Loki-de-loco en andere kookgekken

Het is weer tijd voor een kookblog. Afgelopen tijd waren we relatief druk in Huize Barefoot. Sinds we wonen waar we wonen, nemen we deel aan een maandelijkse buurtlunch. Voor oktober wierpen wij ons op om het te organiseren. Het is niet veel werk maar je bent er mee bezig. Wij kozen ervoor naar een van onze favoriete lokale restaurants te gaan. Het betreft The Fishbowl van chef Peter Fisher en zijn vrouw Jenna. En nee dit is geen visrestaurant, het restaurant heeft de vorm van een vissenkom.

We ontdekten het restaurant bij toeval, bladerend in een tijdschrift over de kustplaats Dehesa de Campoamor. Sindsdien komen we er graag. We bouwden een relatie op met de chef en zijn team. Peter is een Brit wiens lichaam vol zit met tatoeages, tot in zijn hals en nek toe. Ik denk dat het hem van top tot teen bedekt maar dat kan ik niet bevestigen; zo intiem zijn we nu ook weer niet. Hij zal er voor sommigen wellicht angstaanjagend uitzien maar hij is tamelijk verlegen en praat met zachte stem.

We maakten een afspraak om het idee en, indien hij interesse had in koken voor een groep van 20 of meer, een lunchmenu te bespreken. Hij wilde ons graag tegemoet komen omdat we goede klanten zijn. We deden hem voorstellen die hij niet kon weigeren. Een soep naar keuze als amuse-bouche, een voorgerecht (kippenleverpaté of peer- en blauwe kaassalade), een hoofdgerecht (langzaam gegaarde kalfswangen met truffelpuree of heek op smashed potatoes met een gepocheerd ei), een nagerecht (cheese cake of sticky toffee pudding) en koffie of thee als afsluiter. Hij wilde hieraan graag meewerken en gaf ons een mooie prijs. Als tegemoetkoming stelden wij voor de alcoholische dranken voor eigen rekening te nemen. Deal!

De menuprijs lag weliswaar boven de prijs van de gemiddelde maandelijkse buurtlunch maar voor veel buren was The Fishbowl een culinaire ontdekking. We waren welgeteld met 19 personen, gezeten aan twee ronde tafels. Peter’s soepen zijn voortreffelijk, zijn saladedressings zijn likkebaardend lekker, de toetjes zijn meestal vurrukkulluk en over de porties hebben we niet te klagen.

Het werd erg gezellig aan tafel. Mijn liefje ontfermde zich over de ene, ik over de andere. Eten en koken was vaak onderwerp van gesprek aan mijn tafel. Robert, een van de tafelgenoten, vertelde dat hij de volgende dag zou meedoen aan een golftoernooi waar interessante prijzen waren te winnen. De persoon die de golfbal het dichtst bij de hole zou weten te slaan (‘neary’), zou het kookboek van René Redzepi winnen. Getiteld ‘NOMA’ en geschreven in het Deens. Beheerste ik die taal soms? Sorry, (nog) niet!

Afgelopen week kookte ik op de bonte avond voor onze vrienden Emmy & Hugo. Deze keer haalde ik een groot deel van het menu uit het kookboek van Yotam Ottolenghi, getiteld ‘Exuberancia’. Het werd bietensalade met avocado vooraf en citroenpasta met walnoot en salieboter als hoofdgerecht. Als proteïne bakte ik er kipstukjes bij; dat staat niet in Yotam’s recept maar ik deed het toch. Die pasta moet je absoluut proberen: fris, mooi gelaagd en heel eenvoudig. 
Ik bereidde verse tagliatelle, rapste de schil van een citroen en perste een halve citroen uit. De verse salieblaadjes (10 gram, best veel) bak je in een minuutje of 2 in de roomboter. Daarna voeg je kookroom en peper toe en meng je het tot een papje dat later door de pasta gaat. Citroensap en noten erbij, geschaafde parmezaan erop en klaar was Kees. Een salade van vers fruit completeerde de maaltijd. Er is weinig leuker dan eten met en koken voor vrienden. Mijn liefje voedde mij onlangs met een interessant feitje: Nederlanders besteden meer tijd voor de buis naar kookprogramma’s kijkend dan in de keuken. Dat is bij ons niet het geval.

