No love sincerer?

“Er is geen oprechtere liefde dan die voor eten”, zei de Ierse toneelschrijver en polemist George Bernard Shaw ooit. Daarmee ben ik het bijna eens... Wat voor mij wel als een paal boven water staat, is dat ik als smulpaap en amateurkok toch minstens één foodblog uit Bali moet schrijven.

Reizen is verslavend en dat is Aziatisch eten ook, wat mij betreft. Maanden achtereen in restaurants eten zonder dik te worden, is echter geen sinecure. Mijn liefje en ik doen het niet slecht. 

Voor de lunch kiezen we doorgaans soep. De gemiddelde prijs voor een lunch voor twee is €6, inclusief een biertje voor mijn liefje. Groentensoep, tomatensoep, chicken-noodlesoep en Elsa’s soto ayam zijn onze favorieten. De foto werd genomen door Jenny, Elsa’s oudste zus, lunchend op het terras van hun nieuwe huis. Zij had zelfs een glaasje rosé voor mij in huis! Het is boeiend om hen te volgen in de volgende stap in hun leven, richting Balinese middenklasse. 

's Avonds is onze maaltijd substantiëler. Dan eten we nasi goreng met groenten, curry met zeevruchten, gado-gado met tofu, filet van de vis-van-de-dag, krokant gebakken tahu met pepertjes, saté van kip, varken of garnaal, en dergelijke. Het smaakt allemaal opperbest. Het is de fles wijn die het relatief duur maakt: een diner komt hier dan gemiddeld uit op €6 per persoon (inclusief het eeuwige biertje voor mijn liefje). Elsa vertelde ons dat zij en haar zonen eenmaal per week kip eten. Als de mannetjes bij ons zijn, is het telkens ‘vleesfees’; ayam goreng en hotdog zijn hun favorieten. Alleen al daarom gaan ze ons missen…

In de Jakarta Post las ik recent over de Javaanse kunstenaar Alam Taslim. Hij studeerde Productontwerp aan de Sepuluh Nopember Institute of Technology in Surabaya. In 2015 vond hij inspiratie in een omgevallen bowl bamisoep. Dat is het troosteten van menig Indonesiër. Zo ontstond het vriendelijke monster Igor. Inmiddels verhuisde Taslim naar Bali om zijn creatie verder vorm te geven. Hij had het idee dat hij daar beter ‘het Igor-universum’ kon uitbouwen. Die stap legde hem geen windeieren. In korte tijd werden zijn Igor t-shirts een alom geliefd kledingstuk. Hij ontving online-bestellingen uit Australië, de Verenigde Staten, Nederland en Spanje. Inmiddels bestaat er zelfs een Balinese Igor op de surfplank. De shirts zijn nu ook te koop in een boutiek in het chique Seminyak (ik ga op zoek).

Het is hier thans mangoseizoen en elke dag genieten van deze goudgele, sappige vrucht. Het zit bomvol anti-oxidanten en dat woord kunnen we nóg serieuzer nemen. Als je mij vraagt iets te noemen dat ons verblijf in dit resort karakteriseert dan zijn het de knallen wanneer rijpe mango’s uit bomen op de daken vielen! Maria, mijn liefje’s lokale dealer, vond rijpe mangistans voor ons, al is het hoogseizoen voor deze supergezonde vrucht voorbij. Ook zij zijn een bron van vitaminen en anti-oxidanten.

De doeriancakejes die Elsa mij voor aankomst beloofde, werden een groot sukses. De doos werd gedeeld met Ibu Tini en Yuda. Die lekkernij is niet aan mijn liefje besteed. Zij kan de geur van de vrucht niet verdragen. De zus van Australische Richard (echtgenoot van Tini) proefde en hapje en vond dat het naar ‘vomit’ smaakte. Tja. Bij doerian is er geen tussenweg: je haat dat tropische fruit of je bent er dol op. Elsa gaf mij tevens een voorraad ‘daun jeruk’ voor thuis. Dat zijn limoenblaadjes die soepen met een Aziatisch tintje een heerlijke, frisse smaak geven, zowel vers als gedroogd. Ik hoop dat de zak met blaadjes in mijn reistas niet tot verdachtmakingen leidt.

