Op vier continenten

Afgelopen week was ik in gedachten op vier continenten tegelijkertijd: Azië, Australië, de Verenigde Staten en Europa. Mijn vorige blog was gewijd aan de verjaardag van ons jarige Balinese vriendje Damai. Op de avond van die dag trakteerde moeder Elsa haar zonen op een etentje. Ik zag gulzige mannetjes over een grote pizza en een bord spaghetti gebogen. Twee dagen later stroomden de foto’s binnen van hun bezoek aan het plaatselijke pretpark. Ons kado was een schot in de roos: de kereltjes genoten naar hartenlust van hun avondje uit naar Funtastic Land. Elsa koos voor vrijdag (in plaats van het weekend) omdat de jongens allebei vrij hadden op zaterdagochtend en ze konden uitslapen. Ze is een leuke, toegewijde en verstandige moeder.

In gedachten was ik tevens in Australië waar onze vrienden Hugo & Emmy veilig landden om hun dochter en haar partner te bezoeken. Intussen gaan ze daar tevens samenzijn met hun zoon en diens vrouw die eerder naar Down Under reisden. Ze belandden met hun neus in een hittegolf van jewelste. Het was niet eerder zo warm in die contreien, in deze tijd van het jaar. Gisteren was het in Sydney 39 graden Celsius maar voor vandaag is een lagere temperatuur voorspeld. Zelf zeg ik: alles beter dan de temperaturen onder nul in Nederland.

Mijn liefje en ik zijn druk met voorbereidingen voor onze aanstaande verhuizing. Afgelopen week begonnen we met inpakken van de spullen. We kochten enkele stevige verhuisdozen en een rol bubble wrap voor de kwetsbaarste dingen. Uit de schuur haalde ik een stapel handige kratten. Ons appartement lijkt inmiddels op een huis in transitie. De allerkwetsbaarste voorwerpen, zoals een grote Kosta Boda-vaas, ontwerpen van de Rotterdamse glasblazer Miranda van der Waal en vazen van kunstenaar Jan Snoeck gaan we zelf, in eigen auto, van het ene naar het andere adres transporteren.

Afgelopen week zetten we het internet-abonnement van de huidige eigenaren naar ons over. We ontmoetten Lynn & Dick inmiddels enkele keren. Het zijn leuke, alleraardigste mensen. Ze woonden op mooie plekken in de wijde wereld. Als ze onze buren waren gebleven, denk ik dat we zeker vrienden zouden zijn geworden! In de week na de overdrachtsdatum staan de installatie van een satellietschotel voor Nederlandse tv en een waterfilter gepland. De eerste adreswijzigingen zijn ondertussen doorgevoerd. De verhuizer brengt begin volgende week op verzoek meer verhuisdozen en verpakkingsmateriaal.

Ondanks die activiteiten vind ik dagelijks tijd om een goed boek te lezen. In de afgelopen weken betroffen het vooral politieke publicaties. Een van die werken is getiteld ‘Insane Clown President - Dispatches from the 2016 Circus’ (2017) van de Amerikaanse journalist Matt Taibbi. Hij schreef onder andere voor tijdschrift Rolling Stone. Het is een zeer leesbaar boek dat met humor is geschreven ondanks het donkere, kwaadaardige karakter van de recentste verkiezingen.

Taibbi volgde de presidentskandidaten aan Republikeinse zijde vanaf augustus 2015 en versloeg de ontwikkelingen in die partij. Dat hele circus wordt van oudsher de Clown Car genoemd. (Trump werd op een laat moment in de cartoon geplakt...) Ik moest regelmatig lachen; wel als een boerin met kiespijn. Het is deprimerend maar het drama is door de auteur uit-ste-kend uiteengezet!

Taibbi beschrijft de problemen van het Amerikaanse politieke stelsel loupezuiver en haarscherp, steekt de hand in eigen journalistenboezem, zet het falen van het politieke establishment duidelijk uiteen. Ondanks zijn betrokkenheid is hij evengoed verbijsterd over de verkiezingsuitslag. Een fascinerende freakshow. Lezenswaardig en leerzaam.

We koersen af op verkiezingen in Nederland; ik hoop niet op Amerikaanse toestanden. In een eerdere blog noemde ik het boek ‘Tegen Verkiezingen’ (€6,99) van de Belgische cultuurhistoricus David van Reybrouck kort. Hij constateert in menig Westers land het zogenaamde Democratische Vermoeidheidssyndroom. De stembusgang als Heilige Graal van de democratie heeft in de 21e eeuw compleet afgedaan. Van Reybrouck durft het aan om geïnteresseerde burgers direct te laten meebeslissen over kwesties die hen aangaan. Niet voor altijd maar bij toerbeurt. Het uitgangspunt van zijn uiteenzetting is het model van de Atheense democratie uit de vijfde en vierde eeuw voor Christus. (In de Oudheid was Griekenland nog een voorbeeld voor velen!)

