Dessert Masters

Vriendin Bernadette zat laatst te zappen op de bank toen ze op een nieuw Australisch kookprogramma stuitte op de Nederlandse tv. Die vondst appte ze direct door. Zo ontdekte ik dat mijn alltime favoriete kookprogramma, Masterchef Australia, een spin-off heeft die aan mijn aandacht ontsnapte. 

De 2023-editie van Masterchef Australia was een grote deceptie, wat mij betreft. Een aantal keren blogde ik erover maar het wilde mij maar niet bekoren, in tegenstelling tot (bijna) alle voorgaande jaargangen. Mijn analyse van dat falen ligt volgens mij in het feit dat het eenvoudigweg niet bijzonder genoeg was dit jaar. Dat gold zowel voor de kandidaten als voor de gerechten die ze bereidden. Het lag net boven mijn eigen kookkunsten en daar zit je toch niet op te wachten?! 

De bedenkers van het programma onderkenden het en gaan het roer in 2024 omgooien. Volgend jaar komt er een nieuwe jury. Jock Zonfrillo overleed dit jaar, Melissa Leong komt niet meer terug. Alleen Andy Allen blijft. Hij zal in het nieuwe seizoen worden vergezeld door Poh Ling Yeow (kandidate in de allereerste jaargang; ze werd tweede), culinair journaliste Sofia Levin (oprichtster van het tijdschrift Seasoned Traveller) en de Franse Michelinsterrenchef Jean-Christophe Novelli (nooit van gehoord maar dat ligt aan mij). We gaan zien of deze ingreep goed uitpakt. Maar de deelnemers aan de nieuwe jaargang moeten ook wel inspireren, hoor!

Zo slap als Masterchef Australia 2023 was, zo veel beter is seizoen 1 van dit nieuwe concept: Dessert Masters. Ik vind deze serie dé uitsmijter van 2023! Zelf ben ik niet van het bereiden van desserts (wel van het nuttigen) maar ik ben gefascineerd door de combinatie van techniek en creativiteit die er bij het maken van dit soort gerechten aan te pas komt. En het simpele feit dat ze het season 1 noemen, duidt erop dat er meer volgt. Seizoen 2 is al vooraangekondigd. 

Melissa Leong en Amaury Guichon vormen samen de jury in dit nieuwe programma. Mel is zo zoet in dit programma, ze lijkt een zachtere versie van zichzelf... Amaury vind ik een Frans-Zwitserse engerd maar daarmee zijn 13.4 miljoen anderen het oneens. Zoveel volgers heeft deze patissier op Instagram! 

Dat medium leent zich uitermate goed voor zijn fabuleuze creaties. Eetbare telefoons, klokken en ander uurwerk, levensgrote draken, dinosaurussen, robots, designer-tassen, een diamanten ring in een doosje, een tafelvoetbalspel (!), een giraf, een haai, het Amerikaanse Vrijheidsbeeld, een  hobbelpaard, een transistorradio, planeet Saturnus (nee, niet op ware grootte), een telescoop, een schaakspel, een olifant, een theeset. Je kunt het zo gek niet bedenken of hij maakt het, voornamelijk van chocolade. 

Wat ik wel erg goed aan hem vind als jurylid, is dat hij uiterst kritisch is en vaak de vinger op de zere plek legt van een ontwerp of een smakencombi. Hij houdt zijn mond niet, ook als het sterren van de patisserie betreft. Dat moet ik de engerd nageven.  

Bij de kandidaten van dit programma zitten ware toppers. Het draait om mensen die al een grote naam en reputatie opbouwden als gesettelde pattisiers en restaurantbezitters of het zijn rijzende sterren van de patisserie. Zo zijn daar Kirstin Tibbals - Queen of Chocolate, Reynold Poernomo - The Masterchef Alchemist, Anna Polyviou - Punkprinses van de Patisserie, Adriano Zumbo – Australië’s Willy Wonka, Jess Liemantara - The Prodigy (Het wonderkind), Morgan Hipworth - The Donut King (winnaar van Junior Masterchef 2020) en Gareth Whitton - The King of Tarts (werd bekend met zijn taarten in coronatijd). Kay-Lene Tan (voormalig leerlinge van de beroemde Franse patissier Joël Robuchon), Andy Bowdy (voormalige Head Pastry Chef in een van de restaurants van de beroemde Heston Blumenthal) en Rhiann Mead zijn eveneens suskesvol als patissiers maar zij hebben nog geen illustere bijnamen. 

