Komen en gaan (aflevering 1)

Een nieuwe storm trok onlangs over het land. Deze heet Evelyn en ontwikkelde superkracht boven de Atlantische oceaan. Het stabiele weer en de lekkere temperaturen van afgelopen weekend veranderden in de loop van deze week. Evelyn voerde een daling van de temperatuur en ovevloedige regen met zich mee. Paasprocessies in Torrevieja, Murcia en elders in het land werden opgeschort. Een van de belangrijkste processies in Sevilla werd definitief afgeblazen, met huilende burgers tot gevolg... Na twee coronajaren hoopte men weer te kunnen. Dit jaar was het de schuld van Evelyn. Men voelt zich daar door de kat èn de hond gebeten! Door deze storm ontstonden ook weer metershoge golven en een zekere mate van Saharastof zal terugkeren al wordt eraan getwijfeld of het hele land weer oranje zal kleuren. En alsof dat niet genoeg is, ervoer ik vanmorgen, net voor het opstaan, ook nog een korte trilling van de aardkloot. Het bleek te gaan om een zeebeving van 2.1 op 30 km diepte in de Straat van Gibraltar. Ver weg maar ik voelde het! Dit weekend wordt het naar verwachting ouderwets mooi. 

We liepen laatst over de wandelboulevard langs het strand toen mijn oog viel op bedrijvigheid bij ‘El Varadero’, de vermaledijde horeca aan het strand van Las Higuericas. Ik noem het zo omdat er weinig tot niets deugt aan die locatie. Er stonden twee politie-agenten en andere personen. Het leek alsof de horecagedeelte en de sportvelden werden ontmanteld. De verkleedhokken langs de sportvelden waren al weg; het geheel zag er nogal desolaat uit. Snuf & Snuitje bleven staan en namen foto´s. We herkenden de eigen burgemeester, José María Pérez Sánchez. 

Niet veel later las mijn liefje een relevant artikel in de Spaanse online versie van dagblad ‘Información’. Daaruit bleek dat de gemeenteraad goedkeuring kreeg van de rechtbank om de concessie in te trekken. Het bedrijf dat de gemeentegrond en de faciliteiten exploiteerde (Pinatar Arena) had niet voldaan aan de doelstelling van recreatieve sportactiviteiten die in het bestek was vastgelegd. 

In 2019 werden in onze woonplaats gemeentelijke verkiezingen gehouden. De destijds zittende burgemeester Ignacio Ramos (PSOE) moest het veld ruimen en werd opgevolgd door Pérez Sánchez (PP). Ik ontmoette Ramos tweemaal in persoon; deze ex-politieman leek mij een correcte en aimabele man. De concessie voor de bouw, exploitatie en beheer van recreatieve sportfaciliteit El Varadero werd in mei 2018 toegekend aan Pinatar Arena Voetbalcentrum S.L. voor een periode van 40 jaar, tegen een vergoeding van €26.955,24 per jaar. 40 jaar?! Over die periode zou de concessiehouder ook nog ruim 1 miljoen euro ontvangen?! Toen zwaaide Ramos nog de scepter. Hij of iemand van zijn bestuur zal zeker nauw zijn betrokken bij deze deal. Pinatar Arena beheert en exploiteert  al jarenlang sportactiviteiten net over de provinciegrens, aan Murciaanse zijde. De eigenaar is een gewezen sport- en zakenman uit Madrid. 

Na de opening van El Varadero (sportvelden en horeca) in 2019 blogde ik er voor de eerste keer over. Mijn liefje en ik waren aanvankelijk niet erg enthousiast toen er een pand werd opgetrokken pal langs ‘onze’ duinrand. Waarom juist daar? Op minder dan 100 meter van de zee? Een fraaie, rustige plek, broedgebied voor vogels en andere dieren. Destijds gaven we zakenman Sánchez van Pinatar Arena het voordeel van de twijfel. Als er door het publiek dan maar flink zou worden gesport en er mooie zomerse hapjes en drankjes zouden worden geserveerd in het restaurant. Daarmee zou het bedrijf zijn publieke waarde binnen onze stadsgrens kunnen betuigen. 

