Yoga en Herrie

We zijn inmiddels drie dagen aan boord van het schip De Zaandam, van de Holland-Americalijn. De Hollandse driekleur wappert fier in de wind, achterop het dek. Laat ik beginnen met een rectificatie: het is niet kapitein Ane Smit uit Terschelling die aan het roer staat maar zijn Britse collega. Smit stapte van boord, in spijkerbroek en met een grote rolkoffer toen wij na een uitje weer aan boord stapten. Hij zei dat hij klaar was voor dit jaar. Mijn liefje vroeg hem daarop: “klaar voor de feestdagen op Terschelling?”. Hij lachte ons verrast toe en beaamde. Inmiddels ontmoette ik de twee tweede officiers aan het lunchbuffet; beiden van Nederlandse afkomst. Stoere jongens van Johan de Wit; blonde, frisse reuzen met baarden. Zij vertelden dat ze een contract voor drie maanden aan boord van schip X hebben, waarvan één maand met nachtdienst. Ook met hen zijn wij in goede handen.

De cruiseterminal van Buenos Aires staat in de containerhaven, in een minder leuk deel van de stad. Er wordt daar hard gewerkt aan de verbetering van de infrastructuur dus overal zag je bouwputten. We hadden zicht op hoge stapels containers. Op de eerste avond lagen wij er alleen. De volgende ochtend bleken we te worden vergezeld door een cruiseschip van MSC. Dan kun je pas goed zien hoe klein wij zijn… In mijn beleving is de Zaandam echter best een groot schip. Je kunt eindeloos van voor naar achteren lopen, zowel binnendoor als (deels) buitenom. We beginnen de dag goed met enkele rondjes rondom het schip, over het promenadedek. Dat is iets dat bij buurman MSC niet kan. Het aardige van dat schip is dan weer dat alle buitenhutten een balkon hebben.

We hebben geen hut met een balkon maar wel een met een groot raam met vrij uitzicht. We kregen advies van vriend Pete die deze reis eerer maakte, en in dezelfde hut verbleef. Er zijn namelijk ook hutten waar reddingsboten voor de ramen hangen maar dat was geen optie. Onze hut is prima: we hebben een bed van minstens 2.20 meter breed met een fantastisch matras en lekkere dekbedden, heel veel kastruimte, een bureau en een zitje. Onze kamer is in principe geschikt voor vier reizigers. Boven de bank hangt een tekening van vogels boven Texel. It feels like home. In de gangen op ons dek hangt  kunst van uitsluitend Hollandse taferelen. Op de matten in de lift staat elke dag de weekdag vermeld. Voor de dementerenden onder ons (en daar zouden er zo maar een paar kunnen zijn...).

Onze stewards heten Yoga en Herry. Yoga is van Java, Herry is van Bali. We spreken met de beide jongemannen in een mix van Indonesisch en Engels en dat vinden ze ge-wel-dig. Wij deelden inmiddels onze foto’s van Yuda, Damai en Nummer 3 met hen. 's Avonds aan het diner worden we verzorgd door Made, ook een Balinees. Het nieuws dat we Bahasia Indonesia spreken en enkele jaren in Bali woonden, ging als een lopend vuurtje over het schip. Leuk, hoor.

Qua passagiers lijkt er een goede mix van culturen aan boord te zijn: Aziaten, Europeanen en Amerikanen. De gemiddelde leeftijd ligt ruim boven 60 jaar, schat ik in. De eerste twee personeelsleden van het schip die wij spraken, waren overduidelijke homo’s. Ik zag oudere dames en jonge meiden die volgens mij setjes zijn. Er is een LGBTI-club aan boord maar daaraan heb ik geen behoefte. Een Frans stel zei in hun moerstaal tegen elkaar toen wij langsliepen dat we waarschijnlijk tweelingen zijn. Ik reageerde meteen! (Het is bepaald niet in mijn voordeel wanneer men mijn 9-jaar oudere liefje aanziet voor mijn tweelingzus.) We waren toch zeker wel familie van elkaar? Dat evenmin. Zoiets gebeurt er kennelijk als je 30 jaar intensief samenleeft. Tja.