Het sneue lot van de eerste afvaller viel toe aan Rhiann Mead (in rood schort). Ze was nooit een Masterchef-kandidate maar werkte wel als Hoofd Patisserie voor grootheid Peter Gilmore. Deze chef leverde vaak het dessert voor de stresstest in de finale; vaak zo goed als onmogelijk na te maken kunstwerken. (Denk aan de Snow Egg en Chocolate Ethereal...) 

Mead was Pastry Chef in zijn restaurants Quay en Bennelong, beide gevestigd in de haven van Sydney. Zij rolde de patisseriewereld in tijdens een tussenjaar in Londen. Daarna zou ze terugkeren naar Australië om daar fysiotherapie te gaan studeren. Ze kreeg een vrijwilligersbaan op de chocolade-afdeling van het Londense warenhuis Harrods en was verkocht. Vervolgens liep ze stage bij een vermaarde Britse patissier en vervolgde daar een studie aan de Royal Academy of Culinary Arts. De rest is geschiedenis. Het kan raar lopen in een mensenleven. Daar zijn bijna alle kandidaten een voorbeeld van. “Je wordt niet als banketbakker geboren, je wordt tot banketbakker gemaakt”. 

Ra-ra, welke Franse beroemdheid maakte deze uitspraak beroemd, zij het met een andere inhoud? (Antwoord: Simone de Beauvoir. Zij zei ooit: je wordt niet als vrouw geboren, je wordt tot vrouw gemaakt.) 

De tweede afvaller was de grote Adriano Zumbo (1981), bedenker en maker van de Croquembouche, een torenhoge taart gemaakt van honderden gevulde soesjes, van de Fairy Tale House – een peperkoekhuis (gingerbread) en de V8 Cake van vanille in alle verschijningsvormen. Een grootheid in zijn vakgebied. Zijn eliminatie was dan ook de schok van de week. Tijdens een opdracht rondom films als inspiratiebron maakte hij een milkshake uit de film 'Grease'. Hij vervaardigde een beker van chocola met rietje, gevuld met aardbeiencake en bubbels van aardbei. De beker had echter een barstje -al waren de smaken heel goed- en dat kostte ‘The Sweet Assasin’ de kop. Ik zag het ongeloof in zijn ogen toen hij werd weggestuurd...  Daarna vielen Anna Polyviou (van de roze hanekam) en Andy Bowdy af. Anna serveerde veel te weinig, Andy veel te veel. Dat maakte goed proeven een probleem. 

Zelf ben ik vooral fan van Reynold (links van de taart). Hij leverde gisteren zijn speld in die hij eerder bijeenbakte en hem immuniteit moest geven tot de halve finale; dat was de enige manier waarop hij zich staande wist te houden in deze moordende competitie. Zijn beide kerstballen van suiker braken voordat hij ze kon opdienen. 

In 1999 emigreerde het gezin met drie kinderen van Indonesië naar Australië. Reynold was destijds vier jaar oud. Met $300 spaargeld begonnen zijn ouders een restaurant in de garage. Het waren moeilijke tijden. De ouders werden tijdelijk weggevoerd, er dreigde zelfs deportatie. Het kwam goed door de inzet van een migratiemedewerker. 

In 2015 deed Poernomo mee aan Masterchef Australia en eindigde als vierde. In 2016 zette hij met zijn beide broers KOI Dessert Bar op in Sydney. Inmiddels hebben ze er twee zaken bij: KOI Dessert Kitchen (experimenteerplek) en Monkey’s Corner. In 2017 stond hij in de Forbes Asia-lijst van succesvolste Aziatische jongeren onder de 30 jaar. In 2020 keerde hij terug naar Masterchef Australia; die serie heette ‘Back to Win’. Hij eindigde als derde. Hij won dus nooit maar is desalniettein een kandidaat met een staat-van-dienst waar je U tegen zegt. Hij is ongeëvenaard als patissier en doet zijn bijnaam als tovernaar eer aan. Hij is technisch zeer begaafd, heeft veel oog voor detail. Momenteel worden voorbereidingen getroffen voor een KOI Dessert Bar in Melbourne. Hij bouwt langzaam aan een zakenimperium...

Dit heerlijke programma is dagelijks te zien op NET5 om 19:30 uur. Als je het wilt volgen, moet je snel instappen. We zitten inmiddels in de halve finale. Ik denk dat seizoen 1 van Dessert Masters voor de Kerst is afgerond. Dan hebben we alle tijd om het geleerde in de praktijk te brengen. En een kerstrode hanekam staat (bijna) iedereen! Hallelujah, vrede op aarde. 