Illustratie: Geert van der Weerd

Ik geloof met hem dat het politieke roer radicaal om moet; het volk mort, de mondige burger roert zich en de politiek staart verstard in het licht van de schijnwerpers. In plaats van argwaan is een andere reactie nodig. Achter het geschreeuw schuilt namelijk iets positiefs: betrokkenheid. Van Reybrouck noemt het ‘een cadeau met prikkeldraad eromheen’. (Onverschilligheid vindt hij veel erger; daarmee ben ik het volledig eens.) Betrokkenheid vermindert de vermoeidheid ten opzichte van de democratie, door actieve burgerparticipatie verdwijnt frustratie en boosheid jegens de politieke ‘elite’.

Gelote burgerjury’s in de rechtspraak bewijzen dat mensen hun taak doorgaans zeer serieus nemen. Burgers kunnen zich opgeven voor loting in fora van de wetgevende, uitvoerende en rechterlijke macht. Ze worden ingeloot of aangewezen om hun burgerplicht te doen. Ieder draagt bij naar zijn/haar talenten en ambities. Sommigen deelnemers met specifieke expertise worden gekozen. Men krijgt voor de inzet betaald, niemand heeft een vaste baan, er wordt geroteerd. In diverse Europese landen wordt op kleinere schaal reeds met dat model geëxperimenteerd. Met sukses, ook in Nederland. Van Reybrouck stelt voor dat België als eerste land formeel met het beschreven model aan de slag gaat.

Dit helder uiteengezette gedachtegoed klinkt mij als muziek in de oren. Zo hebben we op termijn geen politieke partijen, beroepspolitici en verkiezingscampagnes meer nodig. Het nieuwe stelsel zal wind uit de zeilen van clowns als Trump en Wilders kunnen nemen. Utopisch? Ik denk het niet. We moeten ‘gewoon’ beginnen. Het is de hoogste tijd. 

That hurts

... A lot!
Het saillante is dat zij de meeste kiezersstemmen kreeg van hen twee. Met meer dan 1 miljoen stemmen verschil! Het volk koos Clinton maar kreeg Trump.

Tja.

Schele

Dit zijn van die dagen waarop mijn ogen op minstens twee continenten tegelijk zijn gericht: Zuid-Oost Azië en de Verenigde Staten. Ondertussen kijk ik ook mijn ogen uit vanaf het eigen terras. Zondag jongstleden was een boeiende dag qua weer. De wind kwam uit het noord-westen. Vanuit het zijraam en het terras had ik zicht op prachtige wolken en een loepzuiver beeld van de Middellandse Zee en de Mar Menor. Het was dusdanig helder dat ik de containerschepen en cruise liners met het blote oog kon zien, net als de strip van La Manga. Het water leek blauwer dan blauw. Prachtig. Voor mij typeert dat de maand november in Spanje. Tot ons vertrek zal het hier boven 20 graden Celsius blijven. De weergoden zijn ons gunstig gestemd.

Vorig jaar vertrokken mijn liefje en ik al op 1 november naar Bali, nu gaan we iets later. Onze nieuwe paspoorten arriveerden gisteravond op het afleverpunt. Joehoe! Afgelopen zondag skypten we nog een keertje met Elsa & Sons. Het werd een feestelijke sessie. Damai hing de clown uit, Yuda deed zijn uiterste best Engels met ons te spreken. Hij vroeg onder andere naar onze voorkeur qua eten en drank. Hij is zelf dol op tonic, daarin aardt hij naar zijn witte oma van de G&T. Samen eten is ook een feest voor allen. De jongste telt af naar zijn eerste pizza met ons, de oudste kan niet wachten totdat hij weer mag smikkelen van chicken-tikka masala pie. Het resort waar we gaan verblijven, is mede-eigendom van de Australische Richard, wiens vriend die zelfgemaakte hartige kue in de afgelopen jaren leverde aan het restaurant. Voor het kereltje hoop ik dat het gerecht nog op de kaart staat. Zelf kan ik mij erg verheugen op Elsa’s doeriancake; die snack is naar verluidt een grote hit in Noord-Bali.

Nóg groter werd de pret toen we -lopend door ons huis- de camera inzoomden op enkele spullen die wij voor de mannetjes zullen meebrengen: de oude notebook die ik ooit in Bali aanschafte, een kleine wereldatlas, waterverf, StarWars-stickers, rijk geïllustreerde naslagwerken over haaien, dolfijnen en walvissen, een Engelstalige schelpengids en nog veel, heel veel meer. Volgens hun moeder kan vooral Yuda niet wachten tot we aankomen. We zagen het ventje indringend naar ons kijken en daarna in gedachten wegzinken… “zij komen er echt aan”. Ontroerend om te zien. De liefde is wederzijds, zij houden ons jong van hart. Inmiddels haalde ik onze reistassen uit de schuur; de kadootjes passen er allemaal in.

