Rumah Baik (deel 3)

Toen wij in maart 2008 besloten een eigen huis te laten bouwen in het noorden van Bali, besloten wij ons tegelijkertijd te committeren aan een Nederlands-Balinees project genaamd 'Rumah Baik'. Wij een fijn huis, zij er een! In datzelfde jaar schreef ik voor de eerste keer over het goede werk dat door de medewerkers van dat project wordt gedaan. Stichting Rumah Baik heeft als doel rieten hutjes in Noord-Bali -waarin de allerarmsten wonen- te vervangen door stenen huisjes. Het uitgangspunt van de stichting is om via kleinschalige en vooral concrete projecten groepen van voornamelijk vrouwen en kinderen te ondersteunen en hun maatschappelijke positie in het betreffende land te verbeteren. Steun aan vrouwen komt meestal een hele samenleving ten goede.

In december 2008 gingen wij als sponsoren naar de inzegening van huisje 24. Alhoewel dat nummer toeval was, heeft het getal een bijzondere betekenis voor mijn liefje en mij. We zijn beiden op de 12de dag van een maand jarig en we onmoetten elkaar op de 24ste. In de afgelopen twee jaren besloten ook onze vrienden Bernadette, Ger & Monika en Leon & Richard aan deze goededoelenstichting te doneren. Het werd dus wat ons betreft hoog tijd de bewoners van de huisjes weer eens te bezoeken! We gingen op pad met Marijke en Wim. Marijke is als vrijwilligster verbonden aan Rumah Baik en Wim is echtgenoot en die dag onze chauffeur.

Het recente bezoek aan onze eigen rumah baik maakte diepe indruk op mij. Er zat een magere, oude man op het terrasje van nummer 24. Een witte Kintamani-hond blafte aanhoudend toen wij naderbij kwamen. De oude man bleek de 80-jarige vader van een van de huiseigenaren te zijn. Hij zou al 10 jaar blind zijn, volgens Wayan, projectmanager van Rumah Baik en tolk. De voordeur was op slot, het vogelkooitje schommelde in de wind. De man had een stok onder handbereik en bewoog zijn rechterhand naar de rand van het terras, alsof hij zijn veilige territorium aftastte. Ik vroeg Wayan daarom aan de oude man te vertellen wie wij zijn en waarom wij komen. Hij kon ons immers niet zien maar wel onze vreemde klanken horen... Wij kwamen om te zien hoe het hen vergaat en hen een doos met levensmiddelen te overhandigen. Goed Balinees gebruik is dat je nooit een kado opent in aanwezigheid van de gever. Dat wordt als onfatsoenlijk ervaren. De blinde man betastte de doos met ziende handen. Zijn gezichtsuitdrukking zal ik niet gauw vergeten. Alhoewel ik moeite had de foto te maken (ik voelde mij een gluurder), zette ik de man toch op de gevoelige plaat. Hij mag worden gezien.

Eenmaal thuis, bekeek ik de foto's die ik in december 2008 van de plaatselijke inwijdingsceremonie maakte. Ik herkende de witte hond. Ik fotografeerde indertijd wel een grootmoeder. Deze grootvader stond echter op geen enkele foto. Traditionele Balinezen zijn ervan overtuigd dat een lichamelijke of geestelijke handicap het resultaat is van kwalijk mensengedrag in een vorig leven. Daarom worden mensen met een handicap hier vaak slecht behandeld. Ze worden verborgen voor de buitenwereld en soms zelf buitengesloten door de eigen familie die niet kan omgaan met de problematiek. Wellicht dat ook deze opa werd weggehouden van die ceremonie..?

De eigenaren van Ger's huisje 27 waren op het moment van ons bezoek niet thuis. Ook voor hem is dit bij toeval een betekenisvol getal; bovendien zijn we wederom buren! Wayan heeft de doos met levensmiddelen inmiddels bij de familie nabezorgd.
Het bezoek aan de rumah van Bernadette verliep naar wens al ontsnapte mijn liefje aan een wisse dood: een kokosnoot plofte van zeer grote hoogte naast haar neer. Alhamdulillah! Ook in dit huisje wonen kinderen, ouders en grootouders bij elkaar. De ouders waren aan het werk. De ontmoeting met de Balinese oma van Bernadette maakte veel goed: huisje 31 is fraai ingericht en het schoonst van allemaal! Zijzelf bleek een grote lieverd.

Rumah Baik Bali is een werkelijk goed doel dus hierbij publiceer ik de gegevens nogmaals. Giften zijn welkom op:

ABN AMRO Rekeningnummer 19.83.44.929
ten name van Stichting Rumah Baik.
Stichting Rumah Baik is ingeschreven bij de Kamer van Koophandel in Rotterdam, onder nummer 50687549. Voor informatie kan contact worden opgenomen met mevrouw A. Mallegrom, secretaris van de Stichting (telefoon: 06-31054266).