We zaten een ochtend aan het ontbijt in de buurt van twee oudere Amerikanen waarvan de vrouw vertelde dat haar over-over-overgrootmoeder in de 16de eeuw van Steenbergen (Nederlander) naar Kentucky emigreerde. Zij woont inmiddels zelf in Seattle, de stad van Starbucks en Ben & Jerry. We zijn er niet op uit om nieuwe contacten op te doen of nieuwer vrienden te maken maar als er spontaan iets bijzonders of gezelligs gebeurt, staan we er open voor.

Bij Michelle uit de Filippijnen drinken we 's ochtends een voortreffelijke latte machiato van koffiebonen die speciaal voor de Holland-Americalijn worden geteelt en uitsluitend voor hen worden geoogst. Om het plastic in de oceanen te redden, worden er geen rietjes en plastic deksels meer verstrekt als je bij haar meeneemkoffie bestelt. Terwijl ik dat -met waardering- las, dacht ik aan de Co2-uitstoot van een gemiddeld cruiseschip: die komt overeen met de vervuiling door 1 miljoen auto’s… Tja.

We leenden reeds een reisboek, een vogelboek en een literaire thriller in de bieb, speelden ons eerste spelletje dam, dronken onze eerste cocktail in bar Het Kraaiennest, keken onze eerste film in de plaatselijke bioscoop (‘Assassination Tango’, met Robert Duvall dat zich in Argentinië afspeelt), reserveerden twee plekken voor de aanstaande wijnproeverij. Mijn liefje loopt zich warm voor het casino. De eerste bingo werd daar gespeeld en wij waren van de partij. Je kunt gokken met de sleutelkaart van je hut dus dat wordt haar zeer gemakkelijk gemaakt.  

Eenmaal per cruise wordt een van de restaurants voor fine dining omgebouwd tot een sterrenrestaurant van internationale klasse. Onder andere onze eigen Jonnie Boer maakt deel uit van een team van wereldwijd beroemde chefkoks dat over de culinaire beleving van HAL-passagiers adviseert en bijzondere diners samenstelt. 

Vandaag zijn we in Montevideo (Uruguay). Daar meerden we in de cruisehaven af, in het stadscentrum. Deze stad bezochten we al eens in 2015 maar nu staan er andere bezienswaardigheden op ons programma. Niet alleen mijn camera zit in mijn rugzak, ook mijn laptop. Aan boord van het schip is de kwaliteit en snelheid van internet dermate bedroevend dat ik erop uit moet om te bloggen. Het is het enige nadeel dat ik thans kan verzinnen.

De komende dagen zijn we op zee, op weg naar de zuidelijker gelegen Falkland Islands. De Argentijnen noemen dit ‘Islas Malvinas’. De beide landen hebben al een dispuut over het territorium sinds 1833, in 1982 brak daarover zelfs oorlog uit. Het is echter nog steeds Brits grondgebied. Voor enkele Britten aan boord is dat de hoofdreden van deze reis. Op weg naar die eilandengroep varen we over de vorig jaar gezonken Argentijnse onderzeeër, die onlangs werd teruggevonden op 800 meter diepte (voor de kust van Peninsula Valdez). Ironisch genoeg werd die vondst gedaan door Ocean Infinity dat eerder zocht naar het spoorloos verdwenen vliegtuig MH370 maar het niet vond. Naar verluidt, heeft het failliete Argentinië geen geld voor het bergen van de submarine.

