Rosie in de Med

Het zit erop, de laatste etappe is volbracht, de race is gestreden. The Ocean Race, de zeilrace om de wereld en die van de jonge zeilers in Europese wateren eindigt vandaag. Er is in Genua nog een binnenhavenrace te gaan maar de winnaars zijn bekend. Daaraan verandert niets meer. De winnaar in de IMOCA-klasse is het Amerikaanse team 11th Hour Racing. Dat ging niet vanzelf, de eindstrijd vond niet op het water plaats. De internationale jury moest een uitspraak doen nadat de Amerikanen werden aangevaren door de boot van de collega´s van Team Europe in de haven van Scheveningen. De koploper en de veroorzaker moesten met schade naar de wal terugkeren. De boot van team Europe was niet meer de repareren, de Amerikaanse boot wel. Dat moest ook wel wilden ze kans blijven maken op de overwinning. Dan moet de gehele race worden uitgezeild. 

De schipper van de daderboot bekende direct schuld (hij had de andere boot niet gezien) en stond huilend aan de kade, wachtend op de gehavende Amerikaanse concollega. De Amerikanen, koplopers tot dan toe, stuurden direct een zogenaamd ‘Request for Redress’ in, naar de internationale wedstrijdleiding. Ze vroegen daarmee formeel compensatie aan. Ze waren immers buiten hun schuld van de eerste plaats in het algemeen klassement verstoten. Zo'n Redress is een gebruikelijke procedure in deze tak van sport. Aanvragers worden soms gecompenseerd, zeker  niet altijd. Deze keer leek mij het voor de hand liggend dat er een gebaar richting 11th Hour Racing zou worden gemaakt. De voorrangregels op het water zijn duidelijk en de aanvaarder accepteerde zijn schuld ter plaatse. 

Zoals menigeen wellicht weet, zijn er dit jaar al tientallen gevallen geregistreerd van orka’s die boten aanvallen in de drukbevaren Straat van Gibraltar. Welnu, het overkwam onlangs twee zeilboten van The Ocean Race ook. Het Nederlandse team JaJo kreeg bezoek van drie volwassen orka’s, eentje was agressiever dan de rest maar boot en dier liepen geen schade op. Wel fraaie onderwaterbeelden. 

Op 24 juni jongstleden zouden de boten voor onze kust langs zeilen, weliswaar ver uit de kust. Ik rekende uit op welk moment dat zou kunnen zijn en begaf mij met telelens vroeg naar zee. De zon was op, er waren veel wandelaars, fietsers, hondenuitlaters, joggers op de been terwijl de natuur boven zee eveneens wakker werd. Daar zat ik geruime tijd op een bankje voor mij uit te staren. Mijn zonden overdenkend. Op enig moment meende ik een hoge mast en grote zeilen in de verte te zien... Geen idee of het een van de IMOCA’s was maar ik laat muzelluf in die waan. Ik was erbij toen ze zes maanden geleden in Alicante van start gingen en was erbij toen ze hun laatste etappe zeilden. Hoe leuk is dat?! 

In de VO65-klasse was er een overtuigend winnaar: het Poolse team Wind Whisper -met een zeer ervaren Spaanse schipper aan het roer- won alle etappes die er waren te winnen en veroverde daarmee de eerste plaats in deze klasse. Het Nederlandse team JaJo eindigde als tweede, ook een goede prestatie. We moeten een jaartje of vier wachten op de volgende editie van deze illustere zeilrace om de wereld. Hopelijk doet er dan weer een gesponsord Nederlands team mee. 

Het Amerikaanse team moest de etappe naar Genua wel uitvaren en dat deden ze. De internationale jury van The Ocean Race deed afgelopen donderdagochtend uitspraak. Holcim-PRB, de nieuwe koploper in het algemeen klassement, deed nog een poging om protest aan te tekenen. Dat mocht niet baten. Het Amerikaanse team was nog niet gefinisht toen de jury-uitspraak bekend werd. De zeilers sprongen overboord in de Med toen ze het positieve nieuws hoorden. 

Men kende het aangevaren team namelijk 4 extra punten toe ter compensatie (het gemiddelde aantal punten van hun afgelopen etappes), waarmee zij alsnog de koppositie veroverden. Daarmee wonnen de Amerikanen voor het eerst in de 50-jarige geschiedenis van deze regatta. Francesca Clapcich werd de eerste Italiaanse zeezeilster aan boord van een winnende boot. 11th Hour Racing won overigens ook de laatste binnenhavenrace. Het is hen van harte gegund.

Mijn favoriete team, het Duitse Malizia, eindigde als derde in het algemeen klassement. Een knappe prestatie voor het jongste en minst ervaren team van de hele wedstrijd. De Nederlandse Rosalin Kuiper werd hiermee de eerste vrouw die meezeilde in alle etappes rond de wereld. We gaan in de toekomst nog veel beleven met deze goede en bijzondere zeezeilster. Ze verschafte mij en de andere fans zes maanden lang veel plezier. 

In een interessant artikel in de Nederlandse krant Trouw las ik afgelopen week dat The Ocean Race uitwees dat het slecht gaat met onze oceanen en zeeën. Het zijn de eerste resultaten van metingen die de boten deden tijdens hun reis om de wereld. Weliswaar is het wetenschappelijk gezien nog te vroeg om conclusies te trekken maar de schipper van Team Malizia, Boris Hermann (hij en zijn team wonnen de laatste etappe naar Genua), heeft sterk de indruk dat er op de wereldzeeën veranderingen gaande zijn. Temperatuurstijgingen zijn niet waar te nemen met het blote oog maar het team heeft de opwarming onderweg wel gemeten. 

The Ocean Race is niet alleen een imposante race van ruim 60.000 kilometer, het is ook een wetenschappelijke operatie van grote omvang. Elke deelnemende boot werd uitgerust met speciale meetapparatuur om klimaatverandering wereldwijd in kaart te brengen. Team Malizia had een zogenaamd OceanPack aan boord, een apparaat dat boven en onder water metingen deed. Het functioneerde als een volledig geautomatiseerd laboratorium dat de data uit zee haalde en die automatisch naar wetenschappers aan de wal stuurde. Het mat onder andere koolstofdioxide, temperatuur, zuurstof- en zoutgehalte van het water. Die gegevens zeggen tevens iets over de gezondheid van onze planeet.

De boten van The Ocean Race bevoeren afgelegen gebieden waar alleen de allermoedigste en beste zeelui varen. De gegevens die ze op dat soort plekken verzamelden, zijn zeer waardevol. Zoals team Malizia onderzoek deed naar de eigenschappen van de oceanen en zeeën, zo deden Team Europe (uitgevallen) en Team Holcim-PRB (tweede in de IMOCA-klasse) onderzoek naar de mate van vervuiling in zee. 

Het slechte nieuws is dat ze in alle monsters die ze in de afgelopen maanden namen, microplastic aantroffen. Zelfs bij Point Nemo, de meest afgelegen plek op aarde; dat punt is 2.688km verwijderd van de wal. Per kubieke meter water werden daar 320 microplastic deeltjes aangetroffen, bijna een vertienvoudiging ten opzichte van de laatste keer dat daar boten zeilden (2017-2018). De hoogste concentraties plastic werden echter gemeten aan kusten en bij stedelijke gebieden. Over het algemeen kan worden gesteld dat het percentage microplastic in de oceanen in de afgelopen vijf jaar met 20% toenam. De onderzoekers plaatsen daarbij wel een kanttekening: de gebruikte meetapparatuur is thans veel gevoeliger dan voorheen. De meestgevonden plasticsoort is polyethyleen, materiaal voor verpakkingen, plastic zakken en flessen.

Na zes maanden de race om de wereld op de voet te hebben gevolgd -je bent fan van de sport en de race of niet!- val ik in een diep, blauw gat. Gelukkig heb ik geen watervrees.

Kleurrijke zeemeerminnen

Het einde van The Ocean Race 2023 nadert met rasse schreden. De start was op 15 januari in Alicante en wij waren erbij. De grote finale zal op 1 juli plaatsvinden in Genua, Italië. Etappe 6 van Aarhus (Denemarken) via Kiel (Duitsland) naar Den Haag werd inmiddels afgerond. De posters voor dit grote evenement hingen door de hele stad, volgens vriendin-reporter Bernadette. De gehele vloot was weer in Europese wateren dus twee klassen deden aan deze etappe mee: die van de IMOCA 60 en de VO65. In die laatstgenoemde klasse participeert een Nederlandse boot, Team JAJO. Jelmer van Beek en zijn team trainden in de afgelopen weken hard om weer te gaan strijden om de punten. Zij staan op de tweede plek in het algemeen klassement.