Kokkie Ayu geeft hier op zaterdagochtend kookles in haar nieuwe eethuis. Het is leuk om te zien dat ook zij haar skills en passie met derden wenst te delen. Ayu’s Warung is op Tripadvisor al lange tijd het beste restaurant van Lovina en mijn liefje -reviewer- houdt dat met plezier in stand. Volgens de regels mag een restaurant slechts eenmaal per maand worden beoordeeld terwijl wij er minstens zeven keer per week eten (lunch of diner). Ayu neemt de deelnemers aan haar kookles om 7 uur 's ochends mee naar de lokale markt waarna uitleg over de ingrediënten volgt. Het koken kan daarna beginnen. Mijn liefje vroeg mij of ik zin had om een les van haar te volgen. Niet meer... Vijf jaar lang keek ik over de schouders van kookprinses Elsa mee. Het maakte mij geen volleerd bereider van Aziatische gerechten maar ik fluit inmiddels een aardig deuntje mee. Tenminste tweemaal per week kook ik Aziatisch op het Spaanse honk. Een groot deel van de kruidenkast is gevuld met specerijen uit deze regio. Gember, knoflook en sjalot zijn basisbestanddelen in eigen keuken.

Onlangs zag ik hier de finale van mijn favoriete kookprogramma, Masterchef Australia 2016. Down Under eindigde het programma in juli, op de Nederlandse tv vond de finale vijf maanden later plaats. Mede-fan Bernadette meldde mij vanuit het koude Belanda dat de finale op de twee daaropvolgende dagen zou worden vertoond. Dat was voor mij het sein om de laatste episodes op de iPad te gaan bekijken.

Matt Sinclair kwam in de finale tegenover Elena Duggan te staan. Tijdens de halve finale hoorde ik haar zeggen dat ze Hollandse en Indonesische roots heeft; haar Nederlandse opa trouwde met een Indonesische vrouw. Uit respect voor haar grootouders maakte ze Apple – Cheese – Bickies: groene appelsorbet, venkel- en appelgel, gepekelde appeljulienne, venkelcaramel, mousse van geitenkaas en flinterdunne speculaasjes. Die afkomst bleek de reden waarom Willy & Max haar ontmoetten tijdens hun recente koninklijke staatsbezoek Down Under! Online las ik dat runner-up Matt sinds september zijn felbegeerde foodtruck heeft in Brisbane (Hamilton East Street Markets), genaamd Ten Piece Cutlery. De GoodFood-sectie van de Sydney Morning Herald was laaiend enthousiast over zijn gerechten en dat is een prestatie van niveau.

We zijn hier vandaag op de kop af een maand. Na vertrek uit Bali maken we een korte stop in Kuala Lumpur waar ik onder andere uitkijk naar gestoomde ‘natte’ dim sum met truffel in Paviljoen Bukit Bintang. Ook in de daaropvolgende bestemming (Myanmar) staan ons ongetwijfeld culinaire verrassingen te wachten.

Met opgeheven hoofd

Afgelopen weekend skypten we met vriendin Bernadette. Het gaat doorgaans over van alles en nog wat, onder andere over Masterchef Australia 2016. Mijn liefje maakte een faux pas met een verspreking die ze enkele weken daarvoor tegenover mij ook maakte. Ze zei nog net niet de naam van de winnaar van ons favoriete kookprogramma maar ze liet wel het geslacht vallen van die kandidaat… Daarmee wist Bernadette dat haar kandidaat de winnaar niet zou worden. Dat maakt het programma voor ons, fans, een tikje minder spannend. 

Het is geen boze opzet van haar kant; in tegendeel. Het komt doordat ze dagelijks de Sydney Morning Herald leest. Daarin wordt wekelijks uitgebreid over culinaire zaken geschreven, aangezien Australië wereldwijd aan de weg timmert op dat vlak. Deze keer ging het mis toen zij vertelde dat Lex & Max, die voor een kort staatsbezoek Down Under waren, persoonlijk kennis maakten met de winnaar van dit jaar. Het Sydney Opera House kleurde voor die gelegenheid even oranje. Ook Bernadette verschoot van kleur. Van je vriendin moet je het hebben.

