We are ready!

Het is tijd voor weer een blog over Bali, er valt genoeg te melden. Regelmatig moest ik denken aan het eiland van de Goden tijdens Cop26 in Glasgow. Die klimaatconferentie noem ik inmiddels Coppijn26 want die vergadering was niet erg succesvol, wat mij betreft. Er werd weliswaar vastgehouden aan een beperking tot 1.5°C opwarming en er werd vooruitgang geboekt op een aantal andere klimaatdoelen maar er was sprake van teveel vrijblijvendheid. Er kwamen te weinig harde afspraken tot stand en de slotverklaring reflecteerde dat. Het fonds om ontwikkelingslanden te helpen bij de beperking en beheersing van klimaatschade werd geen feit. Dat zijn voor eilanden als Tuvalu en Bali pijnlijke missers.

De opwarming van het plaatselijke microklimaat leidde in Bali al tot symptomen als droogte, overstromingen en verlies van mariene habitat door koraalverbleking. Een temperatuurstijging van 2°C heeft nóg grotere gevolgen voor Bali´s koraalriffen en een groot deel van het mariene milieu. De watervoorziening van het eiland moet drastisch worden verbeterd. De grondwaterspiegel daalt al jarenlang en er is sprake van zoutwaterintrusie waardoor de bestaande waterkwaliteit in rap tempo verslechtert. Bovendien heeft men er nauwelijks tot geen bekkens voor de opvang van (zoet) regenwater. En dat terwijl daar in het regenseizoen, de maanden oktober tot maart, zoveel neerslag valt. De huidige voorspellingen voorzien daar al een watercrisis in 2025.

In de loop van de jaren zijn er al heel wat ‘Adaption Plans’ voor Bali geschreven maar woorden moeten nu eindelijk eens worden omgezet in daden. Bij een stijging boven 2°C zullen de gevolgen namelijk mogelijk catastrofaal zijn voor de natuurlijke hulpbronnen, de mensen en industrieën die ervan afhankelijk zijn. Rond 2050 zal langs de gehele kustlijn sprake zijn van steeds meer erosie door een stijgende zee. Laaggelegen delen van het eiland zullen worden vernietigd door overstromingen. Er bestaan daar namelijk nauwelijks of geen bufferzones. Bewoners van die gebieden zullen naar hogergelegen oorden moeten migreren waardoor ongekende vraag zal ontstaan naar binnenlandse huisvesting. Ook gewassen moeten worden aangepast aan veranderende weerpatronen om voedselveiligheid voor alle inwoners te garanderen. De gemiddelde temperatuur zal dan flink zijn gestegen en daarmee zal er steeds meer behoefte bestaan aan airco´s. Dit zijn grote uitdagingen voor energiebedrijf PLN en PDAM Watervoorziening.

De toeristenindustrie is al jarenlang de grootste bron van inkomsten voor deze Indonesische provincie. Bali´s toerisme ontwikkelde zich in de afgelopen 30 jaar razendsnel, echter zonder planning en duurzame ontwikkeling. Het eiland ontwikkelde zich van een marginale regio in eentje met hoge economische inkomsten. Dat bracht betaald werk voor velen en creeërde een middenklasse die iets heeft te besteden. Goed nieuws. Maar Bali kreeg in die decennia ook te maken met ernstige aantasting van natuur en milieu als gevolg van veranderend landgebruik en een andere levensstijl.

Het Balinese Bureau voor Toerisme en plaatselijke belanghebbenden, NGO´s, lokale gemeenschappen en milieugroepen zouden veel meer moeten aandringen op verantwoorde vormen van toerisme. Ik denk dat je dit fotogenieke eiland, de bewoners en bezoekers daarmee de grootste dienst bewijst. Mijn liefje en ik bezochten Bali elf jaar achtereen op eigen gelegenheid. We woonden er zelfs een tijd (inmiddels niet meer). Dit eiland zou ik het liefst promoten als een goede bestemming voor ecotoerisme. Met kleinere aantallen, dus geen massatoerisme meer. Daarvoor is meer en betere infrastructuur, implementatie van nieuw beleid en toezicht erop, toegesneden regelgeving en stricte handhaving, meer professionaliteit, training en onderwijs van groot belang. En corruptie moet uit het Balinese systeem!