Arrive with style

We kwamen veilig aan op plaats van bestemming maar dat had wel wat voeten in de aarde. We verlieten Spanje vrijdagochtend en vlogen eerst van Alicante naar Londen Gatwick. Ik liep ontspannen door de veiligheidspoortjes van de Spaanse douane toen alle bellen rinkelden. Nee, ik droeg geen riem, geen hakjes, had niets in mijn zakken. Mijn heup bleek te zijn afgegaan! Toen we in december 2017 van Alicante naar Denpasar (Bali) vlogen, was er geen vuiltje aan de lucht. Deze keer onderging ik een vervolg-scan (gehele lichaam, in een separate cabine) bij de diensten van Alicante en Gatwick. Beide keren was het mijn heupprothese die piepte. Niet bepaald stijlvol. 

Er zijn rechtstreekse vluchten van Madrid naar Buenos Aires maar geen van de vertrektijden was deze keer naar onze zin. Te vroeg, te laat of te dicht op de vervolgvlucht. Mijn liefje en ik hebben sinds onze vroeg-pensionering één belangrijke stelregel en dat is dat wij ons geen nodeloze stress op de schouders halen. We gaan zeker niet stressen vanwege het eventueel missen van een aansluiting. We wilden dus ruim op tijd aankomen. Pas op maandag worden we aan boord van het cruiseschip verwacht. Bovendien vond mijn liefje-de-speurneus een vliegmaatschappij die dit jaar voor het eerst naar Buenos Aires vliegt met een aanbieding die wij nu niet konden weerstaan. We arriveerden vroeg in Londen Gatwick en wachtten daarna in de luxe lounge tot het moment van vertrek. Met leuke tijdschriften, met hapjes en drankjes naar onze goesting. Geen straf.

Op vrijdagavond mochten we vervroegd inchecken en instappen, zaten pontificaal samen op rij 1 in een gloednieuwe Boeing Dreamliner 787-9 waarmee we niet eerder vlogen. Dit transportbedrijf schilderde hun helden, mannen en vrouwen, op de staartpunt. Dit is een zeer ruim toestel dat fris oogt (mood lights) en ademt en nauwelijks geluidsoverlast bezorgt. Premium-passagiers eten en drinken zoveel en wat ze willen en er is een onbeschrijfelijk aardige crew aan boord. De captain meldde dat hij met vier andere piloten in de cabine zat, we zouden op tijd vertrekken en de vlucht zou rustig verlopen daar we naar het mooie weer vlogen.

Dat bleek ietsje anders uit te pakken… Vanaf het moment dat we -met 15 minuten vertraging- opstegen tot op de hoogte van de Kaapverdische Eilanden zaten we in turbulent weer. Niet zo maar een beetje maar dat je je begint af te vragen of je eierstokken de reis zullen overleven. Ik voelde mij eerder als een peperkorrel in een molen op een vlucht van Fiji naar Los Angeles maar ook deze naar Buenos Aires bleef langdurig onprettig. (Die zit nu in de Top4 van vervelendste vluchten ooit.) Ik vroeg mij in alle ernst af waarom de Nederlandse captain zijn passagiers foutief had geïnformeerd?! Was hij wellicht verrast door het slechte weer? Wordt er dan onderling niet gecommuniceerd over noodweer onderweg?

Er ging niets fout, we overleefden het langdurige getril en geschud (en ik raakte onderweg niets kwijt) maar de blouse die mijn liefje tijdens deze vlucht droeg, ligt inmiddels in de afvalbak. Zelfs een slabber zou de gemorste rode wijn niet hebben kunnen opvangen. De turbulentie kwam plotseling en in alle hevigheid op. De trolley dollies snelden terug naar de galley, er werden geen maaltijden meer uitgeserveerd. Daar wij op de eerste rij zaten, stond alles reeds op ons tafelblad.

Een van de slogans van de maatischappij is “Arrive with style”, het staat ook op de wikkel van een snack die men passagiers aanbiedt. Het gevoel voor ironie raakt een mens nooit kwijt, onder geen enkele omstandigheid. We lachten erom: de bovenkleding van mijn liefje zag eruit alsof ze als peuter voor het eerst pasta at met haar handjes.