De een na laatste etappe zit erop. Alle boten kwamen inmiddels aan in de binnenhaven van Scheveningen. Het was een spannende finish. Op de hoogte van Haarlem lag de Amerikaanse koploper een halve zeemijl voor op het Zwitserse team, op nog eens een halve zeemijl gevolgd door team Malizia. Vijf dagen lang kunnen bezoekers de raceboten en de zeilers daar bewonderen. Er treden bands op en de kleurrijke zeemeerminnen zijn van de partij met straattheater. Daar ligt tevens een aantal tall ships afgemeerd. De grote afwezige is echter de Hollandse nieuwe; die was nog niet vet genoeg. De start van het haringseizoen is uitgesteld tot 23 juni.

Er gebeurde veel in de afgelopen etappe. Het goede nieuws was dat Team GYOT Environment (alias Team Europa) zich weer aan de start meldde. Ook dat team kreeg te maken met een gebroken mast en moest etappe 5 noodgedwongen overslaan. Wel kregen ze het voor elkaar om tijdig een nieuwe mast naar Kiel te laten transporteren. Hun ontmaste zeiljacht werd op een containerschip vanuit Halifax (Canada) naar Noord-Europa gevaren en kwam een dag voor de start van de zesde etappe in de haven van Aarhus aan. Wat je noemt kiele-kiele!

Het slechte nieuws is dat de Franse schipper van Team Holcim PRB, Kevin Escoffier, niet aan het roer stond deze keer. Enkele dagen voor de start in Aarhus las ik dat hij “om persoonlijke redenen” uit de race stapte. En dag later kwam er een officieel bericht van de raceleiding. Er zou zich in Newport (Verenigde Staten) aan de wal tijdens een feestje grensoverschrijdend gedrag hebben voorgedaan waarbij hij en een jonge vrouw betrokken waren. Het voorval werd gemeld aan de Franse Minister van Sportzaken. De Franse Zeilbond stelde inmiddels een onderzoek in naar de precieze gang van zaken. Die bond is de enige bevoegde instantie die sancties kan opleggen. 

Ik ga de mogelijke dader niet veroordelen voordat de kwestie grondig is onderzocht. Maar iemand van zijn kaliber stapt niet voor niets af, denk ik. Een uiterst competitieve zeezeiler als hij doet dat alleen als er iets aan de hand is. Zijn team staat immers 1 punt achter op de koploper in het algemeen klassement (het Amerikaanse team 11th Hour Racing). Er is dus nog veel eer te behalen voordat The Ocean Race klaar is. Hij wachtte de finish niet af.

Het traject dat de boten aflegden, zou het meest complexe van de hele reggata zijn. Er waren slechts 800 nautische mijlen af te leggen maar de IMOCA´s moesten eerst naar het zuiden van de Baltische zee varen, richting het Duitse Kiel (fly-by) om daarna noordwaarts terug te varen, de Baltische zee af. Na het ronden van Denemarken voeren ze over de Oostzee richting Noordzee. Voor de VO65-vloot was de route naar Scheveningen minder complex omdat ze niet eerst naar het zuiden hoefden voor de Kiel-fly-by. In plaats daarvan gingen ze na de start direct noordwaarts, de Oostzee op en daarna zuidwaarts naar Scheveningen. Het Nederlandse Team JAJO deed het redelijk goed, men eindigde als derde. In het algemeen klassement staan ze op de tweede plek, drie punten achter nummer 1 (het Poolse team WindWhisper Racing). JAJO kan deze race in hun klasse dus nog winnen. 

Mijn favoriet bij de IMOCA’s, het Duitse Team Malizia, schreef een bijzonder record op hun naam tijdens etappe 5. Zij braken het snelheidsrecord dat tot dan toe in handen was van de Nederlandse schipper Simeon Tienpont. Team Malizia legde 641 nautische mijlen af in 24 uur; dat komt neer op een gemiddelde snelheid van 50km/uur. 

Schipper Boris Herrmann kent de wateren van Kiel als zijn broekzak dus dat zou in hun voordeel moeten zijn. (Hij studeerde in die stad en zeilde er vaak.) Het mocht niet zo zijn. Bij de start in Aarhus haalde de Zwitserse concurrent Holcim PRB (een plaats boven hen) een trucje uit waardoor Malizia te vroeg over de startlijn werd gedwongen en daardoor straf kreeg. De boot moest achter aansluiten. Die achterstand werd op dit traject niet meer ingehaald. Het team eindigde als derde (achter de vermaledijde concurrent Holcim PRB), scoorde 3 punten en kan, met nog één etappe te gaan en 5 punten resterend, de race niet meer winnen (met 27 punten). Als de Amerikanen -met 33 punten- geen fout maken of pech krijgen in de laatste etappe naar Genua, winnen zij The Ocean Race 2023. 

Bernadette stond op het Scheveningse strand bij het havenhoofd en stuurde mij leuke filmpjes van de finish. De Nederlandse koning en koningin waren eveneens van de partij, maar dan op het water. De NOS-app had nul-komma-nul bericht over deze epische zeilrace rond de wereld en de aankomst op vaderlandse bodem. Uiterst vreemd, wat mij betreft.

Knipkunst: Asya Kozina

Co-schipper Rosalin Kuiper zeilt vanaf Alicante mee aan boord van Team Malizia. Bernadette stuurde mij vorige week ook een interview toe van FD-journaliste Alice van Essen met haar. Dat interview is getiteld ‘Op de juiste plek bloei je op’. Het ging over hoe ze moest opboksen tegen haantjesgedrag van dominante mannen in de zeilwereld, hoe je op een IMOCA helaas niet aan dek kunt zitten (wat ze heerlijk vindt), hoe je in een piepkleine cockpit en onder voortdurende druk met elkaar moet samenwerken, hoe ze op het zwaarste traject van de race om de wereld een hoofdwond en een hersenschudding opliep en 'gewoon' doorging.

Nieuw voor mij als fan was dat ze tijdens haar studietijd last kreeg van chronische hoofdpijn. In diezelfde tijd werd ze gediagnostiseerd als persoon met ADHD. Drie jaar lang slikte ze ritalin om te kunnen studeren. Steeds vaker vroeg ze zich af waarom ze in een zombie moest veranderen om te kunnen slagen in deze maatschappij? ‘Het is toch raar dat we dit normaal zijn gaan vinden? Te vaak laten we ons in een keurslijf dwingen, leven we ons leven volgens de verwachtingen van anderen.’ 

Onlangs hoorde ik iemand met ADHD het acroniem op grappige wijze verklaren: Altijd Druk, de Hele Dag. ‘Uiteindelijk heb ik mijn weg gevonden door me te ontworstelen aan het heersende verwachtingspatroon. Het was een zoektocht, maar inmiddels weet ik dat ik me dicht bij de natuur het beste voel, daar gaat het leven voor mij vanzelf. Hoofdpijn is mijn leidraad: in de bergen en op zee heb ik er het minste last van. Op de 26ste dag van The Ocean Race was ik zelfs hoofdpijnvrij. Blijkbaar heeft je omgeving een groot effect op hoe je je voelt. Op de juiste plek kom je tot bloei. Ik gun iedereen de ruimte en de vrijheid om uit te zoeken welke leefstijl bij hem of haar past.’ 

Wijze woorden van een jonge en talentvolle zeezeilster van wereldklasse. Meer of minder zee, Rosalin? Ik begrijp haar antwoord maar al te goed. Zij is een vrouw naar mijn hart.

Abnormaal

Afgelopen vrijdag stond er een interessant artikel over de toestand van de Mar Menor in de Spaanse krant La Verdad. Het ging over een witachtige watermassa die daar verscheen. Ooit had Mar Menor, de grootste binnenzee van Europa op steenworp afstand van onze woonplaats, kristalhelder blauw water. Door de druk van metaalwinning, illegale lozingen van afvalwater in omringende land- en tuinbouwgebieden en door toeristenactiviteiten werd dit bijzondere natuurgebied langzaam maar zeker vernietigd. Het is een terugkerend onderwerp in mijn blogs. 

Het team van het Spaanse Instituut voor Oceanografie (IEO-CSIC) dat verantwoordelijk is voor het bewaken van de lagune in de provincie Murcia, ontdekte in de afgelopen weken "een grote massa water met een nogal afwijkende witachtige kleur". De aanwezigheid van fytoplanktonproliferaties -verspreidingen van zwevende, microscopisch kleine organismen die chlorofyl bevatten- is gebruikelijk in dit gebied. Maar de huidige kleuring en de mate van troebelheid zijn heel ongebruikelijk. Deze witte wolk in het water die goed is te zien op satellietbeelden, heeft een oppervlakte van ongeveer 15 vierkante kilometer en bevindt zich tussen Los Alcázares, Los Urrutias en het eiland Perdiguera. Deskundigen zagen dit verschijnsel daar niet eerder. Wetenschappers van IEO zoeken nu naar de mogelijke oorsprong en volgen de ontwikkelingen van de wolk op de voet. 