Trivia culinaria

Buurman Jan stond laatst voor de poort met een bloempot met inhoud. Het bleek te gaan om zijn olijvenoogst van dit jaar. Zij kochten een jaar of twee geleden ook een olijfboom omdat ze die op ons terras zo stemmig vonden. Een terras in Spanje is geen Spaans terras zonder sinasappel-, citroenboom of olijfboom. Onze Engelse buurvrienden Pat & Sue hebben al jarenlang een sinasappelboom die sappige vruchten draagt. Zij delen hun rijpe exemplaren in het seizoen graag met ons, wij geven hen citroenen. Er gaat qua smaak niets boven (onbespoten) citrusvruchten uit eigen tuin! 

Niemand van ons had destijds kunnen vermoeden dat Spaanse olijfolie in het afgelopen jaar het nieuwe vloeibare goud zou worden. Er viel te weinig regen en irrigatie is sowieso een groot probleem aan het worden in dit steeds droger wordende land. Mijn tweede vaderland levert circa 40% van de wereldwijde olijfolieproductie. De prijzen van extra vierge olijfolie stegen hier exorbitant. Een fles van de door ons gebruikte kookolijfolie ligt momenteel rond €9; meer dan een verdubbeling in een jaar tijd en de hoogste prijs ooit. (In Spaanse kookprogramma’s op tv en YouTube zie je koks nu een combi van zonnebloem- en olijfolie in de pan doen.) De oogst van dit jaar valt bijna 50% lager uit dan in voorgaande jaren, door gebrek aan regen, veel te veel regen en schade door hagel. Door die hoge prijs kwam het product in het vizier van criminelen. Begin van deze maand ging een bende boeven met 50.000 liter premium-kwaliteit olijfolie aan de haal in de provincie Cordoba. De roof zou een waarde van een half miljoen euro hebben. DOP Priego uit Cordoba is de olijfolie die we voor koude gerechten gebruiken; vorig jaar bestempeld tot de beste van de wereld.

Nu moet ik bekennen dat er aan onze eigen boom zegge en schrijve drie (3) olijven groeiden dit jaar. Geen vetpot maar die schamele drie worden door ons gekoesterd alsof het kids uit Bali zijn. Mijn liefje spreekt ze als tuinvrouw iedere dag liefdevol toe, zelf zet ik er als huisfotograaf weleens eentje op de gevoelige plaat. We hoopten op meer maar dat gebeurde niet. Jan & Bente hadden er dus honderden aan hun jongere boom en daarmee pestten ze ons.  

Jan zou niets met de oogst gaan doen (geen tijd) dus ik opperde een poging te willen wagen om er eetolijven van te maken, voor bij de gezamelijke borrels. Het rijpen en op smaak brengen van olijven lijkt nogal een ingewikkeld proces maar afgelopen zomer kreeg ik tips van Spaanse buurvrouw María-Victória uit Madrid (die eveneens een jonge olijfboom in de tuin heeft staan) hoe ik extra smaak kan toevoegen. Bovendien staat het internet vol met filmpjes. 

Olijven inmaken is wel iets van de lange adem. We zijn inmiddels drie dagen op weg. Voorlopig staan de vruchten twee à vier weken in leidingwater dat elke dag moet worden ververst. Daarna gaan ze over in pekelvocht (brine), een combinatie van water en zout. Dat luistert nauw; er moet precies de juiste verhouding worden toegepast. Die fase duurt tussen 5 dagen en twee weken. Pas daarna kun je ze als bijna-eetbare olijven gaan bewaren in een weckpot. De Mallorcaanse wijze is dat je ze eerst flink op hun donder geeft -kneuzen met een hamer, zonder de pit te raken- voordat ze kunnen worden bewaard. Ik denk eraan sinasappelschil, knoflook, laurierblad, tijm of rozemarijn toe te voegen voor extra smaak. Vóór de kerst zijn ze dan hopelijk genietbaar. 

We openden recent een mooie fles Spaanse rode wijn voor bij een langzaam stoofgerecht toen mijn liefje, de sommelière van de dag, iets zag dat ze niet eerder waarnam. Er zat een gaatje in het midden van de kurk; die overigens niet van kurk was maar synthetisch. Nu gebruiken wij al jarenlang dagelijks een inmiddels onmisbaar hulpmiddel bij het openen van een fles wijn: een electrische kurkentrekker die zichzelf oplaadt in een klein station. Als ik er op een dag niet meer ben, moet zij wel een flesje kunnen opentrekken in haar eentje. Om haar verdriet om mijn verscheiden weg te drinken... 

