Golden Pick

Naar aanleiding van mijn vorige blog kreeg ik van iemand de tip om (onder andere) de zinnen te verzetten. Welnu, dat was en is niet tegen dovemansoren gezet. Ik ben er goed in. Inmiddels gaat het goed met het afkicken: mijn hoofd ‘zapt’ nauwelijks meer, ik ben weer bijna de ouwe. Al jaren ben ik van mening dat een blog geen klaagmuur mag zijn. Dat is absoluut de juiste keuze.

In de afgelopen periode raakt ik in de ban van Zuid-Amerika. Het is een van de weinige continenten in de wereld waarin ik nog geen voetstappen heb liggen. Die ban komt onder andere door het wereldkampioenschap voetbal dat thans in Brazilië wordt gespeeld. Twee weken geleden hees ik mij in een rood-geel-shirt voor een avondje voetbal met Nederlandse vrienden. Ik bleek de enige van dat gezelschap te zijn die verwachtte dat wereldkampioen Spanje van het Nederlandse elftal zou winnen. Ik werd voor ‘landverrader’ uitgemaakt maar ik was nu eenmaal niet enthousiast over het spel en het spelsysteem.

Inmiddels ben ook ik blij dat ‘Naranja Mécanica’ (aanduiding voor het vroegere spelsysteem van Oranje door de Mexicaanse pers) het goed doet, in ieder geval beter dan verwacht. Als blijk van hervonden vertrouwen haalde ik voor vanavond alle ingrediënten in huis voor een Mexicaanse maaltijd. Niet om uit te drukken dat ik verwacht dat de Meggikanen gaan winnen. Eenmaal voor landverrader te worden uitgemaakt, is genoeg. Het was veeleer bedoeld als symbolische daad: we lusten ‘el Tri’ namelijk rauw! Totdat ik in een plaatselijke winkel witte asperges zag liggen. Weliswaar komt dit witte goud niet van Hollandse bodem maar toch krijgt het vanavond de voorkeur boven taco’s, guacamole en bonen. (We kunnen dat altijd morgen nog als galgenmaaltijd op het menu zetten.)

Ik moest grinniken over de ophef die ontstond na een tv-interview met Arjen Robben. Hij (her)introduceerde de uitdrukking ‘gouden pik’. Trainer Van Gaal zou volgens de spits over zoiets beschikken. Hij deed namelijk een gouden greep met de keuze van zijn wisselspelers (Depay en Fer) die in de afgelopen wedstrijden beslissende doelpunten voor Oranje zetten. Die opmerking schijnt al vele jaren in gebruik te zijn, in de voetballerij. Het aparte is ook dat het eigen gedribbel van Robben vroeger ‘gepiel’ werd genoemd. Dat werd hem toen verweten. Nu noemt men zijn kunstje inmiddels met respect ‘Groot Gepiel’. 
Maar ik drijf af.

Ik kwam ook in Zuid-Amerikaanse sfeer door een boek over Hitler, believe it or not. Momenteel lees ik ‘Grey Wolf – The Escape of Adolf Hitler’ (2011) geschreven door de ervaren en gerespecteerde Engelse onderzoeksjournalisten Simon Dunstan & Gerrard Williams. Vijf jaar lang deden ze onderzoek naar het onderwerp. Ze werden verguisd maar troffen voldoende bewijs aan om tot publicatie over te gaan. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog leefde Adolf Hitler nog vele jaren in het tamelijk afgelegen Patagonië, in het zuiden van Argentinië. Hitler & Braun kwamen niet om in de Berlijnse bunker (DNA van de lichamen klopt niet), veel oorlogsbuit ging met hen mee naar Brazilië, op hun vluchtroute maakten ze enkele tussenstops in Spanje, de Pérons heetten de nazi’s hartelijk welkom, een flink aantal oude Brazilianen bevestigen de aanwezigheid van Hitler c.s. ter plekke en ga zo maar door. Een groot deel van hun bewijs is onomstotelijk. Het gedetailleerde boek fascineert vanaf de eerste bladzijde!

Met enige verbijstering las ik over de rol van Argentinië in die tijd... Ik weet dat circa drie miljoenen Argentijnen van Duitse afkomst zijn. Het gebied waarin onze koning en zijn Máxima een ski-optrekje hebben (San Carlos de Bariloche), ligt in het hart van dat Duitstalige gebied. In de afgelopen weken boekten mijn liefje en ik een appartement in Buenos Aires, de hoofdstad van Argentinië. Dat wordt gedurende de aanstaande winter onze verblijfplaats. Vandaaruit gaan we verder reizen naar Uruguay (het land van bijter Luis Suárez), Chili (over de Andes) en als voorlopige eindbestemming de Galapagoseilanden (Ecuador). 
Ik vind die route 'a golden pick'. Als reislustige Hollandse vind ik reizen verslavend. Wordt vervolgd. Maar eerst winnen van Meggiko!

Weg met de wonderpil!

De langste dag ligt alweer achter ons. Mijn liefje vertelde mij dat de zon hier vanmorgen 1 minuut later opkwam, dan op de langste dag. De dagen worden dus alweer korter. Gelukkig is de harde wind, die tot voor kort blies, gaan liggen. Daardoor kunnen we nu ontbijten en dineren op het terras; later dan in vorige jaren. Vanmorgen was de vochtigheidsgraad maximaal. Bij het beboteren van een beschuitje gutste transpiratie over mijn lichaam.

Door die strakke wind was de zee erg wild in de afgelopen dagen. De onstuimige zee eiste een mensenleven aan het strand van La Glea. (De strandwachten zijn nog niet aangetreden in Orihuela Costa.) We kregen dit bericht van twee goede -Nederlandse- kennissen die het van dichtbij meemaakten. De drenkeling was een Engelsman, 40-plusser. Zijn echtgenote en andere familieleden zaten op loopafstand op het terras van een restaurant een drankje te drinken. Hij was even een duik gaan nemen, alhoewel zijn vrouw dat geen goed idee had gevonden... De kennissen waren dermate ontdaan door de gebeurtenis dat ze behoefte voelden een en ander van zich af te praten. Wij luisterden geduldig. Nadat de man door politie uit de golven was gehaald en ambulancepersoneel was begonnen met reanimatie, hadden zij met handdoeken het daarop volgende tafereel voor nieuwsgierige blikken afgeschermd. Sommige omstanders hadden daaraan geen boodschap. De man bleek niet te redden. Moest dat nou? Kon dat niet anders? Intens triest.