Geen enkel strand aan de Mar Menor kreeg voor het aanstaande zomerseizoen een blauwe vlag. Het water in deze binnenzeee is giftig. Daarmee wordt het eenieder ten sterkste afgeraden te baden of zwemmen in de zoute lagune. De stranden van onze woonplaats (Middellandse Zee) ontvingen dit jaar het maximaal aantal te behalen blauwe vlaggen. Mijn liefje en ik hebben echter nog niet gezwommen al neem ik het mij wekelijks voor. Het komt er gewoon niet van. Volgens onze Britse zwemvrienden Pat & Sue bereikte het zeewater al een temperatuur van 24 graden. Het is dus de hoogste tijd! 

Gisteren vond aan de oostkust van de Verenigde Staten de start plaats van leg 5 van the Ocean Race. Deze transatlantische oversteek is een traject van 3.500 nautische mijlen en voert de boten naar Aarhus, Denemarken. Nog maar vier -van de oorspronkelijke vijf- teams kwamen aan de start. Team GUYOT Environment (Team Europa) kreeg tijdens leg 4 te maken met een gebroken mast. Dat was het tweede team dat op datzelfde woelige traject met hetzelfde euvel te maken kreeg. Als eerste overkwam het Team Holcim PRB, de Zwitserse koploper op dat traject van de race en van het algemeen klassement.

De bemanning van de pechboot was weliswaar aangeslagen maar veilig. Wel waren het de engste uren van hun zeilleven, zo las ik in menig artikel. Een boot zonder mast (zeil) is overgeleverd aan de golven en die waren angstaanjagend. Toen het team in rustiger vaarwater belandde, kon de schade aan dek worden opgenomen. Ze moesten opgeven, er viel niets meer te redden. Ze moesten terug naar de wal.

Elk zeilschip dat aan deze race meedoet, heeft een minimale hoeveelheid motorbrandstof aan boord. Daarnaast is men verplicht een veiligheidstank met vaste hoeveelheid mee te voeren. Alle brandstof raakte op voordat men land bereikte. Een tanker die in de buurt voer, werd van dit feit op de hoogte gesteld en was in staat een extra jerrycan brandstof naar het team te brengen. Dat tekort gold ook voor de hoeveelheid voedsel aan boord. Ook die wordt precies afgemeten op het verwachte aantal dagen zeilen. De bemanning had dan ook grote honger toen het eindelijk in de haven van Halifax (Canada) aankwam. Het weerzien met landrotten -relaties en leden van het walteam- was opmerkelijk emotioneel. Nog nooit zag ik zoveel tranen vloeien in deze race. In de eerste uren na aankomst werden er meermalen reuzenpizza’s besteld. 

Team Europa bleek onvoldoende tijd te hebben om een nieuwe mast te laten aanrukken en de boot naar Newport te transporteren. Ze zien daarom noodgedwongen af van deelname aan het huidige racetraject (leg 5). Het is voor dit team de tweede keer dat het moet opgeven. Ze zijn dan ook hekkensluiter in het klassement.

Team Holcim PRB lukte het wel om tijdig een nieuwe mast naar Newport te laten transporteren en het gestripte zeiljacht kwam vorige week woensdag op een containerschip vanuit Brazilië aan. Men werkte keihard om de IMOCA weer vaarklaar te maken. Schipper Escoffier is blij dat hij weer kan meedoen aan de race. Zijn team heeft veel te verliezen, ze staan met nog maar 1 punt extra aan de kop van het klassement. Mijn favoriete team, het Duitse Team Malizia, staat slechts op 1 punt achterstand; ex aequo met het Amerikaanse Team 11th Hour Racing. Op dit traject zijn dubbele punten voor het klassement te verdienen dus het zal een spannende nek-aan-nekrace worden. Ik denk dat dit de sleutelrace is van 2023. Ook hoop ik dat ernstige schade en persoonlijke pech nu eens een keertje achterwege blijven. 

Maar afgelopen zaterdag moest er door de wedstrijdleiding alweer worden ingegrepen. De binnenhavenrace in Rhode Island zou van start gaan maar vanwege harde wind, enorme regenbuien en mist werd die afgelast. Dit wedstrijdonderdeel werd geïncorporeerd in de start op zondag. Veiligheid van de bemanning gaat boven alles. Inmiddels is die wedstrijd gevaren. Team Malizia won dat onderdeel. 

De zeilers zijn nu dus weer op weg naar het Europese continent, waar de start van deze roemruchte race om de wereld plaatsvond. De verwachting is dat men negen dagen over dit traject gaat doen. Meteen na het verlaten van Newport staat de bemanning een hobbelige reis te wachten als ze de stormachtige wolkenlijn en de woelige baren van de Golfstroom oversteken. In een ideaal scenario probeert men aansluiting te vinden op een stormsysteem dat de boot met hoge snelheid naar het oosten stuwt. Er wordt dus niet in een rechte lijn op de Deense finish afgevaren. De route voert de vloot in een noordelijke boog. 

De race-organisatie zal de teams waarschijnlijk een virtuele ijspoort opleggen om ze weg te houden van de, met permanente of seizoensgebonden ijsschotsen en zeeijs bezaaide wateren van de Grand Banks, voor de oostkust van Canada. Na het ronden van het noorden van Schotland, zullen ze de bovenloop van de Noordzee doorkruisen voordat ze de landtong bij Skagen -de noordelijkste stad van Denemarken- ronden. Pas daarna varen ze naar het zuiden, richting Aarhus. 

Onlangs werd het bericht gelanceerd dat de organisatie in de zomer van 2025 wil gaan starten met The Ocean Race Europe. Onder het motto "Connecting Europe: racen om onze oceanen en wateren te herstellen" werd een nieuw traject bedacht; vertrekkend vanaf de Baltische Zee en eindigend in de Middellandse Zee, met maximaal vijf stops langs de route. Er zullen maximaal tien teams mogen meedoen, in twee klassen (in ieder geval de IMOCA 60-klasse). Alle Europese havensteden zijn inmiddels uitgenodigd om hun interesse kenbaar te maken. De havens aan de Mar Menor zijn om overduidelijke redenen uitgesloten van deelname.

De start van de volgende jaargang van The Ocean Race rond de wereld staat gepland voor de winter van 2026-2027. Alicante heeft zich daarvoor alweer gemeld als starthaven. Ik weet daarom niet zeker of Spanje ook de vinger zal opsteken voor de Europese editie van 2025. Misschien iets voor onze ambitieuze burgermeester José María Pérez Sánchez? Het zou zijn stadje wel op de kaart zetten... Hij hoopt eind deze maand te worden herkozen voor vier jaar. Het volgende zeilevenement past dan net in die termijn.

Driemaal is scheepsrecht

Een Britse vogelvriend maakte mij enkele weken geleden attent op een wel heel bijzondere vacature. Er werd een vogelspotter gezocht op Gough, een ruig vulkanisch eiland in de zuidelijke Atlantische Oceaan. Dat oord staat ook bekend als Gonçalo Álvares en maakt deel uit van het Britse overzeese gebied (behorend tot Sint-Helena, Ascencion en Tristan de Cunha). Gough is een van de meest afgelegen eilanden ter wereld. Een boottocht van de punt van Zuid-Afrika ernaartoe duurt ruim een week. Vanaf de zuidpunt van Zuid-Argentinië duurt het iets langer. De dichtstbijzijnde eilandengroep heet Inaccesible Islands, de ontoegankelijke eilanden. Dat zegt genoeg! Die locatie houdt een vogelliefhebber annex wereldreiziger echter niet tegen. 

Daar ontstond een vacature in een team van vogelbeschermers. Ik schreef een sollicitatiebrief en poetste mijn curriculum vitae enigszins op. Dat deed ik jaren geleden ook voor de baan op een afgelegen eiland van het Great Barrier Reef (Australië) en jaren later voor de baan van boekhandelaar in een luxe-resort op een eiland van de Malediven. Die leken op mijn lijf geschreven. Beide sollicitaties leidden niet tot de droombaan in kwestie. Maar als het tweemaal niet is gelukt, lukt het misschien de derde keer wel! 

Deze eilandengroep is een van de belangrijkste broedplaatsen ter wereld voor wilde vogels. Daar strijken jaarlijks 8 à 10 miljoen gevederde vriendjes neer; onder andere albatrossen. Deze majestueuze vogels hebben een speciaal plekje in mijn hart. Die liefde ontstond in 2006 toen ik voor het eerst een grote albatros in levende lijve zag. We maakten destijds een excursie naar schiereiland Otago (Taiaroa Headland, Nieuw-Zeeland) waar we bij toeval een mannetje zagen landen die na maanden weer veilig en goed doorvoed bij zijn vrouwtje terugkeerde. Zij was inmiddels bevallen van een fluffy kuiken. De foto in de header van mijn blog legt dat moment vast. Reizen is verslavend. 