Nu leek het erop dat de producent van deze Grande Vino uit Aragon (een crianza uit 2019) een stapje in de richting van een klantvriendelijker flesopener zette. Als je de punt van de kurkentrekker in dat gaatje zet, is het ontkurken een fluitje van een cent. Wij, vrouwen van middelbare leeftijd (dat klinkt beroerder dan het is), konden dat meedenken met de klant wel waarderen! Mijn liefje probeerde de punt van de electrische kurkentrekker precies in dat gaatje te krijgen om de theorie te kunnen toetsen maar dat viel nog niet mee. In de zomer, die hier heerlijk lang duurt, drinken we bij voorkeur jonge rosé, uit een fles zonder gaatje. Rode wijn is bestemd voor de winter, die hier juist niet lang lijkt te duren. 

Niets bleek minder waar! Wijnflessen met een afsluiter van kurk brengen altijd een zeker percentage geurfouten voort. Daarom gingen wijnhuizen synthetische kurken gebruiken. Die werken perfect bij jonge wijnen maar bij zogenaamde vatwijnen heb je een zuurstofvoorziening nodig. Het wijnhuis waarvan wij deze wijn betrokken, besloot in zee te gaan met het Italiaanse bedrijf Korked dat met hun nieuwe kurk onverslaanbare resultaten boekte. Deze kurk heeft een kanaaltje dat “gecontroleerde micro-oxygenatie”  (verzadiging) mogelijk maakt; eenvoudiger gezegd is het een zuurstofdoorgang. Hierdoor behoort kurk(smaak) in de wijn voorgoed tot het verleden. Prettige bijkomstigheid is dat deze innovatie de fles voor de consument niet duurder maakte. 

De Masterchef Australia-koorts heeft mij nog steeds niet bevangen. We kijken wel naar dit favoriete kookprogramma op de Nederlandse tv maar als we eens een uitzending missen, zijn we dit jaar niet zo fanatiek dat we die coûte que coûte moeten terugkijken. Ik vind het best opmerkelijk en ik kan de vinger nog niet op de zere plek leggen... 

Zijn het de kandidaten van seizoen 15? Die wellicht op elkaar lijken qua niveau en gedragingen? Zijn de culinaire uitdagingen dit jaar niet zo boeiend en uitdagend als voorheen? Is het thema van dit jaar Fans & Favourites een beetje sleets? Ben ik zelf MC-moe na zoveel jaren? Wat ik wel weet ik dat er tot nu toe geen Masterclasses zijn en dat vind ik jammer. Wat mij ook tegenvalt, is dat er heel weinig aandacht is voor hoe een gerecht wordt bereid door kandidaten of chefs in het programma. Je krijgt slechts snapshots te zien van gerechten. Leerzaam is het niet meer. (Dat was vorig jaar ook al zo, een sneue trend.)

Twee van mijn favorieten vielen inmiddels af (Alice en Robbie), ik heb nog twee ijzers in het vuur: Adi en Malissa. Het zijn leuke meiden maar hun kookkunst steekt (nog?) niet boven die van hun collega’s uit. In dit stadium gloort er nog niet één absolute favoriet aan het firmament, wat mij betreft. Lijken ze teveel op mij als thuiskok? Is dat de reden van minder enthousiasme als kijker?! Tja. Voorlopig blijf ik op NET5 afstemmen.

Later deze week gaan mijn liefje en ik aan de Ruta 60 deelnemen, het jaarlijkse tapas-evenement in de stad Murcia. Die 60 heeft betrekking op het bekendste biermerk van Murcia (Estrella de Levante) dat 60 jaar bestaat. iets dat men wil vieren. Bij 38 etablissementen in het centrum kun je een tapa met een glaasje bier bestellen. Men gaat zo op zoek naar de beste tapa van 2023. De komende drie dagen wordt daar echter eerst nog regionaal gerouwd om de vele slachtoffers die afgelopen zaterdagnacht omkwamen tijdens een verwoestende brand in een nachtclub in de stad. Dan valt er even niets te vieren

Madame Brioche

Mijn liefje vond een nieuwe liefde. Een keer in de zoveel jaar krijgt ze het op haar heupen (die ze nauwelijks heeft). Dan loopt de mond over waar het hart vol van is. Ik ken het gedrag, leg mij er doorgaans lijdzaam bij neer. Deze keer lijkt haar nieuwe vlam zelfs op mij. Maar of ik daar nu zo blij mee moet zijn..?! Een aantal maanden geleden bezochten we een culinair festival in Cartagena. Daar at ze een kleine, zeer sappig hamburger op een brioche. Dat is een luchtig en zoetig sneetje witbrood dat oorspronkelijk uit Frankrijk komt. Het is zo luchtig dat het eigenlijk meer cake dan brood is. Als er geen burgertje op had gelegen, was het weggewaaid. Toen we laatst in restaurante Manero in Alicante iets nuttigden, bestelde zij  langzaam gegaarde geplukte (‘pulled’) ossenstaart... op een sneetje brioche. Als je erop gaat letten, zie je het broodje overal. Sindsdien is het brioche voor en brioche na. Ze droomt ervan, praat erover, zoekt ernaar.