De amateurkoks waren deze week aan de westkust van de Verenigde Staten. Ze moesten onder een strakblauwe lucht al fresco koken, tegenover de iconische Golden Gate-brug. De volgende dag hadden ze allen een verbrand hoofd. Kennelijk vergaten ze zonnebrandcrème van de Cancer Council te smeren. Deze week was Dominique Crenn hun gastchef. Ze is Française van origine, chef/eigenaar van Atelier Crenn, een moleculair-gastronomisch restaurant in San Fransisco. And ‘she dates women’. De amateurs moesten haar champignongerecht namaken, getiteld ‘Walk in the Forest’. Dat was Poetry on a Plate. Niks wandelen. Sluit mij maar een uurtje met haar op in de voorraadkast!

De dag daarop kookten de kokkies in Napa Valley. De dag erop moesten de andere kandidaten food truck-gerechten koken. Vandaag moeten de kandidaten aan de bak in Los Angeles. Er zijn nog zeven kandidaten in de race; ook mijn favorieten Mimi en Trent. 

Volgende week begint de finaleweek van Masterchef Austalia 2016. Ik ga het tot de dag vóór vertrek volgen op de Nederlandse televisie en kijk daarna in Bali de laatste episodes via internet, voorzichtig manoeuvrerend om niet alsnog per ongeluk de finalisten of de winnaar vóór afloop te zien.

In de afgelopen weken volgde ik ook heel af en toe het Nederlandse kookprogramma Topchef 12 Provincies (jaargang 2011 wordt kennelijk herhaald). Ik kan niet zeggen dat ik met plezier kijk; mijn drijfveer was eerder leedvermaak. Amateur- en professionele koks uit twaalf provincies strijden om de eer en een hoofdprijs van €25.000. De meerderheid van de kandidaten die zich voor de halve finale plaatsten, kan niet veel in mijn ogen. Risotto wordt onder de kraan afgespoeld voordat het wordt opgediend, een roux maken kunnen ze niet, koken in een tajine evenmin, het pocheren van een ei gaat fout, bij proeverijen zitten velen ernaast, oesters worden uit hun schelp gerukt, fileren lijkt vaak op figuurzagen, men heeft “geen tijd” om een gerecht op smaak te brengen, opmaken lukt niet, darmkanalen blijven in garnalen zitten en nog veel meer ongerief. Wat mij voorts opviel, was dat de kandidaten vaak zo tevreden waren met hun kookresultaat terwijl ik met kromme tenen op de bank zat. Als ze dan werden weggestuurd, gingen ze “met opgeheven hoofd”?!

Wat is dat toch?

Recent las ik een artikel, getiteld ‘Revisiting why incompetents think they’re awesome’. Het stuk was een reactie op een onderzoeksrapport van de Amerikaanse wetenschappers David Dunning en Justin Kruger. Ze werkten beiden destijds als psychologen aan Cornell University. Het verschijnsel beschreven zij voor het eerst in 1999 en sinds 2012 leeft het voort als het Dunning-Krugereffect. Strekking: incompetente mensen hebben door hun incompetentie niet het vermogen juiste conclusies te trekken of goede keuzes te maken. Ze vinden zich beter dan ze in werkelijkheid zijn. Dat noemden de wetenschappers ‘illusory superiority’. Het onderzoeksrapport kreeg in de loop van de jaren een soort cultstatus, iets dat de opstellers nooit hadden verwacht.

Het aangehaalde artikel is van de Britse natuurkundige en wetenschapsjournalist Chris Lee die aan de Universiteit van Twente werkt en zijn beheersing van de Nederlandse taal in dit stuk kritisch onder de loupe neemt. Hij vindt dat hij het best aardig doet voor een buitenlander maar “everywhere around [him], [he] find[s] signs that [his] Dutch is terrible”. Saillant detail is dat de heren Dunning en Kruger in 2000 de satirische Ig Nobelprijs voor Psychologie ontvingen “for their modest report”.

Het was dus druk op Mount Stupid. En dan dat voortdurende gevloek en getier tijdens de kooksessies in het programma. De geslachtsdelen vlogen de kijker om de oren. Een kandidaat uit Groningen maakte het wel heel bont, een gastchef sprak hem in eigen keuken op diens taal aan. De juryleden waren vaak eveneens verre van opbouwend in hun beoordelingen. Een gemiste kans. Bij beide mannen constateerde ik bovendien een taaltik: werkelijk alle ingrediënten en gerechten die ze moeten proeven krijgen een verkleinwoord. “Een zoetje, een zuurtje, krokantje, een gerechtje, visje, sausje”… Pffff. Het is om simpel van te worden.

