Vamos a la playa ♫

We fietsen regelmatig voor onze dagelijkse beweging. Dan rijden we naar de provinciegrens met Murcia om daar in alle stilte over de zee uit te kijken. Gisteren was het een extreem rustige zeetje, met lichte zeemist. Desondanks zagen we aardig wat kleine vissersboten op het water en een grote die de opbrengst van de verderop gelegen viskwekerijen ging ophalen. Afstand houden van elkaar zal niet meevallen op een boot, afgezien van de deining die het lastig maakt, zelfs voor iemand op zeebenen. Dat wijde water en alles wat zich daarop en daaronder afspeelt, fascineert mij al mijn hele leven.

Onze autonome regio Valencia zou volgende week naar fase 2 kunnen overgaan maar besloot het niet te doen, uit voorzichtigheid. De burgemeester van Torrevieja, een nabijgelegen buurgemeente, is boos. De jonge Eduardo Dolón (Partido Popular) staat te popelen om met opgestroopte mouwen aan het nieuwe normaal te beginnen. De reden voor dit regiobesluit ligt in het feit dat R, de maat voor de voortplantingssnelheid van het virus, weer steeg in de afgelopen twee weken: van 0.66 naar 0.85. Dat ligt weliswaar onder 1, het punt waarop de epidemie afzwakt, maar deze stijging was reden tot terughoudendheid. Ik ben het met het regiobestuur eens, voor wat dat waard is. Als we te snel ontsluiten, is het huisarrest van acht lange weken voor niets geweest en dreigt een nieuwe ophokplicht die mij, braverika, dan harder op het dak zal vallen. Overigens breidde men hier het voorschrift van anderhalve meter afstand houden uit naar twee meter.

Begin deze week gingen de lokale stranden open voor wandelaars en individuele sporters op en rond het water. Op de eerste dag liepen mijn liefje en ik blij langs de vloedlijn. Het was extreem laag water, er borrelde iets mysterieus in de branding. Is het geen virus dan zijn het wel aliens! Hoe tegenstrijdig het ook klinkt, zwemmen mag nog niet. Je mag wel surfen, standup- peddelen,  kayakken, vissen en duiken maar dobberen is niet toegestaan. Ik denk dat men bang is voor mensen die op het strand blijven liggen. Leden van de Koninklijke Spaanse Zwemfederatie (RFEN) mogen wel te water gaan, eenvoudige drenkelingen zoals ik niet. Dat is jammer, al zal de temperatuur van het zeewater thans nog niet helemaal op het gewenste niveau liggen. Iedere zwemmer moet wel zijn of haar officiële licentie meedragen wanneer wordt gesport. Nu ben ik een meestervervalser maar deze klus durf ik niet aan… Geduld is een schone zaak.

Dat gezegd hebbende, de meeste van onze vrienden in Nederland met een vakantiehuis of -appartement aan de Costa Blanca kunnen niet wachten tot ze weer deze kant op kunnen reizen. Enkele van hen plannen hun vervoer over de weg om vergroot besmettingsgevaar te vermijden, de meesten wachten totdat de vliegmaatschappijen weer gaan pendelen. Wij ontvingen mails van Iberia en dochtermaatschappijen waarin ze meldden dat ze er alles aan doen om vliegen gezonder en gemakkelijker te maken voor hun klanten. Personeel is volledig opgeleid om naar de laatste standaarden op te treden. De toestellen worden vaker en intensiever schoongemaakt. Er zullen voorlopig geen tijdschriften, catalogi, in-flight verkopen en maaltijden aan boord zijn. De luchtcirculatie werd verbeterd. Elke twee tot drie minuten worden de filters verschoond zodat 99.99% van mogelijke virussen en bacteriën worden verwijderd. Dat systeem wordt pas afgeschakeld als alle passagiers zijn uitgestapt. Aldus het bericht.

Spanje is een van de weinige landen van Europa die nog geen formele mededelingen deed over het openen van de landsgrenzen voor buitenlanders. Dat zal zeker niet gebeuren voor eind juni, het einde van de geplande deescalatie (fase 4); vooropgesteld dat de coronastatistieken gunstig blijven uitpakken. Het kan zijn dat die openstelling hier asymetrisch verloopt, dat wil zeggen dat eilandengroepen als de Balearen en de Canarische eilanden eerder toeristen toelaten dan het Spaanse vasteland. Hoe het ook zij, de zomer van 2020 wordt atypisch.

In fase 2 mogen openbare zwembaden eveneens weer opengaan. In het Spaanse Staatsblad werd onlangs gepubliceerd (hoofdstuk 10, artikels 44-46) waaraan men zicht dient te houden. Een zwembad mag vanwege corona slechts op 30% van de capaciteit opereren. Het mag alleen open als men de regels van twee meter afstand onder die nieuwe voorwaarden kan garanderen en bewaren. Er mag alleen worden gezwommen op afspraak en het gebruik van douches is overal verboden. (Niet hygiënisch!) Desalniettemin worden andere, strenge eisen gesteld aan de schoonmaak en desinfectie van het zwembadgedeelte. Een eventueel aanwezig liggedeelte rondom het zwembad moet worden afgebakend met inachtneming van de tweemeterregel. In een park in New York zag ik dat men krijtcirkel had gemaakt op het gras; bezoekers moesten daarin zitten blijven. Ieders zwemtas, handdoek, kleding en dergelijke moet binnen de cirkel blijven. Een aantal van onze vrienden woont in urbanisaties met een gemeenschappelijke zwembad. Hoe verenigingen van huiseigenaren daarmee moeten omgaan, is thans niet helemaal duidelijk. Dat wordt een boel gepieker en gepuzzel voor bestuursleden. En wie gaat op naleving toezien?

Spanjaarden zullen dit jaar naar verwachting op nóg grotere schaal de zomer in eigen land doorbrengen; dat vanwege de economische malaise die voor velen aan de orde is. In het hoogseizoen is het hier al druk en vol en dat zal verder toenemen. Wij nemen ons voor vroeg in de ochtend te gaan zwemmen, even op te drogen en weer op de fiets te springen. Wij zijn geen strandliggers of zonnebaders dus voor ons verandert er weinig.

Illustratie Shutterstock

Er wordt volop gespeculeerd over het tweemeterstrandleven. De illustratie van beachlife 2.0 AC (After Corona) die ik enkele weken geleden als eerste zag, bevatte plexiglazen hokjes van 2 meter hoogte en 16m2 oppervlakte, met daarin  ligstoelen en een parasol. Dat idee zal op de meeste stranden van Spanje geen vlucht nemen, vermoed ik. Dat lijkt mij meer iets voor St. Tropez. Wel verwacht ik hier een run op windschermen. Als je twee grote in een vierkant op het strand plaatst, bouw je een muurtje om je heen. Wie zong dat nog maar eens?!

In artikel 46 van bovengenoemde verordening las ik dat badgasten “uso responsable” (verantwoord gebruik) van het strand moeten maken. Dat vind ik nogal vaag. Wel is men duidelijk over groepsactiviteiten en douches op het strand: niet toegestaan. Provincie Murcia werd als kleine autonome regio niet hard geraakt door corona. Daar werkt het bestuur thans een plan uit voor het openen van alle publieke stranden (rondom Mar Menor). Onze regio/provincie zal niet voor fase 3 met iets dergelijks komen.