De grote vraag was dan ook, waar vind je het om thuis te eten? Ik dook eerst in de ontstaansgeschiedenis ervan en las dat er al in het begin van de 15de eeuw al melding van werd gemaakt in een culinaire inventaris in de Normandische plaats Rouen. Daarin kwam het Franse werkwoord ‘brier’ voor dat kneden zou betekenen. Dit brood wordt gemaakt van bloem, water, gist, boter en eieren. En een snuf suiker anders weet ik niet waar de zoetheid vandaankomt. Het was destijds een luxebroodje dat op zondag werd gegeten. 

De eerste poging die we deden, was zoeken bij een winkel van de Franse supermarktketen Carrefour. Bingo! Sindsdien koopt ze af en toe een los bolletje maar laatst sloeg ze door en pakte een heel brood uit het schap. Ik zag het met lede ogen aan. Mij bekoort het minder. 

Het is vervolgens aan mij om er een smakelijke, vermakelijke lunch van te maken. Eenmaal werd het een brioche met hete kip en binnenkort begin ik aan de langzame bereiding van pulled pork. We kochten een mooi stuk varkensvlees dat lang in de Crockpot moet worden bereid. Dat vlees komt van de schouder of de nek van het dier; in het laatste geval wordt dat procureur genoemd. 

We krijgen dit weekend de eerste DANA van het zomerse naseizoen voor de kiezen met 100-200mm regenwater op sommige plekken (wij de helft, volgens een steeds veranderende voorspelling) dus we gaan twee dagen binnenzitten. Een beetje comfortvoedsel is dan welkom. Aan het einde van de lange garing mag zij het varkensvlees dan uit elkaar trekken en op haar geliefde brioche draperen. Liefde gaat ook in Huize Barefoot door de maag. 

Sinds 28 augustus is op de Nederlandse tv weer dagelijks -behalve in het weekend- een uitzending van Masterchef Australië 2023 te zien (op NET5, om half 8). Mijn liefje vroeg mij die dag of ik opgewonden was... Nee, dat was ik niet maar het is wel mijn favorietste kookprogramma op televisie. Nog niet zo lang geleden ontdekte ik tv-kok Hugo Kennis; een leuke homo met verleidelijke gerechten waarvan ik er al een aantal namaakte. Op vrijdag bereidt hij zogenaamde borrelplanken, die van gisteren was een Taiwanese versie met veel groenten, vis en bubble tea. Een mens is nooit te oud om te leren (koken), vooral gerechten van ver over de grens. 

Maar niets kan tippen aan Masterchef Australië; niet de Engelse, niet de Nederlandse en al helemaal niet de Amerikaanse. We probeerden veel landenversies maar eentje bleef maar overeind. Dat vind ik al sinds 2009, toen de eerste jaargang van de Australische uitvoering begon. 

Er was dit seizoen aanvankelijk wel enige schroom van mijn kant omdat het voor het eerst is om naar jurylid Jock Zonfrillo te kijken en te luisteren in de wetenschap dat hij plotseling doodging op 46-jarige leeftijd. Aan de vooravond van de eerste aflevering op de Australische buis overleed deze chefkok met Schotse en Italiaanse roots in een hotelkamer in Melbourne. Hij kwam uit Italië overgevlogen voor de première van het programma; zijn echtgenote en twee kinderen bleven in Rome. Zonfrillo was kort daarvoor met zijn gezin vanuit Melbourne naar Italië verhuisd om aan een nieuw hoofdstuk in zijn leven als chef te beginnen. 

Het is voor het grote publiek en zijn fans nog steeds niet duidelijk waaraan hij precies overleed maar dood is hij. De politie verklaarde dat ze niets verdachts vonden in de hotelkamer. Hij zou aan een natuurlijke dood zijn overleden. Wel is officieel bevestigd dat Zonfrillo al jarenlang leed aan darmkanker en dat hij regelmatig voor behandeling naar het ziekenhuis moest. De kanker stak voor het eerst de kop op in 2016 en daarvoor onderging hij chemotherapie en bestraling. De kwaadaardige kanker kwam echter zeer agressief terug in 2021 en wederom onderging hij behandelingen. Niemand, buiten zijn kring van intimi, was hiervan op de hoogte. 