Een groot aantal van de wereldwijde albatrossoorten (22) wordt bedreigd, door de wijze waarop er in de diepzee wordt gevist en door klimaatverandering, veranderingen in de omstandigheden van de oceaan. Een albatros heeft ongeveer zeven jaar nodig om volwassen te worden en gaat dan op zoek naar een partner-voor-het-leven. Als ze die hebben gevonden, wordt er om de twee jaar een kuiken geboren. Die doorloopt dezelfde cyclus als de ouders.

Het aantal scheidingen onder albatrossen nam in de afgelopen jaren enorm toe door de veranderingen in hun leefwereld. Niet omdat deze vogels promiscuër zouden worden maar omdat het vrouwtje-albatros door stress meer problemen krijgt tijdens het broeden. Komt hij nog wel terug? En als hij terugkeert, heeft hij dan voldoende voedsel bij zich voor ons? Mannetjes moeten steeds verder (langer) vliegen om voedsel in zee te vinden, veel van hen raken verstrikt in longlines van de visserij en verdrinken. Birdlife International schat dat het er jaarlijks 100.000 zijn. 

De vogelpopulatie op Gough wordt beschermd en beheerd door slechts zeven leden van de Britse Vogelbescherming (RSBP). De organisatie is nu op zoek naar personeelslid nummer 8. De aanstelling zal voor tenminste 15 maanden zijn. Je moet als kandidaat allereerst ervaring hebben in het bestuderen van vogels. (Dat lijkt mij een tick in the box.) Je moet tegen stilte en kou kunnen. Dat eerste mag geen probleem zijn, dat tweede is wel een dingetje maar daarover repte ik niet in mijn sollicitatiebrief. Dat noem ik een leugentje om bestwil... 

De kandidaat heeft nog een andere, belangrijke taak te vervullen op het eiland: het uitroeien van de lokale muizen-populatie. Deze knaagdieren zijn een bedreiging voor de vogels op het eiland. Door de afwezigheid van natuurlijke vijanden op het eiland zijn de muizen uitgegroeid tot anderhalf keer hun gemiddelde grootte. Ze eten de eieren en kuikens van vogels en dat kost jaarlijks miljoenen vogels hun leven. Bang zijn voor die muizen is geen optie, dat pakt goed uit in mijn geval. Even twijfelde ik of ik moest schrijven dat ik in mijn vorige woonplaats Projectmanager ‘Exit Paloma’ was. Destijds hadden we een grote duivenplaag in de woongemeenschap. De Spaanse duivenjager Carlos, zijn buizerd Decosta en ik gingen de overlast efficiënt te lijf. Ik hield die info achter voor deze sollicitatie. Duiven zijn immers ook vogels... (Als het deze keer weer niet lukt, ligt het vast daaraan!)

De ideale kandidaat voor deze functie beschikt over goede interpersoonlijke eigenschappen (tact, diplomatieke vaardigheden en respect voor anderen teamleden), kan werken met MS Office en programmatuur voor gegevensbeheer. Tick. Hij of zij moet bereid zijn om materiaal te genereren voor communicatie-doeleinden (bijv. fotografie van dieren in het wild, veldwerk doen en blogs schrijven). Eitje! Iemand van kleur krijgt de voorkeur en daarvoor kwalificeer ik niet, tenzij je mijn roze imago meerekent. Een handicap scoort ook extra punten. Daarover laat ik mij hier niet uit maar wees ervan verzekerd dat ik een opsomming meestuurde. Mijn liefje weet overigens nog niet of ze meegaat als driemaal scheepsrecht is. Tja. 

Dat alles voor een jaarsalaris van £27.000, omgerekend ruim €35.000. Er is internet beschikbaar op het eiland. Dat is een enorme plus, wat mij betreft. De brief ging tijdig op de post, vandaag sluit de sollicitatietermijn. De gesprekken met kandidaten hoopt men in mei te doen. Wish me luck! 

Het was in diezelfde zuidelijke Atlantische Oceaan waar recent een zeilteam van The Ocean Race in de problemen raakte. Het betrof de koploper van het algemeen klassement en van de huidige etappe 4: het Zwitserse team Holcim PRB. De mast viel neer op het achterdek. Het was middernacht, er was circa 18 knopen wind, ze zeilden aan kop. Later zag ik de chaotische beelden en hoorde het roeralarm gaan. Gelukkig raakte niemand gewond. 

Bij de start in Itajaí stapte de Nederlandse deelneemster Annemieke Bes aan boord van die boot voor dit traject op deze illustere zeilrace om de wereld. Ze is de tweede landgenote die eraan meedoet; naast Rosalin Kuiper van Team Malizia. Ik blogde al meermalen over Kuiper. Vandaag verschijnt een uitgebreid interview met haar in de Volkskrant, met de kop ‘Geen koffiedame maar co-schipper’. Over wat ze moest ondergaan toen ze het door mannen gedomineerde professionele zeezeilcircuit betrad. Ze was jong, blond, had negen jaar geleden nauwelijks zeilervaring, in ieder geval geen achtergrond in de Olympische zeilsport. Maar ze noemt zichzelf een strijder en dat is een goed gekozen woord. Ze heeft bovendien een drang naar vrijheid. Ze is opgeleid als psychologe, met een specialisatie in sportpsychologie en groepsdynamiek. Dat helpt ook op zee. 

De zeer ervaren zeilster Bes (1978, Groningen) -wel afkomstig uit de Olympische zeilsport- was in 2014-2015 een van de vrouwen die meedeed aan de Volvo Ocean Race, als crew van het vrouwenteam SCA. Het pechteam waarvan zij nu deel uitmaakt, kwam inmiddels aan in Rio de Janeiro. Ze zeilden met een gehavene mast en piepklein zeil naar deze Braziliaanse kustplaats. Het team gaf de strijd om de winst in deze etappe officieel op. De hoop is gevestigd op de volgende etappe. 

Voor hen wordt het een grote logistieke uitdaging om in de komende dagen een nieuwe mast naar Brazilië te transporteren, te laten installeren waarna het team -hors concours- naar Newport (VS) zou willen zeilen. Daar wil men op 21 mei aan de start van etappe 5 gaan deelnemen, de Noord-Atlantische passage van Newport naar Aarhus, Denemarken. Als die zeiltocht niet op korte termijn over water gaat lukken, zal het jacht over land moeten worden getransporteerd. Ook dat zal lastig worden qua tijd. Wat een race!

Wereldfoto's

Afgelopen week werd uit 60.448 foto´s van 3.752 fotografen de World Press Photo van 2023 gekozen. Het was geen grote verrassing dat er een foto van oorlogsgeweld in Oekraïne werd gekozen als beste foto van het jaar. Die grote eer viel te beurt aan de Oekraïnse fotograaf Evgeniy Maloletka (1987; werkzaam voor Associated Press). Hij werd de algemene winnaar met een dramatische foto van een hoogzwangere vrouw op een brancard die in een kraamkliniek in het belegderde Marioepol lag om te gaan bevallen. Die kliniek werd door de Russen gebombardeerd. Ze beviel er maar haar baby kwam dood ter wereld. Een half uur later overleed de moeder zelf aan haar verwondingen. Een diep triest verhaal in één pakkend beeld. A picture paints a thousand words. En een foto van wereldklasse helemaal! De fotograaf zei dat hij de foto liever niet had geschoten maar hij deed het toch. De wereld moet de wreedheden van Poetin en zijn kliek  onder ogen zien. Letterlijk. Die opdracht heb je, als betrokken fotograaf.

In 2021 veranderde de regels van World Press Photo. Vanwege de dominantie van de Europese blik werd besloten voortaan zes regionale competities te organiseren, een per continent, elk met een eigen jury. In een soort vrije categorie waarbij fotografie mocht worden gecombineerd met andere media, deed fotograaf Cesar Dezfuli mee. Voor de Volkskrant maakte hij, in samenwerking met Spanje-correspondent Maartje Bakker van diezelfde krant, een reportage over emigranten die op weg gingen naar Europa. De persoonlijke verhalen van de opvarenden werden opgetekend en vastgelegd. Dat project noemden zij ‘Passengers’ en oogstte al veel lof. Nu won hij dus de Open Format Award in de categorie Europa. Dezfuli is geboren in Madrid (1991) en is zelf kind van Iraanse migranten.

Het nieuwe tv-reisprogramma van wereldreiziger Floortje Dessing liep alweer af. Zij ging deze keer op reis met de Nederlandse fotograaf Jasper Doest. Dessing ging mee voor de verhalen van mensen, hij legde de dieren vast met zijn camera. Samen reden ze van Nederland naar Nepal op zoek naar verhalen over de complexe relatie tussen mens en dier. Ik had nog nooit van de fotograaf gehoord maar raakte in de loop van de serie onder de indruk van zijn beelden. 