Er wordt verwacht dat men de tijdsloten per leeftijdscategorie zal handhaven zoals we die hier nu al kennen. Voor hele families moet dan vanzelfsprekend iets aanvullends worden gevonden. Een gemiddelde Spaanse familie op het strand bestaat namelijk uit drie generaties: grootouder(s)-ouders-kinderen. Daarbij komt dat Spaanse strandgangers hier vaak een dag met buren, vrienden en andere familieleden aan zee doorbrengen.

Maar hoe controleer je wie bij wie hoort? (Dat zij bij mij hoort, zie je direct.) En hoe wordt erop toegezien dat men vertrekt wanneer iemands tijdslot erop zit? En wie gaat alle die handhavingstaken uitvoeren, op het zand èn in het water? Lokale politie? Guardia Civil?  Strandwachten? Strandtenteigenaren? Een combi? Ik zie nog niet hoe dat goed gaat verlopen.  Op de warmste dagen in augustus staat de hele strandpopulatie in het water te praten omdat het op zo’n moment de beste plek is om te zijn. Hoe doen ze dat dan? En moeten we hoogzomers een mondkapje dragen op land en in zee? Vragen, veel vragen maar nog weinig duidelijke antwoorden. Overduidelijk is dat beachlife 2020 in meer dan één opzicht memorabel zal worden.

Si, vamos a la playa ♫ Dat eenvoudig klinkende lied was een grote hit in 1983. Heb je de tekst weleens bestudeerd? Zo oppervlakkig als de deun is, het bezingt de gevaren van een kernbom en strandvervuiling. Over radioactieve wind, straling en rottende vis in de branding. Een soort corona-avant-la lettre!

Mijlpalen

Onze gezondheidsregio Torrevieja en omstreken (ik wist niet eens dat die bestond?!) in de provincie Alicante ging gisteren van fase 0 naar fase 1 over. Provinciehoofdstad Alicante en Elche mochten dat nog niet; die moeten nog minstens een week in fase 0 blijven. Gisterochtend liepen we voor ons dagelijkse rondje over de wandelboulevard langs het eerste terras dat openging. Zo vroeg als we waren, er zat al een groepje wielrenners-op-leeftijd aan een tafeltje. De man in de bediening liep, met een mondkapje voor en handschoenen aan, met zijn dienblad met vier kopjes koffie op hen af. Ik zag dat hij bij het neerzetten absoluut geen 1.5 meter afstand hield. Een van de gasten hoorde ik zeggen dat het een mijlpaal was, koffie op een Spaans terras. En dat was het! 

Het zou mij niets verbazen als het bewoners uit verderop gelegen wijken in onze woonplaats zijn. Sinds gisteren mag men binnen de eigen regio ook voor niet-essentiële activiteiten op pad gaan, met de auto en andere transportmiddelen. Enkele van onze Britse vrienden uit Campoverde, het stadsdeel aan de andere kant van Pilar, wist ik afgelopen weekend te verblijden met het bericht dat zij nu ook naar hier mogen komen om te wandelen (wel in hun tijdsslot). We mogen hier nog niet op het strand maar dat mocht hun pret niet drukken. Gisterochtend stonden er spontaan vijf personen bij ons voor de poort voor een weerzien op afstand. Het was gezellig weer in levende lijve met anderen te converseren. Mijn liefje stuurde alle senioren weg toen hun tijdslot voorbij was. Ze heeft gelijk. Wij willen geen aanstoot geven aan onze Spaanse buren, aan wie dan ook.

In de afgelopen anderhalve week vormde zich een nieuwe kennissenkring op de loopplank. De Spaanse jonge vrouw in een rolstoel die haar hond in haar eentje uitlaat. De jonge Spaanse met open blik die voor ons haar oordopjes uitdoet, met haar vrolijke, blonde labrador. Het slanke echtpaar met mondkappen voor, in jogging-kleding en op stevige wandelschoenen. De vrolijke Brit die pal aan de boulevard woont en graag een praatje maakt. We groeten inmiddels alsof we elkaar al jaren kennen.

De eigenaar van bovengenoemd restaurant, de man die wij de Opperpiraat noemen, was eveneens in zijn zaak aanwezig. Met mondkap voor keek hij over zijn etablissement met de eerste klanten uit. Hij mag voorlopig de helft van zijn tafels en stoelen buiten uitstallen. Voor het nieuwe normaal schafte hij meer parasolvoeten aan die in dozen hoog opgetast op het terras stonden. De tafels staan aanzienlijk verder van elkaar af, het aanpalende terrein zal waarschijnlijk worden gebruikt om uit te waaieren als het (te) druk wordt volgens de nieuwe regel. Ik had niet kunnen bedenken ooit te horen dat zoiets eenvoudigs als een kop koffie op een zonovergoten Spaans terras door iemand een mijlpaal zou worden genoemd.

Recent zag ik een foto van een ander restaurant elders in Spanje dat beweert klaar te zijn voor de anderhalvemetermaatschappij. Het was niet moeilijk de fouten in het concept te vinden. Een tafel voor vier personen werd gescheiden door twee perspexplaten die er als een kruis bovenop stonden. Ik zag twee personen, proosten tegen het scherm. Sneu. Mensen die een setje zijn, hoeven -tegenover elkaar gezeten- toch niet door een plaat van elkaar te worden gescheiden? De platen waren net zo breed en diep als de tafel, staken er niet voorbij. De plaat die tussen de twee naast elkaar staande stoelen was gemonteerd, leek mij ontoereikend om spatjes van een smakkende buur te voorkomen. Geen goed uitgewerkt plan, zo moet het dus niet. Zelf ben ik overigens niet van plan op deze manier “gezellig” uit eten te gaan. Ik ga niet vanachter een scherm een avondje naar mijn tafelgenoot zitten koekeloeren. Gelukkig is zij dat met mij eens. We willen graag solidair zijn met onze favoriete horecalokalen maar die solidariteit gaan we dan wel op een andere manier tonen.

Dat mijn liefje haar gang naar de kapper gisteren als een mijlpaal zou zien, kon ik wel bevroeden. Ze was die ochtend zelfs ietwat gespannen en ging te vroeg van huis. (Ze moest dan ook even buiten wachten.) Niet alleen was ze de allereerste klant van salon ‘Unique’, het was ook de eerste keer sinds ruim acht weken dat ze met de auto in haar eentje op weg ging. Hervonden vrijheid voor een vrijheidslievend mens als zij. De feestelijke kleding en nieuwe stappers gingen aan, ze spoot parfum achter de oren, klaar voor nieuwe mijlpalen.