Het pakte anders uit. In de eerste weken na opening was er af en toe nog een binnen- of buitenlandse sportploeg op locatie te vinden maar die sportvelden raakten snel door gras en onkruid overwoekerd. Sinds de pandemie dienden ze als parkeerplaats voor gasten die hun auto nergens anders kwijt kunnen, vanwege het ontmoedigingsbeleid van het gemeentelijke bestuur. De horecalocatie liep evenmin goed als je de online recensies mocht geloven: veel te duur, niet lekker, abominabele bediening, arrogant personeel met nauwelijks relevante werkervaring en zero aandacht voor klanten.

In augustus 2020 kwam El Varadero negatief in het nieuws. Een grote groep mensen vierde daar -tegen de coronaregels in- een feestje en tijdens dat bacchanaal raakte tenminste 21 personen met het virus besmet. Alle gasten kwamen uit de provincie Murcia. Daar was kort ervoor, vanwege het toenemend aantal besmettingen, afgekondigd dat er binnens- en buitenshuis geen gezelschappen van meer dan zes personen meer mochten samenkomen. Mogen ze het niet meer in hun eigen provincie doen, stappen ze de grens over en deden het bij ons. Ik was laaiend! 

Dat verhaal kreeg nog een flinke staart. In diezelfde maand zette het restaurant een communiqué op de eigen Facebook-pagina. Ze hadden de deuren direct vrijwillig gesloten na constatering van de besmetting. Al hun medewerkers werden negatief getest dus de haard moest ergens anders liggen. Niet lang daarna kwamen de eerste verontwaardigde reacties uit het Spaanse publiek. Iemand stelde dat al aan het begin van die maand een serveerster van dit restaurant (de bar) positief testte op covid. Tóen had het management de deuren per omgaande moeten sluiten. Bovendien werd door verschillende lokalo´s gesteld dat de regels in deze horecagelegenheid absoluut niet werden nageleefd. Destijds wenste ik de eigenaar van El Varadero weinig goeds toe. Zelf dacht ik aan een geldboete van €60.000 (de toen geldende boete) en de definitieve sluiting van het lokaal. Welnu, daar moest ik ietsje langer op wachten...

In september 2021 startte de gemeenteraad een procedure om de gemeentelijke concessie te ontbinden vanwege het niet voldoen aan de uitvoering van het basisproject en aan de uitvoering van de concessie binnen het bestek en de, in het bestek gestelde termijn. De Juridische Adviesraad van de Valenciaanse regio deed die uitspraak. De rechtbank in Orihuela (stad) dagvaardde vorig jaar ex-burgemeester Ignacio Ramos en drie gemeente-ambtenaren om te onderzoeken of de deal in 2018 überhaupt in goede orde was verlopen. En wat was er precies tussen partijen vastgelegd? Over nadere beschuldigingen aan Ramos heb ik nooit meer iets gelezen. Voor hem liep dat kennelijk met een sisser af. Dat kon niet worden gezegd over de concessiehouder, die deed geenszins wat was afgesproken. 

De gemeenteraad stemde op 1 maart van dit jaar in met het beëindigen van die openbare concessie en eiste de kosteloze teruggave van gemeentegrond en opstallen aan de gemeente. Bovendien stelde men dat de vergoeding als gevolg van de vroegtijdige beëindiging van het contract wegens verwijtbare schending niet langer passend was aan Pinatar Arena. De ontruiming kon doorgaan. De concessiehouder ging nog in beroep tegen dat besluit maar dat werd op 29 maart jongstleden afgewezen. De personen die we zagen staan, waren hoogstwaarschijnlijk de vertegenwoordiger van de concessiehouder (een kleine, gedrongen man), de burgemeester en de secretaris-generaal van de gemeenteraad. Opgeruimd staat netjes!

De volgende gemeentelijke verkiezingen zullen in 2023 plaatsvinden. Geen idee of dit sportterrein dan nog bestaat.

Oei-oei ik gloei!