Zo ontdekte ik dat Doest een wereldwijd gerenommeerde fotograaf is die voornamelijk werkt voor grote internationale tijdschriften als National Geographic. Hij is tevens Senior Fellow van de International League for Conservation Photographers en ambassadeur voor het Wereld Natuurfonds. De inmiddels 43-jarige Doest studeerde aanvankelijk Biologie maar na het winnen van zijn eerste fotografiewedstrijd besloot hij daar zijn beroep van te maken. In 2013 werd hij verkozen tot Wildlife Photographer of the Year. 

Al lezend over hem, viel bij mij het kwartje: de Japanse apen in de sneeuw, het opspringende vosje dat lijkt te vliegen, de ooievaars op de vuilnisbelt, de duiven Ollie en Dollie... Dat is werk van hem! In 2021 viel zijn serie ‘Pandemic Pictures’ in de prijzen in de categorie Natuur van de World Press Photo met het gefotografeerde liefdesverhaal van de twee duiven.

In 2019 won hij de eerste prijs in de categorie World en Wildlife van de Sony World Photography Contest. Daaraan deed hij mee met zijn project ‘Meet Bob’. Bob is een Curaçaose flamingo die per abuis door een hotelraam van het Hilton vloog en daarbij gewond raakte. Doests nicht Odette is daar dierenarts en zo kwam Bob in haar praktijk terecht. Het dier herstelde maar de arts vreesde dat hij vrijlating niet zou overleven en hem euthanaseren wilde ze niet. Dus ze nam die grote roze vogel in huis. Ze noemde hem Bob en benoemde hem tot ambassadeur van de natuurbeschermingsorganisatie die ze runt om kinderen voor te lichten over natuurbehoud en dierenwelzijn op het eiland. Doest kwam naar het eiland om de praktijk van zijn nicht met foto´s te verfraaien. Op de eerste ochtend van zijn verblijf liep Bob zijn slaapkamer binnen. Meer gezamenlijke avonturen volgden. Zo ontstond het fotoboek Meet Bob waarvoor hij gebruik maakte van handzame digitale Leica-camera’s die ik hem ook vaak zag gebruiken in de tv-serie. Hij gebruikt tevens Canon.)

Het werk van Doets speelt zich bij voorkeur af op de kruising van natuur en mens. Op zijn eigen website staat in de kop vermeld dat hij fotografie probeert te gebruiken om het gat tussen de natuurlijke wereld en onszelf te overbruggen. Ik trof er een prachtig portfolio aan. Het zijn beelden van een zeer bij de natuur betrokken fotograaf.  

Dat was ook goed te zien in de serie ‘Floortje gaat mee’. Die twee gingen onder andere op bezoek bij een berenopvang in Roemenië, bezochten een kamelenworstelfestival in Turkije, liepen in Irak -voorzichtig- mee met een man en zijn getrainde speurhond die zoekt naar landmijnen, ontmoetten een jonge vrouw in Nepal die zich inzet voor de bescherming van neushoorns. Saillant detail is dat de moeder van deze Doma een neushoornaanval niet overleefde. Mooie verhalen en prachtige beelden. Een greep uit zijn mooiste foto´s is te zien op de eigen website van de fotograaf. De foto´s bij mijn blog en in de header zijn niet representatief voor zijn werk, wat mij betreft. Dit zijn eerder vermakelijke snapshots. 

Het is slechts een kleine stap van Bob-de-gehersenschudde Flamingo naar zeilster Rosalin Kuiper. Ook zij raakte gewond (hersenschudding en hoofdwond) toen ze door het slaapvertrek aan boord van Team Malizia werd geslingerd nadat hun zeiljacht in de Zuidelijke Oceaan een plotselinge en ongecoördineerde manoeuvre maakte. In mijn vorige blog over The Ocean Race vroeg ik mij af of Kuiper in de race zou blijven. Antwoord: zekerrrrrr! 

Haar team won etappe 3 van de fameuze zeilrace rond de wereld. Kuiper stapte in Itajaí (Brazilië) van boord om twee weken te gaan herstellen en relaxen bij familie en vrienden in Nederland. Dat deed haar ogenschijniijk goed. Ze stapte onlangs herrezen en enthousiast weer aan boord van de IMOCA 60 waarop ze later vandaag gaan beginnen aan etappe 4. Inmiddels ligt de binnenhavenrace van Itajai alweer achter ons. Die werd gewonnen door het Amerikaanse team 11th Hour Racing, team Malizia passeerde de finishlijn als  tweede.

Vandaag beginnen vijf teams aan de 5.500 nautische mijlen lange zeiltocht van de Braziliaanse kust naar Newport, de oostkust van de Verenigde Staten. De verwachting is dat ze tussen twee en vier weken over dat traject gaan doen. Dat lijkt een ruime marge maar het is moeilijk te zeggen omdat de doldrums zich in dat gebied bevinden. Dat is een zone rond de evenaar waar vaak zwakke, veranderlijke winden en zelfs windstilten voorkomen. Op dit traject zal Kuipers Britse collega Will Harris aan het roer staan. On Board Reporter Antoine Ariole zal ons weer gaan vermaken met zijn foto´s, filmpjes en vooral zijn dronebeelden. Ik vind deze Fransman de beste van zijn collega´s van het gehele gezelschap. Ik ga hun avonturen weer op de voet volgen via de tracker en de app.

Het hoekje om

Ken je het verhaal van de zeilboot die onlangs in aanvaring kwam met een grote walvis? Nou, de vier opvarenden dobberden 15 minuten later rond op de Stille Ocean, op een opblaasbaar reddingsvlot. De Amerikaanse schipper Rick Rodriguez werkte tien jaar aan zijn zeilboot om die gereed te maken voor de reis van zijn dromen: van de Galapagos-eilanden naar Las Marquesas in Frans-Polynesië. De eilandengroep die het vertrekpunt was, is beroemd om de prachtige natuur; dat weet ik uit eigen ervaring. De bestemming is een eilandengroep midden in de Stille Oceaan en geldt als een van de meest afgelegen gebieden ter wereld. Rodriguez en vrienden begonnen aan een tocht van ruim 3.000 nautische mijlen. Die afstand kun je in een week of drie afleggen. Alles rustig aan, ontspannen.   

Zijn zeilschip genaamd ‘Raindancer’ (44 voet, uit 1976) verging in minder dan een kwartier tijd na de aanvaring met -hoogstwaarschijnlijk- een Bryde-vinvis. Die kunnen wel twaalf meter lang worden -langer dan het zeiljacht- en wegen dan een ton of 20. (Deze walvissoort is niet bedreigd.) De schipper leek in een flits te hebben gezien dat het dier daarna bloedde op de rug voordat het onder water verdween. Het was een dier van tenminste acht of negen meter lengte met een grote rugvin. Vijf seconden na de botsing ging er een alarm af in de kajuit die betekende dat er water binnenstroomde. De schipper stuurde direct een noodsein uit dat werd opgepikt door de kustwacht van Peru. Die gaf het bericht vervolgens door aan de Amerikaanse kustwacht. Die nam verdere actie. De bemanning lanceerde het opblaasbare reddingsvlot en de bijboot. Ze verzamelden de veiligheidsuitrusting, de nooduitrusting en een noodrantsoen terwijl Rodriguez met een snorkel overboord sprong om te zien of hij de gaten kon dichten. Het had geen zin. Het gedeelte rond de schroefas was onherstelbaar beschadigd. Rodriguez moest naar het reddingsvlot zwemmen, zozeer stond zijn zeilboot al onder water. De droom van Rodriguez kwam maar deels uit: hij had nog 1.000 zeemijlen te gaan. 

Dit was als het verhaal van Moby Dick. De walvisvaarder ‘­­­Essex’ verliet in 1820 de wateren van de Galapagos-eilanden toen het schip werd geramd door een grote potvis. Dat voorval werd de basis voor de wereldberoemde roman ‘Moby Dick’ van Herman Melville uit 1851. Wie kent het verhaal van kapitein Ahab, de witte potvis en matroos Ismaël (de enige overlevende) niet? 

Toevallig voer de Raindancer dezelfde route als een aantal zeilboten dat momenteel deelneemt aan de rond-de-wereld-rally ­­­genaamd ‘World ARC’. Dit is een tamelijk ontspannen zeilavontuur van 15 maanden dat 25.000 nautische mijlen beslaat. Jachten die daaraan deelnemen, zeilen uitsluitend in het zuidelijke halfrond rond de wereld. Zij volgen de passaatwinden. Zij gingen van start in januari van dit jaar, net als The Ocean Race. Zij vanuit Panama, wij vanuit Alicante. 

