmin als de Papua Times.

Mijn liefje berichtte mij tevens op welk tijdstip de beving in Noord-Japan zou hebben plaatsgevonden, dat Bali 1 uur tijdverschil heeft met Japan, dat de tsunamigolf er circa 4 uur over zou doen om Papua te bereiken en dat wij dus om 17:00 uur eventueel last zouden kunnen krijgen van hoog/hoger water. Een boel info die mij deed opveren. Zij is het rekenkundig wonder van de familie dus daaraan valt niet te twijfelen. (Of stiekum wel?!)

Als wij überhaupt iets zouden gaan merken. Uit eerdere studies wist ik dat het noorden van Bali niet tsunamigevoelig is. Ook tijdens de tsunami van 2004 ondervond het eiland geen probleem. Ik keek eens goed uit over de Balizee maar zag niets opvallends. De zee was niet teruggetrokken, de branding was zoals eerder die ochtend. Ik luisterde ook aandachtig naar de natuur. Ik had immers in eerdere analyses gelezen dat dieren enkele uren voor de 2004-ramp naar hogere oorden vluchtten. Ik hoorde de vogels kwetteren. Ik maakte mij geen zorgen.

Gisteravond waren we uitgenodigd voor een etentje bij Wim en Marijke die enkele dorpen verderop wonen. Het werd 5 uur en er was vanaf ons terras niets ongewoons te zien. Rond half zes stapten we met vertrouwen in de auto. Tijdens de rit kregen we het eerste telefoontje. Of we het slechte nieuws uit Japan hadden gehoord. De beller meldde ons dat er om 20:00 uur tsunamigolven werden verwacht bij Singaraja, de vroegere hoofdstad van Noord-Bali op een half uurtje rijden van onze villa. Hij zou zelf naar hogere oorden verkassen: het culinaire restaurant Damai, in de heuvels van Lovina. Altijd een goed idee.
Wij belden zelf nog even met zijn tipgever die zei dat hij het bericht weer van lokalen had gehoord. Tja, Indonesiërs zijn niet bepaald tsunamideskundigen. Het Tsunami Early Warning System van de archipel lijdt al jaren aan achterstallig onderhoud...

Niet veel later kwamen we bij Marijke en Wim aan. Wim stond zijn auto in te laden met een grote waterfles en een koffertje. Ook hij had internet geraadpleegd en zijn conclusie getrokken. Wij legden uit dat wij het verantwoord achtten op het honk te blijven maar iedereen moet doen wat hem of haar het best lijkt. Zij konden vertrekken als ze wilden, wij zouden dan huiswaarts keren. Zo drentelden wij een tijdje om elkaar heen en pendelden tussen terras en computer. Er kwamen bij hen enkele telefoontjes van vrienden binnen. Af en toe voelde ik twijfel opkomen. Ik dacht aan de uitspraak 'better be safe than be sorry'... Moesten wij ook naar Damai gaan?

Onze gastheer en -vrouw van die avond wonen pal aan het strand. Eigenlijk wonen ze op het strand dus als er golven van 2 meter hoog zouden komen, zouden ze daar waarschijnlijk schade veroorzaken. Tsunamigolven zijn niet als gewone golven. In gedachten zag ik mij al doordrenkt tegen hun tuinhekje hangen... Een rijke fantasie is niet altijd een zegen.
Er kwamen meer telefoontjes binnen. Mijn liefje en ik bleven vertrouwen hebben in eigen berekeningen en de aanblik van de zee. De knoop werd doorgehakt: we zouden allen blijven en aan de, speciaal voor ons bereide, Indonesische rijsttafel beginnen.

Het werd een rustige, gezellige avond met een overheerlijke maaltijd. Rond 20:00 uur constateerden wij met elkaar dat ook de lokalen het niet bij het rechte eind hadden. We keerden gezond en gevuld huiswaarts, naar onze Europese telefoon waar ook wij SMS’jes aantroffen van verontruste familie en vrienden.

Gisteren vond tevens de 90ste verjaardag van mijn moeder plaats. Onze goede vriend Ger had zich vrijwillig bereid verklaard namens ons een boeket bij haar af te geven. Hij werd hartelijk ontvangen en dronk een kopje koffie met haar. Tijdens dat bezoek liet mijn moeder weten dat ze zich een beetje zorgen maakte over mij in Bali. “Het blijft toch je kind”... Toen ik zijn verslag vanmorgen las, moest ik erg om die zin lachen! Ze blijft toch mijn moeder. Mijn liefje en ik zijn helemaal in orde. Tidak apa-apa (no worries).
Wat wel heel zorgelijk is dat er in Japan 88.000 mensen worden vermist.