De eerste kleurenfoto van de aarde, gezien vanaf de maan.
Foto:  AFP

De maan staat momenteel volop in de belangstelling. Dat is niet verwonderlijk want vandaag is het 50 jaar geleden dat de eerste mens voet op de maan zette. Zelfs Google heeft toepasselijke doodles. Afgelopen week had de Volkskrant een interessante maaneditie. Permanent wonen op de maan zit er voor mensen niet in, volgens wetenschapsjournalist Govert Schilling. Eerder volgden we Schillings interessante VPRO-programma ‘Govert naar de Grenzen van het Heelal’ met veel enthousiasme. Vooral zijn bezoeken aan sterrenwachten in de Atacama-woestijn (Chili) konden op onze belangstelling rekenen. (Wij gingen daar zelf ook sterrenkijken.) Op de maan heerst ultrastrenge vorst, er is bijna geen lucht maar wel dodelijke kosmische straling. En Mars in een nóg veel vijandiger planeet. “Forget it”, als we Gofert mogen gelofen!

Wetenschappers van de Nederlandse universiteit Wageningen zien dat echter minder somber in. Zij doen al jarenlang het zogenaamde Food for Mars and Moon-experiment waarin ze stap voor stap een simpel werkend voedselproducerend systeem voor op de maan en op mars ontwikkelen. Zelf droomde ik nooit van naar de maan gaan of leven op een andere planeet. (Ik vermoed dat het samenhing met mijn hoogtevrees...) Mijn verbeelding werd -en wordt- veeleer geprikkeld door de diepzee. Fascineren doet het hemellichaam mij echter wel. Naast professioneel wolkenstaarder ben ik dan ook overtuigd ‘moon gazer’.

Mijn liefje en ik zagen onlangs de bioscoopfilm ‘Apollo 11’ en keken onze ogen uit. De film bestaat uit nooit eerder vertoond Nasa-materiaal (zowel beeld als geluid) en maakte diepe indruk. Wat een daredevils waren die astronauten. Vooral de daadwerkelijke maanlanding met de Eagle bleek een waagstuk. Alle daaraan voorafgaande oefeningen op aarde mislukten. Op de maan lukte de landing op het nippertje, op de rand van een grote krater. Zeer indrukwekkend. De Guardian had gisteren een waarderend artikel over de vrouwen achter de onsterfelijk geworden mannen. Katherine Johnson, Margaret Hamilton, Jamye Flowers Coplin, Frances Northcutt (‘Crater Poppy’), JoAnn Morgan… Nasa-medewerksters die heel belangrijk waren voor de Apollo-lanceringen. Zonder hen was er geen voet op de maan gezet! De nu 78-jarige Morgan zegt op de Nasa website: “I’ve got rocket fuel in my blood.”

Afgelopen dinsdagavond keken we hier naar de gedeeltelijke maanverduistering. Er was een handjevol buren en kinderen op straat maar die leken weinig tot geen belangstelling te hebben voor wat er zich aan het firmament afspeelde. Het was niet per se spectaculair maar wel mooi. Met behulp van mijn telelens kun je het oppervlak van dit grillige hemellichaam goed bekijken. Ik realiseerde mij dat wij aardbewoners  naar onze eigen schaduw keken. (De aarde stond immers op dat moment precies tussen de maan en de zon in.) De maan was op het hoogtepunt van de verduistering voor 66% in de schaduw; die opbouw was op mijn fotoreportage goed te zien.

Op onze planeet Aarde is het Middellandse zeewater inmiddels 30 graden Celsius en dat is vroeg voor de tijd van het jaar. Die temperatuur wordt doorgaans pas in de loop van augustus bereikt. Te water gaan, voelt als in een warm bad stappen. Desalniettemin waren er dagen waarop de zee onze gloeiende lijven afkoelde. Afgelopen week hadden we op twee dagen een gele vlag, te weten op de dag van de volle maan en erna. We liepen de zee in maar van zwemmen kwam niet veel. Er stond een sterke onderstroming maar de golven waren op hun beurt erg aantrekkelijk. We sprongen als pom-pommeisjes op en neer. Heerlijk!