Ruim een jaar geleden ontdekte ik een pil die de heftigste verschijnselen van de menopauze onderdrukt. Het is een antidepressivum dat wordt voorgeschreven bij de behandeling van (ernstige) depressies en angststoornissen. Verdere lezing toonde aan dat het medicijn inderdaad ook wordt voorgeschreven aan postmenopauzale vrouwen en aan personen met slaapstoornissen. Ik had er wel oor naar.

In eerste instantie leken de bijwerkingen van de pil erger dan de kwaal maar ik zette door en ging mij stukken beter voelen. Vooral mijn liefje profiteerde van mijn nieuwe ik: de stemmingswisselingen bleven achterwege, de doos Kleenex bleef steeds vaker in de badkamer. Ik bestempelde het als een ‘wonderpil’.

Inmiddels zijn we een jaar verder en ben ik vele kilo’s zwaarder. Onlangs kwam ik een Spaans gezegde tegen: “een vrouw is als een ham... lekkerder met een beetje vet.” Doorgaans kan ik om zoiets gniffelen. Nu niet. Gewichtstoename is een bekend bijverschijnsel van het medicijn maar ik ben nooit dik geweest en accepteer het eenvoudigweg niet. 

Bovendien sta ik ’s ochtends duf op, ben ik overdag teruggetrokkener en minder actief. Wellicht dat de pil ervoor zorgt dat ik nauwelijks of geen inspiratie heb om te bloggen? En bijna niet fotografeer? Wat voor mij nóg zwaarder weegt: volgens mijn liefje straal ik niet (meer). Zij is de grootste Barefootkenner... Ze vroeg mij al een tijdje of ik mij van binnen blij voelde. Ik verbaasde mij over die vraag. Tot nu. Na een goed onderling gesprek, besloot ik met die pil te stoppen. Het moest anders. De bijwerkingen vind ik bij nader inzien erger dan de kwaal. Ik las op het internet verslagen van personen die eveneens waren gestopt of dat hadden geprobeerd. Ik realiseer mij goed dat ik die pil in de kleinste dosering inneem en dat niet doe vanwege de onderdrukking van een depressie of angststoornis. Dat maakt een groot verschil bij het afkicken.

Alhoewel ik sindsdien af en toe een raar verschijnsel in mijn hoofd voel en een beetje misselijk word als ik te snel beweeg, zet ik door. ’s Ochtends voel ik mij al minder duf na het opstaan maar slapen verloopt nog niet zoals gewenst. Vanmorgen zei mijn liefje dat ik er ‘lekker fris’ uitzie, mijn ogen staan helder(der), mijn gezicht is minder opgeblazen. Ik betrapte mij weer op fluiten, mijn lach klinkt voller. Tevens hoop ik dat de overtollige kilo’s langzaamaan zullen verdwijnen. Sinds wij ’s middags een vers groente- en fruitsapje nuttigen, is ons eetpatroon nóg gezonder.

Inmiddels verschenen er wolken aan het firmament. In de vroege middag wordt hier regen voorspeld; ik kijk uit naar de ontlading. Daarna is het tijd voor een duik in een overigens gekalmeerde zee. De wind is definitief gaan liggen. De pil bleek geen mirakel maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Geen huppeltutjes

Afgelopen weken volgde ik met veel plezier het wereldkampioenschap veldhockey in Den Haag, die mooie stad achter de duinen. Het is vast de eerste keer in de geschiedenis van voetbalclub ADO Den Haag dat supporters van beide teams door elkaar op de tribune zitten. Dat zegt iets over de beschaafdheid van het hockeypubliek. In plaats van groen-geel kleuren de tribunes oranje in deze dagen. 

Het was in Den Haag waar ik naar de middelbare school ging, de stad waar ik naar zou willen terugkeren, als een verblijf in Spanje om welke reden dan ook niet meer mogelijk zou zijn. Het is ook de stad waar ik voor het eerst een hockeystick vasthield; dat werd geen groot sukses. Tijdens een gymnastiekles besloot de leraar dat we gingen hockeyen, op het nabijgelegen hockeyveld. Ik sloeg de bal naar een klasgenote en vriendinnetje, zij had geen idee hoe ze die moest stoppen, ik zag de bal vervolgens over haar stick richting mond rollen en er een voortand uit slaan. Bloed overal, schrik bij iedereen. Zij kreeg een nieuwe voortand. Ik behield mijn weerzin tegen het spel. 

Desalniettemin volg ik het verloop van het huidige kampioenschap op de voet. Hockey loopt als tak van sport op diverse vlakken mijlenver voor op voetbal. Neem bijvoorbeeld de mogelijkheid van videoreferentie. Elk team kan tijdens een wedstrijd eenmaal bij de scheidsrechter beroep aantekenen als iets belangrijks over het hoofd is gezien of als men het oneens is met de genomen beslissing. Vervolgens bekijkt een videoscheidsrechter alle beelden vanuit verschillende hoeken en brengt advies aan de scheidsrechter uit. Kom daar eens om bij het voetbal?! FIFA-baas Sepp Blatter moet de duimschroeven aangedraaid krijgen om doellijntechnologie in het voetbal mogelijk te maken. Die man moet niet worden herkozen!

De Nederlandse dames wonnen gisteravond overtuigend van de Argentijnse dames. Daarmee zetten ze de regerend wereldkampioene aan de kant. Ik ben er zeker van dat het Nederlandse team Argentinië ook nog gaat onttronen. De dames, met hun doorgaans aanvallende spel, zijn niet te stuiten! Het valt mij op dat veel veldhockeyspelers (mannen en vrouwen) tenminste één ‘valse’ voortand hebben; uit eigen ervaring weet ik hoe moeilijk dat is te vermijden. Als er een strafcorner wordt geslagen, lopen spelers van de tegenpartij met ware doodsverachting, met of zonder masker en/of gebitsbescherming, in de richting van de bal. Bij hockey heeft men zelfs een naam voor dat verschijnsel: ‘suicide players’.

Maartje Paumen is een opvallende vrouw in een opmerkelijk team. De dames hockeysters zijn niet bepaald huppeltutjes! 