Kleine stap(t) in de grote wereld

In Indonesië is elke burger verplicht tenminste 9 jaar onderwijs te volgen: 6 jaar op de lagere school, gevolgd door minimaal 3 jaar op de middelbare school. Uit gegevens van het Indonesische Centraal Bureau voor de Statistiek blijkt dan ook dat meer dan 97% van de kinderen tussen 7-12 jaar basisonderwijs volgt. Van de leerplichtige kinderen tussen 13-15 jaar gaat iets minder dan 84% naar school en dat percentage ligt voor 16-18 jarigen op circa 55%. Men wijt de afnemende percentages vooral aan de hoge kosten die aan vervolgonderwijs zijn verbonden. Op dat terrein valt hier dus nog wel het een en ander te verbeteren.
Al blijkt uit deze cijfers dat 'jong geleerd' hier niet persé 'oud gedaan' is, toch ben ik een groot voorstander van peuteronderwijs. Kinderen leren tijdens hun vroegvormende jaren al met elkaar spelen en hun grenzen verkennen. Ze kunnen hun energie kwijt en worden al jong gestimuleerd tot onderzoek.

Met onze personeelsleden praten wij al geruime tijd over het belang van goed onderwijs, het benutten van de grijze cellen en het grijpen van kansen om uit een achterstandspositie te komen. Yudha's ouders voelen een diepe behoefte hun kind een beter leven dan dat van henzelf te geven. Zij willen het beste voor hun zoon. Wij ook want hij blijkt intelligent te zijn en veel energie te hebben. Zijn rugzak -die bijna groter is dan het mannetje zelf- staat al een tijdje klaar in huis. Op 15 augustus jongstleden vierde Yudha zijn derde verjaardag en op maandag 16 augustus brak het spannende moment van zijn eerste schooldag aan. Zijn eerste stappen in de wijde wereld zijn gezet. Ik hoop dat het hem ver brengt!

Die eerste dag vloeiden er traantjes van zoonlief maar daarvoor hadden wij de beide ouders op voorhand gewaarschuwd: 'hij gaat ongetwijfeld huilen. Dat mag. Jullie moeten extra lief voor hem zijn, hem aandacht schenken en vertrouwen geven dat dit goed komt.' In die eerste week waren alle ogen gericht op het kleine manneke, die het verbazingwekkend goed doet als jongste en kleinste van zijn groep. Hij praat veel over zijn ervaringen en slaapt goed. Een week later vloeien al geen tranen meer. Zijn uniform is op de groei gekocht; die kan hij nog jaren dragen.

Gisteren ging ik op bezoek bij Kindergarten 'Window to the World' in de heuvels van Lovina. Sinds een week gaat de 3-jarige Yudha, zoon van onze personeelsleden Elsa & Ketut, daar naar school. Driejarigen hebben in Bali/Indonesië geen toegang tot formeel onderwijs; dat begint pas op 6-jarige leeftijd. Window to the World is een non-profitorganisatie die deze mogelijkheid echter wèl biedt.
Hij zit met vier andere 3-jarigen in de Anjing-groep (de Hondenclub; dat zal Pauline leuk vinden): één jongetje uit Engeland, één uit Japan, de rest van Bali. Een internationaal klasje van vier jongens en een meisje. Ze praten Balinees, Bahasa Indonesia en Engels met de juf. Zo noemt hij zijn lerares 'Miss Asri', groet hij met 'hello' en als hij naar huis gaan zegt hij 'bye-bye'.

De gehanteerde educatievorm van Window to the World lijkt sterk op Montessori-onderwijs. Ook hun kern is: 'help kinderen het zelf te doen'. Uitgangspunt is de idee dat een kind een natuurlijke drang heeft tot zelfontplooiing. Onderwijs moet onderkennen welke behoeften een kind op enig moment heeft en daarop inspelen, door de juiste omgeving en kwalitatief goed lesmaterialen te bieden.

De schooldag van zo'n peuter duurt 4 uur (exclusief eten) en begint met een kringactiviteit om ze rustig aan de ochtend te laten beginnen. Iedere leerling krijgt tweemaal een uur de tijd eigen dingen te kiezen en te doen: spelen in het keukentje of in de werkplaats, met auto's en treinen, puzzelen, tekenen. Daarnaast is er twee uur tijd voor groepswerk en -spel. De school richt zich tevens op kunstzinnige vorming (theater, verkleedpartijen, kinderkunst), beschikt over muziekinstrumenten (gamelan, trommels, gitaar, drumstel) en er wordt gesport. Ieder kind brengt een gevuld trommeltje en iets om te drinken mee van huis maar in de klas nuttigen ze water uit bekers met hun eigen naam erop. En ze leren tanden poetsen, al kon Yudha dat al. Spelen en voorbereidend leren worden hier gecombineerd: een unicum voor Indonesië!