Als betrokken blogger wil ik niet uitsluitend kommer en kwel verkondigen. Er komt ook goed nieuws uit die contreien. Men vierde er recent Galungan en Kuningan, twee van de belangrijkste Hindoeceremonies op de Balinese kalender. Die kalender wordt sterk beïnvloed door de stand van de maan. Afgelopen week was het volle maan, vandaar de viering. De voorouderlijke geesten keerden naar hun geboortegrond op aarde terug (Galungan) en dat moest in familieverband uitbundig worden gevierd. Er werd daarom druk gekookt in het huis van onze Balinese familie. We zagen volle offerbakjes langskomen en ontvingen foto´s van biddende kids in mooie ceremoniële kleding. Op de dag van Kuningan keerden de spirituele bezoekers naar hun hemelse verblijf terug. Dan wordt er ondere andere gele rijst -van ‘kuning’- gegeten, een feestmaal. (Het hoogtepunt voor veel, immer hongerige pubers; ook die van ons!)

Onze oudste, de 14-jarige Yuda, mag bovendien weer naar school. Dat is pas echt goed nieuws. Hij moest het hele vorige jaar zijn eerste jaar van de middelbare school thuisblijven en Zoom-sessies volgen op de telefoon. Net als miljoenen andere kinderen in dat deel van de wereld maar die hebben voor mij geen gezicht. Yuda ging als puber heel goed met de beperkingen om. Nog niet zijn gehele (tweede) klas gaat nu gelijktijdig naar school, de ene week zit groep A van de klas in de schoolbanken, de daaropvolgende week alle leerlingen van groep B. Niet alleen wij zijn blij met die grote stap vooruit, hijzelf ook. Eindelijk maakt hij vrienden op het schoolplein!

Sinds hij en zijn broer Damai (bijna 11) weer naar school gaan, stelden wij voor met wekelijkse sessies te stoppen. Tijdens hun lockdown videobelden we elke zondag voor een praatje en een quiz. Zo probeerden wij hun Engels op peil te houden en hen in die schrale tijden extra plezier te verschaffen. Hun Noord-Balinese wereldje is al niet erg groot... Welnu, het nieuwe schema van eenmaal per maand wil er bij de mannetjes nog niet in. We zouden vanaf de eerste zondag van december weer maandelijks met elkaar communiceren maar als het aan hen ligt, gaan we op wekelijkse voet verder. “We are ready” klinkt het nog steeds elke zondagochtend uit hun kinderkeeltjes. We moeten erom gniffelen en willen hen niet teleurstellen. Als zij er klaar voor zijn, zijn wij (hun witte surrogaatoma´s) dat ook. Ik vermoed dat we ze over een uurtje of twee weer zullen horen.

Van oor tot oor

Vorige week vierde onze Yuda in Bali zijn 12de verjaardag. Hij is de oudste van het stel, degene met de feestelijke udeng op het hoofd. De aanloop naar dat lange-afstandsfeestje verliep niet zonder hobbels. 

Allereerst was er enkele dagen voor die dag op locatie nog geen sprake van een verjaardagsdoos. Het aanstaande feestvarken maakte zich er zorgen om en wij, de afzenders, deden dat met hem. We hadden het ding namelijk zes weken daarvoor vanuit Spanje verstuurd. We hielden echter geen rekening met de festiviteiten die de hindoes van Bali in deze periode hebben: Galungan en Kuningan. Tijdens de eerstgenoemde ceremonie bezoeken de geesten van overleden (voor)ouders het hier en nu. Dat duurt totdat ze het aardse weer verlaten en dat doen ze op Kuningan. Iedere zichzelf respecterende hindoe blijft thuis om de bezoekers te ontvangen met offerandes en gebeden. Alles op het eiland van de goden komt tot stilstand. Ook tante Pos zit dan op haar gat.

Daarbij kwam dat moeder Elsa’s telefoon er enige tijd geleden de brui aan gaf. Het apparaat werkte nog wel maar het scherm was aan gruzellementen en moest naar de reparatie. We hadden gedurende die tijd geen Whatsapp-contact en dat is vervelender dan je denkt. Het is maar iets kleins maar toch speelt zo‘n onderbreking ons parten. We hielden er rekening mee dat er geen foto’s en filmpjes van de verjaardag zouden komen. Kasian. Een dag of twee voor Y Day bleek Elsa weer bereikbaar met een oude telefoon, wachtend op de reparatie van haar nieuwere exemplaar. Ze stuurde een foto van de verjaardagdoos die inmiddels was gearriveerd. De camera van dat oude apparaat was dermate slecht dat ik alleen een lichtbruine schim ontwaarde. 't Is dat ik wist dat het de doos moest zijn...