Paumen had een relatie met teamgenote Carlien Dirkse van den Heuvel (midden foto). Ze kwamen tijdens de Olympische Spelen in Londen officieel ‘uit de kast’ en wonnen met hun team Olympisch goud. Ze zijn mooie rolmodellen (en niet de enige lesbische hockeydames). Inmiddels zijn de dames helaas uit elkaar.

Ik vind Paumen erg leuk om naar te kijken. Ze is een topfitte, stoere en getalenteerde hockeyster. Maar wat haar voor mij vooral zo leuk maakt, is het spleetje tussen haar voortanden! Ik kan uit mijn hoofd een aantal personen met een spleetje tussen de voortanden noemen: zangeres Madonna, actrice Lauren Hutton, de zangeres van Pussycat (van de single ‘Mississipi’), Howdy Doody. Ik vind zo’n spleetje sexy. Nu is het ene spleetje het andere niet. Je hebt spleetjes waarin je twee fietsen kunt stallen maar die van Paumen is heel subtiel. Les Blank maakte in 1987 een documentaire over vrouwen met een spleetje tussen hun voortanden, getiteld ‘Gap Toothed Women’. Hij is er eveneens door gefascineerd. Na het zien van de documentaire bleek dat niet iedere draagster aanvankelijk blij was met de eigen ‘gap’. Sommige vrouwen wilden het spleetje als puber laten wegwerken, anderen hadden jarenlang een minderwaardigheidscomplex. Nou ja?! Tegenwoordig kun je zelfs gebitscorrecties laten aanbrengen mèt spleetje. Het spleetje (‘diastema’) wordt in het algemeen gezien als een van de zeven schoonheden. 

Stel je voor dat Paumen, die tevens reebruine ogen heeft, ook nog sproeten had gehad of gekrulde wimpers... Dan was ik wellicht alsnog gaan hockeyen.

Paumen heeft haar eigen tanden nog maar loopt regelmatig onverschrokken, zonder gebitsbescherming, op een tegenstandster af.
Ze speelt liever niet met een bit, hoorde ik een goed ingevoerde hockeycommentator onlangs zeggen. Doet ze dat voor haar vrouwelijke fans? Voor de liefhebsters van haar gap? Welnee. Het zit niet comfortabel, ze kan daardoor moeilijk praten en ook ademen gaat niet vanzelf. Ze draagt het ding in haar sok en als het erom gaat spannen, stopt ze de gebitsbescherming in haar mond. 
Aanstaande zaterdag spelen de dames de finale tegen team Australië. Het wordt een spannende wedstrijd. Het Nederlandse team, onder aanvoering van Maartje Paumen, gaat met technische spel zeker winnen van de hockeyroos. En als het even wil, zal zij daarbij een beslissende rol spelen. Let maar op, mind the gap!

Chocoladeplakhandjes

Afgelopen dagen was ik op verschillende manieren in de weer met Indonesië. De regelmatige lezer weet dat er een reis daar naartoe op het programma staat. In minder dan twee maanden reizen we af naar Sulawesi. Ik wierp mij onlangs op als reisprogrammeur. Bernadette, met wie wij de reis gaan maken, is een drukbezette vrouw, ik heb veel minder te doen (al vliegen de dagen voorbij). Mijn liefje staat mij met raad en daad bij. We willen de rondreis door de provincie niet helemaal vastleggen maar omdat het hoogseizoen is, zullen we een aantal dingen vantevoren moeten boeken. Voor de eerste dagen in Makassar boekten wij reeds een hotel. We maken alledrie een lange reis om er te komen dus een comfortabele plek om te acclimatiseren is geen overbodige luxe.

Daarna weten we in grote lijnen wat we willen zien en doen. Zo heb je in Zuid-Sulawesi de etnische groep Bugis (een zeevarend volk met prachtige schepen), de Toraja’s (hun bijzondere begrafenisrituelen), de mysterieuze megalitische sculpturen in de Badavallei, het Posomeer en de Togianeilanden (snorkelparadijzen) in Centraal-Sulawesi, Minahasaland, Bunakeneiland (onderwaterwereld) en Tangkoko National Park (het tasier-aapje) in het Noorden. De provincie is circa 2.200 kilometer lang en de infrastructuur is niet overal even goed. Overlandse reizen duren dus tamelijk lang.

We besloten een deel van het traject door de lucht te doen dus we boekten alvast een vlucht met Lion Air. En we boekten nog eens. En nog eens. De volgende poging was met de creditkaart van persoon B. Dat lukte wederom niet. We vroegen vervolgens aan Bernadette het te doen met haar bankkaart. Zelfs dat lukte niet. Zucht... Wat was hier nu weer aan de hand?! Op het internet las ik dat Europese kaarten niet of nauwelijks worden geaccepteerd voor binnenlandse vluchten van deze vliegmaatschappij. Discriminatie! Dus we besloten tot plan D en vroegen vrienden in Bali de vliegreis naar Manado voor ons te boeken. Dat lukte in vijf minuten. Bernadette vindt Frans een held. Wij ook. Eerder waren hij en echtgenote Lenie rotsen in onze Balinese branding.

Zij zijn ook de managers van onze voormalige villa die sinds vorige week in nieuwe hoedanigheid op internet is te vinden. Wij waren reeds op de hoogte van de beslissing van de nieuwe (Belgische) eigenaren om de villa klaar te stomen voor tien gasten. Voor dat doel toverden ze de opslagruimte van het gastenhuis om tot kinderslaapkamer met stapelbed en werd het atelier op de eerste verdieping van het hoofdgebouw veranderd in een vijfde tweepersoonsslaapkamer. Bovendien werd het terras langs het zwembad van semi-Olympische afmetingen vergroot en kwamen er meer ligbedden. Et voilà. Ik vind het er mooi uitzien. We wensen de eigenaren van Villa Anamaya in Banjar heel veel verhuursukses toe!

Afgelopen weekend skypten we weer met Elsa, Ketut en de mannetjes Yuda en Damai. Na de gebruikelijke begroetingen (“we love you”, “we miss you”) werd er voor ons gezongen. We vertelden hen dat we weer naar Indonesië komen. Volgende maand gaat Yuda naar de lagere school. In goed overleg met zijn ouders besloten we hem als leerling op te geven bij NBBS, North Bali Bilingual School. Het is een tweetalige school (Engels als tweede taal) onder leiding van een Indonesische professor en haar Australische partner, Ibu Dewi & Pak Syd.