Tijdens de eerste aflevering op tv spookte dit alles door mijn hoofd maar op een bepaald moment overwon de levende Zonfrillo en die zie ik sindsdien. Hij hoort bij dit mooie kookprogramma zoals een brioche hoort bij mijn liefje. 

Deze jaargang, die als thema Secrets & Surprises kreeg, heeft weer een andere opzet dan de voorgaande jaren. We zien als kijker geen voorselectie van kandidaten, achter de schermen werden ze reeds uitgekozen om mee te doen. Het zijn er dit seizoen 18 die gaan strijden om de prijs van 250.000 Ozzie dollars, de prestigieuze bokaal en de eer. Als je wint, verandert je leven radicaal. Ten goede, welteverstaan. 

De eerste twee uitzendingen bestonden vooral uit gegiechel en gegil van de amateurkoks. De Masterchef-studio in Melbourne werd namelijk betreden door gastkok Jamie Oliver. Hij bleek de favoriet van menigeen te zijn. Ze vielen nog net niet in katzwijm toen hij binnenstapte maar het scheelde weinig... Voor mij is Oliver vooral een inspiratiebron uit de jaren negentig van de vorige eeuw. Ik heb een stuk of drie van zijn kookboeken op de plank staan. Hij was destijds een frisse wind die door de wereldkeuken wervelde. Ik kan niet ontkennen dat hij een grote rol speelde in de verbetering van de Britse voedingswereld en (ver) daarbuiten. Tegenwoordig is hij echter meer een legende dan een kookster aan het hedendaagse firmament, wat mij betreft. 

Zoals in alle voorgaande jaren, staan we in rechtstreekse verbinding met vriendin Bernadette in Nederland die net zo’n grote fan van dit programma is als wij. Zij prees de diversiteit van het team van dit seizoen na de eerste uitzending te hebben gezien. Zoals altijd, is er inderdaad sprake van een bonte mix van kandidaten. Wel vind ik dat er nu nogal wat personen met overgewicht meedoen. Wellicht niet verwonderlijk als je koken en eten als grootste hobby hebt maar welke boodschap stuur je uit? Wat eveneens verrassend is, is dat we een oude bekende terugzien. Brent Draper (34) uit Queensland moest als kandidaat halverwege seizoen 2020 opgeven vanwege psychische problemen. Deze  sympathieke man met de lange baard kwam als herrezen terug en voelt zich beter dan ooit, naar eigen zeggen. Ik wens hem meer sukses toe dit jaar! 

De kandidaten komen uit alle zes staten van het land: Victoria, West Australia, South Australia, Queensland, New South Wales en Northern Territory. Qua roots brengen ze buitenlandse ervaring mee uit Zimbabwe en Zuid-Afrika, Oekraïne en Rusland, India, Cyprus, Italië en Venezuela. Het programma (en het land) doet zijn naam dan ook eer aan als culinaire smeltkroes. Een aantal van hen brengt vooral Ozzie-ervaring mee en bij sommigen kun je dat tevens horen. ¡Madre mia wat kunnen die knauwen! Cath Collins uit Victoria (54) spant de kroon. Zij doet mij denken aan de eerste winnares van het programma, Julie Goodwin. Die was ook 100% born and raised Australian. 

Er is in deze jaargang geen stoer pottekind of flamboyante homo te bekennen maar dat is zeker niet de reden waarom ik als kijker -nog- niet lig te zwijmelen op de bank. Ik vind de groep amateurs nogal homogeen, hoe gek dat mag klinken na de voorgaande opsommingen. Ze lijken allemaal min of meer op hetzelfde kookniveau te functioneren, hun gerechten doen nogal amateuristisch aan (al zijn er uitzonderingen). Er is veel ge-ah en ge-oh uit hun monden op te tekenen, bij het minste of geringste. Alsof ze voortdurend onder de indruk zijn van van alles. Net als in de twee voorgaande jaren, is er weinig tijd om de verrichtingen in de keuken van dichtbij te zien. Dat was in eerdere jaren beter en dat vind ik jammer. Alles moet tegenwoordig kennelijk sneller en gefragmenteerder. Tja. 