De dichtstbijzijnde boot die de opvarenden van Raindance te hulp kwam, was echter een catamaran van 45 voet die niet aan de rally deelnam maar daar lekker aan het zeilen was. Dat schip, ‘The Rolling Stones’ was ongeveer 35 mijl verwijderd van het dobberende reddingsvlot en de bijboot. De redders hadden desalniettemin negen uren nodig om de opvarenden te spotten en ze daarna veilig aan boord te hijsen. 

De zeilboten die meedoen aan deze Ocean Race passeerden onlangs Point Nemo, het punt op de kaart dat het verst is verwijderd van de bewoonde wereld. De zeilers waren op dat moment dichter bij de bemannig van het ISS-ruimtestation dan enige persoon op aarde. Sommige zeilers gaf dat een unheimisch gevoel, naar verluidt. Als je daar gewond raakt of als de boot ernstig beschadigt, is hulp bijna onmogelijk. Het aparte was echter dat alle boten dicht bij elkaar zeilden. Dat was in de weken daaraan voorafgaand wel anders! Op enig moment lag de koploper 500 nautische mijlen voor op de rest. Na 6.000 zeemijlen varen scheidden alleen wat golven de nummers 1, 2 en 3. Alsof de race net was begonnen. Men hield elkaars koers en de bootconfiguratie (zeilen) goed in de gaten. Alle schepen voeren met gereefde zeilen om de controle over de boot te behouden en de bemanning veilig te stellen. Er waren alleen albatrossen.

De stormachtige wind en hoge golven (tot 8 meter) zijn berucht in dit deel van de oceaan. De boten bereikten recordsnelheden: meer dan 70km/uur. Sam Davies van Team Biotherm, een van de meest ervaren deelneemsters aan deze race met 25 jaar zeezeilen onder de pet, hoopte de god van zeeën en oceanen (Poseidon) gunstig te stemmen door een stukje chocolade te offeren. (Niet de hele reep, dat vond ze een te groot offer!) De Nederlandse Rosalin Kuiper aan boord van Team Malizia meldde dat ze een tikje nerveus werd van de naderende storm. Ik merkte bij muzelluf ook dat de spanning toenam. 

Vijf jaar geleden sloeg de Brit John Fisher (1970, bijnaam ‘­­­The Fish’) daar namelijk overboord tijdens de vorige editie, toen nog de Volvo Ocean Race. Ondanks uren zoeken, vond men hem niet meer. Er werd tijdens deze race stilgestaan bij zijn overlijden. Dat gebeurde onder de hashtag ForeverFish. Tja. (Het is wel beter dan #ForeverVisvoer...) 

Dat had ik zondag nog niet getypt of het bericht kwam binnen dat Rosalin gewond raakte. Ze lag te slapen in haar bunk toen de boot plotseling een scherpe bocht maakte. Ze werd uit bed gekatapulteerd en verwondde daarbij haar voorhoofd. Haar collega's konden haar aanvankelijk niet vinden. Ze lag in een onverwachte hoek van de kajuit. Het bloedde erg en ze liep een hersenschudding op. Met het  medisch handboek in de hand, lapten ze haar op. Op de vraag waar ze was, antwoordde ze Kaapstad. De volgende vraag had ze goed. Ze maakt het naar omstandigheden redelijk. De boot schudt als een hondsdolle en dat voelt ze in haar hoofd mar ze houdt zich kranig en probeert te rusten, zo goed en zo kwaad als dat gaat. Niet in haar bed maar op zeilen die als zitzak dienen. Het leven aan boord van een IMOCA is afzien... De collega´s houden haar scherp in de gaten, ze mag het bewustzijn niet verliezen. Dat zou nóg slechter nieuws zijn, gezien hun locatie. Het gaat inmiddels beter met Rosie. 

Bij alle zeilboten rondden Kaap Hoorn ondertussen, misschien wel de grootste mijlpaal van de derde etappe. Daarmee sloten ze de wilde rit over de Zuidelijke Oceaan, langs de ijsgrens, af. De hoek omgaan bij de kaap zal voor menigeen een pak van het hart zijn geweest. Het ergste was voorbij. 

Mijn liefje en ik rondden Kaap Hoorn in 2018 op een cruiseschip en dat verliep onder veel vriendelijker omstandigheden. Bovendien kwamen wij van de andere kant (ha-ha, geen woordgrap). Wij voeren van de Falklands naar de zuidpunt van Argentinië; dat heet Vuurland, Tierra del Fuego. Daarna gingen we de hoek om richting Chili. De boten van de Ocean Race zeilen na de het ronden van de kaap richting de Falklands. 

De kapitein van de Holland Amerika Lijn (HAL) die bij ons aan het roer stond, de Brit Christopher Norman, vertelde tijdens een vragenuurtje dat hij het gebied in de 33 jaar van zijn carrière op zee nog nooit zo rustig zag. De oceaan was daar als een spiegel, we konden tot dicht bij de punt van de kaap varen. Destijds was daar dus totaal geen sprake van ‘furious fifties’ op de 50^ste breedtegraad. Gelukkig maar want ik word al zeeziek als ik naar de beelden van de zeilende IMOCA’s kijk. De dag erna ontvingen wij een officieel certificaat, op geschept papier met een gouden rand, op naam en ondertekend door de kapitein. De tekst op deze  proclamatie luidt als volgt: 

“Aan allen die hetzelfde pad hebben bereisd, ontdekt door de twee zonen van de dappere Nederlandse verkenner Isaac LaMaire en de gebroeders Schouten. Dit stoutmoedige kwartet organiseerde een expeditie die uit twee schepen bestond,  naar een vaarroute naar de Stille Zuidzee, ten zuiden van de straat van Magellan. In de avond van 29 januari 1616 zag de groep land ‘in de vorm van een hurkende leeuw’ dat unaniem als Kaap Hoorn werd omgedoopt.” 

Team Malizia zeilt een boot met het perfecte bootontwerp voor deze woeste wateren. Daar werd vaak over gesproken in de afgelopen dagen; niet alleen door schipper Boris Hermann. Hun zeilboot is ontworpen door het Franse scheepvaartingenieurscollectief VPLP in Vannes. Dat blijken zieners te zijn. Hun idee was niet om de snelste romp te hebben maar om vooral te werken aan de gemiddelde snelheid van de boot. Op deze manier is er, om de doorgang van de boot door zee te vergemakkelijken en schokken te voorkomen, heel veel denkwerk gestoken in het ontwerp van de romp en met name in een vrij hoge boeg. 

Het goede is dat dit boegontwerp nauwelijks tot geen neusduiken (nose dives) veroorzaakt. Als de boeg van een gemiddelde IMOCA door een hoge golf onder water duikt (wat veelvuldig gebeurt), komt de boot abrupt tot stilstand; met alle gevolgen vandien. Dat brengt schade toe aan bemanning en materiaal. Toen dat Team Biotherm afgelopen week overkwam, scheurde het grootzeil in een fractie van een seconde volledig af. De omstandigheden waren te slecht voor een reparatie. Daarna kwamen ze op hun zuidelijker koers in zulk zwaar weer terecht dat ze tweemaal een klapgijp kregen waardoor er bovendeks veel kapot ging. Ook het Amerikaanse team leed aanzienlijke schade.

Team Malizia maakte in de afgelopen week optimaal gebruik van het ontwerp van hun boot. Hoe het ongeval met Rosalin kon gebeuren, zal de gemoederen nog wel even bezighouden. Het team passeerde als eerste de Kaap en gaat ruim aan kop. Daarmee won het de prestigieuze Roaring Forties-trofee. Na 29 dagen op zee was er weer land in zicht. Ik werd tijdens deze etappe een overtuigd Maliziaan. De verwachting is dat zij, die zich voortaan ‘legends of the South’ mogen noemen, tussen 1 en 4 april de finishlijn in Itajaí (Brazilië) passeren. De grote vraag is nu wel of Rosalin in de race blijft. 

Een vrouw en een kip zijn de pest op een schip

Het is weer hoog tijd voor een blog over de razend-spannende Ocean Race. (De titel van deze blog verwijst naar een oud zeemansgezegde, met de nadruk op oude zeemannen...) De teams vertrokken uit Kaapstad en zeilen nu over de Zuidelijke Oceaan richting Brazilië. Dit is het langste traject van deze race om de wereld: 12.750 zeemijlen. Ze zullen er ruim een maand overdoen. Ik vond een aardige illustratie in een Nederlandse krant over de bevoorrading van Team Malizia voor dit monstertraject in de race. Voor een crew van vijf personen neemt men op dit traject onder andere 120 repen chocolade, zeven blokken Parmezaanse kaas, 50 appels, 600 theezakjes en 35 rollen toiletpapier mee aan boord.