We werden ook iets anders gewaar dat boeit. Het is in de woonwijk drukker dan in de afgelopen twee jaren. Het lijkt erop dat men in Spanje in de zomer ook aan vakantiespreiding is gaan doen. Buren die doorgaans de hele maand augustus komen, zijn nu al aanwezig. Anderen rijden in de loop van de week binnen en vertrekken op de maandag erna om tegen het weekend weer binnen te rijden. De weekenden in juli waren altijd al druk en vol. We hebben zelfs een kanariepiet die hier nu al vakantie houdt. Het diertje zit in een kooi op een terras, met een parasolletje op het bolletje. Het fluit er lustig op los.

Onze overburen uit Madrid zijn er ook weer maar dat is vooral te danken aan het recente noodweer in Galicië, een noordelijker gelegen provincie waar zij doorgaans de zomerhitte wensen te ontlopen. Dat deden ze dit jaar niet vanwege de ernstige overstromingen. Binnenkort komen hun kinderen en kleinkinderen uit Den Haag een weekje logeren op vaderlandse bodem. Ze worden door eenieder inmiddels ‘Los Holandeses’ genoemd. Wij zijn de ‘Chicas de Holanda’.

Onlangs opende een nieuw horeca-etablissement zijn deuren aan onze wandelboulevard. De plek heet ‘El Varadero’ (‘scheepshelling op het strand’). Er wordt daar niets te water gelaten maar vanaf het boventerras hebt je 180 graden zicht over de Middellandse Zee. Men organiseert er strandvoetbal en je kunt er gastronomisch verpozen. Het is een dependance van het grote sportcentrum dat net over de provinciegrens in Murcia staat. Op zondag werd al tweemaal een toernooi georganiseerd, inclusief regionale cameraploeg. Wij hebben er geen last van. Af en toe klinkt het geluid van een scheidsrechtersfluitje door de zilte lucht. Dat ligt waarschijnlijk anders voor de kapitale villa’s (1.5 miljoen plus euro’s) die er recht tegenover staan…

Het gebouw staat nèt achter de duinrand, op minder dan 100 meter van de kustlijn. Nu bepaalt de wet in Spanje dat je niet zo dicht aan de kust mag bouwen maar wat men deed, is gebruikmaken van losse elementen die je gemakkelijk kunt op- en afbouwen. Een soort Legoblokken in het groot. Die werden naast en op elkaar geplaatst maar er kwam geen specie aan te pas. Het ziet er goed uit, met veel palmbomen en andere fraaie beplanting. De tafels zijn met damast gedekt, er zijn kekke loungeplekken en bars op twee niveaus. Het restaurant trekt al veel eters. Het vismenu is uitgebreid, de prijzen liggen aan de hoge kant. We nuttigden er nog niets maar zijn dat wel van plan. Vooral 's avonds is het stemmig als de zon ondergaat en de sfeerverlichting aanfloept. Overal staat glaskunst met een nautisch thema, vervaardigd door een bekende kunstenaar uit Murcia.

Die persoon ken ik niet maar het werk wel. Dat hangt namelijk ook in onze favoriete chiringuito ‘Verano Azul’ op Cabo de Palos. Jawel, het snorkelseizoen brak voor ons weer aan! De eerste duik is een feit. In de baai was het relatief druk met duikers maar dat mocht de pret niet drukken. Onderwater was er (nog) niets spectaculair te aanschouwen maar het jonge zeegras en de grote scholen vis zijn mooi om te zien. Kleurrijk was het zeker. 

Ik ben overigens zeer opgelucht geen last meer te hebben van de draaiduizelingen die mij tijdens onze rondreis door Chili parten speelden. Ze waren show stoppers. Eenmaal terug op het Spaanse honk reduceerden herhaalde bezoeken aan de oorarts het euvel maar de klachten hielden aan. Dat stopte toen ik het advies van vriendin Joan opvolgde. Dat zit zo. Zij had vergelijkbare klachten en slikte het homeopathische middel Ginkgo Biloba (merk Arkopharma) met goed resultaat. Het zijn capsules van een 100% natuurlijk ingrediënt: gedroogde boombladeren. In China wordt dit kruidenmiddel al duizenden jaren gebruikt. De belangrijkste werking is dat het bloed gemakkelijker door de bloedvaten laat stromen. Sinds ik die capsules slik, ben ik 100% klachtenvrij. Weg wattenhoofd, duizelingen, evenwichtstoornis. En vooral: weg oorarts! Dat zo’n man mij dit middel niet voorschrijft...