Minder positief is het gesteld met Myanmar, het volgende land in Zuid-Oost Azië dat op ons reisprogramma staat - na een tussenstop in Kuala Lumpur (Maleisië). Het land kwam in de afgelopen weken negatief in het nieuws. In de afgelopen maanden verzamelde ik Birma-artikelen in een eigen Flipboard-magazine. Het recentste artikel is van TIME en betreft het verontrustende nieuws dat de Birmese politie vrijwillige niet-moslims wapentraining gaat geven om in het noorden van Rakhine op te treden tegen rebellerende Rohingya-moslims.

Deze grotendeels stateloze Rohingya’s vormen een minderheid in het overwegend boeddhistische Myanmar; de groep wordt onderdrukt. Militante leden strijden tegen de Birmese politie voor (meer) vrijheid en dat gaat regelmatig gepaard met geweld - aan beide zijden. Er worden aanslagen gepleegd op Birmese grenswachten waarbij mensen omkomen. Human Rights Watch, Reuters en Myanmar Times rapporteerden onlangs dat vrouwen van de minderheidsgroep worden verkracht door Birmese politie-agenten.

Aung San Suu Kyi (winnares van de Nobelprijs voor de Vrede in 1991), wier regering in maart van dit jaar democratisch werd gekozen, zit klem tussen haar eigen rol en beweging en die van het sterke Birmese leger dat voor kort in het land de dienst uitmaakte. Veranderen gaat sowieso moeizaam maar zeker in een situatie als deze. Mijn liefje en ik zullen deze getroebleerde regio aan de westkust letterlijk links laten liggen.

Illustratie: Mr Kriss

Mijn andere oog houd ik thans op de Verenigde Staten waar het vandaag dan eindelijk-eindelijk Election Day is. De Amerikanen gaan naar de stembus en ik houd mijn hart vast. Ik ben niet de enige. Afgelopen weekend las ik op Flipboard een Forbes-artikel waarin statistieken aangeven dat Europeanen doodsbang zijn van het idee dat Donald Trump president kan worden. De Duitsers zijn het meest bevreesd. (Obama gaat later deze maand voor de laatste keer naar Merkel.) Nederland komt weliswaar niet in het lijstje voor maar de vrees onder weldenkende mensen is daar niet minder, vermoed ik. Gisteren las ik in een NBC News-artikel dat deze verkiezingscampagne 62% van de Amerikanen minder trots op hun land maakte. Het is nog niet te laat… Get on the right side of history and vote for her.

Er leek geen einde te komen aan deze campagne, een die ongeëvenaard was in lelijkheid. Donald Trump bleef zijn grote mond roeren, bleef verdacht maken en liegen tot het bittere einde. Hillary Clinton bleef geplaagd door verdachtmakingen van binnen- en buitenlandse autoriteiten waardoor ze zich moest blijven verdedigen. Beide kandidaten wonnen daarmee geen harten. Ik hoop dat we nooit meer zo’n campagne hoeven meemaken. Politiek actieve millenials zijn klaar voor een nieuwsoortige politiek en betere, inhoudelijke campagnes maar veranderen gaat nu eenmaal langzaam.

Het duizelt mij momenteel van de vele polls. Ze lijken te voorspellen dat Clinton gaat winnen maar voor mij geldt: zien is geloven. Ik zal vanavond dan ook voor de buis zitten. Clinton heeft tenminste 270 stemmen nodig van kiesmannen en -vrouwen om de verkiezing te winnen. Muzelluf maak ik het gemakkelijker: als Hillary met overtuigende cijfers wint in Florida en North Carolina dan zal het een kort en zoet avondje worden. Als ze daar nek-aan-nek gaan, zullen het lange, slopende uren worden. Fingers crossed. Amerika en de wereld verdienen beter: Hillary for President!

Dr No

Illustratie: Dave Erandlund

Twee dingen vielen mij op aan het doktersbriefje dat Donald Trump tijdens de presidentiële verkiezingen uit zijn hoge hoed toverde. Ten eerste de aanhef: ‘To My Concern’. Letterlijk vertaald staat er ‘tot mijn bezorgdheid’ terwijl zo’n briefje juist is bedoeld om zorgen bij de lezer weg te nemen. Volgens mij moet het zijn ‘To Who It May Concern’ hetgeen zich laat vertalen met voor wie het betreft, voor wie het aangaat. Ik vermoed dat een assistent van Trump aan arts Bornstein dicteerde wat hij moest schrijven en hij door haast of stress verkeerd typte. Ik durf het zelfs een Freudiaanse verspreking te noemen! Het tweede dat mij opviel was dat de arts verklaarde dat zijn patiënt (onder andere) geen heupprothese heeft, als bewijs van een blakende gezondheid… En dat was toch een beetje tegen het zere been, of in mijn geval, teugen mijn sneue heup. Dat Trump fysiek in orde is, mag zo zijn; aan zijn gezonde geest wordt door menigeen ernstig getwijfeld, including me. Bij hem zit zeker een steekje los.