De kandidaten van Masterchef Australië 2018 waren deze week in South Australia. Dat is onder andere de thuishaven van chefs Poh Ling Yeow en Maggie Beer, twee überleuke dames en kooklegendes die deze week te gast waren in het programma. Poh werd tweede in het allereerste seizoen van het programma. We ontmoetten haar in 2014 persoonlijk tijdens een culinair festival in West-Australië. Ze is funny en heel creatief. Gisteren zagen we haar het dessert ‘Milly Filly’ maken, een woordgrap op millefeuille (een klassiek Frans taartje van duizend laagjes bladerdeeg). Ze maakte het met rabarber.

In de afgelopen weken gebeurden er dingen die we in vooorafgaande negen seizoenen niet meemaakten. Zo viel Loki Madireddi af alhoewel hij een immuniteitsspeld droeg. Die had hij kunnen inleveren om de afvalrace te vermijden. Hij besloot dat niet te doen omdat hij wilde dat zijn zoontje trots op hem zou zijn. Tja. Ik heb zo mijn gedachten bij dit glibberige begrip, ben altijd op mijn hoede als het wordt aangehaald.

Inmiddels zijn we beland bij de Top12. Twee van mijn favorieten, Genene en Brendan, vielen eveneens af. Aduh! Van mijn oorspronkelijke voorkeurslijst zijn alleen jongste kandidaat Jess Liemantara (19, met Indonesische roots) en oudste kandidaat Gina Ottaway (54, met Italiaanse roots) over. Serveerster Jess blijft opvallen, Gina-de-gehandicaptenverzorgster zie je nauwelijks. Die fietst fluitend tussen alle uitdagingen door. Ik weet nog steeds niet of dat een slecht of juist een goed teken is… In vorige seizoenen kwam de uiteindelijke winnaar relatief laat prominent in beeld.

Nieuwe favorieten gloren aan de horizon, wat mij betreft. Ik ben weg van de mens Samira Damirova (36, huisvrouw met Azerbaijaanse roots). Telkens als ik naar haar kijk, slaat mijn hart over. Met haar zou ik elke dag wel Badımcan Dolması in de Dushbara willen nuttigen. Kandidaten Reece Hignell (28, recruiter) en Sashi Cheliah (39, cipier met Indiase roots) scoorden een immuniteitsspeld en staan er dus goed voor. De lichtroze foto-achtergrond bij slissende teddybeer Reece is goed gekozen. Sashi toont zich vaak met brede Bollywood smile.

Khanh Ong (25, slagerszoon met Vietnamese roots) behaalde eerder deze week ook zo’n speld. Hij won van een professionele kok met een gerecht waarin Vegemite de hoofdrol moest spelen. Dat product is de Australische variant van de Britse Marmite. Dit zit erin: gistextract, plantenextract, kruidenextract, zout, foliumzuur, thiamine (vitamine B1), riboflavine (B2), niacine (B3) en vitamine B12. Het zal wel gezond zijn maar ik vind het afschuwelijk. Winnen met zo’n ingrediënt is voor mij dus een topprestatie! Khanh leverde zijn gelukspin een dag later alweer in om de volgende afvalrace te vermijden. Dat is een van de typerende dingen van deze jaargang: de grote kans om een speld te verdienen en die dan weer snel te verliezen. Die van Reece zit op dit moment het langst. Misschien lukt het in dit seizoen nog iemand een tweede speld te veroveren?! Dat zou tevens de eerste keer zijn. We gaan het zien.

Eten wat je wilt

Vandaag is het internationale Eat What You Want Day, geloof het of niet. De dag werd uitgeroepen door twee Amerikanen die van mening zijn dat mensen behoefte hebben aan een relaxed dagje in de keuken. Dat is des te opmerkelijk daar driekwart van de Amerikanen in 2020 hoogstwaarschijnlijk zal lijden aan overgewicht of obesitas. Nu heb ik zelf geen internationale dag nodig om te bepalen wanneer ik mag eten wat ik wil maar er zijn veel voedingswetenschappers en niet-wetenschappers-met-een-missie die vaak tegenstrijdige uitspraken doen over wat wij wel en niet mogen eten. Soms zie ik als enthousiaste thuiskok door de bomen het bos niet meer.