Enige tijd geleden leerden wij Conchita kennen, een Nederlandse vrouw die al 10 jaar in Bali woont en werkt en vanaf de opzet actief betrokken is bij Window to the World. Zij is fondsenwerver van de Stichting Educatieve Projecten Bali die zich actief bezighoudt met het opzetten en verzorgen van kleinschalige, kwalitatief hoogwaardige onderwijsprojecten voor kinderen uit achtergebleven gebieden in het noorden van Bali. Hier leven nog steeds veel mensen onder de armoedegrens. De missie van de stichting is: “leren leuk en aantrekkelijk maken zodat kinderen worden gestimuleerd zichzelf zoveel mogelijk te ontwikkelen en zo een beter toekomstperspectief te creëren.”

SEP levert een belangrijke bijdrage aan de hervorming van het Indonesische onderwijssysteem -dat ver onder internationale standaarden ligt- door het trainen en motiveren van gekwalificeerde lokale leraren. Zo neemt de organisatie actief deel aan de discussie over de toekomst van het onderwijs in Bali. Ook mijn liefje en ik dragen daaraan als sponsor een steentje bij. Op mijn weblog staat in de linkerkolom een permanente link waarop online voor deze goededoelenstichting kan worden gedoneerd. Want alle beetjes helpen (en de giften zijn in Nederland aftrekbaar van de belasting)!

Rumah Baik, een goed huis

Toen wij in maart 2008 besloten een eigen huis te laten bouwen in het noorden van Bali, besloten wij ons tegelijkertijd, geheel uit vrije wil, te committeren aan een project met de naam 'Rumah Baik'. Rumah Baik in Bali is een project van 'Stichting Mama Mzungu'. Het uitgangspunt van Mama Mzungu is om via kleinschalige en vooral concrete projecten, groepen van voornamelijk vrouwen en kinderen te ondersteunen en hun maatschappelijke positie in het betreffende land te verbeteren. Steun aan vrouwen komt immers meestal een hele samenleving ten goede.

Het project heeft als doel rieten hutjes in Noord-Bali -waarin de allerarmsten wonen- te vervangen door (eenvoudige) stenen huisjes. In samenspraak met de vertegenwoordiger van de stichting, bepalen het dorpshoofd en het hoofd van de religieuze gemeenschap wie ervoor in aanmerking komen. Een stenen huis bouwen betekent niet alleen dat de mensen droger en beter wonen maar het houdt ook werkgelegenheid in voor de lokale bevolking. Het project is in Bali in 2007 van start gegaan en inmiddels zijn er bijna 20 woningen gebouwd. De Balinese bewoners zelf hebben geen middelen om dit te betalen; dit project wordt volledig gesponsord vanuit Nederland en Bali.
Stichting Mama Mzungu is op 9 december 1996 van start gegaan en de stichting is sinds 1 januari 1997 officieel erkend als charitatieve organisatie. Dit betekent dat alle giften aan de stichting fiscaal aftrekbaar zijn!

Vóór ons vertrek naar Bali hadden wij de brochure van Rumah Baik aan onze vrienden overhandigd met het verzoek dit initiatief bovenop hun stapeltje goede doelen te leggen voor wanneer de bijdragen aan charitatieve instellingen worden overgeboekt. Het ingezamelde geld voor Rumah Baik komt gegarandeerd terecht bij mensen die het hier het hardst nodig hebben. Hier blijft niets aan de zo gevreesde strijkstok hangen en ook dat maakt het wat mij betreft een goed project. Mogen wij jullie dus nogmaals vriendelijk eraan herinneren dit goede doel financieel te ondersteunen?
Voor meer informatie kun je surfen naar de website van Stichting Mama Mzungu

Op deze site worden de aanpak en de projecten in het kort omschreven. Men kan eenmalig doneren of Vriend van de Stichting worden. Een kleine bijdrage is al zeer welkom. Als jullie specifiek voor Bali willen doneren, zou ik dat zeker expliciet vermelden. Jullie giften kunnen worden overgemaakt op:

ABN AMRO Rekeningnummer 42.21.07.794
t.n.v. Stichting Mama Mzungu, Veghel
onder vermelding van: Rumah Baik Bali
Geregistreerd bij de KvK te 's Hertogenbosch onder nummer 541 086 309

Wij gaan onze zelfgesponsorde rumah baik volgende week ceremonieel inwijden met de Balinese bewoners en de hindoeïstische priester. Ik voeg voor nu een foto van 'ons' stenen huisje bij. Mooi, he?! Wordt vervolgd.