De zeilboten zetten op 26 februari koers naar de Roaring Fourties en de Furious Fifties, de veelbesproken breedtegraden (40º en 50º ZB) die berucht zijn om hun stormachtige westenwinden en voortdurend hoge golven. Ze waren nog niet uit het zicht van de haven of de passage ging al snel -wederom- gepaard met schade aan drie van de vijf deelnemende boten. 

Voor Guyot Environment - Team Europa was de averij dermate ernstig dat ze naar Kaapstad moesten terugkeren. Het was aan de oplettende Britse Annie Lush (1980) te danken dat het probleem vroegtijdig werd ontdekt. (Lush deed aan een eerdere jaargang mee aan boord van Team Brunel.) Ze ging doodmoe naar bed toen ze dacht dat ze een vastgesjorde krat op de bodem van de boot zag bewegen. Even dacht ze te hallucineren maar ze nam het zekere voor het onzekere en deelde haar bevindingen met het team. 

Vanwege de constante klappen op het water raakte een deel van de romp van de kajuit ernstig beschadigd. Een bodemplaat van koolstofvezel (carbon fibre) van hun IMOCA 60 kwam los. In het Engels spreekt men dan over ‘delamination’, het scheuren van een of meer lagen carbon fibre door een breuk in het opvulmateriaal; een zogenaamd rompsandwich-probleem. Verder zeilen was volledig onverantwoord. Men lapte de schade zo goed mogelijk op om langzaam (minder dan 10 knopen), met een kleiner zeiloppervlakte en met motorondersteuning terug te varen. 

De boot is nu op het droge in Kaapstad voor een grondige reparatie. De bodem wordt deels losgesneden, de beschadigde koolstofvezelplaten vervangen, een deel van de tussenlaag vernieuwd en de lagen daarna weer aan elkaar gezet. Die reparatie zou aanvankelijk een dag of vijf à zeven in beslag nemen. Eerst liep men vertraging op door een voorbijtrekkende storm, daarna besloot men alle tijd te nemen. Het team gaf hun deelname aan dit traject. Vanaf Brazilië (Itajai) gaan ze weer volop meedoen; dan heeft men nog 60% van de race voor de boeg. 

Ook Team Malizia, waaraan de Nederlandse Rosalin Kuiper deelneemt, kreeg te maken met een fikse tegenslag. Er ontstond een scheur in de mast. Eerst schoot het grootzeil los en landde deels overboord. Vanwege het gewicht van duizenden liters zeewater dat vervolgens in de bolling van het zeil terechtkwam en het afbreken van een blok waarlangs het grootzeil wordt gehesen, sleet de grootzeilval door de mast als een mes door de boter. Kuiper, de lichtste van de crew en aan boord verantwoordelijk voor alle techniek, werd naar de top van de mast gehesen om de schade op te nemen en te fotograferen. Die mast is 28 meter lang. Ik voelde mijn eierstokken rammelen toen ik haar op een filmpje heen en weer zag bungelen aan een veiligheidslijn. Dat is geen klusje voor de faint hearted! Het bleek te gaan om een scheur van ruim 30cm. (Ze kwam bont en blauw uit de mast.) 

Het zeilteam had overleg met het technische team aan de wal over een oplossing. Men heeft een beperkte reparatiekit aan boord dus er moet verstandig met de beschikbare materialen worden omgegaan. Er zijn nog vele mijlen te gaan. Het plan ontstond om lappen koolstof over het gat in de mast te lamineren. Er moest echter ook een goed moment worden gekozen voor reparatie op volle zee, bij golven van tenminste drie meter hoog. Kuiper bereidde 18 koolstofvezellagen in de kajuit voor; dat was een tijdsgebonden, heel precieze klus. De reparatie ging uren duren en omvatte het schuren van de plek, het voorbereiden van het lamineren en het lamineren zelf. Britse collega Will Harris bracht die pleisters op de wonde aan de mast aan, bij een deinende zee. Men communiceerde met elkaar via Bluetooth headsets. Hij bungelde in het donker met een lampje op zijn helm, soms heftig heen en weer zwiepend.De mast moet na deze reparatie weer op volle sterkte zijn. En ja, er kan weer met grootzeil worden gevaren! 

Het Amerikaanse 11th Hour Racing Team heeft het eerste snelheidsrecord van deze editie op zak. Ze legden in 24 uur tijd ruim 544 nautische mijlen (ruim 1.007km) af, gemiddeld bijna 42km per uur. In de afgelopen week kregen ook zij met pech te maken. Twee van hun kleinere zeilen raakten beschadigd waardoor ze niet optimaal konden varen. Het weer was te slecht voor onmiddelijke reparatie dus men liep meer achterstand op. Inmiddels zijn de beide zeilen gerepareerd maar nu lijkt er ook iets met het roer aan stuur- en bakboord niet in orde te zijn; er zitten scheurtjes in. Ze hebben slechts één reserveroer dus een beschadigde is vervangen. Dit traject wordt niet voor niets de ‘Demolition Derby’ genoemd! 

Het Zwitserse team Holcim PRB gaat al dagenlang ruim aan kop en lijkt dat zonder schade te doen. Ze liggen nog maar 130 zeemijlen voor op de rest. Een aantal dagen geleden was dat nog bijna 500 nautische mijlen. In de zuidelijke oceaan kan je positie snel veranderen Je hoeft maar in een windstille zone terecht te komen of schade op te lopen en de voorsprong verdampt. 

In de week van wereldwijde Women´s Marches èn van Internationale Vrouwendag kan er niet genoeg worden gezegd en geschreven over de rol van vrouwen in deze tak van sport. Aan jaargang 2014-15 van de -toenmalige- Volvo Ocean Race deed voor het eerst een volledig vrouwelijke bemanning mee, genaamd Team SCA. Ik was fan en volgde hun verrichtingen op de voet. Ze zeilden op een knalroze boot met de Engelse Samantha Davies (1974) aan het roer. Enkele jaren daarvoor nam Davies al meermalen deel aan de Vendéé Globe solorace om de wereld. Ze finishte als derde. De zeer ervaren Davies zeilt nu mee aan boord van Team Biotherm, als bemanninglid met skipper Paul Meilhat. 

Papierkunst van de Oekraïnse 
Asya Kozina

Het meedoen van een compleet vrouwenteam aan deze roemruchte zeilrace leidde sindsdien tot een kleine revolutie: een grotere vertegenwoordiging van vrouwen in de Ocean Race. Dit is de eerste jaargang waarin elk deelnemend team tenminste één vrouw in de bemanning moest hebben. Bovendien ontstond uit Team SCA een nieuwe organisatie, genaamd ‘The Magenta Project’. Dat non-profit collectief streeft naar een grotere betrokkenheid van vrouwen in de top van de zeilsport. Zo bestaat er bijvoorbeeld een Mentoring Programma dat is bedoeld om vrouwelijke aspirant-zeilers van over de hele wereld in contact te brengen met ervaren en soms illustere mentoren uit de zeilwereld.

Gendergelijkheid staat hoog op het programma; het gaat om gelijkheid in kansen  en salaris. Dat dit broodnodig is, blijkt uit het verhaal van IMOCA-zeilster Clarissa Crémer. Haar sponsor voor de Vendée Globe Race 2024, Banque Populaire, liet haar “aan de kade achter”. Ze werd aan de kant geschoven als toekomstig schipper van het team. Deze beslissing werd genomen toen Crémer op het punt stond weer aan het werk te gaan na haar zwangerschapsverlof. Ze miste de vroege kwalificatie-evenementen vanwege de geboorte van haar eerste kind. Dat werd haar onterecht zwaar aangerekend. 

Onder andere Sam Davies zet zich in voor meer gerechtigheid voor zeilvrouwen die tevens moeder zijn. Als je gaat deelnemen aan een zeilrace rond de wereld, zet je je moederschap tijdelijk aan de kant. “Als je offshore stapt, moet je vergeten dat je moeder bent. Je mag je niet schuldig voelen, je moet 100% energie steken in de bemanning, de boot en de race. Dat kan alleen als je weet dat er goed voor je kind wordt gezorgd en daar komt veel bij kijken.” Naarmate meer sponsors op zoek gaan naar meer diverse zeilers en hun persoonlijke verhalen, is het van cruciaal belang dat ook goed moederschapsbeleid onderdeel wordt van de bedrijfs- en sponsoraanpak.

Een van de redenen -misschien wel de belangrijkste- waarom vrouwen moeite hebben om voet aan de grond te krijgen in dit soort professionele offshore-races, is vanwege fysieke verschillen. Er is een wijdverbreide perceptie dat vrouwen er niet sterk genoeg voor zijn. Davies, Lush en Kuiper bewijzen het tegendeel.