De driejarige Damai gaat volgende maand zijn eerste stappen zetten in Window to the World, de internationale peuterschool op Montessori-grondslag waar ook Yuda vier jaar lang succesvol werd geschoold tot het mooie mannetje dat hij nu is. 

Het zorgt ervoor dat wij in de toekomst met de beide kereltjes kunnen blijven communiceren. 

Wij zijn blije oma’s. 

Marijke zorgt voor de administratieve afwikkeling van het een en ander. We lieten haar vorige week tevens weten dat er ook nog een verjaardagsdoos naar haar adres wordt gestuurd. Yuda wordt in augustus zeven jaar en zoals gebruikelijk, sturen wij dan kadootjes op. Zij liet ons weten dat ze de mannetjes recent nog had gezien. Nou ja, gezien... Ze bleken onder de chocolade te zitten die ze van Coba-van-de-bibliotheek kregen. Mijn liefje zei mij dat ze die plakhandjes wel even zou willen vasthouden... Nog even geduld, liefje!

Tijd vliegt

Het begin van de meteorologische zomer ligt alweer achter ons. Het wil nog niet echt zomeren in Spanje, al loopt de temperatuur op. Het is namelijk de tamelijk koele wind, uit het oosten, uit het noorden die het nog niet zomers warm maakt. Terwijl we over drie weken alweer de langste zomerse dag (21 juni) achter ons zullen laten. Tja. Sinds we een markies en een zonnescherm aanschaften, laat de zon het met enige regelmaat afweten. Sinds 2005 leven we bijna continu in een zonnig klimaat en daarop gaat het lichaam rekenen. Dus als het enigszins fris is, hebben mijn liefje en ik het al gauw fysiek koud. Gisteren was een regenachtige dag maar zoiets deert mij dan weer niet: het is immers goed voor het land en goed voor de nieuwe bomen langs onze boulevard.

In de vereniging van huiseigenaren ben ik dan wel VP af, betrokkenheid bij het wel en wee van onze woonwijk blijft bestaan. Tijdens de recente vergadering werd besloten dat we de gaten die langs de boulevard waren gevallen vanwege verwijderde dode palmbomen zouden opvullen met anderssoortige bomen. Op vrijdagochtend hoorde ik een zware vrachtwagen tegen de berg op rijden. Ik keek door het zijraam en zag een truck met palm- en andere bomen binnenkomen. Ze waren bestemd voor tuinman Matt! We schoten ongedoucht in onze kleren en liepen naar de straatkant. De nieuwe palmbomen, van de soort Washingtonia, die niet ontvankelijk zijn voor de vernielende kracht van de rode kever, gingen al op welgekozen plaatsen in de grond. Het voelt alsof de tandarts kronen plaatst maar dan zonder de pijn in eigen mond. 

Matt vroeg mij of ik wilde blijven om als ‘second opinion’ te fungeren. Hij had weliswaar een beplantingsschema in zijn hoofd maar zei het prettig te vinden ook mijn mening te kennen. Ik hing dus rond als een conciërge. Degene die na mijn aftreden werd gekozen voor die klus, keerde onlangs terug naar Engeland dus ik liep niemand voor de voeten. Ik kan het goed vinden met de tuinman, hij is toegewijd, een harde werker en hij heeft bovendien een goed gevoel voor humor.

Er bleken tevens drie jacaranda’s op de vrachtwagen te staan. Nog geen twee weken geleden liepen mijn liefje en ik met onze vrienden Ger & Monika over de golfbaan van Campoamor waar we stopten om elke versie van deze subtropische boom met blauwpaarse bloemen die momenteel spectaculair bloeit, te bewonderen. Je ziet deze bomen ook steeds vaker in het Spaanse straatbeeld opdoemen. Het zijn niet alleen de bloemen die mooi zijn, ook de zachtgroene, veervormige bladeren zijn het bekijken waard. 

Eerder vroeg ik aan tuinman Matt of het een idee was hier een daar zo’n sierlijke jacaranda met klokvormige bloemen in onze gemeenschappelijke tuin te plaatsen. Hij was het met mij eens dat ze prachtig zijn. Nu was de woord bij de daad gevoegd. Ik zei Matt in de loop van de ochtend dat wij ‘a serious request’ aan hem hadden: was het mogelijk om een van de jacaranda's te plaatsen bij de ingang van onze parkeerplaats? Op die manier zouden wij uitzicht hebben op de prachtige blauwe bloemen vanuit ons keukenraam. Hij vond het een mooi plan en zo werd het uitgevoerd. Daarna deden we met hem nog een excursie langs de fruitbomen in de tuin: de citroenen groeien, er hangen grote rode (eetbare) kersen aan de bomen en de vijgenbomen beginnen vruchten te dragen. De kersen lijken op de foto eerder op perziken?! Op deze manier valt het gemis aan de eigen tropische tuin van Bali mee...

Mijn liefje en ik strijden nu dagelijks om de plek in de keuken. Vanwege de regen bleven we gisteren lekker binnen. Vanuit de keuken spreken we ‘onze’ jacaranda liefdevol toe. 
Het afgelopen weekend stond bol van de culinaire experimenten: mijn liefje maakte heerlijke kippensoep als lunch, ik bereidde ’s avonds een inktvisschotel met verse tuinbonen in een enigszins merkwaardige saus (met karwijzaad) uit een Spaans kookmagazine -niet voor herhaling vatbaar- en zondag was het tijd voor Dong Do Pork, een recept van Poh Ling Yeow. Het is langzaam gegaarde pork belly met een saus van twee soorten ketjap, Chinese rijstwijn, water, veel verse gember en lenteuitjes; de suiker liet ik achterwege. Het vlees sudderde bijna 3 uur door en viel uiteindelijk op het bord uiteen. Vanavond eten we de restjes. Misschien wel met het bord op schoot, voor de televisie. Het is immers weer Mastercheffeest! De wedstrijd tussen de Australische junioren die momenteel op de Nederlandse televisie is te zien, zag ik jaren geleden reeds in Australië, Masterchef All Stars van 2012 had vorige week de finale. Poh was favoriet maar werd vroegtijdig uitgeschakeld omdat haar BBQ-gerecht niet lukte (ze had nog nooit gebbq'd...). De trofee werd opgeëist door de jonge Callum. Ik vermoed dat de volgende serie van All Stars eraan komt, die van 2013. Het programma blijft inspireren. Over vervliegende tijden gesproken: over twee maanden gaan we ons weer onderdompelen in de Aziatische keuken als we op weg gaan naar Sulawesi. Voordat je het beseft, is het zover.