Kookpunten

Afgelopen weekend werd het beste restaurant van het Verenigd Koninkrijk gekozen. De prijs wordt toegekend door de lezers van The Guardian, een krant die ik zelf ook graag online lees. Men heeft een sectie die Observer Food Monthly heet en daar is de prijs naar vernoemd. Dit jaar viel de eer te beurt aan een Spaans restaurant in Londen (Soho), genaamd Barrafina, waar Nieves Barragán Mohacho de kok is. Vorig jaar werd het door Restaurant Magazine al uitgeroepen tot 's lands beste restaurant. Barrafina is het eerste Spaanse restaurant dat daar een Michelinster ontving. En... het is het eerste restaurant zonder tafels!

Eerder deze maand bezochten we de grote supermarkt Carrefour in Torrevieja weer eens; dat deden we dit jaar nog niet. Bij binnenkomst zag ik tientallen bakken met 1€ en 2€-aanbiedingen, vooral keukengerei en speelgoed. We graaiden met veel plezier voor onszelf en voor de mannetjes in Bali: een kikkerspringspel, mijnwerkerslampjes voor op hun voorhoofd, een rol van 3 meter met tekeningen om in te kleuren en meer. Zo wordt het wel heel gemakkelijk om in december Sinterklazina te spelen. Na alle gangen uitgebreid te hebben bewandeld, gingen we richting kassa. Het bedrijf implementeerde recent een nieuw systeem. In plaats van een rij voor elke individuele kassa, hanteert men nu een voorsorteersysteem. Die ene rij was misschien wel 100 meter lang. We sloten geduldig aan. Aan het begin van die fila única staat een scherm dat aangeeft aan welke kassa je daarna mag afrekenen.

Ik las recent dat Carrefour in Spanje op de vierde plaats eindigde van goedkoopste supermarktketens. Een jaar lang vergeleek men de kosten van 150 basisproducten van bekende merken (dus geen huismerken). De supermarktketen die mijn liefje en ik wekelijks bezoeken, Alcampo, eindigde wederom op de eerste plaats, gevolgd door het Spaanse familiebedrijf Mercadona en Lidl (Duits). Het verschil in de prijs van een goedgevulde boodschappenmand van de goedkoopste en de duurste supermarkt bedraagt ruim €800! Die vier supermarkten zitten allemaal in onze directe woonomgeving dus wij vergelijken ook regelmatig. Vroeger beperkten we het boodschappen doen tot een minimum, nu hebben we alle tijd van de wereld en maken we er een uitje van.

Er zijn nog twee van mijn oorspronkelijke favorieten in de race om de titel van Masterchef Australia 2016: Mimi Bains en Trent Harvey. Mimi (27, productmanager) moet regelmatig koken om in de race te blijven maar dat is doorgaans niet haar eigen schuld. Ze komt in zo’n afvalronde terecht na een verloren groepsopdracht maar slaat zich er tot nu toe goed doorheen. Trent (29, electriciën) komt ook af en toe in een eliminatieronde terecht maar staat zijn mannetje. Ze zijn beiden goed op dreef, ik hoop dat ze het ver gaan schoppen. Ik kijk elke week, het lukt thans niet om elke dag te kijken. Teveel culi-uitjes met vrienden hier!

Mijn liefje en ik kwamen onlangs tot de conclusie dat de winnares van de allereerste serie van Masterchef Australia, Julie Goodwin, in latere series nooit meer zou hebben gewonnen. Ze kookte eigenlijk tè gewoontjes. De uiterst creatieve Poh Ling Yeow werd destijds tweede maar werd uiteindelijk beroemder dan Goodwin. Zij werd onder andere een veelbekeken tv-kok. We leerden haar in 2014 tijdens een rondrit door West-Australië persoonlijk kennen en mailden daarna regelmatig. Nu is het al maanden stil aan haar kant; te druk, geen tijd meer voor twee van haar Hollandse fans? Jammer. Ik las ooit dat men voor de eerste serie met opzet een ‘all Aussie girl’ wilde laten winnen om het programma te laten slagen in eigen land. Niemand vermoedde kennelijk dat het een succes werd in de hele wereld. Het werd een van de beste exportproducten van Down Under.