Voordat we gingen zwemmen op de kaap, reserveerden we een tafeltje voor een late lunch. Het kan druk zijn in deze kleine strandtent en we wilden teleurstelling voorkomen. Mijn liefje verheugde zich op het eten van wellicht wilde vis (dat wil zeggen: met de hengel gevangen), zelf zou ik wel zien wat de kaart bood. Dat liep niet zoals gehoopt. Na het snorkelen, gingen we opgewonden op pad. We werden aan een tafel van vier gezet. Zoohoo!? Doorgaans is het dermate druk dat je met twee aan een tafel voor twee en met vier aan een tafel van vier wordt gezet. Nooit wordt ruimte onbenut gelaten.

Wat vervolgens opviel, was dat er geen enkele wilde vis op de kaart stond. We bestelden een tonijngerecht vooraf en octopus-van-de-grillplaat als hoofdgerecht, een beproefde keuze. Beide gerechten deelden we. De prijzen waren gestegen maar als het nog net zo lekker was, was dat niet erg. De droge tonijn viel tegen, de octopus bestond uit vijf minimale plakjes en even zoveel plakjes aardappel. Voorheen aten we onze buikjes rond, nu vulde het gerecht een holle kies. Bovendien ontbraken de gebruikelijke bijgerechten. Ik was zo gechoqueerd dat ik vergat een foto te maken. Wat was hier aan de hand? Het antwoord kwam weldra: de strandtent had een nieuwe eigenaar. Kennelijk iemand die snel zijn of haar zakken wil vullen, zonder een prestatie van niveau te leveren. Nou, niet over onze tongen! We dropen teleurgesteld af. Daar komen we voorlopig niet terug.

Mijn liefje las uit een Australische krant voor dat de finales van mijn favoriete kookprogramma, Masterchef Australia, nu gaande zijn. We houden ons angstvallig verre van dat nieuws om geen verrassingen te hoeven missen als het programma later dit jaar weer op de Nederlandse tv wordt vertoond. Iets om naar uit te kijken. Ook las ik dat Poh, de kandidate die glansrijk tweede werd in de eerste editie van het programma (2009), onlangs officieel Crockpot-ambassadrice Down Under werd. Een slow cooker van dat merk hebben wij in een keukenkast staan. Een prachtig kookinstrument waarin we met plezier weer stoofpotten gaan bereiden dit najaar.

Vorig jaar kreeg ik van mijn liefje een koperen paëllapan met dikke bodem  kado, voor mijn moederdag. Die grap haalt ze vanaf ons begin en door het gehele jaar uit. Mijn eerste geschenk van haar op Moederdag was een pak schuursponsjes waar ik tot vandaag de dag mee doe! Deze pan is van het merk ‘Just for Chefs’. Ô, ironie! Zoveel als ik vorig jaar in de keuken experimenteerde, zo rustig is het nu aan het culinaire kookfront. Ik maak weliswaar nog steeds nieuwe gerechten maar er zit op dit moment geen sterke drijfveer achter. Het is wat het is. Vorig jaar gebruikte ik deze pan niet en dat moest veranderen, vond ik.

In de zomer van 2017, onze eerste zomer aan de kust, kreeg ik mijn eerste kookles van Spaanse buurman Guillermo. Hij en zijn echtgenote leerden mij destijds paëlla de mariscos maken, een rijstschotel met schaal- en schelpdieren. Vanwege de sterke allergie van mijn liefje, staat die bereiding niet op het thuismenu. Onlangs maakte ik voor het eerst in de nieuwe pan een klassieke paëlla con verduras y pollo (met groente en kip). Ik haalde de geadviseerde ingrediënten in huis. De ronde rijst van het merk Fallera en bouillon van hetzelfde merk vormen de basis. Braaf volgde ik de kookinstructies. Als jij dat ook wilt, verwijs ik je hierbij naar mijn blog, getiteld ‘Drie schorten’. Ik was trots op het eindresultaat, mijn liefje at haar vingers erbij op. Zelfs het krokante korstje, de socarrat, lukte. Joehoe! Ook dat is deze zomer voor herhaling vatbaar.