Na Kaapverdië, nog niet op de helft van de reis, kalmeerde het enigszins. Niet lang daarna merkte ik iets op aan het vluchtpad. Het toestel week namelijk drastisch af van de geplande route terwijl daar geen direct aanleiding voor leek. Plotseling koersten we tientallen minuten lang pal naar het zuiden van de Atlantische Oceaan, in plaats van oostwaarts (voor de piloten).

Na het drama van vlucht MH370 kan ik als passagier in een vliegtuig nooit meer zonder spanning naar zo’n onbecommentarieerde ommezwaai kijken. Mijn besmeurde liefje lag tegen die tijd zachtjes naast mij te snurken terwijl ik met wijdopen ogen toekeek en mijn nervositeit voelde toenemen. Wat was er nu weer aan de gang?!

Er ontstond een flinke afwijking in het vluchtpad maar niemand in de cockpit nam de moeite uitleg te geven. Nu is dat te begrijpen halverwege een 13.5-urige avondvlucht omdat de meeste passagiers dan al onder zeil liggen. Voor een opmerkzame en niet tot slapen in staat zijnde reiziger als ik is dat niet per se prettig. Na ongeveer drie kwartier keerde het vliegtuig naar de oorspronkelijke koers terug. Waarschijnlijk gedaan om nóg meer turbulentie te voorkomen. Ik weet het niet maar haalde opgelucht adem. De vlucht werd pas echt rustig toen we in Noord-Brazilië boven land vlogen. Dit avontuur liep prima af en ook de koffers kwamen ongeschonden aan. Van de Argentijnse douane-beambte mochten we de ‘linea verde’ volgen. Onze bagage werd niet gecontroleerd, we liepen de ontvangsthal binnen waar we weldra een naambord van het hotel ontwaardden. Goed geregeld, ondanks aanvankelijk gedoe.

Twee dagen voor vertrek meldde het hotel ons namelijk dat de buurt was afgezet vanwege de G20-topontmoeting waar wereldleiders elkaar zouden treffen. Ik neem aan dat zo’n internationale samenkomst al maanden, wellicht zelfs jaren voor aanvang wordt georganiseerd. Al taxiënd over de landingsbaan en langs het vliegveld zagen we de regeringstoestellen van Rusland, Saudie-Arabië en andere landen geparkeerd staan, al schitterde Air Force One door afwezigheid. (Koningin Máxima en premier Rutte kwamen met de KLM naar Buenos Aires, kanselier Merkel kwam -met vertraging- eveneens met een lijnvlucht aan, nadat het Duitse regeringstoestel dienst weigerde.)

Door deze drukte en vanwege alle beveiligingsmaatregelen zouden wij niet voor de deur van ons hotel kunnen worden afgezet. Dat werd lopen met de roltassen achter ons aan, na een reis van circa 24 uur. Tja. Allereerst moesten kopieën van onze paspoorten worden verschaft. Men wil weten wat voor vlees men in de kuip heeft. Het zal maar zo zijn dat er een anti-Trumper met snode plannen arriveert. Die foto's uit ons smoelenboek stuurden we per omgaande toe maar verdere berichten bleven uit. Zouden we worden toegelaten? Konden we beter omboeken? Dit is zo’n leuk en comfortabel hotel! Het heeft ondere andere tapijten met tangostappen op de grond liggen en in de badkamers vind je afbeeldingen van alle tangogrootheden. En het is zeer centraal gelegen. Daarop hoorden we niets meer maar we vertrokken desalniettemin vol goede moed. We zouden wel zien wat ons overkwam. Dat viel alles mee, een dame wachtte ons met een bord op, een chauffeur zette ons voor de deur af.