Lekker Pu(o)h!

Terwijl ik zit te typen, ruimt mijn liefje de potten, pannen en borden weg in de vaatwasser. Vanavond aten we voor de laatste keer haché. De zomer komt eraan en dan heb je geen zin meer in dergelijke schotels. De Spaanse slager snijdt de runderlap op een dusdanige wijze dat we het bij hem niet afnemen. Voor dit soort gerechten gaan we naar de Nederlandse slager, hoe vreemd dat ook klinkt.

Onlangs keek ik naar de finale van Masterchef Holland 2014. Alhoewel David mijn favoriete amateurkok was, won Bart. Hij is de eerste Nederlandse winnaar van dit programma. 

Het leuke was dat Poh Ling Yeow jurylid was in de finaleweek. Poh werd tweede in Masterchef Australia 2009 en dat legde haar geen windeieren. Ze kreeg een eigen tv-programma (Poh's Kitchen) en maakte een kookboek.

Toen wij haar in januari 2014 persoonlijk in Albany, West-Australië ontmoetten, vertelde ze ons het geheimpje dat ze jurylid zou worden bij de Nederlandse versie van het succesvolle programma, nadat ze hoorde dat wij twee reislustige Hollandse meiden waren. Ik hield het geheim (al vond ik het moeilijk...). 

Ik zag haar inderdaad onlangs op televisie als jurylid in het Masterchef-programma en stuurde haar daarna een onderhoudende mail met een foto van haar die ik van de tv nam. Niet veel later ontving ik een gezellige mail van haar terug. Ze vertelde daarin dat ze het verblijf in Amsterdam fantastisch had gevonden en dat ze vermoedt dat haar voorouders (van Maleise afkomst) Nederlands bloed in hun aderen hadden... De verbondenheid die ze voelt met Nederland kon ze niet anders verklaren. Ze schreef dat ze zich verbaasde over het feit dat zoveel Nederlanders haar kennen en waarderen. Dat vertelde ik haar al toen wij elkaar in Albany ontmoetten maar toen zei het haar niets. Nu wel. Haar tweede kookboek, getiteld 'Same same but different' is inmiddels uit. Ze mailde nog meer maar dat is for our eyes only. Poh is een fantastische kok en een heel leuk mens. We houden contact.

Momenteel kijk ik naar de serie van Masterchef Australië All Stars uit 2012. Ook Poh treedt daarin op; ik begrijp dat haar naam in Chinees betekent “precious talent” dus dat voelden haar ouders Christina & Steve Yeow goed aan! Julie Goodwin -de winnares van Masterchef Australia 2009-, Justine Schofield, wier kookprogramma ik regelmatig kijk, Kate Bracks die winnares werd in 2011 en vele andere medestrijders als Marion, Callum, Hayden-the-surfdude, Kumar en Aaron met zijn Boralino treden daarin op. Velen van hen verging het uitstekend na hun optreden in diverse jaargangen van Masterchef Australia. 

In deze All Stars-serie strijden deze koks tegen elkaar voor hun goede doel. Met elke gewonnen wedstrijd verdient men geld voor dat doel. Poh heeft nog niet zoveel geld bijeen gekookt maar ik heb goede hoop dat dat binnenkort verandert. Julie staat momenteel bovenaan. Ik ben overigens ook fan van Callum. Deze jongeman die nog jeugdpuistjes had toen hij voor het eerst aan Masterchef meedeed, werkte inmiddels enkele jaren in de keuken van de Griek George Calombaris, jury, superchef en restauranteigenaar. Dat moet zijn vruchten afwerpen. Ik blijf aan de buis gekluisterd.

Enkele weken geleden kochten wij een sapcentrifuge die we inmiddels elke dag gebruiken. De selderij-, wortel-en appelsap is een van de favorieten maar het drankje van rode biet-, sinaasappel- en gembersap mag er ook zijn. Net als die van verse ananas, komkommer en radijsjes. De appel-, peer- en limoensap is eveneens een aanrader. Om maar te zwijgen over de Virgin Mary (tomaten, selderij, tabaso). Elke week koop ik een grote hoeveelheid groenten en fruit voor dat doel; ook spinazie, bloemkool, brocoli en ijsbergsla lenen zich er goed voor. Groene groenten. We voelen ons er lekker bij.

Recent las ik over een nieuwe hype van leptine; in het Grieks betekent dat 'dun'. Het is een hormoon dat het lichaam zelf aanmaakt en dat ook wel het ‘hongerhormoon’ wordt genoemd. Hoe meer leptine in het bloed zit, hoe verzadigder men zich voelt en daardoor kun je afvallen. Er is geen leptinepil of een ander product. Leptine zit vooral in groene (blad)groenten. Zo zijn we als keukenprinsessen lekker bezig.

Van holbewoonster naar holebewoonster

In de afgelopen dagen zat ik regelmatig gebogen over cijfers en teksten. Cijfers die hadden te maken met de financiële situatie van de Vereniging van Eigenaren van onze Spaanse woonwijk. Afgelopen vrijdag was de jaarvergadering en daar zat ik als Vice-President voor de eerste keer samen met de President, een collega en de Administrateur achter de vergadertafel. Op de foto zie je links collega-VP Geraldine (Ierse), geflankeerd door president Terry (Engelsman), aan mijn linkerzijde zit Antonio, de Spaanse administrateur.

De vergadering verliep naar behoren, de zaken van het bestuur waren betrekkelijk goed geregeld; mede dankzij de grote hulp van enkele financiële experts. 