Ook Justine Schofield was destijds deelneemster aan die allereerste jaargang; zij  eindigde als vierde. Het legde haar evenmin windeieren: al jarenlang heeft zij een gewaardeerd kookprogramma op tv, getiteld Everyday Gourmet. Er loopt momenteel een jaargang op de Nederlandse televisie. Ze is een leuke meid; haar moeder is van Franse origine, haar vader is een Ozzie. Af en toe heeft ze gastkoks in haar programma; vaak collega’s uit het circuit van Masterchef Australia. Haar recepten zijn vol smaak en tamelijk gemakkelijk. Ik legde een Justine-map op de iPad aan waarin ik favoriete recepten bewaar. 

Haar pork tonnato en filodeegtaartjes maakte ik recent na. Aangezien we hier in Spanje zeer sporadisch kalfsvlees kunnen vinden, gebruikte ik lomo de cerdo (varkensfilet) als vleessoort. Kook het vlees gedurende 35 minuten in witte wijn en water, met daarin 2 selderijstengels, 2 laurierblaadjes, een geschilde ui met daarin 4 kruidnagels. Neem de pan daarna van het vuur af en laat het vlees in eigen bouillon afkoelen. Eenmaal afgekoeld, snij je het in dunne plakken. Ingrediënten voor de tonijnsaus à la Justine: twee eierdooiers, een theelepel Dijonmosterd, enkele flinke scheuten extra virgin-olijfolie, een paar druppels citroensap en wat geraspte schil, drie blikjes tonijn en drie ansjovisfilets. Draai het mengsel met een keukenmachine of een staafmixer tot een gladde emulsie. De saus serveren op de plakjes vlees en het gerecht afmaken met kappertjes, verse peterselie, zwarte peper en een schijfje citroen.

Ingrediënten voor de filodeegtaartjes: een pak filodeeg, mix van champignons, knoflook, sjalot, peper & zout, ricotta, twee eieren, een kopje melk, een scheutje room, verse nootmuskaat en strooikaas. Verwarm de oven voor op 190 graden Celsius. Plak zes lagen deeg plakje voor plakje op elkaar met gesmolten boter ertussen. Snij de ontstane stapel in zes pakketjes en drapeer elk pakketje als een zakdoek in een beboterde cupcakehouder. 
Hak hazelnoten klein en bak de champignons in olijfolie; breng op smaak met zout en peper. Op de bodem van elke bakje leg je eerst gehakte noten en daar bovenop een laag champignons. Plaats klontjes ricotta in elk cupcakehouder en bestrooi dat met verse peper. Meng vervolgens eieren, melk, room en verse nootmuskaat. Giet dat mengsel in de houders en dek af met vers geschaafde kaas. Het gerecht moet minstens een uur in de oven. Bij de taartjes maakte ik een verse chutney van tomaten, kappertjes, fijngesnipperde augurken en rode wijnazijn. Je kunt eindeloos variëren op deze vulling. Aanraders. Barefoot is muy contenta met al die creatieve, actieve Masterchef-kandidaten. Haar vrienden eveneens!

Laten we gaan eten

Het is weer tijd voor een food blog want er gebeurde hier in de afgelopen dagen van alles op culinair vlak. Zo was het heer Bommel die zei “Laten we maar gaan eten!” in de serie Heer Bommel en de Kneep van Knipmenis. De regelmatige lezer weet dat mijn liefje eerder deze week haar 65ste verjaardag vierde. Whatsapp-berichten, mails, skypesessies, verjaardagskaarten en kado’s vlogen haar om de oren. Bernadette stuurde de jarige een verrassingsdoos met onder andere de originele Volkskrant van haar geboortedag. Hoe leuk is dat?! In die editie trof ik bovenstaande cartoon aan.

's Avonds deden we het feestje nog eens in klein gezelschap over bij ons favoriete restaurant Cellar Door. Toen ik telefonisch reserveerde, vertelde de eigenaresse mij  dat ze persoonlijk voor een verrassing zou zorgen. Ze zou de chef om zijn recept van een verjaardagstaart vragen en die zelf maken. Ik verklapte niets. 