Zo zag ik in de afgelopen weken voedingsprofessor Martijn Katan regelmatig op de Nederlandse televisie om zijn nieuwe boek ‘Voedingsmythes’ onder de aandacht te brengen. Hij zei dingen waarvan ik (leek!) bijna zeker weet dat ze niet kloppen. We zouden niet bang hoeven zijn voor de gifstoffen in margarine, een broodje kroket zou gezonder zijn dan een broodje kaas, biologisch eten is onzin en sporten heeft geen zin. Ik vraag mij in alle ernst af waarom iemand als hij zulke dingen zegt... De verwarring bij consumenten wordt zo alleen maar groter. Nationaal en internationaal onderzoek van wetenschappers in binnen- en buitenland maakte korte metten met dergelijke extreme uitspraken.

Afgelopen week leerde ik Myra kennen, partner van Jeroen – zoon van een van onze beste vrienden. Ook Jeroen ontdekte de voordelen van het dragen van een Fitbit-polsbandje dus we gingen die dag samen op pad voor 10.000 stappen. Al wandelend ontdekten Myra en ik dat we dingen gemeen hebben: ons lidmaatschap van de Cloud Appreciation Society (de Vereniging van Wolkenstaarders), liefde voor gevederde vriendjes en een passie voor koken en gezond doch lekker eten.

We liepen naar de zoutmeren van Lo Pagán waar zij enthousiast met blote voeten in het zilte water stapte, een potje met helende modder vulde en een bakje met zoutkristallen schepte; beide voor eigen gebruik. Modder verwijdert schadelijke stoffen uit het lichaam, versterkt het immuunsysteem, reinigt de huid en verlicht gewrichtspijn. Ik hoop dat ze geen problemen krijgt met de Nederlandse douane!

Onder een interessant wolkendek gingen we vervolgens naar onze favoriete tapasbar terwijl we spraken over wat lekker, gezond en mogelijk ongezond is. Over dagelijks vers, gevarieerd eten, het goede van stomen, het belang van kruiden en specerijen waren we het snel eens. We zijn ervan overtuigd dat goede voeding de gezondheid positief beïnvloedt. We waren het onder andere eens over de effectiviteit van kurkuma (geelwortel) als krachtige antioxidant, aanmaker van nieuwe neuronen in de hersenen en natuurlijke ontstekingsremmer. Ik voeg het bijna dagelijks aan onze gerechten toe. Luisteren naar je lichaam -ook wel intuïtief eten genoemd- is voor haar de beste richtlijn. Ik deed haar gefermenteerde knoflook cadeau.

Vorig weekend begon jaargang 2016 van Masterchef Australia in Australië, waar het razend populaire kookprogramma werd bedacht en geproduceerd. In de dagen erna stonden er gerelateerde artikelen in de online-versie van de Sydney Morning Herald. Een van die artikelen had de kop Smart Cookie. Het betrof een interview met Poh Ling Yeow, de creatieveling die als tweede eindigde in de eerste jaargang van het programma (2009). Voor mij was zij toentertijd de absolute winnaar.

Van alle Masterchef-finalekandidaten deed zij het tot nu toe op zakelijk en creatief vlak het best: niet alleen schreef ze twee goedverkochte kookboeken, ze was de ster van succesvolle kookprogramma’s op tv (Poh’s Kitchen en Poh & Co.; respectievelijk op ABC TV en SBS) en ze ging zelfgemaakte producten verkopen, onder de naam JamFace by Poh.

In het betreffende interview las ik eveneens dat ze onlangs ‘Jamface Café’ opende in het centrum van Adelaide. Voorlopig gaat het café alleen overdag open maar het is niet alle dagen geopend. Poh startte het bedrijf met haar beste vriendin Sarah. Ze verkopen er hartige en zoete gerechten, zoals quiches van varkensvlees met kool, Franse roomtaartjes op basis van custard, gekarameliseerde peertjes, broodje bacon & ei met parmezaanse kaas- & tijmkorst en nog heel veel meer.

Wat betreft kijkcijfers was haar programma Poh & Co in 2015 het best bekeken en succesvolste van alle kookprogramma’s op de Australische zender SBS. Mijn liefje en ik leerden de nu 43-jarige Poh jaren geleden persoonlijk kennen tijdens een rondreis door West-Australië. Sindsdien hielden we mailcontact. Ik wenste haar onlangs veel succes toe met de nieuwe, spannende onderneming. Poh has the Midas touch! Alles dat ze aanraakt, verandert in goud dus ik weet zo goed als zeker dat ook Jamface Café een succes zal worden.