Vanaf deze week mogen kapsalons hier op 30% van hun capaciteit opereren, volgende week op 50% (volgens fase 1). De voorzorgsmaatregelen waren getroffen, het protocol zat in het hoofd, aldus de ietwat nerveuze saloneigenaresse. Er moest alleen nog op levende lijven worden geoefend. Mijn liefje was hét proefkonijn van de dag. Dat alles nam niet weg dat zij rustig genoeg was voor aanvullend advies. Eens een HR-professional, altijd een personeelsmevroi! Dat betrof de beginvraag: hoe gaat het met u of How are you? zijn nogal algemeen voor de situatie. Waarom niet explicieter vragen naar hoe iemand zich voelt. Bent u in orde? Heeft u symptomen? Zelfs Britten zullen eerlijk antwoorden op dit soort indringende vragen. Veel beter voor kapper en klant. 

Als eerste en enige klant van de kleine salon ging mijn liefje dus onder het mes. Ze moest de zaak betreden over een mat met bleekmiddel, daarna kreeg ze plastic zakjes om haar schoenen. Er klonk nog nèt geen Mendelssohn… Vervolgens moest ze haar handen desinfecteren met gel en werd ze via een aangegeven route naar de aangewezen stoel gedirigeerd. De schoudertas mocht niet op de grond of op een tafeltje worden gezet maar moest ze bij zich houden. De cape (geen lastic geval, slecht voor het milieu!) werd omgeslagen maar wordt na elke knip- of verfbeurt in de wasmand gegooid. Bij voldoende gewicht worden ze gewassen, op tenminste 60 graden Celsius.

Anja droeg voorlopig een mondkapje (viziers zijn in bestelling) en bril als beschermingsmiddelen. Als kapster kan zij echter niet overweg met handschoenen. Daarom desinfecteerde zij haar handen uitgebreid voordat ze aan de slag ging. Kam, schaar en ander materiaal werden na de knipbeurt eveneens in een desinfecterend middel gestopt. De stoelen werden tevens smetvrij gemaakt. 

De prijs van een knipbeurt mocht van overheidswege met maximaal €5 stijgen maar zij zette slechts €1 bovenop de gangbare prijs (€2 voor een verfbeurt), onder het motto “we hebben het allemaal zwaar”. Ze kon rekenen op een fikse fooi van mijn liefje. Haar zaak ontving eenmalig circa €600 aan financiële staatssteun, de salarissen van het personeel lopen door met overheidssteun maar werden nog niet uitbetaald. Tja. Bureaucratisch Spanje.

Het chirurgische mondkapje werd door mijn liefje afgeserveerd als “vreselijk”. Hier zijn ze overal te krijgen. De prijs voor tien in een pak daalde zelfs afgelopen week met €1. Zij droeg haar masker niet goed (te hoog op haar gelaat). Of misschien komt het doordat ze zo'n kleine neus heeft? Oefening baart weliswaar kunst maar het dragen blijft onprettig en ongemakkelijk. Mijn mondkapje en ik wachten geduldig op onze beurt. Volgens het routeboekje van De Speld (satire) mag ik überhaupt pas in fase 3 naar de kapper. En dat alleen vanwege mijn pony. Die bedekt mijn ogen inmiddels maar dat troubleert mijn blik geenszins.

Afbreuk Management Team (AMT)

Op de website van onze gemeente las ik recent dat het bestuur in de de stadskern borden met opbeurende symbolen en teksten plaatste, als steunbetuiging aan alle binnenzittende bewoners. Niemand zag ze tot voor kort, vanwege het stricte  huisarrest. In de afgelopen weken genoten we volop van het vogelgetjielp en -gezang dat in dit deel van onze woonplaats overal vandaan leek te komen. We hoorden nieuw gezang maar ik kon de vogelsoort niet identificeren, ondanks de app van The CornellLab op mijn iPad. We hebben dit voorjaar geen nest in de stoutejongensboom of de grote bougainville op het terras maar constateerde wel een omgekeerde vogeltrek. Voor sommige soorten werd het aan de Costa Blanca alweer te warm; die verlangen naar koelere oorden in het (hoge) noorden. Dat gekwetter gaan we erg missen zodra het verkeer, geloop en geblaf hier weer op gang komen.

Nu we naar buiten mogen, namen wij onze woonwijk weer eens onder de loep. De lokale plantsoenendienst was ook wekenlang afwezig, al kwam af en toe een schoonmaakbusje door de straat om te vegen en onkruid te verwijderen. De bomen die alle straten in onze wijk aan zee sieren, beginnen uit te lopen. Die pal voor onze deur groeit het hardst van alle bomen in de straat. Mijn liefje-met-de-groene-vingers weerhoudt de jonge scheuten aan de bast van verder groeien. Ze worden resoluut verwijderd. Alle energie moet immers naar de kroon. Zodra we buiten liepen, begon ze -onbezoldigd- aan het afbreken van lootjes aan de overige bomen in de wijk.

Onze dagelijkse wandeling doen we deels over de wandelboulevard die net achter de duinrand ligt. Wandelaars op dat pad doen hier zonder problemen wat in Nederland hier en daar een uitdaging lijkt te zijn voor mensen van de ‘intelligente lockdown’: rechts aanhouden op de heenreis, links voor de terugweg. Om ongewenst contact met anderen te voorkomen. Daarvoor hebben wij geen stickers of rood-witte tape nodig. Op de autowegen doen we dat toch ook dagelijks zonder aanrijdingen? Deze vorm van ‘social distancing’ moet te doen zijn. Overigens had ik ‘physical distancing’ een betere aanduiding gevonden. Je kunt immers heel sociaal zijn als je fysieke afstand houdt. Ik weet niet wie het in deze coronatijd introduceerde maar ik weet wel dat het uit cultureel antropologische hoek stamt.

Het begrip ‘intelligente vergrendeling’ begon mij in de loop van de weken ook te ergeren. Allereerst omdat daaruit een zekere mate van arrogantie sprak. Waarschijnlijk onbedoeld maar je weet het nooit zeker. Ons opgeheven vingertje is wereldberucht... Deed Spanje dan iets onintelligents, zelfs doms? Als je deze volksaard bestudeert, weet je dat huisarrest eigenlijk de enige optie was om te voorkomen dat tienduizenden (ouderen) meer zouden doodgaan aan dit geniepige virus. Hier kussen zelfs onbekenden elkaar bij een ontmoeting en speelt het leven zich grotendeels buiten de deur, op pleinen en in parken, af. Het sterk vergrijsde Spanje had heel wat te beschermen.

Ik denk dat er uiteindelijk weinig verschil zit tussen Noord- en Zuid-Europese volkeren als het gaat om de beleving van de (meer of mindere) mate van vrijheidsbeperking. Wie je ook bent en waar je ook leeft op dit continent: we proberen er onderuit te komen. Dat zagen we in het begin in Spanje en dat zien we nu, ondanks die intelligentie, steeds vaker in Nederland. Een oproep of advies van de premier en zijn Outbreak Management Team (OMT) wordt daar inmiddels vaker genegeerd. Nederlanders gaan weer massaal winkelen, vooral op zaterdag. Het autogebruik steeg licht, er wordt minder gefietst en gewandeld; tuincentrum en bouwmarkt zijn vooral favorieten. Aldus data van het Nederlands Verplaatsingspanel. Dat is een representatieve groep van ruim 5.000 Nederlanders die vrijwillig aan onderzoek deelnemen. Vanavond wordt in het Vaderland een persconferentie over verdere verlichting gehouden.