Water en vuur

Deze week vond ten zuidwesten van Sumatra op een diepte van 33 kilometer een zware zeebeving plaats: 7.5 op de magnitudeschaal van Richter. Deze beving veroorzaakte een tsunami. Er vielen zeker 300 doden, vele honderden mensen worden vermist. Het 'Tsunami Early Warning System' (TEWS) dat in Padang staat en de bevolking tijdig moet waarschuwen, is sinds 2009 buiten werking door achterstallig onderhoud. In december 2008 werd het systeem voor het eerst getest. Wat bleek? Niemand hoorde de sirene; die kwam eenvoudigweg niet boven het lawaai van de stad uit...
Ook de Merapi -'Berg van Vuur'-, de actiefste vulkaan van Indonesië, barstte deze week uit; met 25 doden en 10.000 geëvacueerde Javanen als gevolg. Mijn liefje en ik wilden na de recente positieve medische uitslag een reis naar de Borobudur op midden-Java maken. Dat stellen we uit.

Momenteel woon ik aan de Ring van Vuur. Het is de aanduiding van een gebied rondom de Grote Oceaan waarin actieve vulkanen en bewegende aardplaten liggen. Die ring loopt van Nieuw-Zeeland, via Indonesië en Japan naar Alaska (Westkust van de Verenigde Staten), langs de Caribische eilanden, eindigend bij Chili (Zuid-Amerika). Met een beetje goede wil zou je kunnen zeggen: wie woont er niet aan die Ring? Sterker nog: je leeft wel heel geïsoleerd als je niet aan de ring woont! Ik maak het onderwerp expres luchtiger voor familie en vrienden.
Maar dat is niet alles: onder de gehele Gordel van Smaragd, parallel aan de Ring loopt een geul die de Sunda Trench wordt genoemd. De geul vormt de grens tussen de Indo-Australische plaat en de Euraziatische plaat. De Indo-Australische plaat beweegt noordwaarts richting Euraziatische plaat. Die platen schuren soms tegen elkaar aan waarna de Indo-Australische plaat onder de Euraziatische plaat schuift.
Dat is niet te zien maar wel te merken: daar vinden regelmatig zeebevingen plaats. De tsunami van 2004 was het gevolg daarvan (8.2 op de schaal van Richter). Tijdens die natuurramp waren mijn liefje en ik passagiers op een schip in de wateren van Midden-Amerika. Een deel van het personeel was afkomstig van Sri Lanka dat, net als Sumatra toen, zwaar werd gesteisterd. Ik herinner mij de gespannen sfeer aan boord nog als de dag van gisteren.

In 2005-2006 maakten mijn liefje en ik voor het eerst een reis om de wereld. Die reis begon in Bali en ging via Australië, Nieuw-Zeeland, Fiji via de west- en oostkust van de Verenigde Staten naar Londen. Van daaruit vlogen we terug naar Spanje, ons toenmalige basisstation. Een soort Ring van Vuur-route maar dat wist ik toen nog niet.

Onderweg bezochten we vele musea maar één natuurhistorisch museum bleef mij bij. Op de begane grond waren fraai opgezette inheemse dieren en nagebootste natuurlandschappen te bezichtigen. Op de eerste verdieping trof ik een grote wand met knoppen aan. Als je erop drukte, lichtte een specifiek gebied op de wand op. Het bleek een wereldkaart van seismisch actieve gebieden te zijn. Als jonge onderzoeker probeerde ik alle knoppen uit totdat ik een reep langs de oostkust van Spanje zag oplichten. Ik las de toelichting bij het betreffende nummer en raad eens?! Torrevieja, een stad op 10 minuten rijden van onze woonplaats aan de Costa Blanca, bleek in 1829 van de aardbodem te zijn verdwenen door een grote aardbeving. Ik las de tekst hardop aan mijn liefje voor: de stad stortte in, 2.000 mensen vonden de dood. Wij keken elkaar verbouwereerd aan. Moest ik naar de andere kant van de wereld om te vernemen dat ik in Spanje in een gevarenzone woon?! Het was weer de Euraziatische plaat die erbij betrokken was maar deze keer was het de Afrikaanse plaat die de confrontatie zocht.

Zelf maakte ik in Spanje inmiddels trillinkjes mee in de categorie 2 van Richter. Sama-sama in Bali. Begin dit jaar wiegde het huis op een nacht. Op aanraden van mijn liefje sprong ik uit bed om de boel te inspecteren. Ik moest even mijn balans vinden zozeer schudde de grond onder mijn blote voeten. Het liep overal met een sisser af. Een ding: onze tropische villa stond en staat als een huis.
Land en zee, water en vuur: tegenover boze natuur trekt de mens altijd aan het kortste strootje. Voor de vele slachtoffers van natuurrampen voel ik grote compassie. Over mijzelf maak ik mij niet al te druk... De mens lijdt het meest door het lijden dat hij vreest (maar dat nooit komt opdagen; Leo Dovente)!