De regelmatige lezer weet dat ik in het voorjaar van 2015 de diagnose coxartrose kreeg gesteld. Al jarenlang liep ik ongemakkelijk maar tijdens een rondreis door Zuid-Amerika namen de klachten dermate toe dat ik mijn liefje moest beloven na thuiskomst een afspraak te maken met een medicus van de afdeling Traumatología in het Spaanse ziekenhuis. Aldus geschiedde. Qua mobiliteit was dit een roller coaster-jaar. Na maandenlange fysiotherapie gaf ik in het najaar van 2015 de brui aan die wekelijkse bezoeken. Ik had het idee grotendeels in een ziekenhuis te leven en haatte dat gevoel. Sindsdien waren er weken waarin ik liep als een kievit, afgewisseld met periodes van gestrompel en pijn.

Van alle zijden kreeg ik artikelen opgestuurd en positieve verhalen van geopereerde derden. Inmiddels ben ik vastbesloten in het voorjaar van 2017 onder het mes te gaan. De grote vragen zijn nu: wiens mes, welk mes en waar?

In 1883 werd voor het eerst een methode beschreven voor het opereren van sneue heupen. Dat was het werk van de Duitse chirurg Carl Hüter. In die tijd was er nog geen sprake van protheses maar door tbc werden heupgewrichten zwaar beschadigd en opereerde men mensen om van de helse pijn af te komen.

Bij een heupoperatie kan een chirurg het gewricht op drie manieren benaderen: van voren, van opzij en van achteren. De Franse methode, waarbij het gewricht van voren wordt benaderd, werd voor het eerst toegepast in Parijs in 1947, door de Franse chirurg Robert Judet. Eerst alleen en later met zijn zoon Thierry. Als team opereerden zij in 20 jaar tijd circa 2.000 patiënten op deze wijze. De Fransen zworen erbij, de Britten niet. Veel van wat in Nederland op chirurgisch vlak gebeurt, is gebaseerd op de Angelsaksische literatuur dus deze methode kwam in het Vaderland pas laat op gang (2006).

Het grote verschil -en dat is tevens de reden voor het succes- is dat de chirurg bij deze  Anterior Approach niet door spiermassa hoeft te snijden bij plaatsing van de prothese; dat voorkomt mank lopen en uit de kom schieten van het nieuwe heupgewricht. Direct na de operatie is de patiënt letterlijk weer op de been. Onlangs downloadde ik een PDF-file met de gedetailleerde beschrijving van deze methode. Het is geen favoriete lectuur maar weten wordt -uiteindelijk- minder zweten. Ik zie erg tegen de operatie op, voel aversie tegen een prothese in mijn lichaam. Het overschaduwt de voorpret en het reisplezier en dat is ernstig; de uit-knop in mijn hoofd werkt niet. Tja. Ik wil echter weer kunnen golfen, dagelijks 10.000 stappen zetten met mijn liefje en pijnloos en klachtenvrij door het leven gaan.

Ik maakte onlangs weer een afspraak met de lokale traumatoloog. Uitgerust met mijn HIP-boekje waarin al mijn vragen staan, stapte ik zijn spreekkamer binnen en vroeg hem op de man af, na een ruime inleiding en excuses voor mijn directheid, naar zijn ervaring met die operatie-van-voren als methode. Zijn antwoord: Nul.

Hij hanteert de postero-laterale aanpak, met twee grote incisies: aan de achter- en zijkant van het dijbeen. Bij die aanpak worden pezen doorgesneden. Dat doet hij al ruim 20 jaar, met succes. Slechts in 2 à 3% van die gevallen ontstonden incidenten tijdens of na de operatie. Gezien mijn leeftijd, zou de modulaire prothese kunnen bestaan uit een combinatie van titanium en keramiek, press-fit of met cement. Die beslissingen kunnen pas door de chirurg worden genomen op het moment van opereren. Dan pas wordt duidelijk wat de toestand is van het bot en van het weefsel eromheen. Na de operatie moet de patiënt circa 4 dagen in het ziekenhuis blijven, de eerste week gebuikmakend  van een looprek en daarna nog enkele weken met krukken. Ik zou een maand of twee rustig aan moeten doen. Pfffff. Jammer, dat was niet wat ik wilde horen maar ik hield er rekening mee.

Inmiddels stuurde ik een mail aan twee andere ziekenhuizen met de vraag of zij de Anterior Approach hanteren. Ik geef nog niet op.

Pigs, slobs & dogs

Illustratie: Getty Images

Maandagnacht jongstleden stonden presidentskandidaten Hillary Clinton en Donald Trump voor het eerst tegenover elkaar in een debat. Die hele dag was ik een beetje nerveus. 