We checkten in, stapten onder de douche, kleedden ons om en gingen de stad in, op zoek naar een goede kop koffie en een lekkere lunch terwijl helikopters dreigend boven het stadsdeel cirkelden. We liepen rond in een deel van de stad dat doorgaans zindert van de bedrijvigheid en overloopt van leven. Zo leerden we het in 2014 kennen als een van de leukste barrios van Buenos Aires. Nu leek het uitgestorven, grimmig door de hoeveelheid politie-agenten op bijna elke hoek van de straat, desolaat vanwege de vele fanatieke politieke leuzen op muren en gebouwen. Destijds begreep ik al dat deze stad een zeer politiek geladen plek is, nu bleek dat nóg meer te zijn. Ook zag ik leuzen tegen de huidige president van het land, Macri. Met een inflatie van 45% kan terecht niet worden beweerd dat het een land goedgaat. De overheid had de bewoners van Buenos Aires advies gegeven de stad te verlaten en veel middenstanders besloten daarop hun winkels en zaken te sluiten om vernielingen te voorkomen. Er zouden namelijk radicalen uit de hele wereld komen om tegen kapitalisme, globalisme, Trump, Xi en Poetin te demonstreren.

Ik fotografeerde alle leuzen en plaatjes die ik tijdens dat korte ommetje aantrof. Het zijn er heel wat. Morgen gaan we opnieuw de stad in. Een nieuwe ronde, nieuwe kansen. We geven niet gauw op. Naar verluidt, keert het normale leven dan terug. We gaan het zien. Ik zal weer een nieuw digitaal foto-album op mijn blog plaatsen. Watch that space. Wat ik wel vermoed, is dat de internetverbinding aan boord van het cruiseschip, en zeker op volle zee, te wensen over zal laten. Ik zal mijn uiterste best doen jullie te laten meereizen!

Trekvogels

Het is alweer November! Aan het weer zou je het niet aflezen: de temperatuur komt hier dagelijks nog boven 24 graden Celsius. Ik kan mij niet herinneren ooit zo’n zomerse oktobermaand te hebben meegemaakt in de tien jaren aan de Costa Blanca. Dat bevestigden de lokale weerdeskundigen: dit was de warmste oktobermaand in Spanje sinds 1965. Ongemerkt glijden we richting winter. De wintertijd werd ingesteld, ook hier gaan de lampen ’s avonds eerder aan.
Toen wij recent naar San Pedro reden om daar over de kilometerslange pier te wandelen, zag ik een grote zwerm vogels in V-formatie over onze hoofden trekken. San Pedro is een vogelgebied: het hele jaar door zie je vogels, onder andere flamingo’s, in en om de Mar Menor. In deze kleine binnenzee zijn momenteel veel migrerende vogels te zien. Ze trekken naar het zuiden… net als wij.
 
Bij mijn gevederde vriendjes roert het trekinstinct zich; dalende temperaturen en afnemend daglicht brengen dat voort. Aan het einde van de maand vliegen ook wij naar Buenos Aires, door hetzelfde instinct gedreven. Mijn liefje en ik gaan ruim vijf weken in de stad van de tango wonen, waar het zomert, en daar hebben we veel zin in. We huurden een appartement in een van de leukste wijken: Palermo Viejo, trendy maar rustig en groen, op korte loopafstand van Plaza Cortázar. We worden porteños te midden van 13 miljoen inwoners van Buenos Aires. Onlangs las ik in een webkrant dat Arie Boomsma vastzat op de luchthaven van Buenos Aires vanwege stormachtig weer. Hij is maker van het programma ‘Roze Wildernis’ waarin homojongens en hun vaders de Argentijnse wildernis intrekken om onder de bezielende leiding van Arie aan hun slechte relatie te werken. Tja. Wij gaan het zonder Arie doen, zowel in de hoofdstad als over de pampa’s van Argentinië. Wij zijn op ons best als we samen, vrij als vogeltjes, over de wereld kunnen fladderen…

We stippelden de route van Buenos Aires tot aan Otavalo (Ecuador) uit, de belangrijkste bezienswaardigheden werden in kaart gebracht. Kijkend naar de ontstane route, realiseer ik mij dat het eigenlijk een stedentrip mèt wordt... We zullen onderweg veel UNESCO-werelderfgoed zien; bovendien kunnen we een aantal plekken uit het boekwerk ‘1000 places to see before you die’ gaan afstrepen. Schelpen zal ik er nauwelijks vinden, walvissen zijn er in die tijd van het jaar niet te zien.