Groot was de vreugde toen bleek dat het goede mobieltje op de verjaardag weer in de lucht was. Met duidelijke foto’s van de doos, de jarige en zijn hele familie. Joehoe! De gemiddelde verjaardagsdoos heeft één hoofdkado en verder verrassingen, kleding en gebruiksvoorwerpen voor ieder gezinslid. In de loop van de jaren werd dat een gewoonte. Schaf het dan maar weer eens af... Hét kado voor Yuda was dit jaar een drone voor jonkies, zonder camera. Batterijen moest hij zelf kopen; die mogen niet mee in de verzending. Deze vliegende schotel is uitsluitend bedoeld voor kolderieke trucjes in de lucht. Dat leek mij typisch iets voor een 12-jarige jongen als hij. Ik zat er niet ver naast: we zagen een mannetje met een glimlach van oor tot oor. Groter kon niet, dan zouden zijn wangen scheuren!

Zijn moeder appte dat hij tranen in zijn ogen kreeg toen hij het pakpapier van de doos verwijderde. Hij kon niet geloven dat dit zijn kado was… Die reactie kennen we van hem. Hij vroeg ons ooit met natte ogen of zijn eerste fiets ècht voor hem was bestemd. Ik kan mij dat moment nog goed herinneren. Die karaktertrek nam ons alleen maar meer voor hem in. Kado’s geven is vaak leuker dan ze ontvangen, wat mij betreft. Naar verluidt, zaten de batterijen er binnen 15 minuten in, de opnames van een knipperende drone vliegend in huis ontvingen we binnen 30 minuten. Je hoeft jongens van deze leeftijd niets meer te vertellen als het om electronica gaat. Zelfs broer Damai dankte ons hartelijk voor het kado tijdens de daaropvolgende videocall. Dat noem ik rendement!

Diezelfde doos bevatte ook t-shirts die mijn liefje en ik kochten in Pica  tijdens de rondreis door Chili van eerder dit jaar. We bezochten plekken waar miljoenen jaren geleden dinosaurussen rondliepen. Aangezien de jongens, net als zoveel van hun leeftijdgenoten, zijn gefascineerd door deze prehistorische dieren sturen we altijd iets met dat thema op. We kochten de shirts maanden geleden, de drie jongens groeien gestadig door maar de shirts pasten prima. Een pet uit Australië, een drone uit Spanje en kleding uit Chili. Kom er eens om! Mocht Yuda zelf geen wereldreiziger worden (en die kans is groot), dan is er geen man overboord. Sterker nog: het zou de aarde goed doen. Deze generatie gaat daar sowieso bewuster mee om. Hij kan altijd wegdromen bij de souvenirs in zijn eigen museum en de digitale foto’s van onze reizen die we op hun laptop zetten. De wereld, gezien door onze ogen. De hoogtste baas van zijn land heeft trouwens ook een goed punt!

Op de dag van de Indonesische Onafhankelijkheid hield president Joko Widodo alvast zijn troonrede; in oktober wordt hij opnieuw beëdigd. Hij sprak onder andere over het belang van goed onderwijs in het algemeen  en goede beroepsopleidingen in wetenschap en techniek in het bijzonder. Vooral daarmee kan het land minder afhankelijk worden van zijn natuurlijke hulpbronnen, is de gedachte. Human resource development is dus een van de speerpunten voor de komende vijf jaren van zijn regering. Dat worden ook belangrijke jaren voor Yuda die na dit schooljaar naar de middelbare school gaat. Er begint een idee van een vervolgopleiding voor hem te ontstaan maar het is nog wat vroeg daarover te bloggen.

Jokowi had ook een boodschap aan zijn collega-politici en ambtenaren. Waarom zouden zij op buitenlandse zakenreizen gaan met geld van Indonesische belastingbetalers als ze de plekken en gezochte informatie ook op hun smartfoon kunnen opzoeken? Leden van het Huis van Afgevaardigden lagen in de afgelopen jaren regelmatig onder vuur vanwege hun geldverspilling en gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel. Ik vond vooral de foto van de situatie grappig.