In afwachting van Masterchef Australia 2016 op de Nederlandse tv kijk ik wekelijks naar het eveneens Australische kookprogramma My Kitchen Rules op Net5. Ook dit programma wordt met de jaren interessanter. Er zijn op dit moment nog vijf teams in de race, waaronder het Britse mannenteam Will & Steve en de Aziatische Debrah & Eva. Steve is de ideeënman en perfectionist van het team; hij wil chef-kok worden, Will werkt keihard mee, maakt af en toe een foutje en let op de tijd. De meisjes uit West-Australië -met Indiase en Maleise wortels- zijn minstens zo goed; zij zijn de koninginnen van de Aziatische smaakbommen. Ze zijn op hun best als ze gerechten van hun oma of moeder bereiden.

De competitie is vol spanning. Teams moesten in de afgelopen weken tegen elkaar koken voor lokale groenten- en fruittelers, voor een Jetstar-vliegtuig vol passagiers (het gerecht van het winnende team werd zes maanden lang geserveerd op geselecteerde vluchten van die maatschappij!) en tijdens heftige eliminatieronden. Inmiddels belandden we in de ronde van het Instant-Restaurant-voor-Gevorderden: elk team moet deze week in eigen keuken zes gerechten bereiden. Mijn twee favoriete teams kwalificeerden zich inmiddels ruimschoots voor de halve finale. De mannen kregen zelfs tienen van de jury. Happy!

The real thing

Vanaf afgelopen maandag is Masterchef Australia 2015 op de Nederlandse televisie te zien. Na alle ingekorte Canadese en Nieuw-Zeelandse herhalingen van deze zomer, ben ik toe aan de Enige Echte. In Australië werd het programmaconcept bedacht, daar werden de meeslependste edities geproduceerd, wat mij betreft. Thuis bereikten we een compromis: we kijken van half zeven tot zeven uur naar mijn favoriete kookprogramma en van zeven uur tot half acht naar DWDD, de favoriet van mijn liefje. De volgende dag zien we dan ieder voor onszelf in de herhaling het gemiste deel terug. Dat werkt (voorlopig).

De 2015-editie van Masterchef Australia verhoogde het prijzengeld naar $250.000. De eerste uitzendingen bestonden uit de selectie van de beste 24 hobbykoks die aan het programma gaan deelnemen. Het niveau van de gerechten ligt erg hoog. Tandarts Matt uit Melbourne maakte diepe indruk met zelfgemaakte tortellini met jakobsschelp en dillesaus. Hij zei de juiste dingen, maakte leuke gebaren. Alle juryleden gingen om. Ik denk dat hij een grote kanshebber is voor de titel. 
De Schotse Fiona zette de jury haggis voor met whiskey-roomsaus, daarmee een groot risico nemend want jurylid Matt Preston vindt het een afschuwelijk gerecht. Ik kan het niet tegenspreken... De traditionele haggis is een soort gehaktbrood van vleessoorten zoals hart en lever, bereid in een schapenmaag.

In Engeland hadden wij Schotse buren. Robert & Evelyn (met hun hond Maddy) bleken leuke, gastvrije mensen. We brachten menig avondje met elkaar door en we voeren met hen in de narrow boat over de Theems. 

Zij nodigden ons tevens uit voor de traditionele Burns Night op 25 januari. Burns was een bard die onder andere de tekst van "Auld Lang Syne" schreef. Op die avond wordt uit een van zijn gedichtenbundels voorgelezen waarna de haggis ceremonieel wordt aangesneden. Zo verliep de avond ook bij Robert en Evelyn thuis. Het voorgerecht was preisoep, daarna kwam de haggis op tafel met aardappel- en raappuree, het toetje kan ik mij niet herinneren. Voorafgaand, zeiden we tegen onze gastvrouw en -heer dat we een hapje haggis wel aandurfden maar dat het wat ons betreft geen grote porties zouden worden. Alhoewel het gerecht goed was bereid, kon de smaak mij niet bekoren.

Fiona’s haggis bestond onder andere uit halslap, nier, varkenshart en kippenlever. Ze pocheerde het vleesmengsel echter niet maar bakte het in de koekenpan met veel kruiden. Haar koolraappuree miste peper. De innemende Fiona, getrouwd met een Australiër, ging met haar knapperige haggis door met een ‘ja’ van alle juryleden! Van Matt Preston kreeg ze zijn hoogsteigen pepermolen-in-zakformaat en het felbegeerde schort.