Wij, net zo Nederlands als de landgenoten 2.200 kilometers noordwaarts, gingen slim om met onze tijdelijke beperkingen. Wij werden hier niet parra van de quarra. Dat is Surinaamse straattaal voor ‘gek van quarantaine’. Leuk! Bovendien zijn we omringd door dierbare vrienden en buren. Zo stuurde Ger ons vanuit NL een doos prachtige Côte de Provence rosé uit 2019 toe. Als steuntje in de rug en opkikker. De eerste fles schonken we uit op de dag van aankomst, de tweede op Bevrijdingsdag. In deze tijd laten we geen gelegenheid voorbij gaan om iets te vieren.

Onze Spaanse overburen Guillermo en María Victória bereidden een mooie maaltijd voor ons op Bevrijdingsdag. Daarmee verrasten ze ons. De heerlijke empanada met ei, tomaat en paprika diende als voorgerecht en droeg onze initialen en een zonnebloem als decoratie. Ze maakten tevens een hoofdgerecht (met gehakt en bechamel gevulde paprika’s), een dessert en cake voor bij de koffie. Zij eten hun belangrijkste maaltijd van de dag rond 15:00 uur en eten daarna kaas en restjes tussen 21:30 en 23:00 uur. Wij zullen hun gerechten in een andere volgorde nuttigen. Verspreid over enkele dagen; wij eten goed maar kleine porties. Vanaf volgende week mogen we elkaar hier weer thuis ontvangen in klein gezelschap, met inachtneming van de 1.5-meterafstand. Onze eetkamer en onze eettafel zijn ruim genoeg. We gaan hen dan ook vragen of ze met ons willen lunchen.

Op het grote parkeerterrein dat hier aan onze lange loopplank ligt, staat momenteel een eenzame kampeerwagen met Engels nummerbord. Die kon waarschijnlijk niet op tijd wegkomen toen hier acht weken geleden de lockdown werd afgekondigd. Het vehikel is minstens 20 jaar oud, heeft geen stickers die duiden op onderhoud en betaling van wegenbelasting (!) en staat daar met alle ramen afgeschermd. Aanvankelijk dachten we dat het automobiel was achtergelaten. Gisterochtend zagen we er echter een oudere vrouw (tamelijk slecht ter been) met twee vrolijke schapendoezen uitstappen. Moet je nagaan: het wordt overdag ruim 30 graden, we zien weliswaar een airco op het dak staan maar er is geen electriciteit. Met twee volwassenen en twee honden. Ik zou niet met hen willen ruilen.

Dat is het gekke van deze situatie... momenteel voel ik totaal geen reislust. Er is niets in mij dat roept om op reis te gaan. Ik denk zelfs geen moment aan verre oorden (los van Bali). Een glas wijn met tapa op een buitenterras aan zee zou nu leuk zijn maar dat zit er hier binnenkort aan te komen. Ik zou niet weten waar ik nu liever zou zijn dan op het Spaanse honk. Waar de lente losbarstte, de zee zich opwarmt om ons later te onthalen, waar het leven goed is. De wanderlust daarentegen, de zin om weer te wandelen, was in de afgelopen weken onbeschrijflijk sterk in ons beiden. Die vrijheid kregen we terug en dat vind ik een grote stap in de goede richting.

Het Outbreak Management Team dat de Nederlandse regering adviseert over te nemen maatregelen, worstelt met de exit-strategie voor het land. Er wordt getwijfeld en geweifeld over hoe het verder moet met de maatschappelijke openstelling. De Spaanse regering stelde onlangs een plan in vier fasen op, met de mogelijkheid te allen tijde terug te keren naar strictere maatregelen als het aantal besmettingen oploopt (in plaats van terugloopt). Wat is wijsheid? Niemand die het weet, het is trial & error. Je kunt niet alles in wiskundige modellen vatten, blijkt nu.

We kregen het eerste telefoontje van onze kapper; we mogen ons vanaf volgende week binnen de provincie verplaatsen voor dit doel. Mijn liefje is aanstaande maandag de eerste klant van de salon nieuwe stijl! “Hét proefkonijn of all guinea pigs”. Wij als klant met mondkapje, zij doen de rest. Het kopje koffie of glaasje water slaan we graag over. Sinds dat telefoongesprek stuitert ze door het huis. Gers derde fles rosé zal dat aan het einde van die dag feestelijk bestempelen. Nu moet ik wel zeggen dat aan heur haar inmiddels relatief weinig valt te modelleren. Ze maakte zich namelijk schuldig aan een ernstige vorm van Haarakiri. Nog zoiets van deze tijd: een woord voor het verpesten van het eigen kapsel door zelf te knippen en te verfen. Dat is ook afbraak!

Excuses voor deze layout maar het is weer goed fout met Google's Blogger! Kan geen foto's meer uitlijnen, de tekst slingert zich niet meer om de afbeeldingen heen, lettertype en grootte lijken een eigen leven te leiden. Wat een gedoe. Er is voorlopig geen oplossing, de community is terecht furieus. Een dolksteek in de rug van iedereen die op dit platform blogt. 

Beter stijf dan een opgehokt oud wijf

We mogen hier sinds vandaag weer naar buiten. Ik was ongeduldig, maakte mijn liefje wakker, we ontbeten in sneltempo en stapten toen legitiem naar buiten. Joehoe! Het tijdslot voor ons en de meeste anderen is van 6:00 uur tot 10:00 uur. Eventueel kun je je dagelijkse wandeling van maximaal 1 uur, in een straal van 1 kilometer ook doen van 20:00 tot 23:00 uur maar dan eten we, kijken we tv en liggen we op een oor.

Het eerste dat gebeurde toen we samen de straat in liepen, was een uitgebreide niesbui van mijn liefje. Nee, geen coronaverschijnselen, wel de gebruikelijke hooikoorts die in deze tijd van het jaar opspeelt. Volgens een medisch deskundige heeft ze last van olijfbomen. Goed gekozen voor iemand die permanent in Spanje woont, vind je niet?! Je begrijpt: de stemming was opperbest toen we eindelijk na 49 dagen weer buiten de poort mochten.

We gingen, het zal niemand verwonderen, richting zee. Gekleed in de kleuren van de zee. Daarover was nagedacht. Het weer is momenteel fantastisch, we beleven de eerste hittegolf van het jaar. Een extra kadootje. De eerste foto was van onszelf op de kleine wandelboulevard van onze woonwijk. Er waren relatief veel wandelaars en fietsers op de been. Ik nam mij die ochtend voor iedereen die oogcontact maakte, hartelijk te groeten. Het voelde alsof ik op de ‘Via Gladiola’ liep… de laatste vrolijke kilometers naar de finish van de Nijmeegse vierdaagse. Het leidde tot veel teruggroeten en glimlachen. Als mensen nu eens zo vriendelijk voor elkaar bleven? Dat zou de eerste verdienste zijn van deze coronacrisis.