Onze tafel was versierd met feestelijke strooisels, een mooie fles champagne wachtte ons. We maakten er een gezellige avond van. Zelf bestelde ik onder andere een ceviche van corvina (ombervis). Die vissoort leent zich uitstekend als basis; de rauwe vis wordt namelijk gegaard in citrussap. Het resultaat was boterzacht en heel fris. Toen het tijd was voor ons toetje, dook Lorraine op - telefoon in haar hand. Daarop was de foto te zien van een compleet ingezakte taart. Ze verontschuldigde zich, vertelde dat ze precies wist wat ze fout deed: de vruchtencrèmevulling voegde ze toe voordat de cakehelften waren afgekoeld. Dat krijg je als een drukke zakenvrouw in de (eigen) keuken aan het werk gaat! Lorraine mag dan zelf geen masterchef zijn, ze is een voortreffelijke gastvrouw.

Ook de uitzendingen van Masterchef Australia 2016 blijf ik op de voet volgen. Het zijn mijn dagelijkse kadootjes. Vorige week kwam Reynold Poernomo terug als gast-chef. Deze jonge Australiër van Indonesische afkomst schopte het ver als kandidaat in  seizoen 7 van het kookprogramma (2015). Hij runt inmiddels zijn eigen dessert bar in Sydney, genaamd Koi. De kandidaten van dit jaar moesten een van zijn fameuze toetjes namaken: Moss; dat recept kent 40 stappen. Wellicht was het een te grote uitdaging in deze fase van de competitie.

Een van mijn favorieten, Nidhi Mahajan (30 jaar, Hindoe uit Punjab en call center-medewerkster) viel af. Haar persoonlijke missie was de traditionele Indiase keuken onder de aandacht van het grote publiek brengen. Tijdens een eliminatieronde presteerde ze echter tweemaal niet goed met bloemkool als basisingrediënt. Toen de jury haar vertelde dat ze de slechtste van de dag was, maakte ze een traditionele buiging voor de jury. Daarbij raakte ze, met permissie, de voeten van de drie mannen aan. Zo dank je je leraren in haar cultuur. Ik vond het een mooi gebaar waaruit veel respect sprak. Bij die gelegenheid hield ik het niet droog, evenmin als jurylid en chef-kok George Calombaris. Hij nam met natte ogen en trillende lip afscheid van deze innemende amateurkok. Naar verluidt, heeft ze een bedrijfje opgezet dat voor mensen thuis Indiase gerechten kookt. Het is haar gegund. Zij is het zoveelste voorbeeld van een Masterchef-kandidaat die naam en carrière maakt. 

Deze week is Nigella Lawson (1960) gast-chef en jurylid in Masterchef Australia. Medio 2016 bracht zij Down Under weer een kookboek uit. Zij is daar een wereldster, ze wordt door menigeen op handen gedragen. De meeste kandidaten presenteerden hun gerechten met knikkende knieën. Typically star struck! De dag erna leidde zij een pressure test. Ze droeg de kandidaten in die afvalrace op de uitdagingen van de dag als pleasure test te zien. Dat soort dingen vind ik nou leuk aan deze tv-kok van wie ik nooit een kookboek zal kopen. Het zijn mijn gerechten niet. Als mens vind ik haar echter boeiend en sexy. Ik zag met lede ogen aan dat favoriet nummer 2 sneuvelde: Jimmy. Kasian.

Spiraaltje

Begin augustus trof ik in het Britse maandblad Wired een test aan van zogenaamde Spiralisers: apparaten die van groenten spiralen draaien waarmee je heel gezonde pasta maakt. In het betreffende artikel voerde Elizabeth Peyton-Jones, auteur van het kookboek ‘Cook Yourself Young’, de test uit. Ik deed een beetje onderzoek naar deze 50-jarige Britse die werd opgeleid tot klassieke homeopaat maar in de loop van de tijd de kookwereld inrolde. Zij heeft al 20 jaar een missie, is van mening dat “food is the ultimate anti-ageing ally”. En wie wil zichzelf nou niet jong eten?!

Zij testte zes spiraalmakers met een aankoopprijs tussen £10 tot £100, variërend van handzame apparaatjes tot machines die je met zuignappen op het aanrecht plaatst. Je hebt spiralisers die in de hand, met horizontale en verticale messen werken. De grotere apparaten kunnen doorgaans meer dan alleen spiraaltjes maken. De Microplane Spiral Cutter (£10) kwam als minste uit de bus. Er was geen absolute winnaar maar dat is ook lastig als je appels met peren vergelijkt.