H2O

Mij is verteld dat de zee in Noord-Bali met name in de maand januari kan veranderen in onstuimig water. Men noemt het hier de 'high waves'-maand. Er kunnen in die maand dermate hoge waterstanden worden bereikt dat een deel van de tuinen langs de Bali Laut blank kan komen te staan. De meeste woningen hebben geen afscheidingsmuur van enige betekenis tussen strand en tuin.
De Balinezen zelf wonen niet graag aan zee want volgens hun geloof wonen daar demonen maar wij, (rare) Europeanen, willen het maar al te graag. Elk huis wordt hier ruim boven waterspiegel gebouwd en er wordt veel gedaan om het wassende water vanaf het strand geen vrij spel te geven.
De zee laat zich echter op vele plekken in de wereld niet temmen zoals wij, aardebewoners-zonder-aangeboren-zwemvliezen, weten. Even zomin weten wij wat er zich allemaal ònder water afspeelt alhoewel het lezen van de boeken van de Duitse schrijver Frank Schätzing zeker helderheid verschaft. In de online-versie van de Volkskrant las ik enige tijd geleden het volgende bericht.

Grote aardbeving ligt op de loer bij Sumatra - van onze verslaggever David Davidson
'Bij de Mentawai-eilanden voor de kust van Sumatra kan zich ieder moment een grote aardbeving voordoen. Dat stellen seismologen die de aardbevingen van 2007 in het gebied vergeleken met krachtiger aardbevingen in 1797 en 1833 op dezelfde plek.
De Mentawai-eilanden liggen op de beruchte plaatgrens waar de Indisch-Australische plaat onder de Sunda-plaat schuift. In 2004 veroorzaakte een aardbeving bij deze grens de tsunami die in Zuidoost-Azië aan meer dan 200.000 mensen het leven kostte. Het epicentrum lag toen bij Banda Atjeh.
De seismologen beweren dat bij twee aardbevingen op 12 september 2007 slechts 25% van de energie vrijkwam die sinds 1833 bij de Mentawai-eilanden moet zijn opgebouwd. Zij berekenden dit aan de hand van GPS- en radarmetingen van het gebied en de tijdsduur van de trillingen in 2007. Uit de gegevens bleek dat de recentste aardbevingen veroorzaakt werden door een klein deel van de bewegende platen in het gebied. De opgebouwde seismische energie bij de Mentawai-eilanden is volgens de onderzoekers groot genoeg om ieder moment een grote aardbeving te kunnen veroorzaken.'

De uitgebreidere bevindingen werden gepubliceerd in het tijdschrift 'Nature'.

In Padang, de hoofdstad van de Indonesische provincie Sumatra werd enkele weken geleden het 'Tsunami Early Warning System' (TEWS) getest, zo las ik in The Jakarta Post. Dat systeem moet de plaatselijke bevolking tijdig waarschuwen voor een aanstormende tsunami. En wat bleek? Niemand had de sirene gehoord... En waarom niet? Omdat de sirene eenvoudigweg niet boven het lawaai van de stad uitkwam!
Ondanks de ernst van de mededeling schoot ik in de lach. Het was een zure lach: ik vond het een overduidelijk geval van ironie.

De zee en haar bewoners hebben mij vanaf mijn jeugd gefascineerd. Ik woonde in de kuststreek en was altijd aan zee te vinden. Zo ook tijdens mijn eindexamentijd van de middelbare school. Een van de leraren die mij het mondelinge tentamen afnam, vroeg met verbazing in zijn stem of ik op vakantie naar het buitenland was geweest. Ik zag er zo bruinverbrand en uitgerust uit?! “Ja, zei ik op mijn allercoolst, ik moest er even uit...”. In werkelijkheid had ik serieus zitten blokken aan het oerhollandse strand van Kijkduin!

Ik loop nog steeds graag langs het water en zwem elke dag tenminste twee keer.
Ik verheug mij ook zeer op het aanstaande uitstapje naar Menjangan, het Noord-Balinese onderwaterparadijs dat ligt in het Bali Barat National Park. Als we mazzel hebben, zwemt de walvishaai er rond als wij er snorkelen. In het regenseizoen van 2004 is er een in dit gebied gesignaleerd. De walvishaai is de grootste vis die bestaat: het dier kan een lengte van 12.5 meter bereiken, zwemt circa 5 kilometer per uur en voedt zich met plankton. Een megagrote softie of zoals de Indonesiërs het zouden noemen: een Megawatje. Het is geen haai maar een walvis; wat zou ik die graag met eigen ogen willen zien!











Ook de mola mola of oceanische zonnevis komt in de Menjangan-wateren voor. Het is een grote vis die op zijn zijkant lijkt te zwemmen. Dit is de zwaarste vis die in de wereldwateren rondzwemt: zo'n 2.300 kilogram schoon aan de haak alhoewel niemand 'm naar mijn weten ooit heeft gevangen. In de komende weken zal ik zeker verhalen over dit uitstapje (inclusief onderwaterfoto's). Wordt dus vervolgd.
En wat betreft de mogelijk toekomstige tsunami: Lovina Beach, de dichtstbijzijnde kustplaats, ligt circa 2.000 kilometer oostwaarts van Padang. Dat lijkt momenteel een veilige afstand.