We voelden ons als jonge koeien in een voorjaarswei. We stapten enthousiast voort. Mijn liefje stelde mij op enig moment op de route een retorische vraag “wij hebben nooit een probleem gehad met een 1.5-meterwandeling, he?” Daarmee doelend op de situatie waarin ik eigenlijk altijd een stuk voor haar uit loop. Mijn tempo ligt hoger, mijn passen zijn groter. Ze noemt het ook wel onze ‘Turkengang’, refererend aan het feit dat ook Turkse vrouwen vaak enkele passen achter hun man aan sjokken. Nu wil het geval dat zij niet sjokt en ik geen snor heb. Tenminste, nog niet. Mijn lange hoofdhaar zit inmiddels wel vaak in mijn gezicht…

Toegang tot de stranden is hier nog steeds met politielinten afgezet. Desalniettemin liepen er mensen langs de branding. Wij deden dat bewust niet. Waarom zou je op dag 1 van onze deels hervonden vrijheid direct misbruik van de situatie maken? Ik snap dat niet. Toen we aan het einde van ons uurtje wandelen voor de laatste keer die dag richting het strand liepen, zagen we twee politie-auto’s bij de grootste strandopgang staan. Mensen die van het strand kwamen, werden aangehouden, ondervraagd en ernstig toegesproken. Terecht, wat mij betreft; zij verpesten het immers voor de rest.

Er was veel te beleven in de woonwijk: overal vlinders, vogels op ongebruikelijke plaatsen, de duinen die zijn overwoekerd, blauwe distels in bloei in de stadsparken, bomen met fijne, witte bloesem. Dat alles onder een intens blauwe lucht. Genieten. Ik wilde het jullie niet onthouden. Bedankt voor al jullie morele steun in de afgelopen weken. Dat contact sleepte ons goed door het stricte huisarrest heen. 

Vanavond gaan we thuis paëlla maken. Onze favoriete strandtent (Chiringuito Ramón) staat nog niet dus voorlopig moeten we onszelf trakteren. Vandaag is een feestdag, die mij lang zal heugen.

Zodra we thuis kwamen en neerzegen voor een welverdiend kopje koffie, voelden we de stijfheid in onze lichamen trekken. Dat zal rap voorbijgaan. Morgen, overmorgen, over-overmorgen trekken we er namelijk weer op uit. ¡Alegría!

Over panties, pakjes en pumps

Terug in de tijd, met een deel van mijn team

Vandaag is het 15 jaar geleden dat ik stopte met werken. Mijn laatste boeiende maar intensieve baan bij de Engelse variant van Schiphol (BAA-T5) zat erop. Mijn liefje stopte na ruim 30 jaar noeste arbeid bij een internationaal telecombedrijf -standplaats Londen- en ik deed met haar mee. Uit solidariteit. Ik dankte mijn inspirerende Ierse baas Sharon, nam mijn belangrijkste klant voor de laatste keer uit eten, zei snikkend “farewell” tegen mijn enthousiaste internationale team van ervaren en minder ervaren bedrijfsadviseurs. 

In de achtertuin van Caversham Heights (graafschap Berkshire) stak ik, na een spraakmakend feestje met collega’s, buren en kennissen, mijn panties in de fik en hing mijn zakelijke outfit aan de wilgen. Voorgoed. Iedereen met wie ik in de voorgaande jaren samenwerkte, verwachtte mij binnen enkele maanden terug op kantoor. Ze konden zich een workaholic als ik niet voorstellen zonder werk. Het liep anders. Wij vulden dat zwarte gat goed op.

Die dag koos ik destijds bewust vanwege de symboliek: stoppen met betaalde arbeid op de Dag van de Arbeid. Dit internationale evenement begon in 1889 als herdenking van de moord op demonstrerende stakers in Chicago (1888). Zij waren de eersten die een rode vlag meedroegen. Van één ding ben ik zeker: al is het in veel landen een vrije dag (ook hier), deze dag zal heel anders worden beleefd dan in voorgaande jaren...

Ik realiseer mij al jarenlang dat ik een bofkont ben. Vrij zijn om te doen en te laten wat je wilt, geen wekker hoeven zetten, elke dag teenslippers en een korte broek kunnen dragen en veel tijd hebben voor niksen, hobby’s en mensen is een groot goed. Groter dan ik ooit dacht. De waarde ervan is niet in geld uit te drukken; daar kwam ik snel achter. Onze bankkaarten doen het sindsdien nog steeds, het pensioen van mijn liefje komt inmiddels maandelijks binnen, we hebben geen schulden en relatief lage maandelijkse kosten. Bovendien zijn we samen, behoorlijk gezond en woonachtig op een zonnige plek. Kom er eens om! Ten tijde van de coronacrisis voel ik die mazzel nóg vaker en intenser.

Vorige maand verloren 17.000 mensen in Nederland hun baan. Kun je de hypotheek nog wel betalen? De huur? Je gezin onderhouden? Wanneer vind je weer een nieuwe baan? Wanneer gaat het gewone leven weer door? Prangende kwesties.

Het aantal nieuwe WW-uitkeringen liep in Nederland met meer dan 38.000 (ofwel 42%) op tot 250.000 lopende WW-uitkeringen. Het zijn vooral personen jonger dan 25 jaar die hun toevlucht tot deze regeling namen. Het officiële werkloosheidscijfer bleef echter stabiel: 2.9% van de beroepsbevolking. Dit komt omdat lang niet iedereen die stopt met betaald werk meteen als werkloze wordt aangemerkt. Veel van hen gaan namelijk niet direct op zoek naar een nieuwe baan of zijn niet meteen beschikbaar voor nieuw werk. Statistici rekenen ze daarom niet tot de beroepsbevolking. Het CBS houdt het totaal aantal werklozen voorlopig op 273.000 personen.

Hoe anders klinken de werkloosheidscijfers in mijn tweede Vaderland. 900.000 personen in Spanje verloren hun baan in de eerste 20 dagen van deze coronacrisis; het hoogste aantal ooit. In december 2019 stond het aantal geregistreerde werklozen nog op tot 3.5 miljoen. Dat komt neer op een werkloosheidspercentage van 13.2% volgens het Spaanse Bureau voor Statistiek INE. Dat zal later dit jaar naar verwachting verder stijgen naar 20% volgens een recent IMF-rapport (‘World Economic Outlook April 2020’). Het land is hard op weg naar de grootste economische depressie sinds 1929. Voor vandaag riep de grootste vakbond in Spanje zijn leden op de straat op te gaan om te protesteren en op te roepen tot meer banen. Da’s verstandig! Niet alleen zitten we nog in lockdown, door de mars op Internationale Vrouwendag (8 maart j.l.) verspreidde het virus zich razendsnel en dodelijk.

Bruto Binnenlands Product is de maatstaf voor welvaart in een land. Het is de som van consumentenbestedingen, investeringen en de waarde van de export minus de waarde van geïmporteerde goederen. BBP in de Eurozone zal dit jaar vanwege covid-19 voor de meeste landen naar verwachting met gemiddeld 7.5% dalen, aldus het eerdergenoemde IMF-rapport. Voor Spanje voorspelt men dit jaar een daling van 8%. Wereldwijd zal het BBP vanwege deze crisis naar verwachting dalen met 3%.