Voorafgaand aan die ontmoeting, las ik een artikel in het Amerikaanse online journalistiek-politieke POLITICO Magazine. Het blad werd in 2007 opgericht door twee mannen die hun banen bij de Washington Post verruilden voor een nieuw journalistiek avontuur. De strekking van het betreffende artikel is dat er met twee maten wordt gemeten. De zogenaamde POLITICO Caucus, een panel van bijna evenveel Democraten (69%) als Republikeinen (74%) is van mening dat de lat voor Hillary Clinton veel hoger ligt dan voor Donald Trump. Zij is de ervaren persoon, hij is de beginneling jegens wie men geen hoge verwachtingen heeft. Zijn fouten worden gedoogd, zij wordt ervoor gestraft, vaak keihard. De leden van dat panel waren overigens de mening toegedaan dat Clinton het debat zou winnen: 76% van de Democraten, 59% van de Republikeinen.

Toen de wekker om 2:45 uur afliep, was ik bepaald niet opgetogen maar ik stond op, zette een kopje thee voor muzelluf en deed de tv aan. Ik was nieuwsgierig en nog steeds een beetje gespannen. Het zal toch niet zo zijn dat die verschrikkelijke Trump gaat winnen, laat staan dat hij president wordt? Het debat begon op klokslag 3 uur. Met 100 miljoen Amerikaanse kijkers keek ik naar misschien wel het Debat van het Jaar… Statistici beweren dat het winnen van het eerste presidentiële debat voor de winnaar een voorsprong van 3 à 4% procent in stemmen kan opleveren.

Voor het slapengaan spraken we in huize Barefoot kort over de verwachte kledingkeuze van Hillary. Mijn liefje, die tijdens het debat lekker sliep, kreeg gelijk: Hillary kwam op in een vlammend rood broekpak. De kleur van de aanval. Donald droeg een presidentiële, blauwe stropdag. Met plezier constateerde ik dat de presidentskandidate een goede hair day had (iets wat je op de meeste dagen niet kunt zeggen van Trump). Het gaat echter om de inhoud.

Het debat behandelde drie grote thema’s: Job Creation/America’s Direction/Securing America, bestaande uit zes onderwerpen. De tijd vloog om. Tijdens die 90 minuten stond ik regelmatig stil bij het feit dat er voor het eerst in de Amerikaanse geschiedenis een vrouw aan een presidentieel debat deelneemt. Gelukkig was ook Clinton’s inhoud sterk. Gedurende de eerste 15 minuten gingen de kandidaten gelijk op maar weldra viel Trump terug in zijn vertrouwde stramien van agressie en verdraaiing van feiten. En hij snoof constant. Twitter barstte los en de campagne ‘Make America Sniff Again’ (met Kleenex als sponsor) ging van start. Misschien is hij toch niet zo gezond als hij en zijn arts beweren…

Tijdens het gehele debat riep Clinton de fact checkers op Trump’s feiten te controleren. Trump viel haar 28 keer in de rede, verhief af en toe zijn stem. Hij antwoordde regelmatig niet op de gestelde vraag maar besteeg zijn stokpaardjes. Hij sleepte irrelante zaken er met de haren bij, sprak af en toe zelfs incoherent. Zijn 10-jarige zoontje die goed is met computers dook op in relatie tot het onderwerp cyberoorlog en de hacker van Amerikaanse overheidswebsites was misschien wel iemand van 200 kg, alleen in zijn kamertje. Huh?

Clinton bleef echter bij de les, luisterde naar wat haar tegenstander zei en reageerde daarop (of niet), zelfs af en toe gebruikmakend van ironie en humor. Ik was opgelucht dat ze niet éénmaal hoestte en blij dat ze geen fout maakte. Zo overvleugelde ze haar tegenstander die ze gedurende het gehele debat “Donald” bleef noemen. Er werd zelfs geturfd: welgeteld 20 keer. De man staat erop dat zijn naaste medewerkers hem Mr Trump noemen. Hij ging wat mij betreft helemaal onderuit toen hij zei dat zij geen presidentieel uiterlijk heeft en zijn eigen temperament roemde. Tja.

Naarmate het debat vorderde, prikten de spelden van Clinton vaker en dieper. Zijn op racisme gebaseerde uitspraken, zijn seksisme -zeg maar gerust misogynie- bleven niet onbesproken. Ze eindigde het debat with a bang: “This is a man who has called women pigs, slobs and dogs, and someone who has said pregnancy is an inconvenience to employers.”