Het was de eerste maar tegelijkertijd (voorlopig) de laatste keer dat ik achter die tafel zat. Terwijl de overige leden van het bestuur en de administrateur zich herverkiesbaar stelden, besloot ik af te treden. Alhoewel de klus als conciërge mij in het afgelopen jaar goed beviel, was ik van mening dat het even genoeg was. Mijn lieftallige assistente, aka mijn liefje, was het van harte met mij eens. Ik kreeg een fraaie bos bloemen als dank. Het enige formele dat thans rest, is dat ik de notulen verwerk; zowel in het Engels als in het Nederlands. Vandaag werkte ik enkele uren aaneengesloten aan die verslaglegging. Zoals het in mijn karakter zit, wil ik ook dat werk consciëntieus doen. Hedenavond had ik het gevoel dat ik een dag niet had geleefd... Zelfs mijn ogen stonden naar binnen gekeerd! Het wachten is thans op de goedkeuring van de notulen door de president. Daarna zal ik nog zorgen voor de Nederlandse vertaling en dan zijn mijn liefje en ik weer vrij van verplichtingen.

Daarmee zijn we ook weer vrij om langdurig te gaan reizen. Rezien is verslavend! De regelmatige lezer weet dat wij onlangs bezoek kregen van vriendin Bernadette, een andere reislustige Hollandse. Eerder hadden we het plan om gezamenlijk Myanmar (het vroegere Birma) te gaan bezoeken. Maar Bernadette zit vanwege haar werk vast aan reismaand Augustus en dat is niet persé de beste tijd om in dat land rond te reizen. Het is namelijk regentijd en regelmatig vinden dan binnenlandse overstromingen plaats.

We bespraken onlangs dus plan B met elkaar. Daaruit kwam het plan voort om naar Sulawesi, het voormalige Celebes, te reizen. Het is een boeiende provincie van Indonesië, zowel qua cultuur als wat betreft de natuur. In Torajaland zijn vele bezienswaardigheden in de Bada Valley werden nog niet zo lang geleden megalithische steensculpturen ontdekt en Sulawesi is een van de weinige plekken op aarde waar je zowel atol-, als franje- en barrièreriffen vindt. Een walhalla voor de enthousiaste duiker en snorkelaar waartoe ik mijzelf reken. Onlangs kocht ik een nieuwe Mares-duikbril, een ontwerp naar de laatste inzichten. Inmiddels hebben Bernadette en wij afzonderlijk een vliegreis naar Makassar geboekt. We komen weliswaar op dezelfde dag in Makassar aan maar via verschillende routes en met andere vliegmaatschappijen. De binnenlandse reisroute hebben we inmiddels, via een Skypesessie, in grote lijnen afgestemd.

Wij zullen waarschijnlijk langer dan Bernadette in Sulawesi verblijven om nog een paar bijzondere snorkelgebieden in het zuiden van het eiland te bezoeken, gaan misschien nog een uitstapje maken naar de Filippijnen, waarna we zullen doorreizen naar Bali om Elsa en de mannetjes te bezoeken. 

Zij stuurde ons in het weekend foto’s toe van haar zonen. Yuda maakt zijn huiswerk aan het tafeltje dat papa Ketut voor hen timmerde, Damai staat in winterkleding met een van onze golftrofeeën in zijn hand. We kijken uit naar een weerzien met hen. We keren naar Bali terug als echte toeristen. We gaan dan ook niet de voormalige eigen villa huren. We zien wel waar we terechtkomen; als er maar een zwembad is... ik heb mij voorgenomen Yuda deze keer te leren zwemmen met zwemvliezen en een snorkel! In oktober zullen we dan naar Spanje terugkeren voor de jaarlijkse medische controle van mijn liefje.

Morgen gaan we op de eigen golfbaan weer een rondje lopen, deze keer met onze vrienden Ger & Monika. Het wordt een mooie dag volgens de weervrouw. Sinds de verkoop van de villa in Bali loop ik verlicht over de baan. Mijn afslagen gaan goed, de ballen landen veel verder; dat geldt niet alleen voor mij maar ook voor mijn liefje. Toen wij onlangs met onze vrienden Roland en Frans speelden, merkten zij op dat wij beiden zoveel beter spelen dan vorig jaar. Ik schrijf dat vooral toe aan de ontspanning die op onze schouders neerdaalde.

Writer’s block

Het bloggen valt mij thans niet mee. Er gaat zomaar een week (of meer) voorbij dat ik niet weet waarover ik zal schrijven. Ik vind die impasse niet leuk maar het is wat het is. Niet dat ik niets te doen heb of niets heb te melden maar de blogknop staat momenteel op ‘uit’. Ik weet niet precies waaraan het ligt... Mijn liefje noemt het een ‘writer’s block’. Ik ben het ermee eens. vind het intrigerend want er zijn best verhalen te vertellen...

Zo had ik onlangs een afspraak met de assistent van de burgemeesteres van Orihuela Costa over allerlei lokale zaken, was er veel te doen rondom een grote lekkage in onze eigen woonwijk, maakte ik een afspraak met een loodgieter om geuren in bepaalde woonblokken te voorkomen, kochten mijn liefje en ik een kastje dat Spaanse televisie mogelijk maakt (goed voor onze talenkennis!), waren we uitgenodigd op een house warming party bij de president van de vereniging die als niet-golfer een prachtige villa kocht aan de golfbaan van Campoamor, gingen we langs bij een makelaar om te zien wat er zoal te koop staat in andere wijken, golfden we met de buurmannen, zijn we bezig met de planning van een aanstaande verre reis (Sulawesi). Aan dat alles ligt het dus niet. Ik hoop dat de schrijfzin weldra terugkeert. De blogger zwoegt voort. Ik geef het nog lang niet op!

De eerste Koningsdag volgde, 4 en 5 mei vonden plaats. Ik volgde dat alles op mijn manier. In de aanloop naar de herdenkingsdagen las ik digitale boeken als ‘Every man dies alone’ (Hans Fallada), ‘The last Jew’(Noah Gordon), ‘2666’ (Roberto Bolaño) en ‘Hunting Eichman’ (Neil Bascomb). Stuk voor stuk indrukwekkende verhalen -niet persé recent- die ik van harte aanbeveel. Op de avond van 4 mei keek ik naar de verfilming van de jongen in de gestreepte pyjama, het boek van John Boyne dat mij ontroerde tot de laatste bladzijde.

Gisteren golfen we nogmaals met Frans en Roland, die in hetzelfde appartementsblok wonen als wij. Het zijn leuke kerels die goed kunnen golfen en serieus met de sport bezig zijn en dat inspireert. Alhoewel een van de regels is dat je elkaar geen adviezen mag geven tijdens het spel, luisteren we graag naar hun mening en tips. Met hen spelen we nooit met het mes in de achterzak. Dat is anders als je aan een officiële wedstrijd meedoet. 