Jongste kandidaat Reynold (20) uit Sydney stapte met een bijzonder verhaal de meesterkeuken binnen. Hij emigreerde op zijn 5^de met zijn moeder en broers vanuit Indonesië naar Australië. In 2011 zette zij banketbakkerij Art Plate op waar haar jongste zoon slechts keukenhulp mag zijn. Ze wil niet dat hij chef-kok wordt: te zwaar, te lange dagen. Bovendien zit in de Aziatische cultuur ingebakken dat vrouwen koken en mannen eten. Koken is echter Reynold’s grootste wens dus hij oefende hard en vaak in de thuiskeuken. De tranen vloeiden rijkelijk toen hij over zijn moeder sprak. (Datzelfde gebeurde voor de Nederlandse buis aan de Costa Blanca…) Ook hij kreeg drie ja’s van de jury. Moeder Ika overhandigde het schort aan haar zoon. Raymond vind ik eveneens een grote kanshebber. 

Te midden van 21 andere hobbykoks zijn zij momenteel de favoriete kandidaten in de strijd om de titel van Masterchef Australia 2015. Het wordt ouderwets spannend. Game on!

In de trailer die aan het begin van het programma een overzicht geeft van enkele bijzondere momenten uit deze nieuwe jaargang, zag ik dat Poh Ling Yeow ook weer zal optreden. 
Zij werd tweede in de allereerste Masterchef Australia, al was zij toentertijd mijn favoriet. In 2014 leerden we haar persoonlijk kennen in West-Australië toen zij als gastkok optrad tijdens een lokaal oesterfestival. Daar werden we instant friends, zoals Poh het uitdrukte; iets dat we alle drie koesteren.

Onlangs schreef ik haar weer eens en daarop kwam een gezellige, lange mail terug. Het gaat goed met haar persoonlijk en zakelijk, al heeft ze het erg druk. Zo werkt ze aan haar derde kookboek, zal ze binnenkort een winkel openen in Adelaide na twee jaar een eetstalletje te hebben gerund, is ze begonnen aan de opnamen van het tweede seizoen van Poh & Co waar ze gasten in haar eigen keuken uitnodigt (let op de Spaanse tegeltjes!). Bovendien gaat ze binnenkort haar eigen moestuin aanleggen. Zo zie je maar: Masterchef legt een hobbykok geen windeieren. Wellicht dat ze in december in Sydney zal zijn en kunnen we elkaar weerzien!

Culinaire hoogstandjes

Afgelopen week vond in Hannover de Robotics Fair plaats waar voor de eerste keer een robotchef werd gepresenteerd. De eer was aan Tim Henderson, winnaar van Masterchef UK 2011. De Amerikaan was een geniale kandidaat à la Heston Blumenthal. Ik volgde hem op de voet, zag hem glansrijk de finale winnen en was diep onder de indruk van zijn creativiteit. 
De robot die hij presenteerde bestaat uit twee armen, een 3D-camera die de handelingen van een menselijke chef-kok vastlegt en daarna heel precies nabootst. Wat ik niet begrijp is dat deze robot is bedoeld voor thuisgebruik. Je hebt bij dit concept immers nog steeds een kok nodig die iets voordoet? Kun je in je thuiskeukentje net zo goed zelf blijven koken… Vreemd.

Twee weken geleden stuurde ik een mail naar Poh Ling Yeow die op dat moment volop in de publiciteit stond in Australische media. Ook de creatieve Poh was in 2009 finaliste van Masterchef Australia. Mijn liefje, Bernadette en ik waren en zijn fans van haar. We ontmoetten haar in 2014 in West-Australië waar ze ons toen een geheimpje vertelde (dat ik als blogger bewaarde): ze was gevraagd voor een gastoptreden als jurylid bij Masterchef Holland 2014. Ik zag haar optreden op tv. Sindsdien schrijven we met enige regelmaat. Zeer recent begon ze aan een nieuw tv-programma bij SBS Australië, genaamd Poh & Co, waarin ze kookt en mensen bij haar thuis uitnodigt, een soort open door restaurant. Ik wenste haar onder andere veel succes toe met de nieuwe show.