Na het debat, rond 3:45 uur checkte ik enkele commentaren in Amerikaanse kranten. Toen leek het onbeslist. De meeste toonaangevende kranten waren het er de volgende ochtend echter over eens dat het 1-0 werd voor Hillary. Ik las commentaren in alle Nederlandse kranten (online), de gewaardeerde Britse krant The Guardian, de Sydney Morning Herald, de Washington Post en de New York Times. Een journalist van de Guardian zette de geopperde feiten van Trump en Clinton naast elkaar: 0-10 voor haar. Geen van Trump's ‘feiten’ hield stand, die van haar allemaal. Of, zoals ze het zelf zei in dit debat: words matter. Voorbereiden werkt eveneens, net als parate feitenkennis. Ze is een stapje dichter bij de geambieerde baan. Op naar 2-0 op 9 oktober, de datum van het tweede debat. Girrrrlpowerrrrr. Go Hillary!

Hele en halve waarheden

Foto: Liutaurus Strimatis (AP)

Heh-heh… de kandidaten zijn bekend: Donald Trump en Hillary Clinton gaan strijden om het presidentschap van de Verenigde Staten. Ik hoop vurig dat zij wint. In de afgelopen weken volgde ik de Amerikaanse politieke conventies op de voet en keek met afkeer naar Trump en zijn aanhang. Hoe kan men zo’n man steunen?! Hij is een haatzaaier, houdt er bizarre standpunten op na over vrouwen, Hispanics, moslims, journalisten en buitenlandse mogendheden. Zijn kennis van de wereld is minimaal, zijn fascinatie voor wereldleiders met dictatoriale trekjes ronduit creepy. En het homohuwelijk: eerst was hij voor, inmiddels is hij tegen; dat typeert de man ook. Afgelopen week stond er een zeer kritisch artikel over Trump in The Washington Post. Deze onafhankelijke krant haalde ongekend hard uit naar de Republikeinse kandidaat. Het somde in details op hoe ongeschikt de man is voor de functie en wat een risico hij zal zijn voor de wereld.

Journalist Tony Schwartz, de ghostwriter van Trumps autobiografische boek ‘The Art of the Deal’ (1987), zei eerder deze week “I put lipstick on a pig”. Hij heeft veel spijt van zijn bijdrage aan het boek dat Trump in de schijnwerpers zette. Als hij het zou overdoen, zou het een heel ander boek worden. Wat zou de titel dan zijn? “The Sociopath”. “I genuinely believe that if Trump wins and gets the nuclear codes there is an possibility it will lead to the end of civilization.”

Niet alleen lees ik graag literaire werken, ook het genre (auto)biografie kan mij bekoren. Annejet van der Zijl is 's lands ongekroonde koningin van de historische biografie, ook de Amerikaanse journalist Walter Isaacson beheerst het genre. Maya Angelou schreef prachtig over haar leven, Ernest Hemingway deed dat, net als W.G. Sebald, Charles Darwin, Konstantin Paustovsky, Nelson Mandela, David Eggers, Malcolm X, Anne Frank, Hillary Clinton, George Orwell, Stephen King, Barack Obama, Elie Wiesel en vele, vele anderen.

Soms moet je iets slechts lezen om te weten wat goed is. 

Tijdens de presidentiële voorverkiezingen las ik werk van journalist Edward Klein. Hij schreef ‘Blood Feud: The Clintons vs. The Obamas’ (2014) en ‘Unlikeable: The Problem with Hillary’ (2015). Klein is geen kleintje op zijn vakgebied: hij werkte 60 jaar als journalist, waaronder zeven jaar als redacteur van Newsweek, tien jaar als hoofdredacteur van New York Times Magazine -in de tijd dat het tijdschrift voor het eerst de Pulitzerprijs won- en 26 jaar als schrijver voor Vanity Fair. Met zo’n achtergrond zou hij in staat moeten zijn tot het schrijven van objectieve, op feiten gebaseerde biografieën. In de loop van de jaren werd Kleins duim echter groter en zijn pen rechtser en venijniger.

In het voorwoord van beide boeken legt de auteur verantwoording af over zijn gebruik van anonieme bronnen. Hij verklaart omslachtig dat hij iedere bron meermalen interviewde om accuratesse en consistentie in hun uitspraken te controleren en te garanderen. Het spraakmakende materiaal dat hij in zijn boeken opvoert, wordt naar verluidt mogelijk gemaakt door een hechte samenwerking met een groep getalenteerde onderzoekers. Persoonlijk bouwde hij relaties op met bronnen in en om het Witte Huis, zowel in het Clinton- als het Obama-kamp; bronnen die hij zegt koste wat het kost te willen beschermen. Tja. Professionele journalistiek is gebaat bij transparantie, serieuze journalisten doen aan bronvermelding. Klein niet.