Biggetje B. zeilt mee

De zeilboten die meedoen aan The Ocean Race deden er een paar dagen langer over dan gepland om in de haven van Kaapstad aan te komen. Bovendien was het een enorm spannende finish. Onderweg maakten ze van alles mee: van windloze trajecten in de doldrums tot onstuimige wateren rondom de ijsgrens, ver bezuiden Kaapstad. Alles doen voor wind, dat is het motto van deze hele zeilrace om de wereld maar zeker op het traject van Kaapverdië naar de zuidpunt van het Afrikaanse continent dat berucht is om zijn windstilte èn plotselinge stormen.

De zeilers passeerden de evenaar en iedereen aan boord die die lijn niet eerder overstak, onderging een traditionele doop. Haren afscheren (bij mannen), gezichten verfen, verkleedpartijen; er kwam van alles voorbij in foto´s en filmpjes van On Board Reporters (OBR). Bij die gelegenheid werd Poseidon, god van de zee, getracteerd op een stevige neut. Soms hield de gever een slokje voor zichzelf. Voor de Nederlandse Rosalin Kuiper, bemanningslid aan boord van team Malizia, was het eveneens de eerste keer. Ze werd ontgroend, met vet en etensresten ingesmeerd en moest een slok rum uit een stinkende Crocs nemen. Hiermee werd ze ‘one of the guys’. (Het kan altijd erger het had ook een Big Red Boot kunnen zijn...) 

Haar team lag na 600 nautische mijlen varen 200 mijl achter op de rest. Voor vertrek moet worden gekozen welk type zeilen wordt meegenomen. Zij hadden op iets meer wind gerekend en brachten dus geen spinaker aan boord. Over de hele race mogen ze maar van elf zeilen gebruikmaken dus er moet worden gekozen. Maar wie niet waagt, die niet wint. Bij aantrekkende wind pakte de keuze voor een alternatieve route -dichter langs de Braziliaanse kust- echter goed uit. Daarna zeilden ze lang aan kop, de Tafelberg lonkte in de verte.

Ongeveer twee uur voor de finish lagen ze nog op kop. Het team maakte echter een cruciale fout. De koers zou hen, gezien wind en stroming, te zuidelijk van de havenstad doen uitkomen. Daarom moest men een aantal keren extra overstag gaan om op de goede lijn te komen. Dat kostte sowieso veel tijd. Toen ze tot overmaat ook nog in een windloze baai terechtkwamen, verloren zij alle snelheid en hun koppositie. Ruim twee uur later zeilden ze als vierde over de finish. Daarmee ontvingen ze 2 punten voor het klassement. Ze staan nu met 5 punten op de vierde plek. Holcim PRB, het Zwitserse team, won wederom. Zij staan met de maximaal behaalde 10 punten fier bovenaan. 

Wat zullen ze hebben gebaald, de fanatieke Rosalin voorop! In Kaapstad stapt de oorspronkelijke schipper van team Malizia weer aan boord voor het vervolg van de race. Boris Herrmann is genezen van de brandwond op zijn voet. Kuiper zelf stapte na bijna 18 dagen zeilen aan wal met een hoge piep in haar oor. Daar  had ze een afspraak met een medisch gehoorspecialist. Ze probeerde allerlei nieuwe oordoppen en koptelefoons uit tegen de aanhoudende herrie. Ze kreeg zelfs een professionele set oorbeschermers aangemeten die ook bouwvakkers gebruiken. Veel decibellen, heel hoog van toon, door de vorm en onderdelen van hun IMOCA. Van slapen kwam deze reis bijna niets.  Nog nooit was ze zó moe. 

Voor aanvang van de Ocean Race gaf Kuiper een interview met een journalist van NRC. Ze praatten onder andere over mentale voorbereiding. Zij sprak met zichzelf af dat ze elke dag een half uur buiten op het dek zou gaan zitten. “Ik heb dat nodig, ik ben echt een buitenmens.” Daarnaast stelde ze met haar mental coach drie doelen op die ze tijdens deze race wilde verwezenlijken: elke dag plezier hebben, elke etappe van de race uitvaren en elke dag iets toevoegen aan de sfeer aan boord. “Ik ga proberen iedereen elke dag een beetje liefde te geven, door grapjes te maken, koffie te zetten of gewoon te vragen hoe het met ze gaat. Het kan ook zoiets simpels zijn als een saucisson -een Frans worstje- meenemen en aansnijden. Gewoon echt lekker vet, daar wordt iedereen blij van. Ik vind het heel belangrijk dat het goed gaat met de anderen.” 

Aan boord van het zeiljacht van team Biotherm, een volledig Frans gezelschap, trof ik een bijzondere verstekeling aan: Knorretje, het roze vriendje van Winnie de Poeh. Ik zag hem op een van de vele foto´s vastgesjord in de kajuit hangen. (Terwijl hij helemaal niet van bondage houdt.) Kasian. Bij Team Barefoot is dit roze monstertje ook vaste reisgenoot. Wij noemen hem Biggetje B. Bij ons zit dit kleine, verlegen, vaak bange vriendje veilig ingesnoerd in de riem op de achterbank van de auto. In goed gezelschap, dat ook. De hele Poeh-familie in pluche won ik op verschillende kermissen in binnen- en buitenland.

Tijdens een gesprek aan boord van het winnende team werd voor de finish gevraagd waar de crew het meest naar uitkeek in Kaapstad. De Duitse Susann Beucke vertelde dat haar moeder en haar zus haar staan op te wachten aan de kade en dat ze niet kon wachten hen weer te zien. De schipper van het team, Fransman Kevin Escoffier antwoordde “hier winnen”. Tja. 

Over deze Escoffier (1980) valt meer interessants te vertellen. Hij is zoon van een wereldzeiler. Hij deed tweemee mee aan de Volvo Ocean Race en won die van 2018 als bemanningslid van het Dongfeng Race Team. Destijds waren wij ook bij de start in Alicante. In 2021 deed Escoffier mee aan de Vendée Globe (voor de meeste Fransen dé grootste zeilrace ter wereld) met een eenmans IMOCA 60-jacht van sponsor PRB. In de zuidelijke oceaan ging het heel hard, deed de boot een nosedive (boeg diep in een grote golf), vouwde in tweeën en zonk in luttele minuten. Escoffier had nog net tijd om een Mayday-bericht uit te sturen en sprong overboord in een reddingsboot, met een speciaal reddingspak en detectiemateriaal op het lichaam, in golven van vijf meter hoog. Vijf uur later werd hij voor het eerst dobberend opgemerkt door een Franse collega-zeiler. Diens zeilen moesten worden gereven voor de reddingsactie en toen hij terugkeerde naar de plek was het nacht en was Escoffier nergens te vinden. Een IMOCA 60 kan namelijk niet stoppen en een redding is heel lastig vanwege de foils. Het duurde nog twaalf uur voordat hij werd opgevist via een lijn van boot  YES, WE CAM. Goed gekozen naam. De zeiler is vast van plan weer in zijn eentje mee te doen aan de Vendée Globe in 2024. Escoffier is het toppunt van positivisme. 

Coen, de vriend van Rosalin Kuiper, vloog naar Kaapstad. Ze gingen samen een paar dagen op safari. Op 20 februari keert zij terug aan boord. Waarschijnlijk nog steeds met tinnitus. “Voedsel inpakken, naar de kapper, nagels knippen, financiën regelen”. Dat las ik in een recent verslag van een telefonisch interview met haar en een AD-journalist. Ze krijgt inmiddels veel aandacht van de Nederlandse pers. 

De teams hebben nog ongeveer een week de tijd om hun boot weer in perfecte staat te brengen voor het volgende traject om de wereld. Bij Team Malizia zoekt een technisch team ook naarstig naar de oorzaak van de herrie en of die kan worden verminderd. Menig IMOCA-zeiler accepteert oorsuizen maar de 27-jarige Kuiper niet per se... Alle teams waren in staat tot het doen van wetenschappelijk onderzoek op dit traject. Crews zagen al albatrossen over de golven scheren. Dat zullen niet de laatsten zijn. Niets zo prachtig als deze majestueuze zeevogel! De grote albatros heerst over de wateren van het zuidelijkste deel van de Southern Ocean. 

Volgende week vrijdag zal de binnenhavenrace in de Tafelbaai plaatsvinden. Op 26 februari verruilen alle teams die plek voor open water. Dat begint het langste en uitdagendste traject van deze race. In (ruim) een maand tijd gaan ze de zuidelijke oceaan over, op weg naar Itajaí. Zelf zou ik de korte route nemen... Zij varen oostwaarts, via de zuidpunt van Chili (Kaap Hoorn) en de zuidpunt van Australië (Kaap Leeuwin) naar Brazilië. Er zijn dubbele punten te winnen voor het scorebord. Op dit traject zullen ze geen evenaar passeren maar wel Point Nemo, officieel het verst van land verwijderde punt op aarde.

Team Malizia heeft iets goed te maken.