Poh stuurde een lange, gezellige mail terug. Er ontstond recent ophef over haar privéleven maar voor haar was dat oude koek: haar beste vriendin trouwde met haar echtgenoot en manager. Ze is inmiddels heel gelukkig met een nieuwe echtgenoot en is nog steeds goed bevriend met haar ex en zijn vrouw. Ze meldde voorts dat het goed gaat met haar wekelijkse stal op de Adelaide Farmers Market waar zij met zakenpartners producten onder de naam Jamface by Poh verkoopt en dat aan het einde van het jaar een nieuw kookboek van haar verschijnt. All good! We gaan haar misschien opzoeken als we uit Tasmanië terugkomen (2016).

Masterchef Holland 2015, door SBS6 op werkdagen rond etenstijd uitgezonden, kan mij nog steeds niet verleiden tot het dagelijks volgen van het programma. Het concept is hetzelfde maar de vaderlandse uitvoering verschilt zó van de Australische. De twaalf Nederlandse kandidaten van dit moment vind ik tekort schieten in hun fundamentele kookkennis en basale kookcapaciteiten. Zelfs het perfecte spiegelei bakken was voor de meesten te hoog gegrepen?! Hun taalgebruik is evenmin inspirerend, er wordt te veel gevloekt naar mijn zin. Geen enkele kandidaat zag ik tot nu toe culinaire hoogstandjes vertonen, de jury vind ik mat, stijf en niet bijster inspirerend.

In het vorige seizoen kwam kritiek op de toenmalige jury. Ik wist dat chef-kok Robert Kranenborg een nieuw jurylid zou zijn. Ook Michiel van der Eerde, eigenaar van pop-up restaurant BAUT in Amsterdam, werd jurylid. Toen ik onlangs naar het programma keek, viel ik van mijn stoel. Het derde jurylid bleek niemand minder dan Marcus Polman, culinair recensent en schrijver van kookboeken.

Dat alles was hij nog niet toen ik hem ontmoette. Back to Memory Lane: in 1998 leerde ik de Amerikaan Jamie Howard kennen die was aangesteld als CEO van het nieuw op te richten mediabedrijf @Home Benelux. In de jaren '90 van de vorige eeuw waren telecom en internet booming business. Bedrijven in die sector groeiden tegen de klippen op en hadden veel personeel nodig. 

Bij een bekend Amsterdams headhuntersbedrijf zette ik daarvoor de ICT-praktijk op, afgestemd op grote en kleine bedrijven. Het dienstenpakket groeide mee: HR-diensten volgens een strippenkaartsysteem voor internet start-ups en interim-detachering van recruiters bij bedrijven met vraag naar veel talent. Jamie wilde graag iemand naast zich die het personeelsbestand rap kon laten groeien. Alhoewel ik een groeiende praktijk leidde had ik er zelf wel oor naar. Ik reorganiseerde mijn winkeltje, baas Marjolijn ging akkoord en daar ging ik: van een deftig kantoor aan de Sarphatistraat naar een kamertje op een huuretage in een buitenwijk van Amsterdam. De eerste weken zonder bureau of telefoon, omringd door kartonnen dozen. Er was nog geen website, geen wervend verhaal, er waren geen functieprofielen. Ik zette mijn medewerkers-op-afstand aan het werk en ging zelf ook aan de slag.

@Home groeide, Jamie was happy en ik had het naar mijn zin; ik houd van pionieren, het geeft veel energie. Ik leerde bij over content management en andere creatieve functies in deze bedrijfstak. Een nieuw bedrijfspand werd ingericht, de pioniers van @Home Benelux en ik verlieten het huurpand. Het nieuwe kantoor stroomde gestadig vol. Daar wandelde Marcus Polman op een dag binnen om niet meer weg te gaan. Hij schreef tot dan toe voor bladen als Quote en Elsevier en werd aangesteld als editor-in-chief. Ik herinner mij hem als een trendy jongeman met mooie schoenen. 

Het bedrijf ging uiteindelijk op in het huidige Ziggo, Jamie Howard keerde naar Amerika terug en is nu CEO in San Diego, Marcus werd dus jurylid bij Masterchef Holland 2015. Hij heeft inmiddels zes kookboeken op zijn naam staan; een mooie prestatie. Zijn haar is grijzer, zijn gezicht voller, zijn embonpoint heeft de allure van een meesterkok. Morgen begint week zeven van Masterchef Holland; ik ben benieuwd of ik mijn mening over kandidaten en jury ga bijstellen.