Er gloren al wel favorieten aan de horizon, wat mij betreft: Alice Han (29 jaar,  Aziatische roots, afgestudeerd in de economie aan Harvard en Stanford), Malissa Fedele (28 jaar, innemende voedingsdeskundige met Italiaanse roots), Adi Nevgi (31 jaar, een kleine opdonder met Indiase roots die als arts aan het medische front diende tijdens de pandemie) en Robbie Cooper (65 jaar, voormalig professioneel rugbyspeler, met Aboriginal-Aziatische roots). Een mooi stel. Ik ben benieuwd hoe ver ze komen, mijn nieuwe liefdes. 

In de eerste week kreeg Larissa Sewell (25 jaar, Oekraïens-Russische thuismoeder) een belangrijke joker die speciaal voor dit seizoen werd bedacht. Als ze in het vervolg afvalt, mag ze die inzetten om terug te keren in de race tijdens een volgende eliminatierace. Zoiets als een tweede kans die Brent kreeg. Dat is een enorm voordeel ten opzichte van de concollega’s die niet kunnnen terugkeren als ze afvallen. Voorts aanschouwden we de eerste immuniteitstest waarbij een van de amateurs moest koken tegen een professionele chef – die glansrijk won; ik verwachtte niet anders. Bovendien maakten we de eerste eliminatieronde mee als kijker. Andrea-met-Italiaanse-roots viel in de tweede kookronde af met crepes  met Nutella. De pannenkoekjes waren ragdun maar de saus lengde hij aan met water, een doodzonde in de keuken die werd afgestraft. Sneu maar terecht. ¡Arrivederci, amico! 

Hopelijk word ik weldra door de Masterchef Australia-koorts bevangen. Die mag dan duren tot december van dit jaar. Madame Brioche hoopt dat eveneens. We hebben maanden te gaan voor we de winnaar kennen. Wordt dus vervolgd.

Panne

Het was alweer geruime tijd geleden dat ik mijn laatste culiblog schreef. Er waren nieuwe recepten, nieuwe kookervaringen, introductie van de Nutriscore (in Nederland), krimp- en graaiflatie overal... dus het moest er maar weer eens van komen. 

Vantevoren had ik niet kunnen bedenken dat ik het volgende zou gaan schrijven. Afgelopen maandag, Dag van de Arbeid, zou de eerste tv-uitzending van het nieuwe seizoen van Masterchef Australia daar worden uitgezonden. Alle opnamen waren klaar, jaargang 15 kon daar beginnen!

De plotselinge dood van jurylid Jock Zonfrillo in de vroege uren van diezelfde dag zette een streep door dat plan. Mijn liefje las het bericht ´s ochtend als eerste in The Guardian en vertelde het mij. Ik kon mijn oren niet geloven, was eerst verbijsterd en daarna verdrietig. Het bericht stuurde ik door naar vriendin Bernadette in Nederland. (NOS of een andere nationale nieuwssite meldde nog niets over zijn dood.) Zij is net zo´n grote fan van dit kookprogramma als wij. Daar zaten we, ieder met natte ogen op de bank. 

Deze chef met Italiaanse (vader) en Schotse roots (moeder) overleed alleen, in een hotelkamer in Melbourne, op 46-jarige leeftijd. Sinds 2019 was hij een van de driekoppige jury van Masterchef Australia. Nadat het trio George Calombaris, Gary Mehigan en Matt Preston ermee ophielden, vond ik het even wennen met de nieuwe bezetting door Melissa Leong, Jock Zonrillo en Andy Allen. De verandering viel niet direct in goede aarde maar erg lang duurde die schroom niet. Het pakte heel goed uit, wat mij betreft. Er was een goede dynamiek in het nieuwe team. De Australische variant van deze kookwedstrijd behield mij als fan.

Zonfrillo, echtgenote Lauren Fried en hun twee kinderen Alfie (5) en Isla (2) verhuisden recent naar Rome omdat hij daar een nieuwe start wilde maken als ondernemer en chef. (Hij heeft twee volwassen dochters uit twee eerdere huwelijken.) In Australië strandde zijn zakenimperium en werd hij failliet verklaard. Vanwege zijn rol bij Masterchef woonde het gezin in een huurhuis in Melbourne. Zonfrillo vloog vorige week zondag alleen naar Melbourne terug voor een promotietour vanwege de start van het 15^de seizoen. Hij verbleef in een boutique hotel om de hoek van zijn voormalige woonadres. Daar trof de politie hem dood in zijn hotelkamer aan. Ze klopten bij hem aan voor een zogenaamde ‘welfare check’. Zijn vrouw had hem namelijk vanuit Rome al minstens tien keer gebeld en er werd niet opgenomen.