Wèl verheugen we ons op een goede mix van cultuur en natuur, kleurrijke volkeren, lekker eten en wijn proeven. Boven 2.000 à 2.500 meter kunnen we te maken krijgen met hoogteziekte. Eén ding houdt de gemoederen bezig: alle reisgidsen waarschuwen voor schimmige buurten in grote steden, voor zakkenrollers en andersoortige overvallen, waarbij Ecuador de kroon spant. Maar een gewaarschuwd mens telt voor twee.

In Buenos Aires gaan we vooral genieten van alle facetten van het hoofdstedelijke Argentijnse leven. We gaan alle stadswijken verkennen, het graf van Evita Perrón opzoeken, op donderdag gaan we kennis maken met de Dwaze Moeders op Plaza de Mayo en verder vele musea, restaurants, kerken en theaters bezoeken. Lopend, op de fiets en met openbaar vervoer. Met de gratis Buenos Aires City Map Walk app in de hand.

In januari 2015 gaan we dan met de ferry naar Montevideo, de hoofdstad van Uruguay. Het is geen grote stad maar heeft wel de nodige hustle & bustle. Hier verblijven we een week in de oude stad voordat we naar Argentinië terugvaren. Van daaruit starten we onze binnenlandse reis door het land van Máxima. We gaan met openbaar vervoer, via kleine en grote steden door de provincies Buenos Aires, Santa Fé, Córdoba, La Rioja, San Luis en Mendoza richting het Andesgebergte. Langs dat traject vind je een rijk koloniaal verleden (Jezuïetenmissies) maar ook veel natuurschoon. Zo willen we bijvoorbeeld de natuurparken Ischigualasto en Talampaya bezoeken, waarin onder andere de Maanvallei ligt en waar in het verleden dinosaurusfossielen werden gevonden.

Ook de Andes zullen we per openbaar vervoer oversteken. Eenmaal in Chili zullen we doorrijden naar badplaats Viña del Mar. Het land is daar circa 75 kilometer breed terwijl de lengte van Chili meer dan 4.000 kilometer is! Havenplaats Valparaíso, een stad verspreid over 21 heuvels, wordt afgeraden als verblijfplaats maar we gaan het zeker bezoeken. Het is zowel de geboorteplaats van Salvador Allende als van Augusto Pinochet. Daarna reizen we naar hoofdstad Santiago, de geboorteplek van Pablo Neruda, schrijver en winnaar van de Nobelprijs voor Literatuur (1971) waar we het stadsleven weer opzoeken. Isla Negra is waar hij zijn boeken schreef; staat ook op de lijst.

Van daaruit vliegen we naar Ecuador voor twee bijzondere excursies: de vulkaanroute met de Tren Crucero (de nachten brengen we door in haciendas), gevolgd door een bootcruise langs de Galapagoseilanden (daar slapen we aan boord). Na terugkeer uit Darwins dierentuin vliegen we naar Quito voor meer stadsleven. Daar zullen we  een bezoek brengen aan de Madonna van de stad, en gaan met de spectaculaire kabelbaan naar een hoogte van 4.000 meter, langs de helling van de Pichincha-vulkaan, met adembenemend uitzicht over deze oude stad met koloniaal verleden. Onze rondreis wordt afgesloten in bergdorp Otavalo dat bekend is om zijn kleurrijke Indianenmarkt en fraaie vergezichten.

Een verplicht nummer, volgens de vele reisgidsen die we inmiddels bestudeerden. Daarna volgt de grote trek van zuid naar noord. Net als mijn gevederde vriendjes. Deze chicks strijken dan weer neer op het nest, in afwachting van de Spaanse lente.