Wie ook met een lach op het gezicht poseerde voor de foto, is de 16-jarige Greta Thunberg die bekend werd als de jonge klimaatactiviste. Zij is momenteel onderweg naar New York om daar de ‘Climate Action Summit’ van de Verenigde Naties bij te wonen die op 21-23 september wordt gehouden. Een zogenaamde ‘Youth Summit’ trapt de driedaagse conferentie af dus Thunberg mag daar niet ontbreken. Voor al dat topoverleg en activisme nam ze een jaar vrij van school. Aangezien Greta in Zweden woont en vanwege haar overtuigingen niet wenst te vliegen, was dat een uitdaging. Ik kan deze jongedame met principes en overtuigingen zeer waarderen!

Zij kreeg -met haar vader Svante- een plaats aan boord van zeiljacht Malizia II, bestuurd door de ervaren zeiler Boris Herrmann (38). Hij is met zijn schip in voorbereiding op de Vendee Globe Race 2020 en hoopt volgend jaar geschiedenis te schrijven als de eerste Duitser die solo, non-stop rond de wereld zeilt. Die wereldwaterreis moet in maximaal 163 dagen worden afgerond. Het inleggeld voor elk van de deelnemers is €10.000, de prijzenpot voor de winnaar is €800.000. Bepaald geen slecht rendement.

Malizia vertrok met haar opvarenden vorige week uit Plymouth. Het is de bedoeling dat ze twee weken doen over de oversteek van 3.500 nautische mijlen. Het schip heeft zonnepanelen en hydrogeneratoren aan boord en maakt dus geen gebruik van fossiele brandstof. Tijdens deze reis wordt aandacht gevraagd voor klimaatverandering en wordt onderzoek gedaan naar kooldioxide in het water, de  temperatuur en het zoutgehalte van oceaanwater. Augustus is niet de ideale tijd om over die oceaan te zeilen aangezien het daar orkaanseizoen is. Alhoewel het begin van de reis over woelige baren ging en ze de reis tot dan toe omschreef als “kamperen in een achtbaan”, was ze niet zeeziek. Nog niet. Op deze live tracker is Team Malizia met Greta te volgen. Ik wens ze een behouden vaart. 

Huiswaarts

Morgen gaan we Ketut van het vliegveld van Denpasar ophalen. Het wordt een bus vol positief gespannen grote en kleine mensen, met een gevulde koelbox, een alternatief babybedje, peuterleesboeken en een welkomsgeschenk van Yudha voor zijn vader.
Het mannetje was in de afgelopen dagen nogal afgeleid. Ik vond dat geen probleem maar je begrijpt dat het creëren vooral op mij terechtkwam. Omgeven door potloden, stiften, lijm, schaar, tijdschriften en heel veel stickers zat ik met tong uit de mond gebogen over een kleurige plaat die Ketut straks moet verrassen.

Er was in de afgelopen dagen regelmatig telefoon- en emailcontact tussen Canada en Bali. Yudha streek aan de telefoon al met de eer: hij vertelde zijn vader trots dat hij een kado voor hem had gemaakt. Met Belligit, een soort wondermiddel. Om er direct achteraan te vragen of zijn vader ook een olèh-olèh voor hem meebracht... Zelf sprak ik Ketut niet maar ik ontving zijn mails. De eerste van deze week liep als volgt:


“Horeeeeeeeeee!!!!!!!!!! I go home!
Hi....... kakak-kakaku, apa kabar?
another 5 more days and we are going to get together again, how nice…
for the first time i see my lovely second heart (damai).
i feel very happy and look forward to nasi campur…
now i'm in sitka - alaska. it's very cold here: 10° Celsius!
i count down the time. it felt so long… i almost can't sleep…

So see you soon in bali, love you all,

ketut @ sea”
Ik had natte ogen toen ik het bericht las. Niet uit frustratie om de kakak-aanhef; dat is formeel taalgebruik waarmee Ketut ons, zijn oudere zusters, in alle mails beleefd aansprak. Zoals hij is. Ik was geroerd omdat mij was medegedeeld dat we geen emailcontact meer konden hebben aangezien hij door de cruise-organisatie reeds was afgesloten van internet aan boord.