Zonfrillo was in de Masterchef-keuken altijd te zien met ‘worry beads’ in de hand. Hij gebruikte die kralenketting als kalmeringsmiddel tegen stress. De ketting die reuring bij kijkers en critici veroorzaakte, had speciale betekenis voor hem omdat hij die ontving van de echtgenote van een dierbare vriend, journalist en culinair recensent A.A. Gill die op 62-jarige leeftijd overleed aan de gevolgen van kanker. Zonfrillo had het ding vanaf de eerste uitzending op zak. Toen dit verhaal eenmaal naar buiten kwam, besloot hij zijn talisman niet meer te verstoppen en uit de kast te komen als iemand met angsten die hij hiermee probeerde te bedwingen. Hij noemde die ketting “a sancatuary for the mind”. Hij maakte ze ook zelf met het label Caim (Schots woord) en die vlogen als warme broodjes over de toonbank. Van elke verkochte ketting doneerde hij $5 aan ‘Beyond Blue’, een Australische organisatie die hulp verleent aan mensen met geestelijke gezondheidsproblemen. 

Aanvankelijk dacht ik dat hij wellicht zelfmoord had gepleegd. In het persbericht dat volgde op zijn plotselinge overlijden werd echter gesproken over een natuurlijke dood. 

Zonfrillo scheen sinds 2021 aan darmkanker te lijden en onderging behandelingen. De chemotherapiën zouden hem zwaar vallen. Dat las ik in Australische kranten in de afgelopen dagen. Hij zou zijn ziekte bewust voor het grotere publiek hebben verzwegen omdt hij niet wilde dat mensen medelijden met hem zouden hebben of hem anders zouden gaan behandelen. Het eerste bericht over kanker werd naar buiten gebracht door een buurman van de chef in Melbourne. Naar verluidt, werden die twee goede maatjes en deelden ze ´s avonds geregeld verhalen over hun demonen met elkaar, onder het genot van een goed glas Schotse whisky.

Dat Zonfrillo nogal wat demonen had, valt te lezen in zijn autobiografie ‘Last Shot’, die in 2021 uitkwam. Daarin rept hij overigens niet over kanker, wel over zijn vroegere heroïneverslaving en over dakloos zijn. In 2000 emigreerde hij naar Australië. Op de vlucht er naartoe zou hij zijn laatste shot hebben genomen. Hij begon aan een nieuw leven aan de andere kant van de wereld, zat barstensvol  ambitie. 

Het klinkt misschien -en onbedoeld- cynisch maar darmkanker zou een natuurlijke doodsoorzaak kunnen zijn voor een chef van zijn kaliber. Er zou namelijk een relatie bestaan tussen darmkanker en het veelvuldig eten van rood vlees. De Wereldgezondheidsorganisatie (WHO) classificeerde rood vlees als 'mogelijk kankerverwekkend' omdat het verband nog niet 100%  overtuigend is. Iemand die dagelijks 100 gram rood vlees eet, heeft 17% meer risico op het ontwikkelen van darmkanker dan iemand die dat niet doet. Darmkanker is een verraderlijke vorm van kanker omdat het jaren kan duren voordat die wordt ontdekt.

Channel 10, het Australische tv-kanaal waarop seizoen 15 wordt uitgezonden, stelde de start van deze jaargang van het alomgeliefde kookprogramma een week uit. Dat verliep niet geheel volgens plan. Online verschenen de eerste 17 minuten van het nieuwe seizoen waarin je Jock Zonfrillo en collega´s de 18 amateurkoks van het nieuwe seizoen ziet begroeten en Jamie Oliver als gastjurylid enthousiast hoort verwelkomen. Oliver was de eerste gastchef van deze jaargang. Totdat iemand van de zender de automatische piloot uitzette en zijn of haar eigen hersenen ging gebruiken. Tja. Het is bizar om iemand op het scherm te zien, alive & kicking, die eerder die dag overleed. 

De officiële eerste uitzending vond gisteravond plaats op Australische tv. In overleg met Zonfrillo´s naasten werd die voorafgegaan door een hommage van een uur aan de overleden chef. Die uitzending keek ik gisteravond online terug. Er kwamen veel collega´s aan het woord, er was veel emotie. Men sprak mooie woorden over de man die in de culinaire wereld maar ook daarbuiten zeer zal worden gemist.  

Het gekke is dat wij hem voorlopig niet hoeven te missen. Het nieuwe seizoen van Masterchef Australia -met hem als jurylid- wordt vanaf augustus weer uitgezonden op de Nederlandse tv.