We speelden op golfbaan ‘Vistabella’, met werkelijk prachtige vergezichten. Het is een uitdagende, heuvelachtige baan. Sommige holes waren zeer intimiderend: op hole 1 lag een bunker zo groot als het grootste klaverbladknooppunt van Nederland. Welbeschouwd lag er iets dergelijks op elke hole. Het was dan ook onvermijdelijk dat mijn bal regelmatig in zo’n zandbak landde. Ik raakte vier ballen kwijt; eentje in hoog gras, een sloeg ik achter een hek en twee ballen kwamen in een grote waterpartij terecht. Dat zijn acht slagen (inclusief strafpunten). Ik verloor wederom van mijn liefje, die aan een ware triomftocht is begonnen. Met de mannen scherpten we nog wat regels aan. Een rondje golf wordt doorgaans gevolgd door een gezamenlijk hapje en een drankje. We zijn alle vier smulpapen. 

Vanavond komen ze bij ons eten. Op het menu staan: versgebakken foie met gebakken appel, overgoten met zelfgemaakte Pedro Ximenez-saus. Risotto met een selectie van bijzondere champignons en truffelolie. Het toetje bestaat uit mandarijnen in cointreau met een bolletje vanille-ijs.

Aanstaande zaterdag gaan we met hen meedoen aan een internationaal landentoernooi dat onze eigen golfbaan organiseert. Elena, de Spaanse manager van de baan, smeekte ons mee te doen. Het team Nederland was op dat moment nog maar drie leden groot. We zwichtten. De oranje polo’s liggen al klaar. Vanavond en later in de week komen enkele van onze beste vrienden in hun appartement op Campoamor aan. We verheugen ons op hun komst.

Alicante huilt

Dat was wat Bernadette appte toen zij op de luchthaven van Alicante incheckte. Ze dacht dat er regen zou vallen over haar vertrek... Eerder zag ik dat de wolken uitzonderlijk laag hingen; ze leken het asfalt van de landingsbaan te raken. Vanaf het moment dat zij aankwam, tien dagen geleden, scheen de zon. In de dagen dat ze bij ons verbleef, viel er geen druppel. Dat wens je vrienden uit Nederland toe, zeker een zonaanbidster als zij.

We wandelden, zwommen, lunchten aan diverse stranden, kookten thuis, relaxten, speelden met onze iPads, praatten en lachten. Over dat zwemmen wil ik nog wel iets kwijt: Bernadette is zeer sportief en tamelijk Spartaans. Toch was het mijn persoontje dat als eerste de Middellandse Zee indook! De temperatuur ligt rond 21 graden Celsius wat zeker niet slecht is voor de tijd van het jaar maar het is koud. Ik vermoed dat het feit dat ik in die temperatuur tot de laatste dag van ons verblijf in West-Australië zwom, debet is aan mijn dapperheid. (De twee flessen rosé die we bij de lunch dronken, droeg daaraan ook bij.) Ik vond het zeer verfrissend. Uit privacy-overwegingen zet ik geen foto van ons als baadsters... ik vond een mooi alternatief bij Picasso. 

Gedrieën bezochten we Granada. Voor Bernadette was dat de eerste keer, voor ons niet. Wat wij wèl voor het eerst deden, was een appartement met twee slaapkamers huren. Het appartement, eigendom van een Spaanse familie, vonden we op een boekingssite (voor de geïnteresseerde: Casa Palacio Lopez Daza). Het leek ons deze keer leuker dan een hotel. Het pand is zeer centraal gelegen, aan het bekende plein Bib-Rambla. ’s Middags en ‘s avonds vulde het plein zich met Spanjaarden, toeristen, musici en andere kunstenaars. Het appartement had goede dubbele ramen waardoor het geluid en het geroezemoes niet   hinderlijk was. Ook wij aten een avond buiten, aan het 'eigen' plein, met een truitje aan. Toen de wind  opstak, kwamen de windschermen naar beneden. Vervolgens ging de terrasverwaring aan. Zo was het goed toeven.

De eerste avond aten we in een mooi restaurant aan de Plaza del Carmen, genaamd ‘Puerta del Carmen’. Bernadette had het adres doorgekregen van vrienden en nodigde ons uit. We aten heerlijk Spaanse fusion-gerechten (tonijn en inktvis vooraf, hamburgers met een plakje eendelever als hoofdgerecht). In de loop van de avond raakten wij aan de praat met een Italiaan die een restaurant in Londen zei te hebben maar het niet naar zijn zin had in die stad. Hij was op vakantie in Spanje en vertelde ons dat hij elke middag en avond in het betreffende restaurant eet, vanwege de goede gerechten en de mooie wijnkaart. Puerta del Carmen noemt zich namelijk ook ‘vinoteca’.

De ochtend daarna stond het Alhambra op het programma. Mijn liefje en ik liepen in shorts naar het ontbijt en hadden daar direct spijt van. Het was koud in de ochtend: circa 7 graden Celsius. Granada ligt namelijk aan de voet van de Sierra Nevada. Vanuit het appartement hadden we zicht op een dikke sneeuwlaag op enkele pieken. Bernadette was verstandiger; zij droeg een lange broek en had een korte broek in haar schoudertas. Het duurde lang voordat we waren opgewarmd. Het mooie van het bezoek aan dit werelderfgoed was dat de lager gelegen tuinen, die zeer de moeite waard zijn, in bloei stonden. Dat zag ik niet eerder. Ons vorige bezoek aan het Alhambra was namelijk in de maand september. Ik keek mijn ogen uit. De meeste foto’s die ik tijdens dit bezoek maakte, zijn dan ook van bloemen. En van mijn vriendinnen!

We bezochten de kathedraal van Granada, op loopafstand van ons appartement, en bij toeval kwamen we langs de basiliek van San Juan de Dios, uit 1734. Alhoewel ik liever Moorse motieven aanschouw dan barokke kerken, was ik blij het te hebben gezien. Een beter voorbeeld van Andalusische barok zal moeilijk zijn te vinden! 

Ik zal een nieuw (lopend) webalbum samenstellen waarin het een en ander is te bekijken.