Hoezeer solidariteit mij na aan het hart ligt en hoezeer ik houd van mijn nieuwe thuisland Spanje, ik was het eens met Wopke Hoekstra. De Nederlandse minister van Financiën had een punt. Niet vanwege zijn toon en weinig empathische aanpak maar wel vanwege de strekking van zijn verhaal. Landen in de Eurozone moeten zeker solidair zijn met elkaar in tijden van crisis. Extra hulp aan de zwaarst getroffen volkeren in de EU om hun nood te lenigen vind ik een no brainer. Dat neemt niet weg dat er wat mij betreft wel voorwaarden (zoals hervormingseisen) mogen worden gesteld aan krediethulp uit een noodfonds.

Foto: ANP

Nederland had de economie tot voor kort goed op orde, er waren financiële buffers. Daaraan gingen jarenlange bezuinigingen en andere harde maatregelen vooraf. Die nationale begrotingsdiscipline vind ik te roemen. Vergelijk dat eens met de situatie in andere (zuidelijker gelegen) landen van de EU! Volgens de Unie mag het begrotingstekort per land niet hoger uitvallen dan 3% van het BBP. Nederland houdt zich aan die regel en kent al jaren achtereen een begrotingsoverschot terwijl buurlanden als België, Frankrijk, Spanje, Portugal en Italië jaar na jaar begrotingstekorten vertonen en er weinig aan lijken te doen. Hoe solidair is dat dan?! Je had mijn liefje moeten horen foeteren toen de Spaanse premier namens zijn land vroeg om gratis geld zonder voorwaarde.  

Wat meespeelt is dat Spanje al jarenlang de dubieuze eer heeft bij de meest corrupte landen van Europa te behoren. Dat bleek afgelopen weekend weer eens uit een rapport in opdracht van de Europese Commissie. Die corruptie is grotendeels te wijten aan een falend controlesysteem op het financiële beleid van Spaanse politieke partijen. Afgezien hiervan, baren de omkopingspraktijken bij openbare aanbestedingen, met name in de bouw en de afvalverwerking, en het gebrek aan transparantie bij regionale overheden en gemeenten de grootste zorgen; nog steeds. Corrupte ambtenaren op alle niveaus en binnen alle bestuurlijke organisaties blijken het niet zo nauw te nemen met de bestemming van overheidsgeld. Dan is het toch begrijpelijk dat grote zakken EU-geld niet onvoorwaardelijk kunnen wordt uitgedeeld?! Zelfs mijn Spaanse overbuurman is het daarmee eens. Nou ja, ik vroeg het hem nog niet… (maar ben dat wel van plan).

Het Nederlandse parlement wil geen schuldendeling, de regering evenmin; eurobonds waren en zijn uit den boze. ‘Gezamenlijk schulden maken is geen teken van internationale solidariteit’ was de strekking en ‘de Eurozone is geen transferunie’ was een andere uitspraak die ik optekende. Mijn liefje en ik knikten mee. Klopt als een zwerende vinger. Zij en ik mogen af en toe voor salonsocialisten worden uitgemaakt, oans bin zunig!

Ook aan de andere kant van de Atlantische oceaan is het hommeles. In de Verenigde Staten verloren 30 miljoen werknemers in zes weken tijd hun baan; dat komt neer op ruim 19% van de beroepsbevolking. Dat is niet eens het gehele verhaal. Miljoenen Amerikanen blijken nog steeds te wachten op een uitkering omdat lokale overheden zijn overweldigd door het onbehapbaar grote aantal aanvragen. Freelancers, zzp‘ers en mensen met een nulurencontract die eveneens hun baan verloren, zijn niet meegerekend in die cijfers omdat zij geen recht hebben op een uitkering. Wat een land, wat een armoede... ‘The Land of the Free and the Home of the Brave’? Ik vind dat al heel lang niet. Het heeft momenteel veel weg van een derdewereldland. Met de grootste SUV in een kilometerslange rij voor de voedselbanken, er zijn zelfs al voedseltekorten in het hele land. De coronacrisis legde ook daar het falen van het Amerikaanse maatschappelijke en economische systeem bloot.

In de eerste drie maanden van 2020 gingen wereldwijd 130 miljoen voltijdbanen verloren ten opzichte van vorig jaar. De Internationale Arbeidsorganisatie (ILO) voorspelde recent dat in het tweede kwartaal van 2020 door de coronacrisis wereldwijd 350 miljoen voltijdbanen verloren zullen gaan. 436 miljoen bedrijven lopen een groot risico op verstoring als gevolg van de coronamaatregelen. 1.6 miljard mensen die wereldwijde in de ‘informele economie’ werken, zullen naar verwachting hun baan verliezen. (Onder dat begrip worden wettelijke en onwettelijke economische activiteiten gerekend die niet in de officiële cijfers tot uitdrukking komen.)

De periode na de afvlakking van de curves zou een goed moment zijn om de gang van zaken in de wereld drastisch te herzien. Het Nieuwe Normaal biedt kansen. Als ex-consultant in veranderingsmanagement las en sprak ik vaak met collega’s en opdrachtgevers over de “paradigm shift”. Deze paradigmaverschuiving is een ontwikkeling in de wetenschap die leidt tot een dramatisch ander beeld van de werkelijkheid. Deze pandemie lijkt mij hét moment daarvoor!

Het heropstarten van de samenleving zou straks moeten gebeuren vanuit meer sociale rechtvaardigheid. Minderbedeelden moeten een extra steuntje in de rug krijgen. Een herwaardering van banen in de zorg en het onderwijs met de daarmee samenhangende blijken van waardering lijken mij een vereiste. Ook zou ik het een goede zaak vinden als er een positievere beweging ontstaat voor een basisinkomen voor bepaalde groepen, onder bepaalde voorwaarden.

Ik denk ook dat er een herijking van de rol van de overheid moet plaatsvinden. Die moet in de toekomst eerder meer burgerzaken goed gaan regelen dan minder. (De nadruk ligt op het woord goed!) De mate van privatisering in basisvoorzieningen schoot door, wat mij betreft. Dat moet opnieuw worden gekalibreerd. Er zou tevens meer inspanning moeten worden gestopt in het opzetten van nationale en/of regionale supply chains waardoor een land minder afhankelijk wordt van verre buitenlanden. Alleen niet à al Trump’s ‘America First’. Een pandemie stopt niet bij de landsgrenzen dus in tijden van crisis moeten we juist meer en beter samenwerken.

Een medisch historicus van Yale-universiteit noemde corona “typisch een ziekte van de globalisering”, zo las ik in De Volkskrant. Deze Frank Snowden pleit voor meer internationale samenwerking om toekomstige pandemieën te voorkomen. Mens en microbe zijn verwikkeld in een Darwiniaans gevecht om te overleven. Virussen, bacteriën en andere micro-organismen zijn thans duidelijk in het voordeel. De wereld telt er naar schatting een quintiljoen; dat is een 1 met 30 nullen… Er staat ons nog heel wat te wachten!