Hij stelt in zijn boek ‘Blood Feud: The Clintons vs. The Obamas’ dat beide families elkaars bloed wel kunnen drinken al behoren ze tot dezelfde politieke partij. Op de boekomslag staan de beide echtparen op hun ongunstigst afgebeeeld. Klein spiegelt Barack af als een kille en arrogante opportunist, iemand die zichzelf ziet als De Messias, een man die niet bereid is tot samenwerking en compromissen en neerkijkt op politieke tegenstanders. Als president maakt Obama niet veel klaar, aldus Klein. Hij is omringd door ongekwalificeerde mensen. De belangrijkste persoon in zijn entourage is Valerie Jarrett, een zwarte vrouw uit de Amerikaanse elite die nooit binnen- of buitenlandse politiek bedreef maar desalniettemin functioneert als zijn belangrijkste adviseur. Zij en Barack zouden de Clintons diep haten. Zij zou de beschermende moeder zijn die hij miste in zijn jeugd. Klein schuwt ook de psychologie van de koude grond niet.

De weerzin tussen Bill en Barack zou zijn begonnen toen Obama Clinton in 2008 uitmaakte voor racist en Clinton Obama’s politiek als “the politics of trash” bestempelde. Klein schrijft dat Obama Clinton in de aanloop naar zijn herverkiezing vroeg om steun tijdens het Democratische congres; hij stond er toentertijd belabberd voor in de peilingen. Clinton, nog steeds een van de belangrijkste politici van deze tijd, schreef een vlammende speech die bijdroeg aan de herverkiezing van Obama. De heren spraken toentertijd een wederdienst af: Barack zou Hillary steunen in haar opmars naar de presidentsverkiezingen van 2016. Klein beweert dat Obama zich niet aan die afspraak hield. De Democratische conventie van afgelopen week toont het tegendeel. Gisteren hoorde ik op het journaal dat Obama de hele maand oktober vrijaf gaat nemen om samen met Clinton op campagnepad te gaan. 

Net als de Clintons, ambiëren de Obama’s een politieke dynastie na hun vertrek uit het Witte Huis, aldus Klein. Hij schetst dat hun streven vooral door politieke motieven is ingegeven; hij zou de linkse agenda van de Democratische Partij blijvend willen beïnvloeden en zo Hillary Clinton voor de voeten lopen. Obama zelf zei in een recent interview dat hij nog twee jaar in Washington DC wil blijven zodat zijn jongste dochter haar school daar kan afmaken. De oorspronkelijke uitgever van ‘Blood Feud’ haalde het boek begin van dit jaar uit de markt omdat de bronnen en aantekeningen van Klein door juristen niet konden worden geverifieerd.

In ‘Unlikeable: The Problem with Hillary’ verklaart Klein het hoe en waarom van de breed gevoelde antigevoelens jegens Hillary Clinton. Als vrouw, echtgenote en functionaris deugt ze niet. Ze is licht ontvlambaar, kan de harten van mensen niet raken, is een vrouw die liegt wanneer het haar uitkomt. Kortom: een mens zonder principes. Hij heeft een (negatieve) mening over haar leeftijd, haar kapsel, haar kledingkeuze. Pff. Als minister van Buitenlandse Zaken was ze ineffectief. Ondanks haar één miljoen vliegmijlen was ze drukker met de Clinton Foundation en de voorbereidingen op de presidentscampagne dan met haar baan, aldus Klein. Wederom een vreselijke boekomslag, zowel qua kleuren als qua beeld. 

Deze inmiddels 80-jarige journalist zei recent op Fox News over Hillary Clinton: “I think the problem really is that this is a woman that wants to be president. But I don’t think she knows the difference between the truth and a lie.” Een opmerkelijke uitspraak voor iemand die de leugen tot waarheid verhief.

Obama zei tijdens de Democratische conventie dat er geen vrouw of man is met betere kwalificaties voor het presidentschap dan Hillary Clinton (“not me, not Bill, nobody”). Het is hoog tijd dat het glazen plafond wordt verbrijzeld. 

Hillary for President!

Ready for Hillary

Het is vandaag Internationale Vrouwendag. Anno 2016 is het tijd voor een vrouwelijke president van de Verenigde Staten van Amerika. Het zal niemand verbazen als ik schrijf dat ik voorstander ben van Hillary Clinton als president. Ik herinner mij dat mijn vriendin Nelly, haar Diederik, mijn liefje en ik, acht jaar geleden in Spanje voor de buis zaten en keken naar de Amerikaanse presidentverkiezingen waarin Barack Obama het met Joe Biden opnam tegen John McCain en Sarah Palin. Mijn hemel, wat vond ik Palin verschrikkelijk…

Nelly, mijn liefje en ik waren ervan overtuigd dat Obama zou winnen en daarmee de eerste zwarte president in de geschiedenis van het land zou worden. Diederik twijfelde daaraan. We hielden een onderlinge poll die mijn liefje won. Als prijs mocht zij bepalen in welk restaurant we de eerstvolgende keer zouden gaan lunchen. (Nelly bepaalde het uiteindelijk.) De rest is geschiedenis, ook wat betreft mijn vriendschap met Nelly; het zou de laatste keer zijn dat we samen waren. Ze overleed in januari 2009.