Hij was net zo aan het aftellen als wij, dat was geen verrassing. Wat mij ook niet verraste, is dat hij ernaar verlangt zijn jongste zoon in zijn armen te sluiten. Dat zal een mooi gezicht zijn. Wat mij evenmin verbaasde, is dat hij tevens uitziet naar een bordje nasi campur, de nationale schotel van Indonesië en een van zijn favorieten. Bij deze gemengde schotel krijgt je doorgaans veel waar voor je geld: witte rijst, tofu, kip, rund- en varkensvlees, vis, pinda’s èn groente, bereid met knoflook en chili. Dat alles voor Rpi 7.000 à 10.000 (€0,80). Ik gaf het verzoek aan Elsa door. Zij zal hem de komende dagen ongetwijfeld culinair en anderszins verwennen. Dat alles deed mijn mondhoeken krullen.

Enkele dagen later kreeg ik een enigszins paniekerige vervolgmail waarin Ketut aangaf dat hij bang is niet in Bali te zullen aankomen. In eerste instantie trok ik mijn wenkbrauwen op. Niet aankomen?! Nadere lezing maakte duidelijk dat hij bang is dat hij in het verkeerde vliegtuig zal stappen. Ik schreef hem terug dat hij dat als beginneling op vlieggebied niet voor elkaar zal krijgen. Tenminste niet in een georganiseerde stad als Vancouver (Canada)... “but do not tempt the gods!”

Hij hoeft de goden niet te verzoeken want die zijn hier al. Ook zij keerden deze week naar Bali terug. Gisteren vond hier de belangrijke ceremonie Galungan plaats. Het komt er in het kort op neer dat Balinese Hindoes geloven dat hun vergoddelijkte voorouders naar de aarde terugkeren waarna ze door familie welkom worden geheten met gebeden en offerandes bij de familie- en dorpstempel. Als dat op de juiste wijze gebeurt -dat wil zeggen: uitbundig!- zal de sterveling in de maanden daarna veel goeds overkomen. Deze ceremonie vindt tweemaal per jaar plaats. Het personeel had een vrije dag maar kwam ook bij onze huistempel offeren. Jeró Wayan Buana Sari Manik Geni, de godin bij wie wij inwonen, kreeg voor die gelegenheid een spiksplinternieuwe goudgele pajong.

Terug naar Ketut. Ik bekeek de site van Vancouver Airport, las dat het vliegveld dit jaar haar 80ste verjaardag viert en zag dat het tamelijk groot is. Oh-oh. Enige reisadvies leek mij dus gewenst. Ik schreef hem dat hij minstens 3 uur voor vertrek op het vliegveld moet aankomen. Dat is op zich al een uitdaging want hij vliegt om 02.20 uur 's nachts en is moe. Balinezen en stiptheid. Adu! Voor de meesten van hen is 'op tijd' een uiterst rekbaar begrip...
Ik bestudeerde de terminalmap en meldde hem dat hij naar de International terminal moet gaan, vervolgens naar Departures moet op level 3 en dat hij daarna moet zoeken naar de China Airlines Counter (logo toegevoegd). Als hij zich daar meldt, ontvangt hij een boarding pass (die hij niet moet verliezen!) waarop het nummer van de gate staat waar het vliegtuig op hem wacht. Gisterennacht vertrok het vliegtuig met hetzelfde vluchtnummer op tijd. Het is even afwachten of mijn instructie foolproof was... Je leest het binnenkort. Waar zouden wij, en hij vooral, zijn zonder internet?!

Opgelucht!

We halen even opgelucht adem aan de kust van Noord-Bali. Afgelopen dagen waren aanhoudend stormachtig. We vertoefden grotendeels binnen want buiten ging eenvoudigweg niet: je waaide uit je ondergoed of je regende nat tot op de graat. Ook dieren zochten binnenskamers een veilig heenkomen alhoewel de wind en sproeiregen op barre momenten door ons open, tropische huis joegen. Ik heb geen greintje spijt van onze woningkeuze maar in de afgelopen dagen wilde ik best logeren bij onze Belgische buur die woont in een potdicht huis met dakpannen... Van harde storm wordt een mens onrustig. Mijn liefje had daarvan al jaren last maar in de afgelopen dagen overviel ook mij dat gevoel.

Aanstaande maandag komt de timmerman een oplossing voor de wind- en regendoorlatende lamellen in woonkamer en op bovenverdieping aanbrengen. Iets dat nu effectief is maar in het droge seizoen eenvoudig kan worden verwijderd. Ik hoop dat we het tot die tijd droog houden. Gisteren las ik op internet dat er 10 doden vielen op Zuid-Kalimantan (recht boven Bali gelegen!) door een tornado. Ik denk dat wij hier op Bali het staartje ervan meemaakten. De kustlijn is hier opnieuw getrokken. Er vormde zich voor onze zeewal een soort binnenwatertje waardoor een tweede branding ontstond, iets verder in zee. Een mooi gezicht, zelfs vanuit de kamer. De golven zijn gekrompen, het water is weer blauw.