We zien in Spanje en de VS hoezeer ongelijkheid in de afgelopen jaren toenam; voor mensen en bedrijven. Zo wonen werklozen en mensen die werkzaam zijn in de informele economie in Spanje in slechte buurten en slechte woningen. Thuisblijven werd voor hen veel ondragelijker dan voor ons. Door het stricte huisarrest nam het aantal moorden door huiselijk geweld op vrouwen sterk toe. Minderbedeelden die voor covid-19 al arm waren, worden het erna nóg meer. En als je je geen gezondheidszorg kunt veroorloven en je hebt dringend zorg nodig, ga je in het Amerika van Trump dood aan corona; of je nu jong of oud bent, zonder of met onderliggend lijden. Er overleden daar reeds 62.996 personen maar dat werkelijke aantal moet hoger liggen want het aantal sterfgevallen in verzorgings- en bejaardentehuizen is niet opgenomen in de officiële cijfers. 

Rijken in de wereld werden rijker in de afgelopen decennia, de rest werd armer en minder kansrijk. Recent las ik -in nationale en internationale kranten- dat alleen bedrijven met een maatschappelijk relevante functie door een geldschietende overheid moeten worden gesteund en dat bedrijven die slechts uit zijn op winst en dividend voor aandeelhouders het zelf maar moeten zien op te lossen. Een aansprekend idee, wat mij betreft.

Illustratie: Collignon

De Spaanse regering kwam eerder deze week met een exit-strategie in vier fasen. Het plan is hier en daar nog wel onduidelijk en heeft open eindjes maar er zit schot in openstelling van de maatschappij. Wij mogen vanaf morgen weer naar buiten voor een wandeling of buitensport. Ik vind het wel een domper dat er tijdsloten zijn per leeftijdscategorie… In onze woonwijk zouden die niet aan de orde zijn (geen oord met meer dan 5.000 inwoners) maar in het grotere Pilar wel. Geen idee waaraan we ons hier nu moeten houden. We gaan het maar uitproberen. De noodzaak van het dragen van mondkapjes wordt niet aangegeven, wel is bekend dat we voorlopig niet de provinciegrens over mogen. Tegelijkertijd is ons gemeentebestuur druk doende met een uitgebreid plan om de lokale stranden weer te openen. Als er geen terugval komt in het dalend aantal besmettingen en coronadoden, zal dit land over acht weken klaar zijn voor het nieuwe normaal.

Dit wordt een van mijn laatste blogs die covid-19 en huisarrest tot hoofdonderwerpen hebben. Het zal voorlopig wel een item blijven in de wereld en in mijn leven speciaal maar nu we hier weer naar buiten mogen, komt er iets meer lucht en blik op andere zaken.

Zorgen over gehoorzaamheid

Illustratie: Bernal (voor El Jueves)

Afgelopen week waren er zowel in mijn eerste als mijn tweede vaderland weer persconferenties op tv van regeringsleiders die de bevolking uitleg gaven over nieuw covid-19 beleid. Minister-president Rutte had de meeste kijkers ooit: er hingen 7 miljoen mensen aan zijn lippen. Premier Sánchez deed het minstens zo goed, dat wil  zeggen: qua kijkersaantallen.

Er barstte namelijk een storm los in Spanje na zijn mededelingen over de eerste verlichting van ons huisarrest. Kinderen tot 14 jaar mochten binnenkort met een ouder naar buiten om boodschappen te doen, naar de bank of apotheek te gaan. Dat viel bepaald niet in goede aarde. Onder grote maatschappelijke druk veranderde de Sánchez-regering dat besluit. Vervolgens stelde men dat alleen een specifieke bevolkingsgroep op straat voortaan een mondkapje moest dragen. Na nieuw ophef werd dat veranderd in de boodschap dat iedereen op enig moment in de toekomst een mondkapje zal moeten dragen. Tenslotte moest de uitspraak over de betrouwbaarheid van beschikbare coronasneltests worden herzien. De bestaande tests bleken na onderzoek een gevoeligheid van minder dan 50% hebben. Een goede test behoort een score van tenminste 70% te halen. De regering, bij monde van Sánchez, moest het materiaal afwaarderen van ‘betrouwbaar’ tot ‘volledig onbetrouwbaar’. De nationale pers was terecht niet mals over dit optreden. Geen beste beurt.

Zoals Nederlanders met 34 miljoen virologenogen op de bank kijken naar een persconferentie van Rutte, zo doen ze dat hier ook met miljoenen op de sofa wanneer hun premier spreekt. Onze leiders liggen onder een vergrootglas en dat vind ik goed en terecht in tijden van crisis.

Iets dergelijks gebeurde ook in Nederland. Enkele weken geleden nam de regering onder zware maatschappelijke druk het besluit -tegen advies van het nationale expertisecentrum RIVM in- om alle scholen te sluiten, nu staat men te stampvoeten om meer vrijheid. De recente boodschap van de premier viel dan ook daar vies tegen. Menigeen vond dat er te weinig voortgang was, veel Nederlanders waren teleurgesteld over de verlenging van de intelligente lockdown en de summiere verlichting. De zorg van de experts is dat als mensen weer in groten getale de publieke ruimtes gaan bezetten, de virusbesmetting oplaait en we terug bij af zijn. Of erger. Het zou te vroeg zijn voor verdere openstelling van de economie. 

Een behoorlijk aantal mensen in onze Nederlandse vrienden- en kennissenkring hebben zaken (kapsalon, kledingzaak, horecabedrijf) en zijn zzp’ers. Zij kunnen niet wachten om weer geld in het laatje te zien stromen. Dat is meer dan begrijpelijk. Ondernemers moeten immers geld verdienen om te bestaan. Er moet echter een nieuwe balans worden gevonden tussen volksgezondheid, economie en sociaal contact en dat blijkt geen sinecure. Het beleid van beide regeringen is voorlopig nog gericht op het remmen van de virusbesmetting. RIVM-cijfers doen denken dat het ergste achter de rug is maar dat lijkt schijnzekerheid. Er was deze week nog dagelijks sprake van een toename van het aantal besmettingen en ziekenhuisopnamen (echter niet van het aantal IC-patiënten en coronadoden). Dat geldt ook voor Spanje.

In een artikel in de Volkskrant van donderdag jongstleden las ik een zin die resoneerde “de brutalen eisen de publieke ruimte op”. De column die vastgoedondernemer en Quote 500-lid Klaas Hummel schreef, bevestigt mijn eerdere opmerking over 34 miljoen virologenogen. Hummel is zo iemand, wat mij betreft. Zijn bijdrage aan de discussie zet weinig zoden aan de dijk. Als ‘homo economicus’ is hij woedend over het Nederlands beleid en roept hij landgenoten in zijn column op na 28 april massaal in opstand te komen tegen het coronabeleid van Rutte & Co. Na opsomming van veel kille statistieken kwam de miljonair tot zijn punt. Het leed dat covid-19 aandoet, treft vooral ouderen. Waarom zouden andere 60-minners daaronder lijden? De instorting van het economische en sociale stelsel noemt hij “veel erger”. Epidemiegoeroe Jort Kelder stelde eerder hetzelfde. Hij vatte de slachtoffers van de virus samen met “te dikke 80-plussers”. BNR-columniste Marianne Zwagerman van Powned en WNL deed er een schepje bovenop. Zij beschreef deze groep als “dor hout”. Dat gaat mij mijlen te ver!