Ik haal nog maar eens enkele strofen uit een liedtekst van de gerespecteerde Nederlandse feministe Joke Smit (1933) uit de mottenbollen. Smit volgde het Christelijk Gymnasium, ging Frans studeren, was na haar studie journaliste en wetenschappelijk medewerkster. Ze schreef ettelijke artikelen vanuit feministisch perspectief, stond aan de wieg van de tweede feministische golf in Nederland. Smit schreef de tekst in 1981, hetzelfde jaar waarin ze overleed. Het is toevallig maar ze werd net zo oud als Nelly. Beide getalenteerde en betrokken vrouwen hadden nog zoveel willen en kunnen doen!

Er is een land waar vrouwen willen wonen
Waar onrecht niet als een natuurgegeven wordt beschouwd
Waar dienstbaarheid niet toevalt aan een sekse
En niet vanzelf een man de leiding houdt
Waar moeder niet hetzelfde is als huisvrouw
Waar steeds opnieuw wordt nagegaan wie zwak zijn en wie sterk
Waar allen zorgen voor wie hulp behoeven
En ’t brood verdienen met maar vijf uur werk.

Er is een land waar mannen willen wonen
Waar jongens van de plicht tot flink en stoer doen, zijn bevrijd
Waar niemand wint ten koste van een ander
En man-zijn ook betekent zorgzaamheid
Waar angst en rouw niet weggemoffeld worden
Waar mannen zonder baan niet denken dat ze minder zijn
Waar vrouw en man elkaar niet hoeven haten
Maar eindelijk bondgenoten kunnen zijn.

Ik ga ervan uit dat de 68-jarige Clinton afstevent op de Democratische nominatie. Dienstbaarheid, moeder, huisvrouw, zwak, vijf-urige werkdag: het zijn begrippen die niet passen bij Hillary. Niks shoppen met dochterlief en oppassen op haar enige kleinkind. Ik zou niet (meer) in haar schoenen willen staan al kan ik mij voorstellen dat je gaat voor de overwinning als je zo dicht bij het -wellicht voor haar- hoogst haalbare komt. Ik vrees dat de eindstrijd zal gaan tussen haar en Donald Trump. Bondgenoten zullen die twee niet worden; deskundigen verwachten een dirty campaign.

Momenteel lees ik het boek ‘TrumpNation: the Art of Being The Donald’ van Timothy O’Brien dat in oktober 2015 verscheen. De titel is een knipoog naar Trump’s eigen bestseller ‘The Art of the Deal’ (2004). O‘Brien is een gelauwerd journalist die werkte bij de New York Times en de Huffington Post. Hij volgde Trump gedurende tien jaar en schreef het boek “that launched a $5 billion lawsuit. For anyone terrified of what life might be like under President Trump, this biography offers a probing account of the man behind the hype.” Aldus de eerste bladzijde van de biografie. 

Toen het boek verscheen, klaagde Trump hem aan voor het feit dat O’Brien hem miljonair noemde; dat was smaad in de ogen van The Donald. Hij hield namelijk bij hoog en bij laag vol dat hij miljardair was. Moet je je voorstellen?! De rechter stelde Trump in het ongelijk.

Stoer en vol bravoure, winnen ten koste van een ander, vrouwen zijn er om te behagen, mannen zonder baan zijn losers. De wereld van Joke Smit kan niet verder afstaan van die van Trump. Over de top, lomp en controversieel is hij opdat de pers over hem schrijft. Een publiciteitsjunk. Zijn vocabulaire is heel beperkt: het gaat over winnen en verliezen, doing great and doing bad en om geweldige en verachtelijke mensen. Het is Logica van de Korte Bocht aldus Michael Persson in een artikel in de Volkskrant.

Donald John Trump wordt in 1946 geboren met een gouden lepel in zijn mond: vader Fred was projectontwikkelaar voor, tijdens en na de Tweede Wereldoorlog en werd daarmee miljonair. Als jonge vent stapt hij in de voetsporen van zijn vader maar snel ontwikkelt hij een andere stijl: die van bravoure en van glitter & glamour. Hij bouwt een indrukwekkend portfolio op van onroerend goed (Trump Tower, Plaza Hotel, casino’s in Atlantic City, Trump International Hotel, Trump Air, boten, golfbanen, penthouses en nog veel meer) uitsluitend met geleend geld. Hij vindt zichzelf geweldig, is van mening dat de Trumps genetisch boven de rest uitsteken, ziet neer op minder bedeelden, is machtshongerig, neemt onverantwoorde risico’s met andermans geld, liegt over zijn vermogen, maakt zakenvijanden en is is xenofoob, heeft diep respect voor de bankensector (die hem hielp toen bankroet dreigde) en zo kan ik nog wel even doorgaan. Op geen enkel moment in het boek zie ik het goede van de man. Zo’n monomaan figuur kan toch geen president worden?! I am ready for Hillary, al is ook zij niet onomstreden.