De dag erna reden we naar Málaga, circa 130 kilometer ten zuiden van Granada. We wilden daar het Picassomuseum bezoeken. Pablo Picasso werd daar in 1881 geboren. Een bezoek aan dit museum stond al een tijdje op mijn wensenlijstje. Eerder bezochten wij Picassomusea op andere plaatsen in Europa. De grootste collectie hangt in Parijs. Al vond ik het fraai, ik vond het tegelijkertijd ietwat teleurstellend. Het museum heeft een kleinere collectie dan gedacht en de wijze waarop de kunstwerken per zaal waren samengebracht, was niet voor de hand liggend. Ik miste een rode draad in de expositie. Na het museumbezoek lunchten we met heerlijke tapas: onder andere kroketjes van ossestaartvlees en inktvis met zwarte inkt. De lange weg naar huis verliep prima. Inmiddels is Bernadette terug in Nederland. Het wordt hier morgen circa 30 graden Celsius. Zelfs Alicante lacht weer.

Van de conciërge

In een lokale krant stond te lezen dat het eerste kwartaal van 2014 in Spanje het warmst was sinds achttienhonderdzoveel, vanaf het moment dat men in dit land het weer registreert. Dat is nogal wat. Degenen die hier overwinterden, zeiden ons dat er geen sprake was van winters weer, al stond er vaak wind.

In de afgelopen week was ik druk met verenigingstaken, waaronder die van conciërge. We lopen rond en kijken wat er loos is. Of we worden benaderd over dingen die onderzoek of reparatie behoeven. En tijdens die rondes rapen we afgezwaaide golfballen in de gemeenschappelijke tuinen langs de golfbaan. Momenteel is tuinman Matt onder bezielende leiding van president Terry de gemeenschappelijke tuinen verder aan het verfraaien. Er werden hoge bomen, struiken, cactussen en kleurrijke bloemen aangeschaft: amandel-, appel-, citroen- en perenbomen, lampenpoetsers, om maar enkele te noemen. Ze worden nu over het terrein verspreid. Daarmee krijgt de tuin meer kleur en meer diepte.

Tot overmaat van ramp ontstond er vorige week ergens in het leidingenstelsel een grote lekkage. Sommige putdeksels schoten de lucht in. Onder één putdeksel kunnen drie leidingen lopen en welke doet nu wat? Het is bovendien niet eenvoudig te weten waar het lek precies zit. 
Een geluk bij een ongeluk was dat weldra bleek dat het niet de leiding betrof die water voor de huishouding naar de appartementen voert. (Anders had de telefoon van de conciërge roodgloeiend gestaan...) Het bleek te gaan om een lek in de aqua riego, irrigatiewater ofwel water voor de tuinen. Dat water krijgen we van meneer Perez, de Spaanse eigenaar van het omringende golfterrein en de grond waarop onze wijk staat. Nou ja, we krijgen het niet letterlijk, als vereniging we betalen ervoor.

De tuinman bracht in de afgelopen dagen grote flessen mee naar zijn werk om de nieuwe beplanting van water te voorzien. Datzelfde deden bewoners of eigenaren die dicht bij nieuwe bomen en struiken wonen. De prachtige tuinen zijn de trots van menig huiseigenaar dus alle hens aan dek. We kunnen de nieuwe aanwas toch niet onder onze neus laten verpieteren?!

De technische manager van de golfbaan en onze administrateur, Antonio, bespraken de aanpak. Bij nadere bestudering bleek zowel een waterleiding aan Campoamor-kant als op ons terrein te zijn gesprongen. De infrastructuur ligt er nu langer dan tien jaar dus we moeten er rekening mee houden dat dit soort schade in de toekomst vaker gaat optreden. Langs de weg naar de golfbaan werd het eerste gat gegraven. Van daaruit moest stapje-voor-stapje worden gezocht. Je wilt niet dat het gehele trottoir open komt te liggen. De lekken zijn inmiddels opgespoord. Die op ons terrein ligt voor appartementsblok 3, bij het zwembad. Een stukje trottoir ligt thans open, om het gat is een lint gespannen. We liepen regelmatig even naar de bouwvakker die de rotklus uitvoerde. We vroegen hem dan of hij zin had in koffie of water. Toen hij het lek vond, vond hij dat wel dat hij een biertje verdiende. Het werd hem om half elf ’s ochtends gebracht. “Gracias, mujer”. Morgen kan Matt verder met de beplanting en kunnen we de tuinen hopelijk weer besproeien.

Tevens moeten de financiële documenten in orde worden gemaakt voor de jaarvergadering die volgende maand plaatsvindt. Tijdens die vergadering zal het bestuur verantwoording afleggen aan de leden over de projecten en de uitgaven. Zelf doe ik dit voor de eerste keer. Mijn lieftallige assistente, die goed met cijfers is, was een rots in mijn branding. We bestudeerden de stukken samen en stelden een vragenlijst op voor Antonio, onze administrateur. Bovendien kregen we hulp van iemand die eerder bestuurstaken verrichte. De Spaanse manier van boekhouden is niet persé duidelijk voor de leek die financiële stukken ontvangt dus de auditor en de administrateur werkten aan een nieuwe opzet die wij thans gebruiken. Er werd ook een nieuw jaarbudget voor het lopende financiële jaar opgezet. Ik ben blij dat die klus erop zit.

Nu het bijna Pasen is, maakt Spanje zich op voor de Semana Santa, de goede (heilige) week. Dan wordt er niet of nauwelijks gewerkt. Ik denk niet dat ik overdrijf als ik zeg dat het voor Spanjaarden een van de belangrijkste, zoniet belangrijkste, week van het jaar is. Het ziet ernaar uit dat Semana Santa dit jaar in grote delen van Spanje niet verregend en daar ben ik blij om. Door allerlei broederschappen worden grote draagbaren gemaakt met daarop heiligenbeelden die tijdens die bijzonderde week door de straten worden gedragen, begeleid door stichtende muziek. Je moet het tenminste één keer hebben gezien. Vanaf vandaag krijgen we Bernadette op visite. Ook mijn ‘werk’ ligt voorlopig stil (al ben je nooit conciërge af). Morgen nemen we haar mee naar Pilar de la Horadada waar we de begrafenisprocessie gaan bekijken; zo heet die van Goede Vrijdag. Ik wens jullie fijne Paasdagen toe.