Op maandag zullen onze terrasmatten worden teruggehangen en vastgezet. Tevens moeten enkele rieten kappen worden gefatsoeneerd. De dakbedekking staat hier en daar recht overeind, als de hanekam van een punker. En het wordt hoog tijd voor ramen zemen. Mijn liefje droeg vroeger een afgeplakt brilleglaasje voor een lui oog. Ik kan mij nu nóg beter voorstellen hoe zij de wereld toen moet hebben bezien... Ook dat kwam goed.

Binnen maakten we het stemmig: we kochten onlangs een nep-Kerstboom, verlichting en kleurrijke ballen en tuigden het geheel op. Er bleken in eerste instantie natuurlijke alternatieven: een grote boom op het land van de familie van een van onze personeelsleden leek geschikt en een kleine conifeer in de tuin van een Hollandse buur zou een kandidaat zijn. We besloten het toch niet te doen: er moesten teveel andere mensen aan te pas komen en het weer was in de afgelopen dagen evenmin bevorderlijk voor een succesvolle transplantatie.
Ik zette de nepperd op een verhoging zodat de pootjes droog blijven. Het geheel viel best aardig uit, al zeg ik het zelluf. Ook op de keukenbar plaatste ik een boompje met verlichting voor Elsa. Zij kan wel wat extra gezelligheid gebruiken. Echtgenoot Ketut komt maandag in San Fransisco aan. Het is daar 12 graden; hij had het nog nooit zo koud in zijn leven.
Nelly kijkt vanaf het altaar over de kerstversieringen uit. Ik denk zelfs dat zij met onze boom had kunnen instemmen. Mijn vriendin hield van deze traditie en kocht jaarlijks een Nordmann, de mooiste kerstboomsoort die er is.

Op dit moment klinkt het snerpende geluid van een elektrische zaag. Op deze eerste rustige dag na de storm likken tuinmannen hun wonden. Het aanhoudend slechte weer veroorzaakte veel schade aan tuinen. Bij ons staat alles inmiddels weer overeind maar jonge bomen en stekken hebben het nog steeds zwaar. Zo ook in de tuin rondom het huis waarin maandenlang Russische gasten verbleven. Hun bacchanale slotaccoord begon op een avond om 20:00 uur en duurde tot de volgende morgen 08:00 uur. Toen waren ze allemaal tè dronken om de UIT-knop van de geluidsinstallatie nog te vinden... Wij zagen het met lede ogen aan, moe van hun wangedrag en gemankeerde nachtrust. Die luidruchtige gasten keren dit weekend naar Moedertje Rusland terug (alhamdullilah). Om nooit terug te keren, als het aan de eigenaren van de villa ligt. Ergo: iedereen opgelucht!

Vandaag is niet alleen een goede dag voor ons, het is tevens een belangrijke feestdag in Bali. Ons personeel is vrij dus het zal een, ook in dat opzicht, rustige dag zijn. Kuningan is misschien wel de belangrijkste ceremonie voor Balinese Hindoes. Op Galungan daalden de goden en Pitara (menselijke voorouders die goddelijk werden) naar de aarde af om de mensheid te zegenen en stervelingen alle goeds toe te wensen. Ik leg de extreme regenval van de afgelopen dagen dan ook positief uit. Nu, tien dagen later, vindt de slotceremonie plaats. Je zou de beide dagen kunnen vergelijken met Allerheiligen en Allerzielen in het katholieke geloof.

Vanavond gaat mijn liefje een van haar specialiteiten koken: ossobucco. Het is een overheerlijke Italiaanse armeluistoofpot met bleekselderij, wortel, tomaten en kalfsschenkel. Wij vonden onlangs kalfsvlees van Australische origine. De maaltijd zal worden geserveerd met handgemaakte tagliolini tricolore en een mooi glas Australische rode wijn. Wij brachten namelijk een bezoek aan Bali Deli, Seminyak’s smulpapensupermarkt. Wij kochten daar ook Marokkaanse worstjes, zalm, confit de canard en Europese kazen en wijnen. Wellicht dineren we weer op het terras. Genoeg getobd!