Toen mijn liefje en ik in juli in Nederland waren, ging ik naar zo’n piraliser op zoek; een beetje keukenprinses-met-pretenties heeft zo’n ding in de kast staan. Dat viel nog niet mee. Het bleek een rage te zijn in Nederland. Uiteindelijk vond ik mijn spiraaltje in de goed uitgeruste keukenwinkel De Huismuis in het centrum van Haarlem. Ik koos voor de GEFU Spirelli Fit (€20).

Mijn spiraaltje heeft de vorm van een zandloper en is uiterst handzaam. Je kunt de groentespaghetti in twee vormen maken: fijn en iets grover. Het apparaat werkt als een puntenslijper. Je drukt de groente op een dop met spiezen die je aan een van de uiteinden aanbrengt. Vervolgens draai je met je hand de groente langs de snijbladen. Zo krijg je mooie, lange slingers. Niet de hele groente gaat op, je houdt een dun staafje over. De Gefu werd overigens niet opgenomen in de test.

Aan het einde van het artikel gaf Peyton-Jones de lezer nog een gemakkelijk en gezond recept van courgette-spaghetti met tomaat en pijnboompitten. Ingrediënten: 2 courgettes, 2 tomaten, 50 gram pijnboompitten, 150ml groentebouillon, 20g vers geraspte gember, 8 blaadjes basilicum.

Begin met het spiraliseren van de courgettes. Ontvel vervolgens de tomaten en snijdt ze in kleine stukjes. Doe 100ml bouillon in een pan, voeg daaraan de gember en tomaat toe en laat het vocht inkoken. Voeg de courgettespiraaltjes toe met de rest van de bouillon totdat de courgette beetgaar is. Scheur basilicumblaadjes en voeg die aan het groentemengsel toe. Rooster de pijnboompitten en voeg ze toe. Klaar is kokkie.

Het is weer tijd voor Masterchef Australië op de Nederlandse televisie (SBS6). Joehoe! Vorige week begon hier seizoen 8, de editie van 2016, van het leukste kookprogramma ter wereld. Het niveau van de kandidaten ligt wéér hoger dan vorig jaar. Ik stapte in toen de Top24 werd geselecteerd. Op dat moment had ik nog geen favorieten. Inmiddels zijn we enkele dagen verder en heb ik die wel. De eerste Mystery Box werd samengesteld door Billie McKay, de winnares van Masterchef Australië 2015. Net als bij voorgaande winnaars van het geliefde kookprogramma, veranderde haar leven drastisch. Ten goede, welteverstaan. 

Vorig jaar bekeek ik die finale niet; mijn liefje en ik waren toen aan de andere kant van de aardbol. Ik bekeek de finale uiteindelijk op internet. Billie werkt sindsdien in de keuken van Michelinsterrenrestaurant ‘The Fat Duck’ in Engeland, het epicentrum van kookmagiër Heston Blumenthal (dat mijn liefje en ik tweemaal bezochten toen we in het Verenigd Koninkrijk woonden). Tijdens de eerste echte kookwedstrijd van het 2016-programma moest men in 75 minuten een gerecht maken met een geheimzinnige doos die door haar werd samengesteld. Het zal niemand verbazen dat een van de ingrediënten een grote, dikke eend was. Het waren Nidhi, een kwebbelkous met Indiase roots, Mimi die het gerecht van de dag bereidde, Jimmy van Aziatische afkomst en Trent die zijn eigen ricotta maakte, die mij het meest bekoorden in de keuken. Ohh Snap…. wat zijn ze goed!

De eerste afvalronde vond inmiddels plaats en kandidaat Ashley was de pineut. Hij bereidde verse ravioli met paddenstoelenvulling die al dente uit de pot kwam. Daarna deed hij ze in een koekepan met kruidenolie waardoor ze taai werden?! De sufferd. Hij realiseerde zich zijn fout zodra ze in de pan lagen. Theresa is de zus van Aziatische Jimmy. Het is voor het eerst dat familieleden tegelijkertijd aan Masterchef Australië meedoen. Ik ga al hun prestaties op de voet volgen. Het is alweer ouderwets spannend.