Illustratie: Collignon (voor De Volkskrant)

Rutte, kijkcijferkanon en verstandige cipier, hield een persconferentie waarbij mij een paar dingen opvielen: allereerst de diepe zucht die hij op een onbewaakt ogenblik slaakte. Die leek hem te ontsnappen. Dat is apart voor iemand die altijd alles onder controle lijkt te hebben. Het was waarschijnlijk een uiting van het gewicht dat op zijn schouders rust. Ik geef het je te doen… 

Vervolgens was er de zogenaamd simpele vraag die na de persconferentie door een NOS-verslaggever werd gesteld. Ik parafraseer “we zitten hier al wekenlang voorbeeldig te zijn en dan krijgen we er dit kleine beetje voor terug?” Alsof de bevolking recht zou hebben op een kadootje na al dat afzien… Tjongejonge. Je begrijpt wellicht dat ik, na zes weken huisarrest, voor zoiets weinig begrip opbreng. In Nederland mag men te allen tijde naar buiten; lopend, met de auto en op de fiets. Dat zou ik hier al geweldig vinden. Bovendien is de zorg gegrond dat alle verlichting tot het verslappen van social distancing en andere nieuwe omgangsregels zal leiden. Zozeer verbeterde de situatie op de Intensive Care in Nederland nog niet.

Mijn liefje vroeg mij deze week wat ik het meest mis in deze situatie. Even schoot de kapper door mijn hoofd. Dat kwam door een recent verhaal van iemand uit de vriendenkring (ik noem geen naam) die onlangs een thuisverfset aanschafte. Het goedje moest een half uurtje blijven zitten maar de persoon in kwestie werd afgeleid waardoor het ruim een uur op het haar bleef. Hij/Zij was nog nèt herkenbaar tijdens het videobellen… En op donderdag jongstleden zag ik aan de overkant van de straat zilverpapier glimmen in de zon. Spaanse buurman Guillermo was het haar van zijn echtgenote aan het kleuren op de patio. Ik ben blij dat ik mijn natuurlijke haarkleur behield; dat is nu een zorg minder.

Nee, het meest mis ik de vrije uitloop. Dat is ook het grootste gemis van mijn liefje. Zij voelt zich dagelijks als een dief in de nacht als ze zonder vuilniszak maar met huishoudhandschoenen nepperig naar buiten stapt. Dat noemen we intussen het stiekeme slenteren. Het diepst mis ik echter het contact met vrienden, de vrijheid om samen te zijn en elkaar aan te raken. Onder normale omstandigheden zouden we in deze tijd van het jaar samen eten en dingen ondernemen.

Wel is het apart dat we beiden restaurantbezoek niet missen terwijl we toch echte foodies zijn. We koken en eten momenteel heerlijk thuis. Voorheen deden we dat al maar we doen er nu een schepje bovenop. Wel ben ik jaloers op vrienden in Nederland die heerlijk ogende maaltijden online bestellen en ophalen bij hun favoriete restaurants. Zo zag ik een Michelin-ster driegangenmenu met onder andere witte aspergesoep en mi-cuit eendenlever (Rhoon), Indonesische rijsttafel van restaurant Sari (Heemstede), dimsum en andere Aziatische gerechten van Jason -aka Mandarin Palace- (Den Haag) voorbijkomen en appte iemand dat een restaurant in de Haagse Reinkensstraat dit weekend steak tartaar op het afhaalmenu heeft staan. Het water loopt mij sindsdien telkens in de mond als ik eraan denk.

Illustratie: Bas van der Schot (voor De Volkskrant)

Hier zijn alle restaurants gesloten en mogen wij de weg niet op voor niet-essentiële zaken. Als we dat hier wel mochten, zou ik maaltijden afhalen bij favoriete restaurants als The Fishbowl, Yaho, Ramón en Lily’s. Wel staan we op het punt om via tante Pos’ boerenkaas uit Nederland in ontvangst te nemen. Joehoe! 
De Spaanse minister van Werkgelegenheid liet deze week een bom vallen door te zeggen dat de horeca weleens tot eind 2020 dicht zou moeten blijven. De 300.000 etablissementen in deze branche bieden werkgelegenheid aan 1.7 miljoen vaste werknemers, de omzet ligt rond €123 miljard (6% van de economie).

Tijdens Nederlandse persconferenties houd ik altijd een oogje op Irma Sluis om te zien welke woorden nu weer tot bijzondere gebaren leiden. In een informatief en deels amusant artikel in De Volkskrant werd Sluis als nieuw fenomeen onder de loep genomen. De mooiste gebaren van de Tolk des Vaderlands werden door radiozender FunX op een rijtje gezet: een frisse neus halen, de kiezen op elkaar houden, carnaval, hamsteren en meer. Wij, horenden, vinden haar een lichtbaken in donkere tijden maar wat is de mening van de doelgroep eigenlijk? De journalist nam contact op met vier dove docenten van dovenscholen in Haren en Vries. Ook volgens hen doet ze het goed, vooral haar mimiek wordt geprezen. Zonder die gezichtsuitdrukkingen weet een dove niet of het bericht ernstig is of juist meevalt.

Rutte wordt in gebarentaal uitgebeeld met een klauwhand die een draaigebaar naast het hoofd maakt (?), Van Dissel heeft nog geen eigen gebaar, het coronavirus wel. Wuhan overigens ook; daarvoor gebruikt men het gebaar dat de Chinezen voor hun eigen stad gebruiken. Koning Willem-Alexander is appelwang en prinses Beatrix helmkapsel. Duidelijke taal. De opleiding tot tolk Nederlandse gebarentaal aan de Hogeschool Utrecht mag zich momenteel in een grote belangstelling verheugen.

Vanaf aanstaande maandag mogen kinderen tot 14 jaar hier dagelijks met een ouder naar buiten, één uurtje per dag; het ommetje moet plaatsvinden tussen 9 uur 's ochtends en 21:00 uur 's avonds. Tom Poes verzon een list in Huize Barefoot. Er wonen twee jonkies in de straat achter ons. Als we die nu eens leasen van hun ouders voor een uurtje per dag? Pats! Dat was het geluid van de deksel op mijn neus. Iemand die zich niet-legitiem buiten vertoont, ontvangt van de politie een boete van €300. Iemand die zich vervolgens niet kan identificeren als ouder, krijgt daar een boete van €600 bovenop. Zo gaat dat hier. Genoeg reden om gehoorzaam te zijn.

Uit interesse zocht ik naar de gebarentaalversie van mijn Engelstalige blognaam. Irma heeft er ongetwijfeld mooiere gebaren voor.